เกมเมอร์หมดไฟ ขอใช้ชีวิตเงียบ ๆ ในต่างโลก - บทที่ 152 โทรมาเวลาอื่นบ้างไม่ได้เหรอ
บทที่ 152 โทรมาเวลาอื่นบ้างไม่ได้เหรอ
บทที่ 152 โทรมาเวลาอื่นบ้างไม่ได้เหรอ?
หมายเลข 8 ออกมาจากโบสถ์แห่งความมืดด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยน “เด็กน้อย ทำไมต้องเอามันมาให้ฉันด้วยล่ะ?”
จากนั้นเขาก็ชี้ไปที่ร็อบบ์ซึ่งอยู่ในสนามฝั่งตรงข้าม “คุณพ่อร็อบบ์เป็นคนเปิดคลองให้คุณ ถ้าอยากขอบคุณ คุณควรไปขอบคุณเขา”
สาวน้อยมนุษย์แมวหวาดกลัวเล็กน้อย “แต่เขาเป็นนักบวชของคริสตจักรแห่งแสง และคริสตจักรแห่งแสงก็ไม่ดี”
หมายเลข 8 ส่ายหัว “เด็กโง่ คุณพ่อร็อบบ์ไม่ได้เป็นเพียงนักบวชของคริสตจักรแห่งแสงเท่านั้น แต่เขายังเป็นนักบวชของคริสตจักรแห่งความมืดด้วย จงไปให้ปลาตัวแรกที่คุณจับได้แก่เขาเถิด”
สาวน้อยมนุษย์แมวพยักหน้าและกระโดดเบา ๆ เหนือรั้วไม้ไผ่ระหว่างโบสถ์ทั้งสองแห่ง จากนั้นก็เข้ามาในเขตของร็อบบ์
เมื่อเดินเข้าไปในลานโบสถ์แห่งแสง สาวน้อยมนุษย์แมวรู้สึกประหม่าและกังวลมาก เธอกลัวว่าจะมีผู้พิพากษานอกรีตกระโดดออกมาเผาเธอ อย่างไรก็ตาม เธออยู่ในเมืองเวสต์วินด์มาหลายวันแล้ว และเธอก็ค่อย ๆ เข้าใจว่าในเมืองเวสต์วินด์นั้นคริสตจักรแห่งแสงและคริสตจักรแห่งความมืดจะไม่ต่อสู้กัน ไม่เช่นนั้นทั้งสองจะถูกลงโทษหากคุณพ่อร็อบบ์ล่วงรู้
ไม่กี่วันที่ผ่านมา พาลาดินจากกลุ่มอัศวินเทมพลาร์ปะทะกับนักบวชจากโบสถ์แห่งความมืด แต่ละฝ่ายชกต่อยกันหลายหมัด แถมยังสาดคาถาเวทมนตร์ใส่กันอีกต่างหาก
ทว่าเหตุการณ์นั้นส่งผลให้ทั้งคู่ถูกพ่อร็อบบ์จับกุม เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ พ่อร็อบบ์สามารถจับกุมใครก็ได้ที่เขาต้องการ และการต่อต้านก็ไร้ประโยชน์ คนงี่เง่าสองคนไม่มีโอกาสแม้แต่น้อยที่จะขัดขืน ท้ายที่สุดพวกเขาก็ถูกลงโทษด้วยการจับไปแขวนไว้กับพัดลมที่เพิ่งทำขึ้นมาใหม่ และเปิดเบอร์สามติดต่อกันเป็นเวลา 30 วินาที!
หลังจากเสร็จสิ้นการลงโทษ ทั้งสองก็อาเจียนไม่หยุดไปพักใหญ่ และสาบานว่าพวกเขาจะเชื่อฟังคำสั่งของคุณพ่อร็อบบ์ไปตลอดชีวิต
ด้วยคำเตือนนี้ ทั้งคริสตจักรแห่งแสงและความมืดจึงไม่กล้าสร้างปัญหาอีกต่อไป และชาวเมืองที่เชื่อในเทพเจ้าแห่งแสงก็ไม่กล้ากลั่นแกล้งผู้มาใหม่ที่เชื่อในเทพเจ้าแห่งความมืด
ทุกคน ‘จำเป็น’ ต้องอยู่ร่วมกันอย่างสงบสุขและกลมกลืนกัน
หากไม่ใช่เพราะหลักฐานนี้ สาวน้อยมนุษย์แมวย่อมไม่มีทางกล้าย่างก้าวเข้าไปในโบสถ์แห่งแสงแน่นอน
สาวน้อยมนุษย์แมวทั้งหวาดระแวงและขี้อาย เธอดูน่ารักและน่าตลกสุด ๆ ขณะที่เธอเดินเข้าไปในลานของโบสถ์แห่งแสง หางแมวของเธอชี้โด่ สายตาโตของเธอกวาดมองไปมาอย่างระแวดระวังจากด้านหนึ่งไปอีกด้านหนึ่ง และหนวดบนใบหน้าเล็ก ๆ ที่น่ารักของเธอก็ยังขยับไปมาซ้ำ ๆ
ร็อบบ์ชอบภาพแบบนี้มาก และโบกมือให้เธอด้วยรอยยิ้ม “สวัสดีแมวน้อย”
สาวน้อยมนุษย์แมวเถียงทันที “ฉันไม่ได้ชื่อแมวน้อยนะ!”
