เกมเมอร์หมดไฟ ขอใช้ชีวิตเงียบ ๆ ในต่างโลก - บทที่ 54 ไม่ได้อยากให้ช่วยสักหน่อย!
บทที่ 54 ไม่ได้อยากให้ช่วยสักหน่อย!
ร็อบบ์หลอกบารอน เพอร์ซิอัสและแม่ชีอิชีร์ด้วยการแสดงระดับออสการ์ไปแล้วเมื่อไม่กี่วันก่อนดังนั้นตอนนี้เขาจึงมั่นใจในทักษะการแสดงของเขามาก แมงมุมเพียงตัวเดียวที่มีไอคิวน้อยกว่า 5 นั้นจะต้องถูกหลอกอย่างแน่นอน!
เขาทำตัวโยกเยกและดิ้นรนกรีดร้องขอความช่วยเหลือ ทำท่าเหมือนกับว่าชายคนหนึ่งติดอยู่ในใยแมงมุมโดยบังเอิญ
และในไม่ช้าก็มีการเคลื่อนไหวที่ปากหลุมของแมงมุม แต่สิ่งแรกที่ยื่นออกมาจากหลุมคือขาข้างหนึ่งของแมงมุม มันเหยียดขาออกวางบนเส้นใยหนาที่ปากหลุมเพื่อรับรู้ถึงการสั่นสะเทือนที่เกิดขึ้นที่ตาข่ายใยแมงมุม
จากนั้นมันก็เชื่อว่าตาข่ายใยแมงมุมของมันดักจับเหยื่อได้แล้ว
หัวของแมงมุมโผล่ออกมาเล็กน้อยและดูเหมือนจะระมัดระวังเป็นอย่างมาก
ในส่วนลึกของเทือกเขาสนดำมีสัตว์ประหลาดที่ทรงพลังอาศัยอยู่มากมาย ถ้าไม่ใช่ว่ามันมีนิสัยที่ระวังตัวมาก ป่านนี้มันก็คงจะตายไปนานแล้ว
แมงมุมหัวมนุษย์เหลือบมองร็อบบ์ด้วยดวงตาที่สวยงามของมันอย่างระแวดระวัง เพื่อดูว่าเหยื่อนั้นติดกับของมันจริงหรือไม่
ใช่เลย! มนุษย์นั่นตกหลุมพรางของมันจริง ๆ!
เขากำลังดิ้นรนอย่างสิ้นหวัง มือและเท้าของเขาเข้าไปพัวพันกับใยแมงมุมของมัน และเขาก็ดิ้นรนอย่างอ่อนแอซึ่งแสดงให้เห็นว่าเขาสูญเสียความสามารถในการต่อสู้ไปโดยสิ้นเชิง สิ่งที่มันต้องทำคือไต่ขึ้นไปและฉีดพิษเข้าไปในร่างกายมนุษย์ให้เป็นอัมพาต จากนั้นค่อยลากเขาเข้าไปในหลุมเพื่อกินอย่างมีความสุข
รอยยิ้มชั่วร้ายปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่สวยงามของแมงมุมกินคน ก่อนที่มันจะเริ่มโผล่ตัวออกจากหลุมอย่างช้า ๆ
ร็อบบ์มองดูแมงมุมที่ออกมาจากหลุมทีละนิด และคิดในใจอย่างตื่นเต้น
มาแล้ว! เร็วเข้า…ออกมาอีกหน่อย…ออกมาอีก…เมื่อไหร่ที่ร่างกายของแกพ้นจากปากหลุม ฉันจะพุ่งเข้าไปคว้าคอแกให้เหมือนกับจับไก่เลยคอยดู!
จากนั้นสาวใช้ของฉันจะก็มีถุงน่องยืดหยุ่นที่ยอดเยี่ยมเอาไว้สวมใส่ ฮิฮิ…
ในที่สุดหัวของแมงมุมก็ออกมาพ้นหลุม และลำตัวที่อ้วนกลมของมันก็โผล่ออกมาทีละเล็กทีละน้อย ในขณะที่ร็อบบ์เตรียมพร้อมที่จะจู่โจม
ทว่าเมื่อร็อบบ์กำลังจะพุ่งเข้าใส่มัน กลับมีลูกศรจากที่ไหนก็ไม่รู้ยิงพุ่งเข้าใส่ใบหน้าของแมงมุมกินคน อึดใจต่อมา หัวที่สวยงามของแมงมุมกินคนก็ถูกฟันจนกระเด็นออกจากร่างด้วยดาบเล่มใหญ่ และร่างกายทั้งหมดของมันก็ถูกตัดครึ่งด้วยการฟันในครั้งที่สอง
เลือดสีเขียวสาดกระเซ็นไปทุกที่!
