เกมเมอร์หมดไฟ ขอใช้ชีวิตเงียบ ๆ ในต่างโลก - บทที่ 98 สร้อยคออเมทิสต์

บทที่ 98 สร้อยคออเมทิสต์

บทที่ 98: สร้อยคออเมทิสต์

หลังจากรับประทานอาหารกลางวันสุดหรูซึ่งก็คือมันฝรั่งต้ม ลิลเลียนกลับไปที่โบสถ์และคนงานเหมืองยังคงขุดต่อไป

อย่างไรก็ตามไม่ใช่ว่าหินทุกชิ้นจะใช่อเมทิสต์และไม่ใช่อเมทิสต์ทุกก้อนที่มีคุณภาพพอเอาไปขายได้ พวกเขาจำเป็นต้องตัดสินคุณภาพของอัญมณีอย่างรอบคอบเพื่อเฟ้นหาอันที่ดีที่สุด หลังจากนั้นค่อยนำไปผ่านกระบวนการแปรรูปและขัดเงาให้กลายเป็นเครื่องประดับที่สวยงาม

แน่นอนว่านี่คือทั้งหมดสำหรับภายหลัง

พวกเขาไม่มีคนเพียงพอ ในปัจจุบันมีเพียงคนหนึ่งโหลที่นี่ คนงานเหมืองและช่างก่ออิฐที่เหลือยังคงอยู่ในสโตนแคนยอน ดังนั้นพวกเขาจึงต้องรอให้นักผจญภัยสามคนและเสี่ยวอี้พาคนเหล่านั้นกลับมา

ดังนั้นนักขุดมากกว่าหนึ่งโหลในตอนนี้จึงทำได้เพียงขุดให้ได้อเมทิสต์ดิบขึ้นมาก่อน โดยที่ยังไม่ได้วางแผนจะขัดมัน

เมื่อพวกเขากลับไปที่โบสถ์พร้อมกับอเมทิสต์ดิบในมือ พวกเขาก็ได้เห็นภูเขาบีทรูทวางทับซ้อนกันในลานของโบสถ์ เกษตรกรหลายสิบคนนอนอยู่ข้างกองบีทรูทเพื่อพักผ่อน

เมื่อคนงานเหมืองกลับมา พวกเกษตรกรก็ทักทายอย่างอ่อนแรงว่า “งานของพวกนายเป็นอย่างไรบ้าง? ตรงนี้มีหัวบีทให้เราเก็บเยอะมากขนาดที่ว่ากว่าจะเก็บเสร็จพวกเราก็หอบเป็นหมากันเลย แต่ถึงจะอย่างนั้นฉันก็มีความสุขจริง ๆ คุณพ่อร็อบบ์สามารถปลูกหัวบีทได้จริงในหนึ่งวันโดยไม่สนใจฤดูกาล นี่มันคือปาฏิหาริย์ที่แท้จริงของเทพเจ้าแห่งแสง!”

คนงานเหมืองอดหัวเราะไม่ได้ว่า “ฮ่า ๆ ๆ ๆ ก็จริง นายนอนลิ้นห้อยเหมือนหมาเลย งานด้านของเราไปได้ดีมาก มีสายแร่จริง ๆ ในสถานที่ที่คุณพ่อร็อบบ์ชี้จุดให้เราในแผนที่ ฮ่าฮ่าฮ่า มันเป็นสายแร่อเมทิสต์”

จอห์นนี่ถืออเมทิสต์ดิบที่พวกเขาเลือกอย่างระมัดระวังในมือทั้งสองข้างและส่งให้ร็อบบ์ซึ่งกำลังนั่งขี้เกียจบนเก้าอี้หินของเขา “คุณพ่อนี่เป็นอเมทิสต์ดิบที่ดีที่สุดที่เราขุดขึ้นมาในวันนี้ เราตั้งใจจะมอบให้คุณหลังจากที่เราขัดเงาจนมันสวยงามแล้ว….”

