เกมเมอร์หมดไฟ ขอใช้ชีวิตเงียบ ๆ ในต่างโลก - บทที่ 159 ขุนนางผู้ลี้ภัย

บทที่ 159 ขุนนางผู้ลี้ภัย

กว่าหมายเลข 8 จะรู้ว่าจะมีสงคราม วันเวลาก็ผ่านไปหลายวันเสียแล้ว

กูกูและจีจี้มาที่เมืองเวสต์วินด์เพื่อเติมสินค้า ร็อบบ์จึงมอบบ้านขนมปังขิงและสินค้าจำนวนมากให้พวกเขา และพ่อค้าทั้งสองก็ได้เปิดเผยสถานการณ์ภายนอกให้ทุกคนทราบ

วันต่อมาหลังจากคริสต์มาส ราชินีได้ใช้ม้วนเวทประตูเคลื่อนย้ายระดับยุทธศาสตร์ที่ร็อบบ์มอบให้มาเคลื่อนพลกองทัพกึ่งมนุษย์สองกองทัพและกองทัพผีดิบสองอีกกองทัพ ผ่านประตูไปสู่ถ้ำวายุธาตุ ซึ่งพวกเขาสามารถสร้างแนวป้องกันกองทัพฝั่งตะวันตกของอาณาจักรเคิร์ทได้

ในทางกลับกัน กองทัพฝั่งตะวันออกของเคิร์ทถูกเพิกเฉยอย่างสมบูรณ์ ไม่มีกองกำลังของแกรนตะวันตกไปขัดขวางแม้แต่กองทัพเดียว มีแต่หมู่บ้านและเมืองเล็ก ๆ ที่ตั้งขวางอยู่ตามรายทาง

ราชินีส่งกองทัพอากาศไปแจ้งหมู่บ้านและเมืองเล็ก ๆ เหล่านั้นเพื่อให้ผู้คนอพยพออกไปโดยเร็วซึ่งทันทีที่ผู้คนได้ยินคำสั่งอพยพ พวกเขาก็ไม่ลังเลที่จะเก็บข้าวของและจูงลูกหลานของพวกเขาวิ่งหนี!

กองทัพที่บุกเข้ามาไม่ใช่คนของมอนดรา แต่เป็นอาณาจักรเคิร์ท!

การถูกกองทัพจากต่างแดนปกครองมาควบคุมนั้นไม่ใช่เรื่องที่น่าลอง

กองทัพของอาณาจักรเดียวกันยังสามารถคุยกันได้ เพียงแค่คุณเปลี่ยนไปเข้ากับฝ่ายยึดครอง แค่นั้นคุณก็สามารถใช้ชีวิตต่อได้ตามปกติ

แต่สำหรับกองทัพจากต่างแดนปกครองนั้นแตกต่างไปอย่างสิ้นเชิง เนื่องจากคนจากต่างแดนมีแนวโน้มที่จะฆ่าและปล้นสะดมสถานที่ที่ยึดครอง หรือไม่ว่าคุณจะเปลี่ยนไปสนับสนุนพวกเขา พวกเขาก็อาจจะฆ่าคุณได้อย่างเลือดเย็น หรือไม่ว่าคุณจะจ่ายเท่าไหร่ พวกเขาก็อาจจะลากลูกสาวของคุณออกไปบังคับข่มขืนอยู่ดี

แน่นอนว่าผู้คนตระหนักดีถึงเรื่องนี้ ดังนั้นหลังจากเก็บข้าวของทั้งหมดที่พวกเขาสามารถทำได้แล้ว พวกเขาก็วิ่งหนีเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้

กว่าสิบวันต่อมา เมืองเวสต์วินด์ก็ได้ต้อนรับผู้คนกลุ่มแรกที่อพยพมา

ผู้อพยพกลุ่มแรกนี้มีจำนวนราว ๆ 150 คนเท่านั้น พวกเขาเป็นกลุ่มขุนนางที่มาจากคริสตัลแคนยอน ซึ่งเป็นเมืองเล็ก ๆ ที่อยู่ใกล้ชายแดน

เมื่อคริสตัลแคนยอนถูกอาณาจักรเคิร์ทบุก ขุนนางคนหนึ่งก็เริ่มหนีทันที พวกเขาละทิ้งปราสาท พาภรรยา ลูก ๆ ลุงสองคน ญาติ ๆ ฝั่งพ่อเจ็ดคน ญาติ ๆ ฝั่งแม่หกคน หลาน ๆ อีกนับสิบ รวมทั้งคนรับใช้ชราในบ้านและทหารส่วนตัวเกือบร้อยคน ซึ่งทุกคนขนข้าวของทั้งหมดของพวกเขาใส่รถม้าก่อนจะลากและวิ่งหนีมาตามถนนหลวงโดยมุ่งหน้าลงมาทางใต้

