เกมเมอร์หมดไฟ ขอใช้ชีวิตเงียบ ๆ ในต่างโลก - บทที่ 97 ที่นี่มีสายแร่อัญมณี
บทที่ 97 ที่นี่มีสายแร่อัญมณี
บทที่ 97: ที่นี่มีสายแร่อัญมณี
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้นคนงานเหมืองถือเครื่องมือสำหรับการขุดและเตรียมพร้อมที่จะออกเดินทาง
สถานที่ที่ร็อบบ์ชี้ให้พวกเขาเห็นบนแผนที่นั้นอยู่เหนือเนินเขาด้านหลังโบสถ์เล็กน้อย เมื่อก่อนมันเป็นบริเวณที่อยู่ห่างจากเมืองเวสต์วินด์พอสมควร แต่ตอนนี้มันไม่ได้อยู่ไกลอีกแล้ว
เพราะบนเนินเขาที่เมื่อก่อนไม่มีคนอาศัยอยู่ ตอนนี้มีทั้งทุ่งนาของร็อบบ์ โรงงานถุงน่องที่ยังไม่ได้ดำเนินการเต็มรูปแบบ และชุมชนที่เพิ่งสร้างใหม่ของพวกผู้ลี้ภัยเมืองไวท์เบิร์ชซึ่งต่อเติมกำแพงขยายออกไปอีก
ด้วยเหตุนี้ จุดที่ร็อบบ์บอกว่ามีสายแร่อัญมณีตั้งอยู่จึงอยู่ห่างจากกำแพงไม้ที่สร้างโดยชาวเมืองไวท์เบิร์ชเพียงไม่กี่ร้อยเมตรเท่านั้น
กลุ่มคนงานเหมืองมาถึงสถานที่มองไปรอบ ๆ และพบว่ามันเป็นเนินเขาธรรมดามาก เนินที่ลาดชันเต็มไปด้วยหญ้าสีเขียวและต้นไม้มากมายกลุ่มผู้ลี้ภัยจากเมืองไวท์เบิร์ชกำลังตัดต้นไม้ที่นี่และสามารถมองเห็นตอไม้จำนวนมากบนพื้นดินได้
หากมีคนบอกว่าสายแร่อัญมณีถูกฝังอยู่ที่นี่ชาวเมืองจะไม่มีทางเชื่อแม้ว่าจะฆ่าพวกเขาก็ตาม
จอห์นนี่พูดกับชายข้างๆ ว่า “นายคิดว่าที่นี่มีสายแร่อัญมณีอยู่หรือเปล่า”
ชายคนนั้นส่ายหัว “เป็นไปไม่ได้หรอก!”
“แต่คุณพ่อบอกว่ามีเหมืองอยู่ที่นี่” ชายอีกคนพูดว่า “ทำไมเราไม่ขุดสักหน่อยก่อนล่ะ? กลับไปตอนนี้เราก็ไม่มีอะไรทำอยู่ดี ยิ่งไปกว่านั้นเรากินอาหารของเขา อยู่อาศัยในโบสถ์ ฉันจะรู้สึกผิดถ้าเราไม่ฟังเขา”
“เอาเป็นว่าเราลองฟังคำของคุณพ่อสักหน่อยแล้วขุดหนักสักสองสามวันจากนั้นค่อยกลับไปว่าไม่สามารถขุดได้แล้วดีไหม?”
จอห์นนี่พยักหน้าและพูดว่า “นั่นเป็นวิธีเดียวที่สามารถทำได้ในตอนนี้!”
จากนั้นเขาใช้พลั่ววาดวงกลมขนาดใหญ่บนพื้นและพูดว่า “ทุกคนช่วยกันขุดในบริเวณวงกลมนี้ก่อน อันดับแรกให้เอาวัชพืชและดินด้านบนออกแล้วขุดลงไปถึงชั้นหินด้านล่างเพื่อดูว่ามีสายแร่อัญมณีหรือไม่”
“เข้าใจแล้ว! มาขุดกันเถอะ!”