แมงมุมกินคน…ตายแล้ว!
ร็อบบ์ “…”
สำหรับร็อบบ์นั้นสิ่งที่ถูกผ่าครึ่งไม่ใช่แมงมุม แต่เป็นถุงน่องผ้าไหมของสาวใช้ตัวน้อยที่น่ารักของเขาต่างหาก! ดาบที่ไร้ความปรานีนั่นทำลายความปรารถนาของวัยรุ่นที่กำลังโหยหาชีวิตที่ดีขึ้น!
โมโห! โมโหโว้ย!
เอ๊ะ เดี๋ยวนะ! ฉันยังมีสกิลคืนชีพนี่นา!
ร็อบบ์รีบใช้สกิลคืนชีพใส่ร่างของแมงมุมกินคนผู้โชคร้าย แต่มันไม่ได้ผล แมงมุมกินคนตัวนี้ถูกออกแบบมาให้เป็น ‘สิ่งชั่วร้าย’ ดังนั้นสกิลที่มีคุณสมบัติด้านบวกกับสิ่งมีชีวิตเช่นนี้ย่อมมีผลร้ายแรงกับมัน
ร็อบบ์จึงหันมาใช้สกิล ‘คืนชีพอันเดธ’ แทน
คราวนี้มันได้ผล แมงมุมกินคนลุกขึ้นยืน แต่กลับกลายเป็นแมงมุมโครงกระดูก ไม่ต้องพูดถึงใยแมงมุมเลย เพราะแม้แต่เนื้อหรือเลือดมันก็ไม่มีให้แล้ว
ร็อบบ์สาปแช่งในใจ “ระยำเอ๊ย! ระยำสุด ๆ!”
จากนั้นที่หลังก้อนหินก้อนใหญ่ในระยะไกล บารอน เพอร์ซิอัสก็กระโดดออกมาและพูดด้วยสีหน้าโล่งใจว่า “ฟู่ว! โชคดีที่มาทัน ไม่งั้นไอ้แมงมุมเวรนี่คงจับเหยื่อได้อีกคนแล้ว”
“โธ่ แม่งเอ๊ย!” ร็อบบ์สบถก่อนจะรีบใช้สกิลแสงศักดิ์สิทธิ์กับแมงมุมโครงกระดูกเพื่อทำให้มันกระจายไปทั่วพื้น
บารอน เพอร์ซิอัสเดินออกมาจากหลังหินก้อนใหญ่และถามเหยื่อผู้โชคร้ายว่า “คุณมาทำอะไรในส่วนลึกของเทือกเขาสนดำตามลำพังแบบนี้? คุณเกือบถูกแมงมุมกินแล้วนะ…เอ๊ะ?”
เมื่อเห็นใบหน้าของร็อบบ์ อีกฝ่ายก็ถึงกับตกใจ “คุณพ่อ? คุณมาทำอะไรที่นี่?”
ร็อบบ์ไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี มันเป็นสถานการณ์ที่น่าอึดอัดใจจริง ๆ
ฉันควรทำยังไงดี?
เสี่ยวอี้และนักผจญภัยสามคนพร้อมทั้งทหารกลุ่มใหญ่ก็โผล่ออกมาจากด้านหลังก้อนหิน ส่วนใหญ่มองร็อบบ์ด้วยสายตาแปลก ๆ มีเพียงสามคนเท่านั้นที่ยิ้มเพราะพวกเขารู้ว่าร็อบบ์ไม่ธรรมดาและมีตัวตนที่เป็นความลับ ดังนั้นการได้เห็นร็อบบ์ที่นี่จึงไม่ใช่เรื่องเกินคาดเหมือนที่บารอนและเสี่ยวอี้งุนงง
ร็อบบ์มองไปที่สีหน้าห่วงใยของบารอนและเสี่ยวอี้ก่อนที่จะหันมองไปที่แมงมุมกินคน สุดท้ายเขาก็ถอนหายใจออกมา เขาไม่สามารถตำหนิบารอนได้ อีกฝ่ายฆ่าแมงมุมเพราะต้องการช่วยเหลือเขา เขาคงเป็นไอ้งี่เง่าที่สุดหากตำหนิคนที่คิดหวังดีพยายามช่วยตนเองไว้
“คุณพ่อ คุณมาที่นี่ทำไม?” เสี่ยวอี้ซึ่งไม่ได้เจอหน้ากันมาหลายวันถามออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา
ร็อบบ์เริ่มเจ้าชู้ใส่เธอทันทีที่เห็นความเย็นชานั้น “หลังจากที่คุณจากไป ฉันก็เป็นห่วงความปลอดภัยของคุณ ฉันรู้สึกว่าฉันไม่สามารถปล่อยให้คุณเข้ามาในภูเขาเพื่อเผชิญกับความเสี่ยงเช่นนี้ได้ ฉันควรจะมีส่วนร่วมในเรื่องนี้ด้วย ดังนั้นฉันจึงตามเข้ามา แต่หลังจากเดินเข้ามาเรื่อย ๆ ฉันกลับถูกใยแมงมุมนี้จับได้โดยบังเอิญ”