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่พวกเขาเห็นระหว่างทางคือหมู่บ้านและเมืองเล็ก ๆ หลายแห่งที่ไม่มีความแข็งแกร่งพอจะปกป้องตัวเองแน่นอน ยิ่งเมื่อพวกเขาผ่านสโตนแคนยอนและพบว่าสถานที่ทั้งหมดนั้นร้างผู้คนและว่างเปล่า มีเพียงพระเจ้าที่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่นั่น พวกเขาก็รู้สึกขนลุกขึ้นมา

กลุ่มขุนนางรีบวิ่งหนีด้วยความตื่นตระหนก และไม่นานนักพวกเขาก็มาถึงเมืองเวสต์วินด์ ในที่สุดพวกเขาก็รู้สึกโล่งใจที่ได้เจอสถานที่ที่พวกเขาน่าจะสามารถอาศัยอยู่ได้สักพัก

ขุนนางมองมาที่กำแพงเมืองเวสต์วินด์ตรงหน้า และรู้สึกว่ามันค่อนข้างดูน่าเชื่อถือเมื่อเขาเห็นว่ายังมีทหารมนุษย์คอยปกป้องเมือง คนรับใช้ชราคนหนึ่งโน้มตัวเข้าหาและกระซิบข้าง ๆ หูเขาว่า “นายท่าน เมื่อตอนที่ฉันยังหนุ่ม ฉันเคยมาที่เมืองนี้พร้อมกับบิดาของท่าน สถานที่แห่งนี้เรียกว่าเมืองเวสต์วินด์ มันเป็นเมืองห่างไกลที่มีประชากรประมาณ 800 คน คนข้างในมีความเป็นอยู่ที่อัตคัดมาก”

หลังจากฟังคนรับใช้ชรากล่าวเช่นนี้ ขุนนางก็ถามอย่างเป็นกันเองว่า “เราพักที่นี่ได้ไหม? เราหนีมาไกลมากแล้ว และระหว่างทางฉันก็ไม่ได้นอนหลับอย่างดีเลยสักวัน ตอนนี้ฉันไม่หวังอะไรไปมากกว่าได้นอนในสถานที่ที่ปลอดภัยและล้อมรอบด้วยเสียงหัวเราะของมนุษย์ ฉันไม่อยากฟังเสียงของสัตว์ป่าและนอนหลับอย่างระแวงอีกแล้ว”

คนรับใช้ชราตอบด้วยความเคารพว่า “มันน่าจะเป็นสถานที่ที่ปลอดภัยนะนายท่าน มันไม่ได้อยู่ไกลจากไบรต์โร้ด ดังนั้นมันน่าจะอยู่ภายใต้การควบคุมของราชินี ตอนนี้เราเป็นสมาชิกของแกรนตะวันตกแล้ว พวกเราคงไม่มีปัญหาในการเข้าไปค้างแรมที่นี่”

ขุนนางพยักหน้าพลางชี้ไปที่เมืองเวสต์วินด์และพูดว่า “งั้นก็ดี เอาเป็นว่าคืนนี้เราเข้าไปพักผ่อนในเมืองเวสต์วินด์เมืองมนุษย์ที่เราไม่ได้เห็นมาเป็นเวลานานนี้แหละ คืนนี้ฉันจะนอนหลับสนิทได้แน่นอน”

จากนั้นเขาก็พูดกับคนรับใช้ชราว่า “เอาเสื้อโค้ตไหมที่ฉันซื้อจากช่างตัดเสื้อมาซิ เสื้อโค้ตระดับไฮเอนด์ที่ฉันซื้อมาตั้งหนึ่งร้อยเหรียญทองนั่นน่ะ”

ทันทีที่คนรับใช้ชราได้ยินคำสั่งนี้ เขาก็เข้าใจว่าเจ้านายของเขาไม่ต้องการให้ผู้คนในเมืองเวสต์วินด์เห็นความอัปยศอดสูของการหลบหนี ดังนั้นจึงต้องการเบี่ยงเบนความสนใจเป็นการใส่เสื้อผ้าราคาแพงที่สุดเข้าไปในเมือง เพื่อสร้างความตกตะลึงให้กับชาวบ้านในเมืองนี้

และการกระทำเช่นนี้มันก็น่าจะได้ผลทางอ้อมกับนายกเทศมนตรีเมืองนี้ที่เมื่อเห็นการมาถึงของขุนนางผู้สูงศักดิ์ การต้อนรับขับสู้จะได้เป็นไปอย่างราบรื่นยิ่งขึ้น