ผู้คนมากกว่าหนึ่งโหลทำงานร่วมกันโดยใช้จอบและพลั่ว
ดินที่นี่หนาซึ่งทำให้ยากต่อการขุด
ทว่าเมื่อขุดไปจนถึงเที่ยงวัน พวกเขาก็ยังไม่พบกับสายแร่อัญมณีใด ๆ หรือแม้แต่หินธรรมดาก็ไม่เจอ พวกเขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกท้อแท้และคิดว่า ‘สภาพพื้นที่นี้คืออะไร? เป็นไปได้ไหมที่มันมีแต่ดินอย่างเดียวลึกไปจนถึงแกนโลกเลย? แม้แต่หินธรรมดาก็ยังไม่มีนับประสาอะไรกับสายแร่อัญมณีใด ๆ’
ในขณะที่การสนทนาและความคิดมากมายดำเนินต่อไป ลิลเลียนก็มาพร้อมกับตะกร้าขนาดใหญ่สองใบที่เต็มไปด้วยมันฝรั่งต้ม เธอยิ้มและพูดกับทุกคนว่า “ลุงจอห์นนี่เรียกทุกคนมาทานอาหารกลางวันกันก่อน!”
จอห์นนี่หันหลังกลับและเห็นว่าลิลเลียนเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ที่ดูอ่อนแอกำลังถือตะกร้าใบใหญ่สองใบในมือแต่ละ ในตะกร้ามีมันฝรั่งต้มเพียงพอสำหรับคนงานเหมืองทุกคน เขาอดสงสัยไม่ได้และถามว่า “ลิลเลียน เธอเอากำลังขนาดนั้นมาจากไหน”
ลิลเลียนยิ้มและพูดว่า “นายท่านให้บาฟุแก่ฉัน ไม่สิ ฉันหมายถึงบัฟ นายท่านเรียกมันว่าพรแห่งราชาซึ่งมันทำให้ฉันมีพละกำลังมากขึ้น”
จอห์นนี่เกาหัวไม่ค่อยเข้าใจ
ลิลเลียนมอบมันฝรั่งให้ทุกคน แล้วมองไปที่หลุมที่ทุกคนขุดและอดไม่ได้ที่จะถามว่า “พวกคุณยังไม่พบสายแร่อัญมณีอีกหรือ”
จอห์นนี่ส่ายหัวด้วยใบหน้าสีดำ ” ไม่ต้องพูดถึงสายแร่อัญมณี แม้แต่หินธรรมดาเราก็ไม่เจอ ดินที่นี่หนามากจนฉันสงสัยว่าลึกลงไปมันก็จะมีแต่ดินอย่างเดียวเท่านั้น”
“เป็นไปไม่ได้ นายท่านบอกว่าที่นี่มีสายแร่อัญมณี ดังนั้นมันจะต้องมีสายแร่อัญมณีอย่างแน่นอน” ลิลเลียนมีความมั่นใจอย่างมากในร็อบบ์ เธอมองไปรอบ ๆ ก่อนจะหยิบพลั่วจากคนงานเหมืองที่กำลังกินมันฝรั่ง ยิ้มและพูดว่า “ให้ฉันช่วยขุด”
จอห์นนี่กล่าวว่า “นี่มันงานหนักของผู้ชาย เธอเป็นแค่เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ จะทำมันได้ยังไง? วางพลั่วลง”
“ไม่เป็นไรหรอก ฉันบอกคุณแล้วไงว่าฉันมีบัฟจากเจ้านายของฉัน” ลิลเลียนกระโดดลงไปในหลุมขนาดใหญ่ที่คนงานเหมืองขุดก่อนหน้านี้ เธอยกพลั่วด้วยมือทั้งและรีดเค้นความแข็งแกร่งทั้งหมดที่พรแห่งราชาเสริมขึ้นให้เธอ
จากนั้นเธอก็กระโดด!
