เกมเมอร์หมดไฟ ขอใช้ชีวิตเงียบ ๆ ในต่างโลก - บทที่ 85 ฉันจะจัดการกับกองทัพโครงกระดูกเอง
บทที่ 85 ฉันจะจัดการกับกองทัพโครงกระดูกเอง
ด้วยคำพูดและรอยยิ้มประหลาดบนใบหน้าของร็อบบ์ เธอก็ยิ่งรู้สึกว่าร็อบบ์เป็นนักบวชปลอมอย่างไม่ต้องสงสัย มิฉะนั้นคงเป็นไปไม่ได้ที่จะพูดด้วยน้ำเสียงเช่นนี้ เธอถอนหายใจแล้วพูดว่า “ถ้าคุณเป็นนักบวชปลอมอยู่แล้ว แล้วคุณจะกลายเป็นตัวจริงได้ยังไง?”
“เป็นไปได้สิ!” ร็อบบ์ยิ้ม “ฉันจะคุยกับอาร์คบิชอปหรือสมเด็จพระสันตะปาปา และขอให้พวกเขาส่งจดหมายรับรองอย่างเป็นทางการให้ฉัน”
เสี่ยวอี้ส่ายหน้า “เอกสารแบบนั้นเป็นของที่คุณจะได้รับมาง่าย ๆ รึไง!”
ร็อบบ์ผายมือ “ก็ฉันคิดแบบนั้นนี่นา”
เมื่อเห็นสีหน้าแปลก ๆ ของเสี่ยวอี้ ร็อบบ์ก็ไม่อยากให้เธอเป็นกังวล “อย่างที่คุณเพิ่งพูดไปนะ ฉันปฏิบัติต่อผู้คนในเมืองเวสต์วินด์ด้วยความเมตตา ช่วยบารอนและทำพิธีตามขนบธรรมเนียมศาสนามากมาย และตอนนี้ฉันยังได้ช่วยผู้ลี้ภัยมากมาย ฉันสะสมชื่อเสียงที่ดีเพื่อคริสตจักรแห่งแสงมาใช่ไหม? เพราะงั้นสำหรับนักบวชอย่างฉันที่สามารถช่วยเทพเจ้าแห่งแสงเผยแพร่คำสอน ฉันก็เลยคิดว่าสมเด็จพระสันตะปาปาหรืออาร์คบิชอปคงจะมีความสุขมากกว่านะที่จะให้ตำแหน่งแก่ฉัน”
แน่นอนว่านี่เป็นเพียงคำพูดง่าย ๆ ที่ร็อบบ์ก็รู้ดีว่าความเป็นจริงมันไม่ง่ายเลยที่จะเป็นจริงดังที่เขาพูด เขาจึงกล่าวเสริมในใจว่า ‘แต่ถ้าคนพวกนั้นไม่ยอมละก็ ฉันจะทุบตีคนพวกนั้นจนต้องยอมฉันอยู่ดี มันยากตรงไหนกันล่ะ จริงไหม?’
ร็อบบ์จำได้ว่ามีชายคนหนึ่งที่ชื่อ ‘ซุนหงอคง’ ที่ชอบใช้วิธี ‘ทุบตี’ ผู้อื่น จนสุดท้ายก็ได้ตำแหน่งมาอย่างเป็นทางการด้วยไม้พลองขนาดใหญ่
ร็อบบ์คิดว่าเขาสามารถทำตามนั้นได้
เพียงแต่ว่า… ซุนหงอคงเป็นคนที่ทำงานหนักมาก แต่ร็อบบ์เป็นคนขี้เกียจมาก เขาจะไม่ทำอะไรเลยถ้าไม่จำเป็น
“ไม่ต้องห่วงหรอก” ร็อบบ์ยิ้ม “ตราบใดที่คุณไม่อยากเป็นศัตรูกับฉัน เราก็จะไม่มีวันเป็นศัตรูกัน เช่นเดียวกับคริสตจักรแห่งแสง อาณาจักรแกรน หรือแม้แต่พวกเนโครแมนเซอร์ และทุกสิ่งในโลก! ถ้าพวกเขาไม่โจมตีฉัน ฉันก็จะไม่โจมตีพวกเขา”
จากนั้นร็อบบ์กล่าวเสริมอีกว่า “ฉันใจดีมาก ฉันรักทุกสิ่ง และฉันเป็นผู้ศรัทธาเทพเจ้าแห่งแสงอย่างซื่อสัตย์”
“แต่ฉันคิดว่าคุณแค่ขี้เกียจ”
“เฮ้ ๆ ฉันยังสามารถเป็นเพื่อนที่ดีได้แม้ว่าคุณจะมองฉันยังไงก็ตาม”
เสี่ยวอี้ส่ายหัว เธอหันหลังเดินออกจากห้องของร็อบบ์ แต่ทันทีที่เธอเดินออกจากห้อง สีหน้าเย็นชาของเธอก็แปรเปลี่ยนไป มุมปากของเธอยกขึ้นเล็กน้อยจนเกิดเป็นรอยยิ้ม
เช้าวันรุ่งขึ้น
ที่แปลงปลูกเล็ก ๆ ในลานโบสถ์ มันฝรั่งชุดแรกที่ร็อบบ์ปลูกได้รับการเก็บเกี่ยวแล้ว!
