เกมเมอร์หมดไฟ ขอใช้ชีวิตเงียบ ๆ ในต่างโลก - บทที่ 53 ช่วยด้วย!
บทที่ 53 ช่วยด้วย!
ร็อบบ์เดินผ่านเทือกเขาสนดำด้วยการสวมเซ็ตชุดเกราะหนังของเขาที่เพิ่มความเร็วในการเคลื่อนที่ +50% พร้อมกับใช้สกิลการเคลื่อนไหวที่หลากหลายของคลาสอื่น ๆ
และนั่นทำให้การเดินผ่านเส้นทางที่ขรุขระและเต็มไปด้วยต้นไม้แปลก ๆ รอบตัวเขานั้นไม่ต่างอะไรกับการเดินบนถนนเรียบธรรมดาที่เขาสามารถเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระ
จุดนี้อยู่ใกล้กับส่วนที่ลึกที่สุดของเทือกเขาสนดำ คุณสามารถเห็นยอดเขาสูงตระหง่านด้านหน้าซึ่งน่าจะเป็นภูเขาที่สูงที่สุดในเทือกเขาสนดำ มันดูสูงมากด้วยยอดเขาที่ปกคลุมไปด้วยหิมะหนา ทั้งยังมีป่าเขียวขจีที่หนาแน่น ทิศใต้ของภูเขาเป็นหน้าผาสูงชัน ส่วนด้านล่างเป็นหุบเขาลึก
เมื่อเห็นหุบเขานี้ หัวใจของร็อบบ์ก็เต้นตึกตัก ก่อนหน้านี้ฮาร์ปี้บอกว่า ‘แมงมุมกินคน’ อยู่ในหุบเขานี้ นั่นหมายความว่าถุงน่องของลิลเลียนก็อยู่ในหุบเขานี้เช่นกัน ฮ่า มีความสุขจริง ๆ!
ถุงน่องจ๋าฉันมาแล้ว!
ร็อบบ์เร่งความเร็วของเขาจนน่ากลัว เพียงพริบตาเดียวเขาก็เคลื่อนที่ไปไกลถึงสิบเมตร ส่งผลให้ตัวบาซิลิสก์ที่กำลังจะลอบโจมตีร็อบบ์หวาดกลัวจนไม่กล้าขยับกาย
ไม่นานร็อบบ์ก็มาถึงปากหุบเขา เมื่อเขามองเข้าไปข้างในก็พบว่ามันเต็มไปด้วยหินและต้นไม้ แม้ว่าจะเปิดใช้งานสกิลตรวจจับ แต่ด้วยความคดเคี้ยวของภูมิประเทศ ร็อบบ์จึงตรวจสอบพื้นที่ได้เพียงระยะ 5,000 หลาเท่านั้น
ร็อบบ์อารมณ์เสีย “ทำไมแมงมุมกินคนถึงต้องอาศัยอยู่ในสถานที่แบบนี้?!”
หลังจากบ่นเสร็จ เขาก็เข้าใจว่าเพราะมันสะดวกที่จะกางใยแมงมุมในสถานที่แบบนี้ ใยแมงมุมจะสามารถกางในที่โล่งได้อย่างไร?