เธอกระโดดสูงหลายเมตร การเคลื่อนไหวที่ว่องไวทำให้คนงานเหมืองตกใจ
ปรากฎว่าพรแห่งราชาไม่เพียงแต่เพิ่มความแข็งแกร่ง แต่ยังเพิ่มความคล่องตัว สติปัญญาและการต้านทานเวทย์มนตร์
ลิลเลียนกระโดดสูงจากนั้นก็พุ่งลงพร้อมกับสับพลั่วลงใส่ก้นหลุมอย่างแรงด้วยพลังอันยิ่งใหญ่
ทุกคนได้ยินเสียงดัง ‘ปัง!’ ชัดเจน เศษดินเศษหินปลิวว่อนไปทั่ว หลุมนั้นลึกลงไปหลายเมตรในทันที
จอห์นนี่และคนงานเหมืองตกใจจนตาแทบถลน พวกเขาไม่คิดฝันว่าลิลเลียนเด็กสาวที่อ่อนแอสามารถใช้ในลักษณะนี้ได้
“ฉันขุดลงไปถึงชั้นหินแล้ว!” ลิลเลียนยืนอยู่ที่ด้านล่างของหลุมและหัวเราะ “ดูสิมีหินอยู่ข้างล่าง มันเป็นหิน”
“โอ้! มีหินจริง ๆ ด้วย!” สิ่งนี้ช่วยทำให้พวกคนงานเหมืองมีกำลัใจมากขึ้น
จอห์นนี่เป็นคนแรกที่กระโดดลงไปในหลุมและหลังจากเอาชั้นของสิ่งสกปรกออกด้วยมือทั้งสอง ใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป “แน่นอนว่ามีหินอยู่ที่…น…น….นี่มันสายแร่อเมทิสต์นี่นา คุณพระช่วย! เราขุดเจอสายแร่อเมทิสต์!”
เมื่อได้ยินเช่นนี้คนงานเหมืองคนอื่น ๆ ก็รีบกระโดดลงมาในหลุมอย่างบ้าคลั่งและขูดเปิดชั้นดินด้วยมือของพวกเขาอย่างสิ้นหวัง ไม่นานคนงานเหมืองหลายสิบคนก็ตะโกนอย่างตื่นเต้น “ใช่เลย นี่คือสายแร่อเมทิสต์ นี่คือสายแร่อเมทิสต์! ฮ่าฮ่า มันมีสายแร่อัญมณีอยู่ที่นี่จริง ๆ เราสามารถปักหลักที่นี่ได้แล้ว ฮ่าฮ่าฮ่า!”
“ฉันบอกพวกคุณแล้ว!” ลิลเลียนวางมือบนสะโพกของเธออย่างภาคภูมิใจ “ถ้านายท่านของฉันบอกว่ามีสายแร่อยู่ที่นี่มันก็ต้องมีสายแร่อยู่ที่นี่ เจ้านายของฉันเป็นคนที่ได้รับพรจากเหล่าทวยเทพ เขายิ่งใหญ่มาก ไม่มีอะไรที่เขาทำไม่ได้!”
คนงานเหมืองและช่างก่ออิฐไม่กล้าสงสัยเกี่ยวกับร็อบบ์อีกแล้วและรู้สึกละอายใจที่พวกเขาสงสัยก่อนหน้านี้
พวกเขาปีนออกจากหลุมคุกเข่ารอบหลุม ทาบมือข้างหนึ่งไว้ฝั่งซ้ายของหน้าอกส่วนอีกมือหนึ่งชี้ขึ้นไปบนท้องฟ้าสาบานเสียงดังว่า “หินจากด้านบน! ข้าพเจ้าสาบานว่าข้าพเจ้าจะทำตามคำสอนของคุณพ่อร็อบบ์ตลอดชีวิตโดยไม่มีเงื่อนไข ถ้าฉันผิดคำสาบานนี้โปรดปล่อยให้หินตกลงมาพรากชีวิตฉันไปได้เลย!”
คนงานเหมืองมักจะต้องไปที่เหมืองและสำหรับพวกเขาสิ่งที่อันตรายที่สุดคือการถล่มของเหมืองดังนั้นคำว่า “หินจากด้านบน” และ “ปล่อยให้หินตกลงมาและฆ่าเรา” เป็นคำสาบานที่ศักดิสิทธิ์ที่สุดของพวกเขาและไม่มีใครกล้าล้อเล่นกับมัน
ลิลเลียนยิ้มเมื่อได้ยินคนเหล่านี้สาบานอย่างจริงจัง “แค่เชื่อใจเจ้านายของฉันก็พอ เขาไม่ได้ต้องการให้พวกคุณตาย เขาเป็นคนจิตใจดีและมีเมตตามากที่สุดในโลก คุณจะเห็นในภายหลัง”