“อ้อ?” ร็อบบ์หยิบอเมทิสต์ดิบมาดูใกล้ ๆ ตอนนี้อเมทิสต์ดิบยังดูเหมือนหินธรรมดาที่มีลักษณะไม่เด่น มันต้องผ่านกระบวนการอีกหลายอย่างเช่นการตัดการเจียรไน และอื่น ๆ ก่อนที่จะกลายเป็นอัญมณีที่สวยงามเพื่อให้ผู้คนได้เพลิดเพลิน

อย่างไรก็ตาม ร็อบบ์ไม่มีปัญหานี้ เขาบีบมันด้วยมือของเขาและใช้สกิลของนักทำอัญมณี ในพริบตาอเมทิสต์ดิบในมือของเขากลายเป็นอเมทิสต์ที่เปล่งประกายสวยงาม

พวกคนงานที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ร็อบบ์ไม่เห็นเขาใช้ทักษะของเขา เห็นแค่เพียงเศษผงหินบางส่วนร่วงหล่นช้า ๆ ที่ระหว่างนิ้วมือของร็อบบ์ และจากนั้นอเมทิสต์ดิบก็กลายเป็นอเมทิสต์ที่งดงามอย่างรวดเร็วซึ่งมันเป็นภาพที่ไม่น่าจะเป็นไปได้ และสับสนเป็นที่สุด

ร็อบบ์มองไปที่หินในมือของเขาและเอ่ยว่า “ใช้ได้! แม้ว่าอเมทิสต์นี้นับได้แค่เป็นอัญมณีระดับเริ่มต้นเท่านั้นซึ่งไม่สามารถเอาไปสร้างอุปกรณ์ที่มีพลังมโหฬารได้ แต่มันก็สามารถเอาไปทำสร้อยคอที่ดีสำหรับลิลเลียนที่น่ารักของฉัน!”

เขาหยิบเหรียญทองสองเหรียญออกมาถู ๆ ในมือและทันใดนั้น “สร้อยคออเมทิสต์สะท้อนเวทมนตร์” ก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าทุกคน โซ่ของสร้อยคอเป็นทองคำบริสุทธิ์ส่องแสงด้วยทองคำ 24K ในขณะที่จี้ของสร้อยคอเป็นอเมทิสต์ที่คนงานเหมืองขุดขึ้นมา มันใหญ่ใสและลึกลับ มันเต็มไปด้วยแสงสีม่วงแวววาว มันดูสวยงามมาก

แสงสีม่วงที่เปล่งประกายบนจี้สร้อยเป็นสีตัวแทนของคุณสมบัติ “การสะท้อนเวทย์มนตร์” ของสร้อยคอนี้

ร็อบบ์โบกมือให้ลิลเลียนและยิ้ม “มาที่นี่หน่อย!”

ลิลเลียนเดินเข้ามาอย่างเชื่อฟัง

ร็อบบ์จับให้เธอหันหลังให้เขา จากนั้นก็ค่อย ๆ ยกผมสีบลอนด์ยาวของเธอขึ้นด้วยมือของเขาเผยให้เห็นคอสีขาวเหมือนหิมะของเธอ ซึ่งมีเสน่ห์มากจนเขาแทบจะโผตัวเข้าไปจูบ และด้วยการเคลื่อนไหวที่อ่อนโยน เขาช่วยลิลเลียนสวมสร้อยคออเมทิสต์และปล่อยให้เธอยืนห่างออกไปไม่กี่เมตร

ลิลเลียนสวมชุดแม่บ้านถุงน่องสีขาวและสร้อยคออเมทิสต์ ภาพนี้ดูสวยงามมาก

ร็อบบ์ถอนหายใจ “ลิลเลียน เธอน่ารักมากจริง ๆ”

คนรอบ ๆ ต่างพยักหน้าด้วยกันเหมือนหุ่นยนต์ ไม่มีใครโต้แย้งกับคำชมที่ร็อบบ์เพิ่งเอ่ย ลิลเลียนเองก็ก้มศีรษะอย่างเขินอาย “สร้อยคอที่มีค่าเช่นนี้ไม่ใช่สิ่งที่คนในสถานะอย่างฉันสามารถสวมใส่ได้ นายท่านควรเก็บมันไว้และมอบให้ภรรยาของนายท่านในภายหลัง”

“ฉันคือหมาป่าเดียวดายที่ฝักใฝ่แต่อิสระเสรี ส่วนเรื่องภรรยาน่ะเหรอ? ฮ่า คงอีกเป็นสิบหรือยี่สิบปีกว่าฉันจะมีเรื่องอะไรแบบนั้น” ร็อบบ์กางแขนออกและพูดว่า “ดังนั้นอย่าปฏิเสธ! สร้อยคอนี้เป็นของเธอแล้วต่อจากนี้ไป!”

