เกมเมอร์หมดไฟ ขอใช้ชีวิตเงียบ ๆ ในต่างโลก - บทที่ 165 บ้านหลังนี้ราคาเท่าไหร่
บทที่ 165 บ้านหลังนี้ราคาเท่าไหร่
บทที่ 165 บ้านหลังนี้ราคาเท่าไหร่?
ขณะที่โนแลนกำลังคิดเรื่อง ‘พรแห่งราชา’ เขาก็ได้เห็นฉากที่ชวนตกตะลึงอีกฉากหนึ่ง นั่นก็คือคนงานที่วิ่งผ่านเขาด้วยความเร็วราวกับสายลม อีกฝ่ายวิ่งห่างออกไปไกลหลายร้อยเมตรภายในพริบตา เพื่อไปหยิบเครื่องมือก่อสร้างขึ้นมาจากพื้นไกล ๆ แล้ววิ่งเหยียบลมขึ้นไปเคาะด้านบนของบ้านด้วยเครื่องมือนั้น
“สายลมฉับพลัน!” บารอนโนแลนตะโกนเสียงหลง เขารู้คาถานี้และเขาก็สามารถร่ายมันได้ด้วยตัวเอง แต่เวทลมของเขาไม่รุนแรงเท่านี้ นักเวทลมทุกคนของกลุ่มอัศวินลมจะต้องร้องเสียงหลงเหมือนเขาแน่นอนหากได้มาเห็นฉากนี้
เมื่อเขาหันหลังกลับมา เขาก็เห็นว่าคนงานคนอื่น ๆ ที่กำลังสร้างบ้านอยู่นั้นก็สามารถวิ่งเหยียบลมร่อนไปทั่วทุกที่ได้เช่นกัน และมือของคนงานเหล่านี้ก็เร็วมากจนการกระทำของพวกเขาแทบมองไม่ทันด้วยตาเปล่า เขาเห็นเพียงว่ากำแพงที่สูงอย่างน้อยหนึ่งเมตรถูกสร้างขึ้นได้ในพริบตา
บารอนโนแลนไม่ต้องเดาก็รู้ว่าคนงานเหล่านี้อยู่ภายใต้อำนาจของคาถา
มันยากสำหรับเขาที่จะรักษามาดสุขุมได้ในตอนนี้ เขาหันไปถามนายกเทศมนตรีเมืองไวต์เบิร์ชที่อยู่ข้าง ๆ เขาว่า “คุณพ่อสามารถใช้คาถานี้ได้กับกี่คนกันแน่?”
นายกเทศมนตรีเมืองไวต์เบิร์ชส่ายหัวและพูดว่า “ฉันไม่รู้ว่าคุณพ่อสามารถใช้มันได้มากแค่ไหน ฉันรู้แค่ว่าคนงานทุกคนต้องไปหาคุณพ่อทุกวันก่อนเริ่มงานก่อสร้าง ดูเหมือนว่าจะเป็นบัฟหมู่ เพราะทันทีที่คุณพ่อยกมือขึ้น ทุกคนจะได้รับคาถานี้กันทั่วหน้า”
บารอนโนแลนนิ่งงัน “…”
นายกเทศมนตรีเมืองไวต์เบิร์ชกล่าวต่อไปว่า “เราจะเริ่มทำงานทันทีที่เราได้บัฟ ซึ่งสิ่งนี้เกิดขึ้นติดต่อกันเป็นเวลาสิบวันแล้ว ระยะแรกของโครงการนี้เสร็จสิ้นแล้ว และระยะที่สองของโครงการนี้ใกล้จะแล้วเสร็จเช่นกัน ช่างไม้กำลังสร้างโครงการระยะที่สาม ซึ่งโครงการนั้นคือบ้านไม้ คุณพ่อบอกว่าบ้านสำหรับให้คนจนอยู่อาศัยควรมีมากกว่าบ้านอิฐ คนรายได้น้อยเป็นรากฐานของพีระมิดทางสังคมที่แข็งแกร่ง เอ่อ…ฉันจำมาได้แค่นี้เพราะมีคำมากมายที่ฉันไม่เข้าใจ”
ขณะนี้บารอนโนแลนกำลังประเมินความสามารถในการต่อสู้ของคนงานเหล่านี้อย่างเงียบ ๆ!
