เกมเมอร์หมดไฟ ขอใช้ชีวิตเงียบ ๆ ในต่างโลก - บทที่ 151 การเจรจาทางการทูต
บทที่ 151 การเจรจาทางการทูต
“คุณเพิ่มวานิลลาเหรอ? ไม่แปลกใจเลย!” ราชินีถึงกับอุทาน
เธอพึมพำกับตัวเองว่า “สามารถเพิ่มวานิลลาลงไปได้สินะ ถ้างั้นครีมนี้ก็สามารถทำเป็นรสชาติอื่นที่หลากหลายได้… ผลไม้ก็น่าจะใช้ได้ดี….”
ร็อบบ์หัวเราะเสียงดัง “โอ้ราชินี คุณมีความสามารถในการอนุมานได้มากมายจากคำพูดเพียงแค่ไม่กี่คำ”
ร่องรอยความหงุดหงิดที่หายากปรากฏขึ้นบนใบหน้าของราชินี “แต่ฉันก็ทำครีมไม่ได้อยู่ดี คุณมันชั่วร้ายนักที่ปิดบังสูตรและยังปฏิเสธที่จะสอนกูกูกับจีจี้ แต่คุณกลับไปสอนให้พวกผู้หญิงวัยกลางคนของเมืองเวสต์วินด์แทน!”
ร็อบบ์กล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “มันไม่ได้ยากขนาดนั้นหรอก พ่อครัวของคุณคงสามารถเข้าใจได้ภายในไม่กี่เดือน แต่ก่อนหน้านั้นคุณก็ให้ฉันหาเงินกับคุณไปสักหน่อยก่อนไง”
“นี่มันไม่ยุติธรรมเลย” ราชินีพูด “ลูกบอลคริสตัลอัญเชิญที่สำคัญของฉันตกอยู่ในมือของคุณไปแล้วนะ!”
“ม้วนเวทประตูมิติเคลื่อนย้ายของฉันไม่ได้ตกอยู่ในมือคุณแล้วหรอกเหรอ?”
ราชินีชะงัก “…”
“มันจะเป็นการดีที่สุดถ้าจริงใจต่อกันบ้าง อย่าพยายามเอาเปรียบผู้อื่นเสมอไป แต่เพื่อผลกำไรฉันจะสอนสิ่งใหม่ ๆ ให้คุณก็แล้วกัน พ่อครัวของคุณรู้วิธีอบเค้กแล้วใช่ไหม? ขอให้เขาทำเค้กที่บาง ๆ แล้วขูดครีมออกจากเค้กครีมที่ฉันขายให้คุณ นำไปทากระจายบนเค้กบาง ๆ นั่น แล้วม้วนเป็นม้วนเค้กครีม ฉันแน่ใจว่ามันจะมีรสชาติที่ต่างออกไป”
แววตาของราชินีสว่างวาบขึ้นเมื่อเธอได้ยินคำแนะนำของร็อบบ์ “หลังจากทำแบบนั้นแล้ว ยิ่งเราม้วนแค้กทบกันมากเท่าไหร่ รสชาติก็จะยิ่งเข้มข้นขึ้นเท่านั้น”
“บิงโก!” ร็อบบ์ยิ้ม “มันจะดียิ่งขึ้นถ้าครีมแต่ละชั้นมีรสชาติที่แตกต่างกัน แต่เนื่องจากคุณมีเพียงครีมธรรมดา ๆ และครีมวานิลลาคุณก็ไม่สามารถม้วนได้มากนัก คุณควรจะรอรสชาติใหม่ที่ฉันจะทำออกมาอีกนะ”
ราชินีมองหน้าร็อบบ์อย่างกระตือรือร้น “ตอนนี้ฉันจะต้องไปจัดการกับกิจการของราชสำนักแล้ว เอาไว้คราวหน้าเราคุยกันใหม่”
“เฮ้ อย่าโทรหาฉันตอนที่ฉันกำลังอาบน้ำนะ!” ร็อบบ์กล่าว “คุณควรติดต่อฉันมาในช่วงตอนกลางวัน!”
