เกมเมอร์หมดไฟ ขอใช้ชีวิตเงียบ ๆ ในต่างโลก - บทที่ 153 ฉันจะทำปลานึ่งให้คุณ
บทที่ 153 ฉันจะทำปลานึ่งให้คุณ
“ยังไงก็เถอะ คุณโทรมาเวลาอื่นไม่ได้เหรอ?” ร็อบบ์ถามด้วยสีหน้าขมขื่น
ราชินีตอบอย่างใจเย็นว่า “ตอนกลางวันฉันยุ่งมาก ฉันต้องรับมือกับกิจการของอาณาจักรมากมาย อย่างเช่นวันนี้มีหมู่บ้านที่ถูกกลุ่มกองโจรมนุษย์หมาป่าไวท์มูนบุกเข้ามาเผาอีกแล้วและอัศวินดินดำที่ฉันส่งไปไล่ล่าไวท์มูนจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่อาจทราบได้ว่าเขาอยู่ที่ไหน ฉันเป็นกังวลกับเรื่องนี้มาก ฉันก็เลยไม่มีเวลาโทร”
ร็อบบ์ถามอย่างจนใจว่า “นั่นก็เลยเป็นเหตุผลที่คุณโทรหาฉันทุกค่ำในขณะที่ฉันกำลังอาบน้ำ?”
ราชินียักไหล่ “แล้วใครบอกให้คุณอาบน้ำทุกวัน? แทบไม่มีใครที่จะรักสะอาดได้เท่าคุณแล้ว”
ร็อบบ์ได้ยินเช่นนั้นก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้ “เอ๊ะ! เดี๋ยวนะ? พูดถึงเรื่องนี้แล้ว ตอนกลางวันคุณยุ่งแต่กับเรื่องบ้านเมือง พอตกดึกก็หมกมุ่นอยู่กับเค้ก นี่คุณเอาเวลาตอนไหนอาบน้ำเนี่ย?”
ราชินีหน้าแดงกะทันหัน แต่ก็รีบเก็บอารมณ์ไว้อย่างรวดเร็ว “ฉันไม่ได้หมกมุ่นกับเรื่องเค้กสักหน่อย!”
“ถ้างั้นตอนนี้คุณโทรหาฉันเรื่องอะไรล่ะ?”
ราชินีพูดอย่างเคร่งขรึมว่า “ฉันต้องการเปิดการเจรจาความสัมพันธ์ทางการทูตระหว่างเมืองเวสต์วินด์และอาณาจักรแกรนของฉัน ซึ่งไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับเค้ก!”
ร็อบบ์พยักหน้า “ถ้างั้นฉันขอถามหน่อยว่าคุณคิดวิธีทำเค้กแบบใหม่อะไรขึ้นมาได้แล้วบ้าง?”
“ได้สิ วันนี้ฉันขอให้พ่อครัวทำเค้กทรงอิฐสี่เหลี่ยม จากนั้นก็กลวงด้านในของมัน และเติมครีมเข้าไปข้างใน กลายเป็นว่ามันอร่อยอย่างน่าประหลาดใจเชียว คุณได้ลองทำแบบนั้นดูแล้วรึยัง?”
“ก็แค่เค้กสอดไส้ ไม่เห็นมีอะไรแปลกใหม่ อันที่จริงคุณสามารถใช้โปะคลุมที่ด้านนอกของเค้กเพื่อสร้างความอร่อยที่สมบูรณ์ยิ่งขึ้นได้ ถ้าทำแบบนั้น ไม่ว่าจะกัดตรงไหนก็จะเจอครีมทั้งหมดนั่นมันสุดยอดมากเชียวล่ะ!”
“ฮะ?” ราชินีนึกภาพตามอย่างน้ำลายสอ “จริงด้วย ถ้าทำแบบนั้นมันจะต้องดีมากแน่ ๆ มันคุ้มค่าจริง ๆ ได้คุยกับคุณ…”
ร็อบบ์ยิ้ม “คุ้มค่าที่ได้เจรจาทางการทูต หรือว่าเรื่องเค้ก?”
ความอับอายแวบขึ้นมาบนใบหน้าของราชินีทันที แต่เธอเชี่ยวชาญในการควบคุมอารมณ์อยู่แล้ว เพียงพริบตาเดียว ใบหน้าของเธอก็กลับมาจริงจัง และเธอก็รีบเปลี่ยนเรื่องพูดทันทีว่า “คุณร็อบบ์ ฉันเห็นผู้หญิงสองคนกระโดดไปรอบ ๆ อ่างอาบน้ำของคุณอยู่นะ มันเหมือนกับว่าพวกเธอกำลังตกปลาหรือคว้าจับอะไรบางอย่างในนั้น?”