แม้ว่าคนเหล่านี้จะไม่ใช่ทหาร แต่การได้รับคาถาที่ทรงพลังมากขนาดนี้สามารถเปลี่ยนคนเหล่านี้ให้กลายเป็นเครื่องจักรสังหารได้อย่างสบาย ๆ
บารอนโนแลนประเมินอย่างคร่าว ๆ ว่าถ้าส่งคนงานเหล่านี้ที่มีจำนวนสักสามร้อยคนเข้าสู่สงคราม พวกเขาน่าจะสามารถเอาชนะศัตรูสองสามพันคนได้…ไม่สิ อาจจะสี่หรือห้าพันคน หรืออาจจะมากกว่านั้นอีก
ในขณะที่เขาคิดถึงเรื่องนี้ คนงานก็วิ่งเข้ามาเฉียดเขาจนเกิดแรงลม มันเร็วมากจนดูเหมือนกำลังจะผ่านไปในพริบตา
นายกเทศมนตรีเมืองไวต์เบิร์ชตะโกนไล่หลังว่า “ทำไมคุณถึงรีบร้อนแบบนั้นล่ะ? เกิดอะไรขึ้น?”
คนงานหยุดชะงักไปทันทีและพูดว่า “มีเนินเขาอยู่ข้างหน้าที่กำลังขวางการสร้างสวนหย่อม ฉันจะไปถามคุณพ่อว่าต้องทำอย่างไร”
“อ้อ งั้นรีบไปเถอะ!”
จากนั้นคนงานก็โฉบผ่านพื้นและหายตัวไปทันที
ไม่ถึง 30 วินาทีต่อมา คนงานก็วิ่งกลับมาอีกครั้งพร้อมกับม้วนกระดาษในมือและพูดอย่างมีความสุขว่า “คุณพ่อให้ม้วนเวทระเบิดมาด้วย เขาบอกว่ามันเพียงพอแล้วที่จะระเบิดเนินเขานั้น”
นายกเทศมนตรีเมืองไวต์เบิร์ชกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “อ้าว ถ้างั้นมัวชักช้าอะไรอยู่? รีบไปทำให้เสร็จเร็ว ๆ สิ!”
คนงานจึงจากไปอย่างรวดเร็ว
โนแลนมองตามทิศทางที่คนงานหายตัวไป ซึ่งมันคือเนินเขาที่สูงราว ๆ สี่เมตร และไม่กี่อึดใจถัดมา เขาก็ได้ยินเสียง “ตูม” ดังขึ้นต่อหน้า! มันเป็นเสียงของระเบิดเวทระดับสูงธาตุไฟ มีเปลวไฟและกลุ่มควันลอยขึ้นต่อหน้าเขาและค่อย ๆ กระจายไปทั่วท้องฟ้า
จากนั้นเนินเขาก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย
กลุ่มคนงานส่งเสียงเชียร์ออกมา “สิ่งที่คุณพ่อให้มานั้นใช้งานง่ายมากจริง ๆ เอ้าเร็ว! พวกเรา มาช่วยกันเอาพวกเศษซากดินและหินนี้ออกไปกันเถอะ…”
บารอนโนแลนแสดงสีหน้าเหลือเชื่อ “ม้วนเวทระเบิดอันล้ำค่าควรจะใช้ในการโยนเข้าไปกลางกองทัพศัตรู ไม่ใช่ใช้มันเพื่อระเบิดเนินเขา! ถ้าคุณทำแบบนี้ ให้นักเวทไฟของกลุ่มอัศวินไฟเห็น พวกเขาเข้าก็คงร้องไห้จนน้ำตาเป็นสายเลือด!”
