เกมเมอร์หมดไฟ ขอใช้ชีวิตเงียบ ๆ ในต่างโลก - บทที่ 87 คุณถูกรายล้อม

บทที่ 87 คุณถูกรายล้อม

“มันแปลกตรงไหน?” เสี่ยวอี้ดูไม่แปลกใจกับคำพูดของเนโครแมนเซอร์ “ถ้าสาวกของเทพเจ้าแห่งความมืดยึดครองเมืองได้ มันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกเลยที่พวกเขาจะฆ่านักบวชและเหล่าผู้ศรัทธาเทพเจ้าแห่งแสง”

ร็อบบ์อดไม่ได้ที่จะพูดว่า “อ้อ ก็คือในทางกลับกัน ถ้าสาวกของเทพเจ้าแห่งแสงเข้ายึดครองเมืองของพวกสาวกเทพเจ้าแห่งความมืด พวกเขาก็จะถือว่านักบวชและผู้เชื่อในเทพเจ้าแห่งความมืดทั้งหมดเป็นคนนอกรีตและเผาอีกฝ่ายเหมือนกันใช่ไหม?”

เสี่ยวอี้ยักไหล่และไม่ตอบคำถาม แต่ท่าทางของเธอก็เป็นคำตอบที่เข้าใจได้แล้ว

‘ก็นั่นมันคือสิ่งที่ผู้พิพากษานอกรีตทำอยู่ตลอดไม่ใช่หรอกเหรอ?’

ร็อบบ์อดหัวเราะไม่ได้ “น่าสนใจ! เมื่อกี๊หลังจากได้ยินคำพูดของเนโครแมนเซอร์นั่น ฉันก็อยากจะรีบออกไปทุบตีเขาทันทีเลย แต่หลังจากได้ยินคำพูดของคุณแล้ว ความโกรธของฉันก็มลายหายไป กลายเป็นรู้สึกเห็นอกเห็นใจและเข้าใจแทน คุณคิดว่ามันแปลกไหมที่ฉันเห็นอกเห็นใจศัตรูแบบนี้?”

เสี่ยวอี้ “…”

ร็อบมองที่ชาวเมืองและพูดด้วยรอยยิ้มว่า “เอาล่ะ ฉันจะยืนอยู่ที่นี่และดูว่าจะมีชาวเมืองกี่คนที่พยายามสับฉันเพื่อเอาหัวของฉันออกไปยอมจำนน”

ธรรมชาติของมนุษย์มีความซับซ้อน ดังนั้นจึงไม่แปลกใจเลยที่ร็อบบ์คิดว่าจะมีคนกระโดดออกมาและพยายามฆ่าเขา อย่างไรก็ตาม ในความเป็นจริงมันพิสูจน์ให้เห็นว่าเขาคิดมากเกินไป เพราะชาวเมืองเล็ก ๆ ที่ใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายมาโดยตลอดไม่มีสันดานที่ชอบเนรคุณคนหรือทรยศ

ชาวเมืองคนหนึ่งตะโกนว่า “คุณพ่อเคยปฏิบัติต่อฉันอย่างดี แถมยังมอบต้นพริกไทยให้ฉันด้วย ถ้าไอ้คนไหนมันกล้าตีคุณพ่อร็อบบ์ ฉันจะเป็นคนแรกที่สู้ตายกับเขา”

“คุณพ่อเคยรักษาอาการบาดเจ็บให้ฉัน และยังเคยจ้างให้ฉันทำสิ่งเล็กน้อยแต่ให้เงินค่าจ้างที่สูงกว่าปกติ ซึ่งเป็นที่ชัดเจนว่าคุณพ่อจงใจช่วยให้ฉันมีเงินจุนเจือครอบครัวมากขึ้น ด้วยบุญคุณทั้งหมดนี้ฉันจะขอยืนหยัดเคียงข้างคุณพ่อจนตัวตาย!”

“คุณพ่อทำให้ฉันรู้จักโคคาโคล่า ถ้าฉันจะไม่ได้ดื่มมันอีก ฉันขอตายดีกว่า!”