ร็อบบ์ตอบด้วยความระอาใจว่า “นั่นแหละฮัวฮัวกับเสี่ยวอี้ พวกเธอกำลังจับปลาในอ่างอาบน้ำของฉัน”
ราชินี “…”
เธอคิดว่าเธอได้ยินผิดไป เธอจึงไม่ได้พูดอะไรต่อ
ทว่าร็อบบ์ก็ได้อธิบายอีกรอบให้กระจ่าง ซึ่งหลังจากนั้นราชินีก็พูดขึ้นว่า “แบบนี้นี่เอง ฉันก็พาลคิดไปว่าคุณเปลี่ยนจากอ่างอาบน้ำกลายเป็นบ่อปลา ฉันจะไม่แปลกใจเลยถ้าคุณทำแบบนั้น”
ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา เธอได้ ‘โทร’ คุยกับร็อบบ์เรื่องเค้กเกือบทุกวัน เธอเป็นคนเจ้าเล่ห์ที่ซ่อนจุดประสงค์สูงสุดของเธอในการศึกษาเค้ก เธอจึงมักจะจงใจเฉไฉสร้างข้ออ้างที่ฟังดูเป็นทางการเพื่อหลอกไม่ให้ร็อบบ์รู้ว่าจริง ๆ แล้วเธอโทรมาเพื่อศึกษาเรื่องเค้ก
แน่นอนว่าอันที่จริงแล้วการปกปิดของเธอนั้นเรียกได้ว่าไร้สาระที่สุดในสายตาของร็อบบ์ เขารู้อยู่เต็มอกว่าทำไมเธอถึงได้โทรมาหาเขา แต่ร็อบบ์ก็ไม่ได้หยุดที่จะพูดคุยกับเธอ ดังนั้นตอนนี้ราชินีจึงรู้เรื่องเกี่ยวกับเวสต์วินด์มากมาย
เธอเห็นด้วยตาของเธอเองว่าคลองในเมืองเวสต์วินด์ถือกำเนิดขึ้นได้อย่างไร และเห็นชาวเมืองหลายคนวิ่งไปมาเพื่อส่งแร่เงินที่พวกเขาเพิ่งขุดได้จากการที่ร็อบบ์ชี้จุดสายแร่เงินให้ ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อคืนเธอเห็นด้วยตาของเธอเองว่าถั่วเหลืองที่ร็อบบ์ปลูกในตอนเย็นนั้นโตขึ้นไวอย่างผิดธรรมชาติภายในหนึ่งวัน เธอยังได้รับรายงานจากหมายเลข 8 ว่าร็อบบ์รู้วิธีเรียกทูตสวรรค์และเทวทูตตกสวรรค์เพื่อใช้เวทคืนชีพให้ผู้คนได้
ทั้งหมดนี้ทำให้เธอทราบถึงความแข็งแกร่งของร็อบบ์ได้อย่างชัดเจน ทว่าเธอก็ยังรู้ว่าสิ่งที่เธอเห็นนั้นเป็นเพียงส่วนยอดปลายของภูเขาน้ำแข็งกลางมหาสมุทร เธอยังมองไม่เห็นความสามารถทั้งหมดของชายคนนี้
“ในที่สุดฉันก็จับมันได้อีกครั้ง!” ฮัวฮัวชูปลาสีดำขนาดใหญ่ในมือขึ้นมา “คราวนี้ฉันจะถือมันไว้ให้ดี ๆ และจะไม่ปล่อยให้มันหลุดมือไปอีก!”
ร็อบบ์หันหลังกลับไปยิ้มอย่างอ่อนโยนให้เธอ “เยี่ยมมาก! แมวน้อยน่ารักของฉัน เดี๋ยวฉันจะหาวิธีที่จะช่วยคุณทำปลานี้ให้มีรสชาติที่อร่อยขึ้น แม้ว่าเราจะไม่มีน้ำส้มสายชู แต่ตอนนี้เรามีถั่วเหลืองแล้ว ดังนั้นเราสามารถทำปลานึ่งกับน้ำจิ้มซีอิ๊วได้”
สาวน้อยมนุษย์แมวไม่ค่อยเข้าใจและได้แต่กะพริบตาปริบ ๆ
ชาวตะวันตกยุคนี้ไม่รู้จักวิธีการทำอาหารด้วยการ “นึ่ง” ดังนั้นจึงไม่แปลกที่สาวน้อยมนุษย์แมวจะไม่เคยได้ยินเมนูปลานึ่ง เธอจึงดูสับสนอย่างมาก
ทางด้านของราชินีซึ่งอยู่อีกด้านหนึ่งของลูกบอลคริสตัลอัญเชิญและกำลังเงี่ยหูฟังมาตลอดก็ถามขึ้นทันที “ปลานึ่ง? มันทำยังไง? และซีอิ๊วคืออะไร?”