เขาก้าวเข้าไปในหุบเขาทันที และเนื่องจากความแข็งแกร่งที่เหลือเฟืออยู่นั้นเขาจึงก้าวต่อไปโดยไม่จำเป็นต้องระมัดระวังอะไรทั้งสิ้น
อย่างไรก็ตาม การทำแบบนี้ทำให้เขามีแนวโน้มจะถูกลอบโจมตีอย่างมาก เขาไปไม่ได้ไกลเท่าไหร่ก็เจอร่างแปลก ๆ ที่แอบอยู่หลังต้นไม้ข้าง ๆ กระโจนเข้าใส่ มันเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและพร้อมจะฟันคอร็อบบ์ด้วยมีด แต่หลังจากที่การโจมตีไม่ได้ผลมันก็หยุดโจมตี
ร็อบบ์หันหลังกลับและเห็นทหารโครงกระดูกมองมีดของมันด้วยเบ้าตาที่ว่างเปล่า จากนั้นก็มองที่คอของร็อบบ์ …ไม่มีการแสดงออกใด ๆ บนใบหน้าของโครงกระดูก แต่การแสดงออกที่สับสนของมันทำให้มันดูน่ารักอย่างน่าฉงน ดูเหมือนมันจะไม่เข้าใจว่าทำไมมันถึงโจมตีร็อบบ์ไม่ได้ผลและไม่ระคายแม้แต่ผิวของเขาเลย
ร็อบบ์ตระหนักได้ทันทีว่าโครงกระดูกตัวนี้ไม่ได้ถูกควบคุมโดยปัจจัยภายนอก แต่มันมีสติปัญญาเป็นของตัวเอง หรือก็คือมันเป็นอันเดธที่แท้จริง!
“โว้ว! นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้เห็นอันเดธตัวจริง” ร็อบบ์โบกมือให้ทหารโครงกระดูก “เพื่อนยาก นายอาศัยอยู่ในหุบเขานี้งั้นเหรอ? นายเคยเห็นแมงมุมกินคนไหม? บอกทางฉันหน่อยสิ”
โครงกระดูกแสดงท่าทีว่ามันไม่ต้องการคุยกับร็อบบ์อย่างชัดเจนด้วยการฟันมีดใส่เขา
ร็อบบ์เตะมันที่เอว คิดจะส่งให้มันลอยไปกระแทกกับหินก้อนยักษ์ที่อยู่ไม่ไกล
เขาคิดว่าเมื่อมันกระแทกเข้ากับก้อนหินยักษ์แล้วมันคงจะกลายเป็นกองกระดูกหัก แต่แล้วกลับมีฉากไม่คาดคิดเกิดขึ้นหลังจากที่มันกระเด็นไปไม่กี่เมตร เนื่องจากทหารโครงกระดูกลอยค้างอยู่กลางอากาศ จากนั้นมันก็ขยับท่าทางของมันจนกลายเป็นรูปร่าง “大”
“ฮะ?” ร็อบบ์อดไม่ได้ที่จะหยุดนิ่ง “นรกอะไร?!”
อย่างไรก็ตาม สองวินาทีต่อมาร็อบบ์ก็ตระหนักได้ว่าทหารโครงกระดูกไม่ได้หยุดค้างกลางอากาศด้วยความแข็งแกร่งของมันเอง แต่ถูกกระทำโดยสิ่งที่มองไม่เห็น
ปรากฏว่ามีตาข่ายใยแมงมุมขนาดใหญ่โปร่งใสอยู่ตรงหน้าเขา หลังจากทหารโครงกระดูกถูกเตะจนลอยไป มันก็ติดอยู่บนใยแมงมุมนั้นจนไม่อาจเคลื่อนไหวได้อีก
จากนั้นไม่กี่อึดใจร็อบบ์ก็เห็นศีรษะหนึ่งปรากฏขึ้นจากรูที่อยู่ใกล้ขอบภูเขา มันเป็นศีรษะของผู้หญิงที่มีหน้าตาสะสวยอย่างมาก แววตาของเธอเป็นประกายและริมฝีปากสีแดงสดนั้นดูเย้ายวนแต่ก็น่ากลัว
ถัดจากศีรษะลงไปก็เป็นร่างของมันซึ่งก็คือร่างแมงมุมที่น่าเกลียด ชนิดที่ว่าสามารถทำให้ผู้ชายกลัวจนหดได้ทันที
เห็นได้ชัดว่ามันโผล่มาเพราะการสั่นสะเทือนของตาข่ายใยแมงมุมที่มันสร้างไว้ ดังนั้นมันจึงโผล่หัวและส่วนเล็ก ๆ ของร่างกายออกจากรูเพื่อเหลือบมองเหยื่อจากระยะไกล และตอนนี้มันก็รู้สึกผิดหวังที่มันจับทหารโครงกระดูกซึ่งไม่มีเลือดหรือเนื้อให้มันกินได้!