“ถ้างั้นแล้วคุณชื่ออะไร? ให้ฉันเดา… คุณชื่อฮัวฮัว[1]ใช่มั้ย?”
สาวน้อยมนุษย์แมวตกใจ “เอ๊? คุณรู้จักชื่อฉันได้ยังไง?”
ร็อบบ์ยักไหล่ “ฉันแค่เดาเอา”
ปลาสีดำตัวใหญ่ที่ฮัวฮัวถืออยู่ถูกยกขึ้นตรงหน้าร็อบบ์ “นี่… ปลานี้… มันคือการขอบคุณที่ทำคลองให้เรา….”
“โอ้ ขอบคุณมากเลย” ร็อบบ์กล่าวด้วยรอยยิ้ม “พรุ่งนี้ฉันจะเปลี่ยนมันให้เป็นปลาเปรี้ยวหวาน แล้วฉันจะเชิญคุณมาร่วมกินด้วย”
ตาโตของฮัวฮัวกะพริบ แสงสีเขียวแห่งความอยากรู้อยากเห็นสว่างวาบในแววตาเธอ “ปลาเปรี้ยวหวานคืออะไร?”
ร็อบบ์ยิ้มและพูดว่า “มันทำจากน้ำตาลและน้ำส้มสายชู…”
แต่ทันใดนั้น เขาก็เพิ่งตระหนักได้ถึงอะไรบางอย่าง และจู่ ๆ ก็กรีดร้องว่า “อ่า! ใช่แล้ว! ไม่มีทางที่จะทำน้ำส้มสายชูที่นี่ได้นี่นา!”
เสียงกรีดร้องของเขาทำให้ฮัวฮัวตกใจ และปลาสีดำตัวใหญ่ในมือเธอก็หลุดออกจากมือและตกลงไปในอ่างอาบน้ำของร็อบบ์ อุณหภูมิของน้ำในถังอยู่ที่ประมาณยี่สิบองศา ดังนั้นเมื่อปลาสีดำตัวใหญ่ตกลงมา มันจึงไม่ตายเพราะอุณหภูมิของน้ำแถมยังกระโดดขึ้นลงไปมาในอ่าง
ร็อบบ์รู้สึกว่าต้นขาของเขาถูกหางปลาขูด ซึ่งมันทำให้เขาขนลุกไปทั่วทั้งร่าง “รีบเอาปลานี้ออกจากอ่างอาบน้ำของฉัน!” ร็อบบ์กรีดร้อง
“ด…ได้!? ฉันจะช่วยคุณเอามันออกมานะ” ฮัวฮัวกระโดดมาที่ขอบอ่างอาบน้ำและมองลงไปในน้ำอย่างตั้งใจเพื่อค้นหาว่าปลาอยู่ที่ไหน อย่างไรก็ตาม หากเธอยืนอยู่ข้าง ๆ เพียงอย่างเดียวและไม่ได้มองลงไปในอ่าง เธอจะไม่เห็นอะไรเลย
ทว่าเมื่อเธอมองลงไป เธอก็เห็นบางสิ่งที่อธิบายไม่ได้ของร็อบบ์ในพริบตา
“อา อา อา อา!” ฮัวฮัวกรีดร้องและกระโดดปิดตาตัวเอง
ขณะนี้เป็นช่วงเวลามืดค่ำที่ทั้งเมืองเงียบสงบ ดังนั้นเสียงกรีดร้องของหญิงสาวจึงดังสะท้านเสียดแทงหูผู้คนได้อย่างชัดเจน
ประตูโบสถ์แห่งแสงเปิดออกด้วยเสียงดังปัง! เสี่ยวอี้รีบวิ่งออกมาอย่างโกรธจัดในชุดนอนและตะโกนลั่น “ใคร! ใครกล้ารังแกผู้หญิงในเวลาแบบนี้!? มากินลูกปืนของฉันซะ!”