ราชินีตอบกลับอย่างจริงจังว่า “ในช่วงกลางวันฉันจะยุ่งมากกับกิจการของราชสำนัก ฉันไม่มีเวลาว่างเจรจาทางการทูตกับเมืองเวสต์วินด์ในช่วงนั้นหรอก”
ร็อบบ์พูดอย่างหงุดหงิดทันที “นี่เป็นการพูดคุยทางการทูต? มันคือการพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องเค้กล้วน ๆ ต่างหาก! และฉันกำลังอาบน้ำอยู่ด้วย แล้วคุณบอกว่าอะไรนะ จะต้องไปจัดการกับกิจการของราชสำนักงั้้นเหรอ? แต่คุณกำลังจะไปจัดการเรื่องการทำเค้กม้วนต่างหาก”
ราชินีไม่สนใจและพูดอย่างเป็นทางการว่า “การเจรจาทางการทูตของเราครั้งนี้สิ้นสุดลงอย่างเป็นทางการแล้ว ฉันหวังว่าจะมีการแลกเปลี่ยนที่น่าพอใจกับคุณในครั้งต่อไป”
การโทรจบลงด้วยแสงวาบบนลูกบอลคริสตัลอัญเชิญ
“บ้าบอ!” ร็อบบ์ชูกำปั้นใส่ลูกบอลคริสตัลอัญเชิญ “ผู้หญิงบ้า ๆ บอ ๆ”
วันรุ่งขึ้น
เช้านี้มีแดดจัด “คลอง” ที่ร็อบบ์ขุดเมื่อวานนี้ก็ถูกชาวเมืองเก็บแร่เงินทั้งหมดออกไปแล้ว ชาวเมืองบางคนถึงกับขุดหลุมขนาดใหญ่หลายแห่งที่ก้นคลองในชั่วข้ามคืน และหลังจากที่พวกเขาแน่ใจว่าไม่มีแร่เงินที่พวกเขาสามารถเก็บออกไปได้อีก พวกเขาก็ต้องยอมถอดใจกับการค้นหาแร่เงินที่ก้นคลอง
อย่างไรก็ตาม นักขุดเหมืองที่ชาญฉลาดทุกคนรู้ว่าเมื่อพบแร่เงินที่ก้นคลองนี้แล้วย่อมมีโอกาสที่จะมีสายแร่เงินอื่น ๆ อยู่ใกล้ ๆ พวกเขาวางแผนที่จะใช้คลองเป็นจุดศูนย์กลางและมองหาไปทุกทิศทาง แผนของพวกเขาคือการมองหาสายแร่เงินให้เจอก่อนที่จะยอมแพ้
เมื่อร็อบบ์ตื่นขึ้นมาและออกมาที่ลานโบถส์ เขาก็เห็นกลุ่มคนงานเหมืองมากมายกำลังสำรวจพื้นที่รอบ ๆ เพื่อหาสายแร่เงิน
เขาอดไม่ได้ที่จะโบกมือให้นายกเทศมนตรีเมืองเวสต์วินด์
นายกเทศมนตรีรีบวิ่งมายืนต่อหน้าร็อบบ์แล้วถามว่า “ว่ายังไงล่ะคุณพ่อ มีอะไรให้ฉันรับใช้?”
ร็อบบ์หยิบแผนที่ของเมืองเวสต์วินด์ออกมา ใช้ทักษะของเขาเพื่อค้นหาสายแร่ที่อยู่ใกล้ ๆ
ทันใดนั้น ภาพที่ร็อบบ์เห็นบนแผนที่ก็ปรากฏไฟดวงเล็ก ๆ หลายดวงสว่างวาบขึ้น เขาชี้ไปที่จุดที่ใกล้กับเมืองเวสต์วินด์มากที่สุดและพูดว่า “บอกคนงานเหมืองว่าตั้งแต่ฉันมาที่เมืองเวสต์วินด์ ฉันได้นำประโยชน์มากมายมาสู่พวกเกษตรกร นักล่า และนักเก็บสมุนไพร คราวนี้มันถึงตาที่ฉันจะให้โชคใหญ่แก่คนงานเหมืองแล้ว คุณพาคนงานเหมืองไปตรงจุดนี้นะ และบอกพวกเขาให้ขุดให้หนักเลย ไม่นานพวกเขาจะพบสิ่งดี ๆ”
นายกเทศมนตรีพยักหน้ารับทันที “ได้เลย ฉันจะพาคนงานเหมืองไปขุดที่นั่น”
จากนั้นร็อบบ์ก็พร้อมที่จะขุด ‘คลอง’ ต่ออีกครั้ง เขายืดตัวและหยิบขวานขึ้นมา
