เกมเมอร์หมดไฟ ขอใช้ชีวิตเงียบ ๆ ในต่างโลก - บทที่ 84 คุณเป็นนักบวชจริงเหรอ
บทที่ 84 คุณเป็นนักบวชจริงเหรอ
บทที่ 84 คุณเป็นนักบวชจริงเหรอ?
หลังจากผ่านค่ำคืนที่มืดมิดไป มันฝรั่งในแปลงก็สุกเรียบร้อยแล้ว
ผู้คนจากเมืองเบิร์ชตื่นแต่เช้าตรู่ นับตั้งแต่ร็อบบ์ปลูกมันฝรั่งเมื่อวานก็ผ่านมากว่า 10 ชั่วโมงแล้ว เช้านี้ชาวเบิร์ชจึงเห็นทุกอย่างในแปลงปลูกเป็นสีเขียว
แน่นอนว่ามันฝั่งที่ปลูกบนแปลงปลูกใหม่บนเนินเขายังไม่สุก เพราะมันถูกปลูกทีหลังในช่วงเย็นวาน แต่ทุกคนก็เห็นแล้วว่ามันเริ่มแตกหน่อออกจากดินมามากมาย
เมื่อมองไปที่มันฝรั่งที่เติบโตอย่างน่าอัศจรรย์ ผู้คนจากเมืองเบิร์ชก็โล่งใจเพราะพวกเขาไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องขาดแคลนอาหารอีก ตราบใดที่พวกเขามีมันฝรั่งมหัศจรรย์เหล่านี้ พวกเขาก็ไม่ต้องกังวลว่าจะหิว
ชาวเมืองสงบลง
แต่ร็อบบ์ไม่มีความสุข…
ปกติแล้วเขาจะวางอ่างไม้ขนาดใหญ่ไว้ในสนาม แล้วนอนแช่น้ำอุ่นมองดูดวงดาวบนท้องฟ้าสัมผัสถึงสายลมยามค่ำคืนที่แสนสบาย โดยมีสาวใช้ตัวน้อยของเขาพูดคุยกับเขาเป็นครั้งคราวหรือไม่ก็มีแม่ชีหน้าตาเย็นชาคอยโต้เถียงกับเขา ความรู้สึกเหล่านั้นทำให้เขารู้สึกมีความสุขเหมือนได้เป็นอมตะ
บางครั้งเขาจะจงใจทำท่าจะกระโดดออกจากอ่างอาบน้ำเพื่อขู่เสี่ยวอี้ จนถึงจุดที่ใบหน้าของเธอซีดเซียว แล้วเธอก็จะเรียกเขาว่า ‘คนโรคจิต’ หรืออื่น ๆ อีกมากมาย
แต่ไม่ใช่สำหรับวันนี้ เพราะเวลานี้ห้องโถงโบสถ์เต็มไปด้วยหญิงชราที่อ่อนแอ และลานโบสถ์ก็เกลื่อนไปด้วยผู้ชายที่นอนกันระเกะระกะ
ร็อบบ์อยากจะอาบน้ำในสนามก็ทำไม่ได้!
มันไม่สำคัญหรอกว่าผู้หญิงจากเมืองเบิร์ชจะเห็นเขาอาบน้ำไหมเพราะเขาหน้าหนามากพอ
แต่พวกลาคงจะตะโกนว่า “เกย์! เกย์!” ซึ่งถ้าคนเหล่านั้นเห็นเขา ใครเล่าจะสามารถยืนหยัดได้?
ในความสิ้นหวังนี้เอง ร็อบบ์ต้องย้ายอ่างอาบน้ำเข้าไปในห้องของเขาซึ่งมันน่าเบื่อมาก เขาเห็นแต่เพดานห้อง และมีเพียงหน้าต่างเล็ก ๆ เท่านั้นที่ทำให้เขามองเห็นดวงดาวได้
สิ่งที่แย่ที่สุดคือลิลเลียนไม่สามารถอยู่กับเขาได้เพราะมีพวกหญิงชราที่อ่อนแออยู่ข้างนอกนั่น ลิลเลียนกระตือรือร้นที่จะช่วยดูแลหญิงชราเหล่านั้น ดังนั้นไม่มีทางที่เธอจะคอยอยู่ปรนนิบัติร็อบบ์ตลอดเวลาเหมือนก่อนหน้านี้
ร็อบบ์เซ็ง!