“ใช่! คุณพ่อดีต่อเรา ฉันกลายเป็นผู้ศรัทธาศรัทธาเทพเจ้าแห่งแสงเพราะคุณพ่อ ฉันจะไม่มีวันทรยศต่อแสงสว่างและเข้าร่วมกับความมืด”

ตอนแรกพูดเพียงไม่กี่คน แต่ในไม่ช้าพวกเขาก็รวมเป็นกลุ่ม ในที่สุดผู้คนเกือบพันคนของเมืองเวสต์วินด์ก็ตะโกนพร้อมกันว่า “เราจะต่อสู้ร่วมกับคุณพ่อเพื่อต่อต้านศัตรู!”

คราวนี้ร็อบบ์พบว่าคนเหล่านี้ไม่ได้ใส่คำว่า “เทพเจ้าแห่งแสง” ไว้หน้าประโยคก่อนชื่อเขาแล้ว แต่พูดถึงเขาโดยตรง นั่นคือความคืบหน้าที่ดี!

แท้จริงแล้วชาวเมืองมักจะให้ความสำคัญกับเทพเจ้าแห่งแสงเป็นอันดับแรกเพราะความจำเป็น แต่ตอนนี้เมื่อมันเป็นเรื่องความเป็นความตาย พวกเขาก็ไม่มีกะจิตกะใจที่จะพูดเพ้อถึงเรื่องไกลตัวอย่างเทพเจ้าอะไรเทือกนั้น

พวกเขาคุ้นเคยกับการมีนักบวชจอมขี้เกียจในเมืองนี้มานานแล้ว ร็อบบ์กลายเป็นส่วนหนึ่งของเมืองนี้ไปแล้ว ร็อบบ์เป็นทั้งเพื่อนและครอบครัว เป็นคุณพ่อของทุกคนที่มักจะดูแลพวกเขาและนำทางพวกเขา พวกเขาจะไม่ทรยศร็อบบ์ สิ่งนี้ไม่เกี่ยวข้องกับเทพเจ้าแห่งแสง

ผู้ลี้ภัยจากเมืองเบิร์ชไม่ค่อยรู้จักร็อบบ์มากนักและไม่ภักดีต่อร็อบบ์เท่ากับชาวเมืองเวสต์วินด์ พวกเขามองไปที่คนเหล่านั้นแล้วครุ่นคิดว่า ‘ผู้คนในเมืองเวสต์วินด์ชอบนักบวชคนนี้มากขนาดนี้ได้ไง?’

จากนั้นพวกผู้ลี้ภัยจากเมืองเบิร์ชก็เริ่มคิดทบทวนสิ่งต่าง ๆ เกี่ยวกับร็อบบ์ ตั้งแต่ที่พวกเขามาถึงที่นี่จนถึงตอนนี้ ‘คุณพ่อคนนี้สามารถทำให้มันฝรั่งเก็บเกี่ยวได้ในคืนเดียว แถมยังสร้างปาฏิหาริย์มากมายตามคำพูดของชาวเมือง บางทีพวกเขาอาจจะรอดชีวิตจากสงครามได้จริง ๆ ถ้าเชื่อมั่นในนักบวชคนนี้?’

‘มันเสี่ยงเกินไปที่จะทรยศเขาและยอมจำนนต่อเนโครแมนเซอร์ ซึ่งเป็นใครที่พวกเขาไม่รู้จักด้วยซ้ำ’

ร็อบบ์รอมานานแล้ว ท้ายที่สุดก็ไม่มีใครมาฆ่าเขา ชาวเมืองทุกคนอยู่เคียงข้างเขา ซึ่งนั่นทำให้เขามีความสุขทั้งกายและใจ

ถูกต้อง! โลกนี้ยังคงมีความสวยงามเหลืออยู่

โลกแบบนี้มันทำให้ฉันต้องการที่จะปกป้องมัน

ร็อบบ์อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเหมือนเด็กที่ได้ของเล่น “ทุกคนพูดได้ดี และเนื่องจากพวกคุณพูดแบบนี้ ฉันก็จะทำให้ทุกคนปลอดภัย”