คนรับใช้ชราช่วยเจ้านายของเขาแต่งตัวทันที

หลังจากนั้นไม่นาน ขุนนางก็แต่งตัวหล่อเหลาด้วยการสวมเสื้อโค้ตผ้าไหมที่ทำโดยช่างตัดเสื้อระดับสูง มันปักด้วยลายสีฟ้าจาง ๆ ที่ส่วนบน และเขายังสวมถุงน่องที่ได้รับความนิยมมากที่สุดและสวมรองเท้าหนังที่ดูกระฉับกระเฉงพลางถือไม้เท้าเบิร์ชที่มีอัญมณีล้ำค่าฝังอยู่บนหัวไม้เท้า

ขุนนางควงไม้เท้าในมือของเขาสองสามรอบอย่างมีความสุข ‘นักเวทผู้สูงศักดิ์อย่างฉันน่าจะได้รับเกียรติอย่างสูงในเมืองเล็ก ๆ นี้แน่นอน’

“เอาล่ะ ไปกันเถอะ!”

ขุนนางและพรรคพวกของเขาพุ่งเข้าหาเมืองเวสต์วินด์ และไม่นานพวกเขาก็มาถึงหน้าเมือง

อัศวินเทมพลาร์ที่ดูแลอยู่จุดเฝ้าระวังไม่ได้สวมชุดเกราะในวันนี้ เพราะมันอึดอัดเกินกว่าจะสวมใส่ในช่วงฤดูหนาว เพราะแค่คุณหันศีรษะเล็กน้อย ใบหน้าของคุณก็จะสัมผัสกับหมวกเหล็กเย็น ๆ

นอกจากนี้ เมืองเวสต์วินด์ต้องการให้เขาออกไปต่อสู้ในชุดเกราะหรือไม่?

…ก็ไม่! ไม่จำเป็นเลยสักนิด!

ร็อบบ์เกลียดการให้ทหารต๊อกต๋อยออกไปต่อสู้เพราะกลัวว่าพวกทหารจะได้รับบาดเจ็บหรือเสียชีวิต ซึ่งท้ายที่สุดเขาก็ต้องเป็นคนลำบากรักษาหรือคืนชีพให้อีก ท้ายที่สุดเขาจึงตัดสินใจว่าเขาจะจัดการกับพวกผู้บุกรุกด้วยตัวเอง

ดังนั้นพวกทหารยามในเมืองเวสต์วินด์จึงมีหน้าที่รับผิดชอบในการเป็นหูเป็นตาเท่านั้น อัศวินเทมพลาร์ที่เฝ้ายามในวันนี้อยู่ในชุดเสื้อผ้าแบบสบาย ๆ ที่ไม่ใช่สำหรับการต่อสู้ เขาสวมเสื้อคลุมที่ทำจากขนสุนัขจิ้งจอก และใช้ส่วนหางสุนัขจิ้งจอกมาพันรอบคอของเขาเพื่อเพิ่มความอบอุ่น

เมื่อขุนนางและพลพรรคหยุดอยู่ห่างจากประตูเมืองราวหนึ่งร้อยเมตร ขุนนางที่ยืนอยู่ในระยะไกลก็ส่งเพียงคนรับใช้ชราที่ภักดีก้าวมาด้านหน้าของเมือง และให้ตะโกนถามทหารยามบนกำแพงเมืองว่า “นี่คือเมืองเวสต์วินด์หรือเปล่า?!”

“ใช่!” ทหารยามกระชับหนังหางสุนัขจิ้งจอกที่คอและหายใจออกมาอย่างหนาวเหน็บ “โอย! หนาวฉิบเลย! พวกคุณเป็นใคร? พวกคุณหนีมาเหรอ? ถ้างั้นพวกคุณก็หนีมาถูกที่แล้ว ฉันคือผู้เชี่ยวชาญในการรับผู้ลี้ภัยเข้ามาในเมืองเวสต์วินด์ แต่คุณพ่อร็อบบ์บอกว่าถ้าผู้ลี้ภัยต้องการเข้ามาตั้งถิ่นฐานในเมืองเวสต์วินด์ คุณจะต้องซื้ออสังหาริมทรัพย์เท่านั้น ตอนนี้เรากำลังมีข้อเสนอพิเศษให้กับผู้ที่ต้องการซื้ออสังหาริมทรัพย์ ช่วงนี้คุณจะไม่เสียค่าธรรมเนียมใบเสร็จแจ้งหนี้ และถึงแม้ว่าฉันจะไม่รู้ว่าอสังหาริมทรัพย์นั้นเป็นยังไงหรือใบแจ้งหนี้คืออะไร แต่แค่คำว่าฟรี มันก็ฟังดูน่าจะดีแล้วนะ”