นายกเทศมนตรีเมืองไวต์เบิร์ชพาบารอนโนแลนไปยังบ้านอิฐที่สวยงามและใหญ่โตหลังหนึ่ง “คุณบารอนโนแลน บ้านหลังนี้ดูเหมาะกับคุณที่สุด นี่คือบ้านที่ใหญ่ที่สุดที่เรามีในตอนนี้ มันมีจำนวนห้องมากที่สุด และเหมาะสมที่สุดสำหรับบุคคลที่มีสถานะสำคัญในเขตที่อยู่อาศัยริเวอร์โฮป”
“โอ้?” บารอนโนแลนรู้สึกสดชื่นขึ้นมาทันที
นายกเทศมนตรีเมืองไวต์เบิร์ชกล่าวว่า “คุณเห็นไหมว่านี่คือคฤหาสน์สองชั้นที่มีทั้งหมดสองชั้นแปดห้องนอน ห้องโถงสามห้อง ห้องน้ำสองห้อง ระเบียงสองแห่ง พร้อมกับสวนด้านหน้าและพื้นที่ส่วนตัวด้านหลัง และยังมีบ้านหลังเล็ก ๆ หลายหลังอยู่ข้าง ๆ ซึ่งล้อมรอบคฤหาสน์หลักตรงกลางเพื่อให้สมาชิกในครอบครัวของคุณสามารถอาศัยอยู่ในคฤหาสน์หลักตรงกลางในขณะที่คนรับใช้และทหารยามสามารถอาศัยอยู่ในบ้านหลังเล็ก ๆ รอบ ๆ นี้ได้”
“โว้ว” บารอนโนแลนรู้สึกชื่นชอบกับการออกแบบนี้จริง ๆ คฤหาสน์เก่าของเขาเป็นเพียงปราสาทเล็ก ๆ ที่ครอบครัวและคนรับใช้ของเขาอาศัยอยู่ร่วมกัน ซึ่งมันมีเสียงดังอยู่ตลอดและไม่สะดวกมากนัก
ทว่าคฤหาสน์นี้มีการออกแบบอย่างเป็นสัดส่วนที่ดีมาก คฤหาสน์หลักที่อยู่ตรงกลางมีไว้เพื่อให้ครอบครัวและทาสที่ใกล้ชิดที่สุดของเขาอาศัยอยู่เท่านั้น ส่วนพวกทหารยามและคนรับใช้คนอื่น ๆ ทั้งหมดจะอาศัยอยู่ในบ้านหลังเล็ก ๆ ที่ถูกสร้างอยู่รอบ ๆ ซึ่งทั้งหมดนี้มันยอดเยี่ยมมาก
บารอนโนแลนอดไม่ได้ที่จะชื่นชม “บ้านหลังนี้ได้รับการออกแบบมาอย่างดีจริง ๆ”
นายกเทศมนตรีเมืองไวต์เบิร์ชยิ้มและพูดว่า “มันออกแบบโดยคุณพ่อนั่นเอง คุณพ่อบอกว่านี่เป็นสิ่งที่เรียกว่าสถาปัตยกรรมคฤหาสน์สมัยใหม่ เราไม่ค่อยเข้าใจหรอก แต่เราก็เพิ่งสร้างมันขึ้นมาตามคำแนะนำของคุณพ่อ”
ทันใดนั้น บารอนโนแลนก็สังเกตเห็นท่อทองแดงหลายท่อบนผนังนอกบ้าน ซึ่งดูเหมือนจะเชื่อมต่อกันมาจากที่ไกล ๆ เขาอดไม่ได้ที่จะถามอย่างอยากรู้อยากเห็นว่า “ท่อทองแดงพวกนั้นมีไว้เพื่ออะไร?”
