เกมเมอร์หมดไฟ ขอใช้ชีวิตเงียบ ๆ ในต่างโลก - บทที่ 99 วิธีการผลิตน้ำตาล

บทที่ 99 วิธีการผลิตน้ำตาล

เกษตรกรรู้สึกอิจฉาขึ้นมาทันทีที่พวกเขาเห็นว่าคนงานเหมืองขุดอเมทิสต์ที่มีค่าได้ในเวลาเพียงวันเดียว

ผลงานของคนงานเหมืองนั้นเห็นได้รวดเร็วจริง ๆ ตราบใดที่ขุดได้ลึกพอ คุณก็จะได้รับการตอบแทนทันที เห็นแล้วมันน่าอิจฉาจริง ๆ แต่คนที่เป็นเกษตรกรนั้นแตกต่างกัน วงจรการปลูกพืชยาวนานเกินไป และคุณต้องเลือกฤดูกาลให้ถูกต้อง พวกเขาไม่สามารถสร้างผลผลิตได้เหมือนคนงานเหมืองที่ทำได้ตลอดทั้งปีหรือจนกว่าเหมืองจะถล่ม

วันนี้แม้ว่าพวกเขาจะช่วยร็อบบ์เก็บเกี่ยวหัวบีตรูตเป็นภูเขาและทำงานบางอย่าง แต่พวกเขาก็รู้ว่าการช่วยให้ผู้คนเก็บเกี่ยวพืชผลนั้นไม่ใช่งานที่ยอดเยี่ยม พวกเขาโชคดีที่ร็อบบ์ใจดีพอที่จะให้ค่าจ้าง พวกเขาไม่สามารถพูดอะไรได้หากพวกเขาไม่พอใจกับมันเช่นกัน ท้ายที่สุดแล้วพวกเขายังคงต้องกินมันฝรั่งของร็อบบ์เพื่อประทังชีวิตอยู่ดี

ความรู้สึกเหลื่อมล้ำนี้ทำให้พวกเขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกขมขื่น

ทันทีที่ร็อบบ์มองไปที่คนเหล่านี้ เขาก็รู้ทันทีว่าพวกเกษตรกรกำลังตกอยู่ในความรู้สึก “ไม่รู้จะอยู่ไปเพื่ออะไร” แล้วแบบนี้เขาจะยอมรับได้ยังไง? ‘ฉันยังต้องการกินขนมนะเฮ้ย พวกนายทำหน้าทำตาอยากฆ่าตัวตายแบบนี้ได้ไง? เดี๋ยวฉันก็อดกินขนมกันพอดี เลิกคิดเรื่องไร้สาระแล้วรีบกลับไปทำงานสิ!’

แต่ถึงแม้เขาจะคิดแบบนี้ในใจ ทว่าเขาก็ไม่สามารถพูดออกไปได้

ร็อบบ์แสดงสีหน้าเห็นอกเห็นใจ อ่อนโยน และใจดี เขาพูดกับเกษตรกรว่า “อย่าตื่นตระหนก ฉันรู้ว่าพวกคุณขาดความมั่นใจเกี่ยวกับเรื่องอนาคตของคุณ แต่ฉันรับประกันว่าพวกคุณจะรู้สึกว่าชีวิตของคุณถึงจุดสูงสุดในวันพรุ่งนี้ ฉันกำลังจะส่งต่อทักษะอันศักดิ์สิทธิ์ให้กับพวกคุณ และเมื่อพวกคุณเรียนรู้แล้ว หลังจากนี้พวกคุณจะมั่นใจ ทั้งในปีหน้า และตลอดชีวิตที่เหลือของพวกคุณเชียวล่ะ”

เมื่อได้ยินสิ่งที่ร็อบบ์พูด เหล่าเกษตรกรก็รู้สึกดีขึ้นมาบ้างและพากันเอ่ยขอบคุณร็อบบ์ ท้ายที่สุดคำพูดจากปากของคนที่สามารถปลูกพืชให้ออกผลได้ในวันเดียวย่อมมีน้ำหนักมากกว่าคำพูดของคนทั่วไปหลายเท่า

ทุกคนรีบเข้าไปใกล้ร็อบบ์ ยืนด้วยท่าทางเคารพสูงสุด และเปิดใจกว้างรอรับคำสอนทุกรูปแบบโดยไม่มีข้อกังขา