บารอนอดไม่ได้ที่จะรู้สึกสะเทือนใจ “คุณพ่อ ผมชื่นชมคุณที่เป็นห่วงผู้อื่นเช่นนี้” สมองของพวกเบอร์เซิร์กเกอร์นั้นแทบไม่มีรอยหยัก ทำให้เขาถูกหลอกได้อย่างง่ายดาย
แต่เสี่ยวอี้ไม่ง่ายที่จะหลอก ใบหน้าเย็นชาของเธอเปลี่ยนเป็นสงสัยทันที “คุณเข้ามาในภูเขาคนเดียว? คุณสามารถเดินเข้ามาในส่วนลึกของเทือกเขาสนดำได้ยังไงในเมื่อก่อนหน้านี้ทับทิมต้องคำสาปนั่นได้ดูดซับความแข็งแกร่งของคุณอยู่? แล้วคุณไม่ได้ถูกสัตว์ประหลาดระหว่างทางจับกินเลยเหรอ?”
ทำไมเธอถึงต้องมาฉลาดในเวลาแบบนี้?
ร็อบบ์กระอักเลือดในใจแต่ยังพูดด้วยรอยยิ้มเบิกบานว่า “แต่คุณก็เห็นแล้วไม่ใช่เหรอว่าฉันเกือบจะถูกสัตว์ประหลาดกินไปแล้วน่ะ นี่แสดงให้เห็นว่าฉันโชคดีแค่ไหน”
เสี่ยวอี้รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติแต่ไม่สามารถบอกได้ว่ามันคืออะไร ซึ่งมันทำให้เธอรู้สึกอึดอัดใจอย่างมาก
“อย่าเพิ่งพูดอะไรอีกเลย” บารอนกล่าว “เรามาช่วยคุณพ่อออกจากใยแมงมุมก่อนจะดีกว่า”
ทหารหลายคนรีบวิ่งเข้ามาพร้อมกับมีดเพื่อตัดใยแมงมุม แต่ใยแมงมุมนั้นเหนียวมาก ทหารไม่สามารถตัดมันได้ด้วยมีดของพวกเขา ร็อบบ์เห็นแบบนั้นก็ร้องออกมา “อย่าตัดมันแบบสุ่ม ๆ สิ ให้ตัดขอบของตาข่ายใยแมงมุม อย่าตัดตรงกลาง ฉันต้องการใยเหล่านี้ในสภาพสมบูรณ์!”
เมื่อได้ยินเขาพูดแบบนี้ นักผจญภัยทั้งสามก็ดูเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง จากนั้นกอร์ดาก็วิ่งเข้ามาฟันดาบเข้าที่บริเวณขอบของตาข่ายใยแมงมุมทันที
เมื่อตาข่ายใยแมงมุมขาด ร็อบบ์ก็แสร้ง ‘ร่วงล้มลง’ จากตาข่ายใยแมงมุม และเชอริลก็กระโดดมาข้างหน้าและแสร้งทำเป็นช่วยเขาไว้
ร็อบบ์ได้รับความช่วยเหลือจากเชอริลและในที่สุดก็กลับมา ‘ยืนอย่างมั่นคง’ เขาลูบหน้าอกตัวเองและมองใยแมงมุมอย่างหวาดกลัว “เกือบไปแล้วไง….ฉันเกือบถูกสัตว์ประหลาดกินไปแล้วขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือ”
เชอริลเขยิบเขามาใกล้และกระซิบถาม “คุณกำลังเล่นอะไรอยู่?”
ร็อบบ์กระซิบตอบกลับทันทีว่า “ฉันเข้ามาในภูเขาเพื่อจับแมงมุมกินคนเพราะฉันต้องการที่จะเอาใยของมัน แต่ไม่คิดเลยว่าแผนจะพังเพราะบารอนฆ่ามันไปแล้ว!”
เชอริลหลุดหัวเราะ ‘พรูด’ ทันทีและซ่อนเสียงหัวเราะอย่างรวดเร็ว ก่อนจะกระซิบว่า “ไม่ต้องกังวล ในภูเขานี้มีแมงมุมกินคนมากกว่าหนึ่งตัว เราจะจับมันได้ในภายหลังแน่”