กอร์ดาโน้มตัวลงมากระซิบว่า “คุณร็อบบ์ มีโครงกระดูกอยู่ข้างนอกมากกว่าที่เห็นครั้งสุดท้าย และถ้าคุณสังเกตดี ๆ จะเห็นว่าไม่เพียงแต่มีพวกทหารโครงกระดูกเท่านั้น แต่ยังมีอัศวินโครงกระดูกในชุดเกราะ นอกจากนี้ยังมีม้าโครงกระดูก สุนัขโครงกระดูกและอันเดธชนิดอื่น ๆ หากไม่มีบารอนและทหารที่ได้รับการฝึกฝนมากกว่าหนึ่งร้อยคนของเขาอยู่เคียงข้าง เราคงไม่สามารถวาดเขตแดนแสงศักดิ์สิทธิ์ขนาดใหญ่ได้ ฉันกลัวว่ามันไม่ง่ายเลยที่จะปกป้องคนจำนวนมากในเมืองแบบนี้”

เชอริลกระซิบเสริมว่า “เป็นไปได้ไหมที่คุณจะยิงเนโครแมนเซอร์ด้วยศรติดตาม?”

จีคยื่นธนูให้ร็อบบ์ทันที

ร็อบบ์ยิ้ม “ไม่ มันน่าสนุกตรงไหนกับการใช้ธนูยิงให้จบ ๆ ไปตั้งแต่เริ่ม ตอนนั้นที่ฉันใช้ธนูฆ่าเนโครแมนเซอร์เป็นเพราะฉันกำลังรีบกลับมาทำถุงน่อง แต่คราวนี้แตกต่างกัน ศัตรูมาที่ประตูบ้านของฉัน บังคับให้ต้องเลิกล้มความเกียจคร้าน ถ้าฉันไม่ได้แขวนไอ้เนโครแมนเซอร์ติดเอาไว้กับพัดลมติดผนังของฉันและทรมานเขา ก็อย่ามาเรียกฉันว่าร็อบบ์เลย!”

เขานั่งลงบนเก้าอี้ไม้ขนาดเล็กบนเชิงกำแพงเมืองและใช้สกิลของกวี “เสียงแห่งธรรมชาติ” ซึ่งทำให้เสียงของเขาแผ่กระจายไปไกลและยังทำให้ฟังดูไพเราะ

“ฟังฉันนะ เนโครแมนเซอร์ คุณถูกล้อมเอาไว้แล้ว ตอนนี้วางอาวุธของคุณและยอมจำนนซะ ถ้าคุณยอมแต่โดยดี ฉันรับประกันว่าพัดลมติดผนังจะเปิดแค่ความแรงที่เบอร์ 3 เท่านั้น แต่ถ้าหากคุณขัดขืนอย่างดื้อรั้น ฉันจะเปิดพัดลมติดผนังเป็นเบอร์ 5!”

“F*ck!” เนโครแมนเซอร์ตะโกนกลับ “แกกำลังพูดเรื่องไร้สาระอะไรวะ!?”

“โอ้? นี่คุณคิดที่จะไม่ยอมรับการเจรจาของฉันใช่ไหม?” ร็อบบ์กล่าวด้วยรอยยิ้ม “ได้! แต่ฉันเตือนเอาไว้ก่อนนะว่าหากการเจรจาล้มเหลว ฉันจะโกรธมาก และผลที่ตามมาจะเลวร้ายมากด้วย ฉันจะนับจากสิบนะ ถ้าคุณไม่ยอมแพ้ ฉันจะทุบตีคุณจนต้องร้องหาพ่อเลย สิบ…เก้า…”

“คุณจะนับจริง ๆ เหรอ” เสี่ยวอี้และนักผจญภัยสามคนที่อยู่ใกล้ ๆ ไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี

“ถ้าเนโครแมนเซอร์ยอมจำนนจริง ๆ ก็แปลกมาก!”