ลิลเลียนหน้าแดงและยอมรับสร้อยคออย่างเงียบ ๆ

ทันใดนั้นร็อบบ์ก็ยกมือขึ้นชี้นิ้วไปที่ลิลเลียนและลูกไฟก็พุ่งออกจากปลายนิ้วของเขา มันพุ่งเข้าหาลิลเลียนด้วยความเร็วสูงอย่างน่ากลัว

ลิลเลียนตกตะลึงกับการถูกโจมตีอย่างกะทันหันและไม่ได้หลบเลี่ยงเลย ผู้คนที่อยู่ใกล้เคียงก็ตกใจเช่นกันโดยไม่รู้ว่าร็อบบ์กำลังทำบ้าอะไรอยู่

จอห์นนี่ตะโกนร้องเสียงหลง “ไม่!”

แต่ในขณะที่ทำคนกำลังตกตะลึง สร้อยคอรอบคอของลิลเลียนก็เปล่งประกายด้วยแสงสีม่วงก่อนที่แสงนั้นจะก่อตัวเป็นกระจกสีม่วงต่อหน้าลิลเลียน ลูกไฟของร็อบบ์กระแทกกระจกและเด้งสะท้อนกลับมาหาร็อบบ์ด้วยความรุนแรงที่ไม่ได้ลดทอนลงเลย

ลูกไฟระเบิดใส่ร็อบบ์อย่างจังจนเขากระเด็นลงไปกลิ้งกับพื้น!

ลิลเลียน: “……”

ชาวเมือง “เวรแล้ว เกิดอะไรขึ้น?”

คนเดียวในโลกที่สามารถทำร้ายร็อบบ์ได้ก็คือตัวของเขาเอง ลูกไฟนี้สร้างความเสียหายถึง 1/10 ของพลังชีวิตของเขาเอง

ใบหน้าร็อบบ์เป็นสีดำถ่านจากการถูกลูกไฟระเบิดใส่ เขาใช้เวทรักษาฟื้นฟูพลังชีวิตของตัวเองพลางสบถอย่างโกรธเคืองว่า “F ** k เวทมนตร์ของฉันนี่มันเจ็บชิบหาย!”

ลิลเลียนรีบวิ่งเข้ามาถาม “นายท่าน ท่านพยายามจะทำอะไร?”

ชาวเมืองก็สับสนและพูดว่า “ใช่คุณพ่อ คุณพยายามเล่นอะไร?”

ร็อบบ์ผายมือออก “ฉันกำลังทดสอบสร้อยคอที่ฉันเพิ่งทำ! แต่ไอ้การสะท้อนเวทมนตร์นี่แม่งบ้าชมัด! อะแฮ่ม ลิลเลียนฉันจะให้พรเธอ นับจากนี้ไปเธอสามารถทุบตีนักเวทคนใดก็ได้ในโลกนี้ ไม่มีนักเวทคนไหนที่เอาชนะเธอได้อีกแล้ว!”

ลิลเลียนดูสับสน “ฮะ?”

ร็อบบ์กล่าวว่า “ช่างเถอะ ๆ เธอเป็นผู้หญิงที่รักความสงบสุข เธอคงไม่สนใจเรื่องเอาชนะผู้คน เอาเป็นว่าเธอแค่ชอบว่าไอ้สร้อยคอนี้มันสวยก็พอเท่านั้น ส่วนไอ้เรื่องสะท้อนเวทมนตร์ก็ไม่ต้องไปสนใจก็แล้วกัน”

ลิลเลียนถอนหายใจด้วยความโล่งอก “เฮ้อ ฉันก็คิดว่านายท่านต้องการให้ฉันออกไปต่อสู้ซะอีก ฉันต่อสู้ไม่ได้หรอกนะ”

ร็อบบ์ยกนิ้วให้เธอ “ถูกแล้ว ให้มันเป็นแบบนั้นต่อไป”