เธอกำลังจะหยิบอาวุธปืนออกมา กระทั่งเธอพบว่าเป็นสาวน้อยมนุษย์แมวที่กรีดร้องและร็อบบ์ก็กำลังกระโดดขึ้นลงในอ่างอาบน้ำ
เธอไม่รู้ว่ามีอะไรอยู่ในน้ำ
“เกิดอะไรขึ้น?” เสี่ยวอี้ถาม
ฮัวฮัวชี้ไปที่อ่างอาบน้ำของร็อบบ์ และพูดอย่างน่าสงสารว่า “ปลาของฉัน… ปลาของฉันตกลงไปในอ่างอาบน้ำของคุณพ่อ”
เสี่ยวอี้ “…”
เธอสับสนไปอย่างน้อยห้าวินาที จากนั้นเสี่ยวอี้ก็พูดอย่างโกรธเคืองว่า “คุณพ่อ! มีปลาอยู่ในอ่างของคุณ แล้วคุณไม่คิดจะปีนออกจากอ่างสักหน่อยเหรอ? ทำไมคุณถึงเอาแต่กระโดดขึ้นลงไปมาแบบนั้นล่ะ?”
“อา? ก็จริง” ร็อบบ์กระโดดออกจากอ่างทันทีโดยที่ยังเปลือยกาย
เสี่ยวอี้และฮัวฮัวต่างก็หลับตาลงพร้อมกันและกรีดร้อง “ว๊าย!”
ร็อบบ์ยักไหล่ “การทำสิ่งต่าง ๆ เพื่อคนอื่นนี่เป็นเรื่องยากจริง ๆ คุณบอกให้ฉันขึ้นจากน้ำ แต่คุณกลับปิดตาและกรีดร้องทันทีที่ฉันกระโดดออกมาเนี่ยนะ”
เสี่ยวอี้อยากจะตบปากตัวเองที่เสนอแนะออกไปโดยไม่คิดให้ถี่ถ้วน แถมผู้ชายคนนี้ยังแสร้งทำเป็นเชื่อฟังเธอและใช้โอกาสนี้กระโดดออกจากอ่างทั้งที่ยังเปลือยกาย เพื่อเล่นบทคนโรคจิตที่ใสซื่อบริสุทธิ์แบบหน้าตาเฉย
ลูกบอลคริสตัลอัญเชิญบนโต๊ะหินสว่างวาบขึ้นอีกครั้งในช่วงเวลาที่วุ่นวายนี้
ราชินีโทรมาอีกรอบ
ช่วงนี้พอตกดึกราชินีมักจะโทรมา ซึ่งมันจะเป็นช่วงเดียวกับตอนที่ร็อบบ์อาบน้ำทุกครั้ง ราชินีคนนี้เป็นพวกโรคจิตแน่ ๆ ร็อบบ์คิดว่าถึงเวลาแล้วที่จะสอนบทเรียนให้ราชินีคนนี้สักที
วันนี้แหละ ฉันจะเปลือยกายให้เธอเห็น!
จากนั้นมาดูกันว่าหลังจากนี้คุณจะกล้าโทรวิดีโอมาหาฉันตอนอาบน้ำอีกไหม!
เขาก้าวยาว ๆ ไปทางลูกบอลคริสตัลอัญเชิญและลูบมัน
แต่เมื่อลูกบอลคริสตัลอัญเชิญกำลังจะเชื่อมต่อ จู่ ๆ แม่ชีมืดสองคนก็กระโดดออกจากพุ่มไม้และใช้ผ้าสีดำผืนใหญ่พันรอบเอวของร็อบบ์อย่างรวดเร็ว ก่อนจะกระโดดหนีห่างออกไปในพริบตา ใบหน้าเล็ก ๆ ของพวกเธอแดงซ่าน “อย่าหยาบคายกับองค์ราชินีนะ!”
ร็อบบ์ “…”
จากนั้นใบหน้าที่สง่างามของราชินีก็แสดงอยู่บนลูกบอลคริสตัลอัญเชิญ เธอเห็นร่างกายส่วนบนที่เปลือยเปล่าของร็อบบ์และผ้าสีดำแปลก ๆ ที่พันรอบร่างกายส่วนล่างของเขา เธอพูดเบา ๆ ว่า “คุณร็อบบ์กำลังอาบน้ำอีกแล้วเหรอ ทำไมคุณถึงอาบน้ำในเวลาแบบนี้ทุกวันเลยล่ะ? คุณอาบน้ำในเวลาอื่นบ้างไม่ได้หรือไง?”
ร็อบบ์ขมวดคิ้ว “ก็แล้วคุณโทรมาเวลาอื่นบ้างไม่ได้เหรอ?”
[1] ฮัวฮัว (花 花) แปลว่า ดอกไม้ ดอกไม้