เขาตบขอบอ่างอาบน้ำและตะโกนว่า “ลิลเลียน น้ำเริ่มเย็นแล้ว เอาน้ำร้อนมาเติมให้ฉันด้วย”
หลังจากเรียกอยู่หลายครั้ง ประตูก็เปิดออก
ไม่ใช่ลิลเลียนที่เข้ามา แต่กลับเป็นเสี่ยวอี้!
เธอเดินมาที่อ่างอาบน้ำพร้อมหม้อน้ำร้อนและค่อย ๆ เติมลงในอ่างอาบน้ำ
“เสี่ยวอี้ ทำไมถึงเป็นคุณล่ะ? ลิลเลียนอยู่ไหน”
“ลิลเลียนกำลังช่วยผู้หญิงกับเด็กอยู่ เธอไม่สามารถละมือมาที่นี่ได้ ฉันจะทำให้น้ำร้อนให้คุณเอง”
“อ๋อ!”
เสี่ยวอี้ดูเหมือนจะอยากพูดอะไรบางอย่าง เธอใช้เวลานานมากกว่าจะกระซิบออกมาว่า “เป็นเพราะคุณ ความมหัศจรรย์ของการเก็บเกี่ยวในหนึ่งวันก็เลยเกิดขึ้นใช่ไหม?”
ร็อบบ์ตกตะลึงกับคำถามนี้ ก่อนจะยิ้มและถามกลับ “คุณคิดว่าไงล่ะ?”
เสี่ยวอี้ส่ายหัว “ฉันไม่รู้! ตอนแรกฉันตกใจมากจนเกือบจะคุกเข่าลงเพื่อสรรเสริญเทพเจ้าแห่งแสง แต่เมื่อฉันคิดทบทวนอีกรอบก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ เทพเจ้าแห่งแสงไม่มีอำนาจที่เกี่ยวข้องกับการเกษตรไม่ใช่เหรอ? ถ้ามองจากมุมที่สมเหตุสมผล มันควรเป็น ‘เทวีซีฟ’ เทพธิดาแห่งธัญพืชและความอุดมสมบูรณ์ต่างหากที่มีอำนาจอะไรแบบนี้”
ร็อบบ์อดไม่ได้ที่จะดีใจที่มีเทพธิดาแบบนี้ เทพธิดาแบบนี้ต้องสวยมากแน่นอน!
เขาทำหน้าทำตาลึกลับและถามกลับไปอีกครั้ง “คุณกำลังพยายามจะพูดอะไร?”
“ฉัน… ฉันแค่อยากจะบอกว่า ยิ่งฉันอยู่กับคุณนานเท่าไหร่ ฉันก็ยิ่งพบว่าคุณดูเหมือนจะไม่เชื่อในเทพเจ้าแห่งแสงมากขึ้นเรื่อย ๆ อาร์คบิชอปบอกว่าเขาไม่รู้ว่ามีผู้พิพากษานอกรีตอย่างคุณ เขาเขียนถึงสมเด็จพระสันตะปาปาถามและเกี่ยวกับคุณแล้ว ฉันเชื่อว่าอีกไม่นานคำตอบของสมเด็จพระสันตะปาปาจะถูกส่งมายังไบรต์โร้ด…และในเวลานั้น….”
เมื่อเห็นเธอลังเล ร็อบบ์ก็ยิ้มและพูดว่า “ในเวลานั้นจะเกิดอะไรขึ้น? อาร์คบิชอปจะส่งคนมาฆ่าฉันเหรอ?”
เสี่ยวอี้ถอนหายใจ “ฉันหวังว่ามันจะไม่จบลงแบบนั้น แต่เมื่อเห็นว่าคุณยิ่งไม่เหมือนนักบวชตัวจริงมากขึ้นเรื่อย ๆ ฉันก็กังวลว่ามันจะดำเนินต่อไปในทิศทางนั้น”
ร็อบบ์ยิ้มอย่างมีความสุขยิ่งขึ้น “ขอบคุณมากที่บอกฉัน ว่าแต่ทำไมคุณถึงช่วยฉัน? ตอนนี้คุณไม่เชื่อฟังคำสั่งของอาร์คบิชอปแล้วเหรอ? ถ้าฉันเป็นนักบวชปลอมจริง ๆ และหนีไปตอนนี้ คนที่อาร์คบิชอปส่งมาจะไม่สามารถจับฉันได้นะ เขาจะไม่เอาโทสะไปลงที่คุณเหรอ? คุณอาจถูกประหารแทนได้เลยนะ”
เสี่ยวอี้มีสีหน้าเย็นชาอีกครั้ง “คุณยังอยู่ในอารมณ์ที่จะล้อเล่นได้ยังไง? ถ้าคุณเป็นนักบวชปลอม คุณควรหนีไปซะถ้าคุณได้ยินสิ่งที่ฉันพูด แต่ตอนนี้คุณกลับกล้าที่จะล้อเล่นแบบนี้!”