ร็อบบ์กล่าวว่า “ก่อนอื่นไปล้างบีตรูต แต่พวกคุณไม่จำเป็นต้องทำมันให้เสร็จทั้งหมดในคราวเดียว จากนั้นฉันจะสอนวิธีแปรรูป แต่มันเป็นเพียง ‘การทดลองแปรรูป’ เท่านั้น ดังนั้นเพียงแค่ล้างหัวบีตรูต 20 หรือ 30 หัวให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ก็พอแล้วนำมาให้ฉัน”

เกษตรกรฟังแล้วก็รีบล้างหัวบีตรูตอย่างแข็งขัน

ร็อบบ์หันไปสั่งลิลเลียนว่า “ไปเอาหม้อกับผ้าสะอาดมา”

ลิลเลียนรับคำสั่งทันที และในไม่ช้าก็นำหม้อขนาดใหญ่มากออกมา

ถูกต้อง… มันคือหม้อที่เธอใช้ปรุงสตูว์

เธอรู้ว่าร็อบบ์เกลียดสตูว์มากที่สุด และไม่ชอบใช้หม้อนี้ทำอาหาร เธอไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงถูกขอให้นำมันออกมา เธอสับสน… แต่เธอยังคงนำมันออกมาอย่างเชื่อฟัง

ร็อบบ์ให้พรแก่ลิลเลียนและพูดด้วยรอยยิ้มว่า “เติมน้ำลงไปในหม้อครึ่งหนึ่ง แล้วตั้งไฟให้ร้อน”

ลิลเลียนทำตาม และจากนั้นหม้อก็เต็มไปด้วยน้ำครึ่งหนึ่งซึ่งต้มอยู่บนกองไฟ

นี่ก็เหมือนกับการทำสตูว์ ลิลเลียนพูดอย่างงุนงงว่า “นายท่าน นี่มัน… ในที่สุดคุณก็อยากกินสตูว์แล้วใช่ไหม?”

“ผีเท่านั้นที่อยากกิน!” ร็อบบ์อดไม่ได้ที่จะปิดจมูกเมื่อเธอพูดถึงสตูว์

เมื่อเห็นว่าเกษตรกรนำหัวบีตรูตที่ล้างแล้วมาส่ง ร็อบบ์ก็สั่งทันทีว่า “หั่นหัวให้เป็นชิ้นเล็ก ๆ แล้วโยนลงในหม้อต้มพวกมัน”

เกษตรกรคิดว่า ‘คุณพ่อกำลังจะทำซุปบีตรูตหรือเปล่านะ? ช่างเถอะ! คนธรรมดาอย่างเราไม่มีทางตามความคิดของคุณพ่อทันแน่นอน แค่ลงมือทำตามสั่งก็พอแล้ว!’

พวกเขาสับหัวบีตรูตที่ล้างแล้วอย่างรวดเร็ว ก่อนจะโยนมันทั้งหมดลงในหม้อ

พวกเขาต้มบีตรูตในหม้อใบใหญ่ และทันใดนั้นกลิ่นหวานหอมก็ลอยออกมาจากหม้อ

เวลานี้บีตรูตสุกและพร้อมรับประทานแล้ว แต่ร็อบบ์กลับยังไม่ยอมให้ตักขึ้นมากิน เขายังคงให้ต้มต่อไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ

ต้ม และต้มไปเรื่อย ๆ สุดท้ายก็ถูกต้มจนเละเป็นกาก

“นำกากบีตรูตออกจากหม้อ ห่อพวกมันด้วยผ้าสะอาด แล้วรีดน้ำที่อยู่ในกากทั้งหมดลงไปในหม้อเหมือนเดิม”

เกษตรกรสับสนเล็กน้อย ในที่สุดเกษตรกรคนหนึ่งก็อดไม่ได้ที่จะถามว่า “คุณพ่อ ถ้าเราบีบน้ำทั้งหมดออกจากกากบีตรูต มันจะกินไม่ได้ แล้วรสชาติก็ยังแย่มาก”

“ฉันไม่ได้ขอให้ใครกินกากมันสักหน่อย” ร็อบบ์ยิ้ม “กากบีตรูตที่รีดน้ำออกหมดแล้วเก็บไว้ให้หมูกินแทน”

เกษตรกรนิ่งงัน “…”

เสียของ!