แน่นอนว่าเนโครแมนเซอร์ผู้นั้นไม่เชื่อร็อบบ์ แต่เขาก็ไม่ได้รีบเร่ง เขายังคงจำได้ว่าหมายเลข 32 ถูกฆ่าตายเพราะประเมินศัตรูต่ำเกินไป แถมผู้นำของเขายังเตือนให้ระวัง ดังนั้นเขาจึงยังคงยืนอยู่ด้านหลังกองทัพโครงกระดูกที่อยู่ในรูปกระบวนลูกศรทั้งสอง ทั้งเวทมนตร์และธนูไม่สามารถทำอันตรายเขาได้ในระยะนี้

นอกจากนี้ยังมีอัศวินโครงกระดูกคู่บารมีที่ทรงพลังสองตัวคอยคุ้มกันรอบตัวเขา อัศวินโครงกระดูกทั้งสองนี้ก่อนตายเคยเป็นคนที่มีชื่อเสียงมาก พวกเขาถูกเปลี่ยนเป็นอัศวินโครงกระดูกด้วยพลังแห่งความชั่วร้าย แม้ว่าความแข็งแกร่งของอัศวินโครงกระดูกทั้งสองจะอ่อนแอลงเทียบไม่ได้กับตอนที่ยังมีชีวิตอยู่ แต่ก็ยังเก่งกาจมากกว่านักรบธรรมดา เมื่อมีอัศวินสองตัวนี้ปกป้อง เขาจึงไม่กลัวกลอุบายแปลก ๆ

แต่เขาไม่ได้ตั้งใจจะปล่อยให้ร็อบบ์นับถึงศูนย์ เขาจะดูโง่เง่าจริง ๆ ถ้ารอให้อีกฝ่ายนับจนครบ เขาโบกมือให้กองทัพโครงกระดูกมุ่งไปข้างหน้าและตะโกนว่า “ทีมหนึ่งโจมตีเมือง!”

กลุ่มโครงกระดูกประมาณห้าร้อยตัวเริ่มวิ่งไปที่กำแพงเมืองเวสต์วินด์

เสียงของกระดูกและข้อต่อขยับดังก้องไปทั่วสนามรบ หัวกะโหลกกลม ๆ สีขาว ดาบสนิมและมีดสนิมกวัดแกว่งไปมา นักธนูโครงกระดูกหลายตัวออกวิ่งพร้อมกับคันธนูและลูกธนูของพวกมัน พร้อมแล้วที่จะยิงพวกอาสาสมัครติดอาวุธบนเชิงกำแพงเมือง

นายกเทศมนตรีเมืองเวสต์วินด์รู้สึกประหม่าเมื่อเห็นภาพนี้ เขาตะโกนทันทีว่า “ผู้ชาย เตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้!”

“กระป๋องน้ำมัน! ประจำที่! หินก้อนใหญ่นั่นย้ายมาที่นี่….”

“นักธนู เตรียมคันธนูของคุณ!”

“ทหาร! กำแพงเมืองของเราไม่ได้สูงมากพอ ดังนั้นพวกโครงกระดูกจะสามารถปีนขึ้นมาได้ เตรียมตัวให้พร้อมสำหรับการต่อสู้ระยะประชิด!”

ทุกคนพร้อมที่จะต่อสู้ และแม้แต่เสี่ยวอี้และนักผจญภัยทั้งสามก็ชักอาวุธของตัวเองออกมาเตรียมพร้อม

แต่ทันใดนั้นร็อบบ์ก็พูดว่า “หยุดเลย นั่งลง อย่าเล่นกับอาวุธ! ถ้าคุณทำร้ายตัวเองโดยไม่ได้ตั้งใจ ฉันก็ต้องรักษาคุณอีก มันลำบากนะ ปล่อยให้ฉันจัดการเถอะ ฉันจะเล่นเกมป้องกันหอคอยเอง”