ร็อบบ์ไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี “สนใจขนาดนี้ คุณอยากกินมากเลยล่ะสิ?”
ราชินีสำลักลมหายใจและบังคับให้ตัวเองทำสีหน้าสงบนิ่ง “ป..เปล่า! ฉันไม่ใช่ราชินีผู้หลงใหลในวัตถุ ไม่ว่าอาหารจะอร่อยหรือไม่ ฉันก็ไม่ได้สนใจ ฉันกินเพียงเพื่อให้อิ่มท้องเท่านั้น ฉันไม่มีเวลาว่างมาคิดถึงความสุขชั่วครั้งชั่วคราวอย่างการกิน สมองของฉันมีไว้คิดถึงแต่บ้านเมืองและการพัฒนาความเป็นอยู่ของเหล่าปวงประชา แต่…แต่ว่าการดำรงชีวิตของผู้คนนั้น แน่นอนว่าอาหารก็มีส่วนสำคัญในการทำให้ผู้คนของฉันแข็งแกร่ง! นั่นจึงเป็นเหตุผลว่าทำไมฉันถึงได้ถามเรื่องปลานึ่งอะไรนั่นยังไงล่ะ!”
“แค่ยอมรับอย่างตรงไปตรงมาเถอะ” ร็อบบ์พูดอย่างหงุดหงิด “การหาของอร่อยกินไม่ใช่เรื่องเสียหาย!”
ราชินีหันเอียงตัวไปทางซ้ายและพูดลอย ๆ ว่า “โอ้ วันนี้อากาศดีอะไรอย่างนี้นะ~”
“มันมืดแล้ว!” ร็อบบ์แย้ง
“คืนนี้ช่างเป็นค่ำคืนที่อากาศดีเสียจริง~”
ร็อบบ์ได้ยินแล้วจึงบ่นออกมา “ถึงเวลาหรือยังที่การเจรจาทางการทูตของคุณกับฉันจะจบลงในวันนี้? วางสายโทรศัพท์ไปได้แล้ว”
ราชินีขมมวดคิ้วมุ่นและเอามือกุมหน้าอก “จู่ ๆ ฉันก็เป็นโรคประหลาดที่แบบว่าถ้าคุณวางสาย…สายอะไรนะ…อ้อ โทรศัพท์! แล้วทีนี้ฉันจะตายทันที ดังนั้นคุณไม่ควรวางสายนะ ฉันคิดว่าคุณไม่ใช่คนใจร้ายแบบนั้นใช่ไหม? ฉันได้ยินมาเยอะเลยว่าคุณใจดีมาก ชอบช่วยเหลือผู้คน ช่วยทั้งคริสตจักรแห่งแสงและยังช่วยคริสตจักรแห่งความมืดให้รอด ในเมื่อคุณเป็นคนดีขนาดนั้น คุณก็ไม่ควรรังเกียจที่จะช่วยฉันอีกคน”
ร็อบบ์ “…”
ราชินีคนนี้ไร้ยางอายถึงขีดสุดจริง ๆ พยายามพูดจาไร้สาระอ้อมโลกกับอีแค่ต้องการเรียนรู้สูตรอาหาร!
เมื่อเห็นเช่นนี้ร็อบบ์ก็คร้านจะสนใจอีกฝ่าย เขาหันไปหาลิลเลียนที่เพิ่งออกมาจากโบสถ์และยังอยู่ในชุดนอน “ไปเอาถั่วเหลือง เกลือ ข้าวสาลี และไวน์มาให้ฉัน แล้วก็เตรียมหม้อใบใหญ่ด้วย”
ลิลเลียนพยักหน้าและรีบเตรียมตัวให้พร้อม
ราชินีที่อยู่อีกด้านหนึ่งของลูกบอลคริสตัลอัญเชิญก็หันไปพูดอะไรบางอย่างกับทหารองครักษ์
ในขณะที่ลิลเลียนกำลังเตรียมวัตถุดิบและหม้อ ร็อบบ์ก็เห็นชายสองคนในชุดสีขาวสวมหมวกทรงเชฟกำลังผลุบ ๆ โผล่ ๆ อยู่ด้านหลังราชินีผู้สง่างาม สองคนนี้ยังเตรียมถั่วเหลือง เกลือ ข้าวสาลี ไวน์ ปลา และหม้อเหมือนเขาอีกต่างหาก
ทั้งสองคนนี้พยายามซ่อนตัวอยู่ในมุมหนึ่ง แต่เนื่องจากลูกบอลคริสตัลอัญเชิญนี้มีเลนส์กว้าง ดังนั้นพวกเขาจึงไม่สามารถซ่อนตัวได้