ผู้ลี้ภัยจากเมืองเบิร์ชทำงานร่วมกันเพื่อขุดมันฝรั่งจากแปลงปลูก เพียงแค่แปลงปลูกเล็ก ๆ นี้มันก็ให้ผลผลิตมันฝรั่งเป็นจำนวนหลายพันจิน ซึ่งสามารถแก้ปัญหาการขาดแคลนอาหารได้ทันที นอกจากนี้ยังมีการปลูกมันฝรั่งมากขึ้นบนพื้นที่เพาะปลูกใหม่บนเนินเขา
เมื่อถึงตอนเย็น มันฝรั่งชุดใหม่ที่ปลูกบนเนินเขาก็จะเก็บเกี่ยวได้แล้ว จำนวนของมันจะไม่เป็นหมื่นจินเลยเหรอ?
ด้วยเหตุนี้ ไม่ใช่แค่ผู้ลี้ภัยจากเมืองเบิร์ชเท่านั้น เพราะแม้แต่ชาวเมืองเวสต์วินด์ที่มีจำนวนเกือบพันคนก็จะไม่มีปัญหาขาดแคลนอาหาร
ชาวเมืองได้กราบนมัสการไปแล้วครั้งหนึ่งเมื่อวานนี้ มาวันนี้พวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะคุกเข่าลงอีกครั้ง ยกย่องเทพเจ้าแห่งแสงและร็อบบ์ด้วยคำสรรเสริญที่ดีงามมากมาย
ร็อบบ์ไม่ได้อยู่ในอารมณ์ที่จะยอมรับคำสรรเสริญและการนมัสการของพวกเขา เขาปีนขึ้นไปบนโต๊ะหิน ยืนตัวตรง และตะโกนว่า “ชาวเมืองเบิร์ช! พวกคุณมาถึงเมื่อวานนี้ และตอนนี้กำลังนอนอยู่ทั่วโบสถ์ของฉันเต็มไปหมด ฉันไม่ได้บ่นนะ แต่พวกคุณไม่ควรนอนอยู่เฉย ๆ โดยไม่ทำอะไรเลยใช่ไหม ไม่ต้องพูดถึงว่าตอนนี้โบสถ์กำลังยุ่งเหยิง แต่พวกคุณไม่เจ็บปวดเหรอที่จะนอนเฉย ๆ แบบนั้น? ขาของพวกคุณไม่เจ็บเหรอ? จิตใจของพวกคุณเป็นสุขได้จริง ๆ งั้นเหรอ?”
เขาหยุดชั่วคราว ก่อนจะมองไปที่สีหน้าที่งุนงงของคนเหล่านั้นแล้วพูดต่อไปว่า “การรุกรานของกองทัพโครงกระดูกครั้งนี้มันจะไม่กินเวลาแค่หนึ่งหรือสองวัน เท่าที่เราทราบข่าวมา หมู่บ้านและเมืองหลายแห่งในบริเวณใกล้เคียงถูกยึดครองจากกองทัพโครงกระดูก และเส้นทางเดียวที่จะไปยังไบรต์โร้ดก็ถูกปิดกั้น ว่ากันว่าแม้แต่มังกรโครงกระดูกก็ปรากฏตัวขึ้น”
ผู้ลี้ภัยอุทานเสียงหลงทันที “มังกรโครงกระดูก? พระเจ้า!”
ร็อบบ์กล่าวต่อไปทันทีว่า “ดังนั้นพวกคุณต้องเตรียมพร้อมทางจิตใจสำหรับสงครามระยะยาว หากสงครามครั้งนี้กินเวลานานหลายเดือนหรือหลายปี พวกคุณจะเอาแต่นอนในโบสถ์ของฉันและมีชีวิตอยู่กับการสนับสนุนของฉันอย่างเดียวงั้นเหรอ?”