“โอ้! สิ่งนี้ฉันต้องแนะนำให้คุณเป็นพิเศษเลยล่ะ มันคือจุดเด่นของเมืองเรา มันเรียกว่า ‘ระบบน้ำประปา’ แค่คุณลองครั้งเดียว คุณจะไม่สามารถอยู่ได้โดยปราศจากมันอีกต่อไป”
ยี่สิบนาทีต่อมา…
บารอนโนแลนเข้าไปฉี่ในห้องน้ำแล้วเปิดก๊อกน้ำล้างมือด้วยน้ำสะอาด ขณะล้างมือใต้ก๊อกน้ำ บารอนโนแลนก็ถอนหายใจ “สิ่งนี้สะดวกมากจริง ๆ ไม่คิดเลยว่าจะมีสิ่งมหัศจรรย์อย่างท่อน้ำนี้ อา~ ฉันต้องการบ้านหลังนี้จริง ๆ”
เขาออกมาจากห้องน้ำและถามนายกเทศมนตรีเมืองไวต์เบิร์ชว่า “บ้านหลังนี้ราคาเท่าไหร่?”
นายกเทศมนตรีเมืองไวต์เบิร์ชกล่าวอย่างใจเย็นว่า “ทั้งคฤหาสน์หลัก บ้านคนรับใช้ที่อยู่รายล้อม ป้อมทหารยาม สวนหน้าบ้าน พื้นที่ส่วนตัวด้านหลังติดแม่น้ำ และอาคารสนับสนุนทั้งหมด รวมแล้วก็ห้าร้อยเหรียญทอง!”
“ฮะ? แพงขนาดนี้เลยเหรอ?!” สีหน้าของบารอนโนแลนเปลี่ยนเป็นมืดหม่นทันที “ราคานรกอะไรเนี่ย? มันแพงกว่าเสื้อคลุมที่คุณพ่อทำไว้ถึงห้าเท่า นั่นเป็นเสื้อคลุมที่ดีที่สุดแล้ว!”
นายกเทศมนตรีเมืองไวต์เบิร์ชกล่าวว่า “คฤหาสน์หลังนี้คุณพ่อเป็นผู้ออกแบบ ซึ่งเขาเป็นนักพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ระดับปรมาจารย์ที่ยอดเยี่ยม แม้ว่าฉันจะไม่ได้รู้ชัดเจนว่านักพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ทำอะไรบ้าง แต่มันน่าจะดีกว่าช่างตัดเสื้ออยู่แล้วแหละ คุณเห็นไหมว่าเสื้อผ้าที่คุณพ่อทำนั้นเล็กมาก แต่พวกมันก็ยังขายได้เป็นร้อยเหรียญทอง แต่คฤหาสน์นี้ก็เป็นฝีมือของคุณพ่อเช่นกันซึ่งมันใหญ่กว่ามาก ดังนั้นคุณลองคิดดูเอาก็แล้วกันว่าราคานี้มันมากเกินไปงั้นเหรอกับการที่จะขายให้คุณในราคาห้าร้อยเหรียญทอง?”
บารอนโนแลนคิดอย่างรอบคอบว่า ‘เออแฮะ…ดูเหมือนจะไม่มากเกินไปหรอก’
นายกเทศมนตรีเมืองไวต์เบิร์ชกล่าวต่ออีกว่า “อันที่จริงคุณพ่อยังบอกอีกว่า เมื่อพิจารณาว่าราคาของคฤหาสน์หลังนี้ค่อนข้างสูงจนแม้แต่ขุนนางก็จะพบว่ามันยากมากที่จะจ่ายได้ครั้งเดียว แต่ถ้าหากคุณสนใจ คุณสามารถชำระเป็นเงินดาวน์ด้วยเหรียญทองมาก่อน 20% หรือก็คือเงินดาวน์ 100 เหรียญทอง ส่วนเหรียญทองที่เหลืออีก 400 เหรียญ สามารถแบ่งจ่ายเป็นการผ่อนชำระได้ จะใช้เวลาสิบปีในการผ่อนชำระหนี้ คุณเพียงแค่ต้องจ่ายห้าเหรียญทองต่อเดือนเท่านั้น วิธีนี้จะช่วยให้คุณไม่ต้องรู้สึกกดดันมากจนเกินไปที่จะจ่ายใช่ไหมล่ะ?”