เกษตรกรแทบจะอาเจียนเป็นเลือด แต่ก็ไม่มีใครกล้า ดังนั้นพวกเขาจึงต้องทนกับความปวดใจพลางตักกากบีตรูตออกจากหม้อแล้วห่อด้วยผ้า ก่อนจะรีดน้ำใส่เข้าไปในหม้อ

ผ่านไปครู่ใหญ่ก็ไม่มีกากบีตรูตเหลืออยู่ในหม้ออีกต่อไป มีเพียงน้ำหวานใส ๆ อยู่ในหม้อเท่านั้น

ร็อบบ์รู้สึกสงสารลิลเลียนและไม่ต้องการให้เธอทำงานมาก เขาจึงพูดกับเกษตรกรหญิงข้าง ๆ ว่า “เธอมานี่หน่อย เอากระบวยยาวกวนน้ำในหม้อต่อไป”

แม้ว่าเกษตรกรหญิงจะไม่เข้าใจว่าอีกฝ่ายต้องการจะทำอะไร แต่เธอก็ทำตามอย่างเชื่อฟัง

ไฟใต้หม้อยังคงให้ความร้อนอย่างต่อเนื่อง และน้ำก็ระเหยออกตลอดเวลา การกวนด้วยกระบวยไม้นี้ น้ำในหม้อจะหมุนอย่างต่อเนื่อง ดังนั้นมันจึงระเหยออกมาอย่างสม่ำเสมอ

น้ำในหม้อเริ่มน้อยลง และสัดส่วนของน้ำตาลก็มากขึ้นเรื่อย ๆ

ร็อบบ์ผลัดคนให้คอยกวนน้ำในหม้ออยู่ตลอด และเมื่อถึงคนสุดท้าย น้ำหวานในหม้อก็งวดขึ้นมาก จนเกษตรกรหญิงรู้สึกว่าการกวนกระบวยไม้ของเธอแต่ละครั้งกลายเป็นเรื่องที่ยากมาก

และแล้วในหม้อก็ไม่ใช่น้ำหวานอีกต่อไป แต่เป็นน้ำเชื่อมสีน้ำตาลเข้ม!

น้ำเชื่อมนี้มีความเข้มข้นและเหนียวอย่างมาก ดังนั้นมันจึงยากที่จะกวนต่อไปได้

ร็อบบ์ยิ้มและพูดกับเกษตรกรหญิงว่า “เอาล่ะ! คุณสามารถหยุดตอนนี้ได้แล้ว”

เกษตรกรหญิงหยุดอย่างเชื่อฟัง และร็อบบ์ก็ดับไฟใต้หม้อด้วยเวทมนตร์ จากนั้นก็ใช้ช้อนทองแดงเอื้อมเข้าไปตักน้ำเชื่อมจากก้นหม้อ

น้ำเชื่อมเริ่มแข็งตัวและกลายเป็นลูกอมสีน้ำตาลเข้มเหมือนอำพันทันทีที่ไฟดับลง

ร็อบบ์เทน้ำเชื่อมเหนียวลงในผ้าสะอาด รอให้มันเย็นแข็งตัว จากนั้นจึงใช้ฝ่ามือตบมันอย่างแรงและขนมก็แตกเป็นชิ้นเล็ก ๆ มากมาย เมื่อเขากางผ้าออก สิ่งที่ปรากฏต่อหน้าทุกคนคือกองลูกอมผลึกสีน้ำตาลเข้มขนาดเล็ก

เขาหยิบผลึกน้ำเชื่อมสีน้ำตาลชิ้นเล็ก ๆ ขึ้นมาแล้วโยนมันเข้าไปในปาก

อ่าาา นี่คือรสชาติ… รสชาติของ “น้ำตาลปั้น” ที่ฉันชอบเมื่อตอนที่ฉันยังเด็ก!

มันไม่ง่ายเลยที่จะหาของกินที่มีรสชาติเดียวกันจากในโลกที่แล้วในโลกนี้ ร็อบบ์โดนคลื่นแห่งความคิดถึงถาโถมเข้าใส่ทันที

เหล่าผู้รับชมไม่ทราบว่าร็อบบ์ทำอะไร และพวกเขาดูสับสนเมื่อเห็นร็อบบ์แสดงความโศกเศร้าและเงียบงันอย่างน่าขนลุก

หลังจากนั้นไม่นาน ร็อบบ์ก็หยิบขนมชิ้นเล็ก ๆ ขึ้นมาแล้วใส่เข้าไปในปากของลิลเลียน “ชิมดู!”

[ร็อบบ์ได้รับน้ำตาลและลูกอม]