ผู้ลี้ภัยกระซิบปรึกษากันและกัน ในไม่ช้าก็มาถึงข้อสรุป
นายกเทศมนตรีเมืองเบิร์ชเงยหน้าขึ้นมองและถามว่า “คุณพ่อ ถ้านี่จะเป็นสงครามที่ยาวนาน พวกเราก็ไม่สามารถนอนอยู่ได้เช่นนี้เหมือนคนไร้บ้าน โปรดแสดงให้เราเห็นทางออกที!”
ร็อบบ์กระแอมและพูดว่า “ฉันได้ยินมาว่าเมืองเบิร์ชเป็นเมืองที่โดดเด่นเรื่องการตัดไม้และการล่าสัตว์เป็นอุตสาหกรรมหลัก พวกคุณล้วนเป็นช่างไม้ที่ยอดเยี่ยม การสร้างบ้านคงเป็นงานง่าย ๆ งานหนึ่งสำหรับพวกคุณใช่ไหม? ดูสิ บนเนินเขาด้านหลังโบสถ์ของฉันมีต้นสนดำมากมาย จงตัดมันลงซะ! สร้างบ้านไม้ และไปล่าสัตว์ จากนั้นก็ใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ แม้ไม่มีเครื่องมือใดที่ฉันสามารถให้พวกคุณยืมได้ในขณะนี้ แต่หากไม่มีจิตวิญญาณและเต็มไปด้วยความเกียจคร้าน พระเจ้าจะไม่ช่วยคุณให้รอดหรอก!”
ทุกคนจากเมืองเบิร์ชรู้สึกมีแรงจูงใจขึ้นมาทันที
อย่างไรก็ตาม เสี่ยวอี้และสามนักผจญภัยอดไม่ได้ที่จะยักไหล่และคิดว่า ‘รู้สึกแปลก ๆ แฮะที่คุณพ่อร็อบบ์พูดอะไรแบบนี้ เขาเป็นตัวแทนของความเกียจคร้านไม่ใช่เหรอ?’
นายกเทศมนตรีของเมืองเบิร์ชถามอย่างอ่อนแรงว่า “คุณพ่อพูดได้ดีมาก แต่… สงครามสามารถปะทุได้ตลอดเวลา โครงกระดูกที่ดุร้ายเหล่านั้นอาจมาได้ทุกเมื่อ เราจะพยายามสร้างบ้านภายใต้สถานการณ์แบบนี้ได้งั้นเหรอ? บ้านที่เราสร้างอาจโดนพวกโครงกระดูกนั่นเผาก็ได้!”
ทันใดนั้นร็อบบ์ก็ทำหน้าจริงจังขึ้นมา “ฉันจะจัดการกับกองทัพโครงกระดูกเอง พวกคุณก็แค่ต้องพยายามทำให้คุณภาพชีวิตของพวกคุณดีขึ้น และยืนหยัดด้วยตัวเองให้ได้”
จากนั้นร็อบบ์ก็ตะโกนเสียงดังอย่างเร่งเร้า “รีบออกไปทำงานไว ๆ อย่าเอาแต่อยู่ในบ้านของฉันทั้งวันเซ่!”
การรับประกันด้วยคำพูดลอย ๆ เพียงอย่างเดียวแบบนี้ยังโน้มน้าวใจเหล่าผู้ลี้ภัยได้ไม่มากเท่าไหร่นัก
แม้ว่าผู้ลี้ภัยจะได้เห็นร็อบบ์แสดงปาฏิหาริย์เกี่ยวกับการเพาะปลูกมาแล้ว แต่พวกเขาไม่เชื่อว่าร็อบบ์สามารถต่อสู้กับกองทัพโครงกระดูกได้
มันจึงเป็นเรื่องยากที่จะมีแรงใจคิดอยากสร้างบ้าน พวกเขาอดคิดไม่ได้ว่า ตอนนี้การสร้างบ้านไม้มีประโยชน์ยังไง? ทันทีที่กองทัพโครงกระดูกมาถึง พวกมันจะทำลายบ้านที่สร้างขึ้นใหม่และขับไล่เราออกไป และเราไม่สามารถพูดได้ด้วยซ้ำว่าเราจะรอดจากการโจมตีไปได้…
ทันใดนั้นระฆังก็ดังขึ้นจากหอคอยเฝ้าระวังทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ จากนั้นชาวเมืองจากทางฝั่งนั้นก็ตะโกนด้วยความตื่นตระหนกว่า “กองทัพโครงกระดูกกำลังมา! พวกมันกำลังบุกมาแล้ว!”