“ตอนนี้ฉันไม่หนี แถมยังสามารถยิงมุกตลกได้ด้วย ซึ่งหมายความว่าอย่างน้อย ๆ ฉันก็เป็นนักบวชตัวจริงนิดหน่อยมั้ง”
ร็อบบ์ไม่ได้โกหก ก็ในเกมเขาเล่นเป็นนักบวชจริง ๆ นี่นา? แต่แค่ไม่ได้เป็นนักบวชจากคริสตจักรแห่งแสง
เสี่ยวอี้สับสนกับทัศนคติที่แปลกประหลาดของร็อบบ์ ตอนแรกผู้ชายคนนี้ดูเหมือนนักบวช ทว่าพอเวลาผ่านไป เขาก็ดูเหมือนนักบวชน้อยลงเรื่อย ๆ ถึงกระนั้นอารมณ์ที่สงบของเขาหลังจากที่เธอเปิดเผยว่าอาร์คบิชอปกำลังสืบสวนเขา เขากลับทำท่าทางเหมือนกับว่า ‘ฉันไม่กลัวการสืบสวนของอาร์คบิชอปหรอก’ ซึ่งมันทำให้เขาดูเหมือนนักบวชตัวจริงอีกครั้ง
ฉันมองเขาไม่ออกจริง ๆ!
“เสี่ยวอี้ ฉันขอถามคุณตามตรงนะ คุณต้องการให้ฉันเป็นนักบวชตัวจริงหรือนักบวชปลอม”
“ฉันหวังว่าคุณจะเป็นนักบวชจริง ๆ! เพราะคุณจะได้ไม่จำเป็นต้องหนี และเพื่อที่คุณจะได้เป็นนักบวชที่นี่ต่อไป ถึงแม้ตัวคุณจะมีข้อเสียเยอะแยะเต็มไปหมดก็เถอะ แต่ฉันก็เห็นว่าคุณมีใจเมตตา คุณมีความเมตตาต่อชาวเมืองเวสต์วินด์ และต่อทหารของบารอน ไปจนถึงผู้ลี้ภัยจากเมืองเบิร์ช แม้ว่าบางครั้งคุณจะแสดงสีหน้าใจร้อนและไม่เต็มใจ แต่คุณยังคงทำสิ่งที่ถูกต้อง”
เธอถอนหายใจ “แม่ว่าคุณจะขี้เกียจสุด ๆ แบบที่ว่าไม่คิดอยากขยับตัวด้วยซ้ำ แต่คุณก็หว่านมันฝรั่งทีละชิ้น ทำซ้ำแล้วซ้ำเล่าเป็นร้อยครั้งเพื่อที่จะทำให้ผู้ลี้ภัยและชาวเมืองเวสต์วินด์จะได้ไม่ต้องหิวโหยเมื่อถูกล้อมรอบไปด้วยกองทัพโครงกระดูก”
“อันที่จริง ถึงคุณจะไม่ทำก็ไม่มีใครตำหนิคุณหรอก เพราะไม่มีใครรู้ว่าคุณมีปาฏิหาริย์ของเทพเจ้า คุณเพียงแค่ต้องพูดอะไรเพื่อหลีกเลี่ยงปัญหานั้น! แต่คุณกลับลงมือทำมันต่อไปโดยยินดีที่จะละทิ้งความเกียจคร้านของคุณเองเพื่อช่วยเหลือผู้อื่น คุณเป็นคนใจดีจริง ๆ ฉันหวังว่าฉันจะทำอะไรบางอย่างได้เพื่อช่วยคุณนะ ฉันหวังเป็นอย่างยิ่งว่าคุณจะเป็นนักบวชตัวจริง”
“อย่างนั้นเองเหรอ? นั่นคือสิ่งที่คุณคิดสินะ” รอยยิ้มสดใสเผยออกมาบนใบหน้าของร็อบบ์ “เอาล่ะ! ฉันตัดสินใจแล้ว! ฉันต้องเป็นนักบวชตัวจริงซะแล้วล่ะ แม้ว่าฉันจะปลอมก็เถอะ แต่ฉันจะบังคับตัวเองเพื่อแสดงให้คุณเห็น!”