มันเกาขาของมันเบา ๆ ส่งผลให้บนเส้นใยแมงมุมที่ปากหลุมและใยทั้งหมดสั่นไหว จนทำให้ทหารโครงกระดูกหลุดร่วงออกไปทันที จากนั้นมันก็ถอยกลับเข้าไปในหลุมและไม่ออกมาอีก
ลำดับการกระทำทั้งหมดเกิดขึ้นในไม่กี่วินาที และขอบหน้าผาก็กลับคืนสู่สภาพเดิม ซึ่งถ้าไม่เห็นฉากนั้นคงจะไม่มีทางรู้เลยได้เลยว่ามีตาข่ายใยแมงมุมโปร่งใสขนาดใหญ่แขวนอยู่กลางอากาศและยังมีแมงมุมกินคนซ่อนอยู่ในหลุมข้าง ๆ
ร็อบบ์ดีใจจนแทบกระโดดโลดเต้น “น่าสนใจ! ไม่มีอะไรแบบนั้นในเกมที่ฉันเล่นเลย! ไอ้ตัวนี้เป็นสิ่งมีชีวิตที่น่าสนใจจริง ๆ”
ร็อบบ์รีบวิ่งไปที่ปากหลุมและเหยียดมือเข้าไป ทว่าแมงมุมที่ซ่อนตัวอยู่ในส่วนลึกของหลุมดูเหมือนจะไม่ยอมออกมากัดมือของเขา ทำให้ไม่สามารถใช้แผน ‘ตกแมงมุม’ ด้วยมือของเขาได้
ร็อบบ์ไม่อยากเข้าไปในหลุมเพื่อจับมัน มนุษย์ปกติที่ไหนจะอยากเข้าไปในหลุมที่แคบจนแทบขยับไม่ได้บ้าง?
“นี่มันลำบากเกินไป ดูเหมือนว่าสัตว์ประหลาดตัวนี้จะระมัดระวังตัวมาก มันเป็นประเภทที่จะไม่ออกจากหลุมเว้นแต่จะมีบางอย่างติดข่ายใยแมงมุมของมันสินะ”
จริงสิ มีวิธีหนึ่งที่จะล่อมันออกมา!
นั่นคือการใช้ร่างกายของฉันเป็นเหยื่อล่อ!
ร็อบบ์เดินขึ้นไปที่ใยโปร่งใสนั้นพลางยักไหล่ ก่อนจะยกขาเตะพื้นเพื่อกระโดดขึ้นไปยังใยแมงมุมที่กางอยู่
“ต้านทาน!”
“ต้านทาน!”
“ต้านทาน!”
น่าเสียดายที่ค่าความต้านทานสถานะผิดปกติทุกอย่างของร็อบบ์นั้นมีมากเกินไปจนทุกหนทางที่จะพยายามเข้าไปติดตาข่ายใยแมงมุมนั้นไม่เป็นผล
ร็อบบ์บ่นในใจ “เวรเอ๊ย! ทำไมฉันถึงไม่สามารถใช้ร่างกายของฉันเป็นเหยื่อล่อได้? ตอนนี้ฉันต้องหาแผนอื่นอีกสินะ”
ว่าแล้วเขาก็เหยียดมือคว้าเส้นใยแมงมุมหนาสองสามเส้นของตาข่ายใยแมงมุมและเขย่าดึงอย่างแรง ตาข่ายใยแมงมุมทั้งหมดสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงเพราะการเคลื่อนไหวนี้
และด้วยความคิดที่ว่าแมงมุมตัวนี้มีหัวเป็นมนุษย์ ดังนั้นมันน่าจะเข้าใจภาษามนุษย์ได้ ร็อบบ์จึงตะโกนออกมาโดยแสร้งทำตัวเหมือนว่าถูกใยแมงมุมดักจับสำเร็จ
“ช่วยด้วย! ฉันติดอยู่ในตาข่ายใยแมงมุม ใครก็ได้ช่วยที!”