เขาต้องใช้ทักษะ ‘ฟ้าถล่ม’ เพื่อสร้างคลองที่สมบูรณ์แบบครอบคลุมรอบเมือง คลองจะต้องทำให้น้ำไหลได้อย่างสะดวก ดังนั้นร็อบบ์จึงให้ความสนใจกับความลึกด้วย เขาต้องทำให้แน่ใจว่าน้ำจะสามารถไหลไปรอบ ๆ เมืองได้อย่างไม่ติดขัด
หลังจากสร้างคลองรอบเมือง ร็อบบ์ก็ฟันขวานอีกสองสามครั้งไปทางทิศใต้ ขุดเชื่อมคลองต่อกับแม่น้ำทางทิศใต้ที่อยู่ห่างไปเกือบสี่กิโลเมตร
ในทันทีที่แม่น้ำและคลองเชื่อมต่อกัน มวลน้ำจำนวนมหาศาลของแม่น้ำก็ไหลเชี่ยวพุ่งมาตามช่องคลองที่ร็อบบ์เพิ่งขุดขึ้น และในไม่ช้าคลองรอบเมืองก็เติมเต็มไปด้วยน้ำสีน้ำตาลขุ่นซึ่งยังคงมีดินโคลนผสมอยู่
ทว่านี่ไม่ใช่ปัญหา ตราบใดที่เวลาผ่านไป เมื่ออัตราการไหลของแม่น้ำช้าลง โคลนจะตกตะกอนลงไปที่ก้นคลอง แล้วน้ำในคลองก็จะค่อย ๆ ใสขึ้น
ภายในไม่กี่วันถัดมา คลองที่สวยงามรอบเมืองก็ปรากฏขึ้นแก่สายตาทุกคน
ชาวเมืองกว่าสองพันคนในเมืองเวสต์วินด์ต่างตกตะลึง แม้แต่บิชอปเอลซี่และอัศวินเทมพลาร์สามร้อยคนก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกชื่นชม แม้ว่าพวกเขาจะรู้มานานแล้วหลังจากที่ร็อบบ์สามารถใช้ทักษะชุบชีวิตรัว ๆ ความแข็งแกร่งของร็อบบ์ย่อมเหนือกว่าเมื่อเทียบกับสมเด็จพระสันตะปาปา และยิ่งได้เห็นว่าร็อบบ์ขุดคลองอย่างไรด้วยความแข็งแกร่งของตัวเอง สมเด็จพระสันตะปาปาก็ยิ่งไม่ใช่คนที่จะเทียบกับร็อบบ์ได้เลย ร็อบบ์ไม่ใช่คนที่ ‘ใกล้ชิดกับพระเจ้าอย่างไม่มีที่สิ้นสุด’ อีกต่อไป แต่ ‘เกือบจะเหมือนพระเจ้า’ เสียมากกว่า
เก้าอี้หินของร็อบบ์อยู่ไม่ไกลจากคลอง ตอนนี้สภาพแวดล้อมที่เขาอยู่มีทั้งคลองใสสะอาด ภูเขา ทุ่งนา โบสถ์ แม่ชีน้อย สาวใช้ และนักเวทผมสีแดงร้อนแรงที่มาสัมผัสเขาเป็นครั้งคราว ทั้งหมดนี้ทำให้ชีวิตของเขามีความสุขมากทีเดียว
คืนนี้เต็มไปด้วยดวงดาว เขาตั้งอ่างอาบน้ำไว้ริมคลองซึ่งมันช่วยให้รู้สึกดียิ่งขึ้น
แน่นอนว่าการดูสาวน้อยมนุษย์แมวจับปลาก็เป็นสิ่งที่น่าสนใจที่สุด!
ร็อบบ์นั่งอยู่ในอ่างอาบน้ำและมองดูด้วยความสนใจ ขณะที่สาวน้อยมนุษย์แมวจากโบสถ์ข้าง ๆ กำลังนั่งยอง ๆ นิ่ง ๆ อยู่ริมคลองด้วยดวงตากลมโต
ปลาสีดำตัวใหญ่ว่ายข้ามคลองไปอย่างช้า ๆ และเมื่อมันว่ายไปใกล้สาวน้อยมนุษย์แมว ทันใดนั้นเธอก็เคลื่อนไหวเร็วราวกับสายฟ้า และคว้าปลาในน้ำได้อย่างแม่นยำก่อนจะเอามันขึ้นมาจากน้ำ
ปลายังคงดิ้นรนอย่างสิ้นหวัง แต่สาวน้อยมนุษย์แมวจับปลาไว้แน่น เธอยิ้มร่าอย่างมีความสุข “นายท่านแปด ฉันจับปลาได้แล้ว ฉันจะอุทิศปลานี้ให้คุณ”