เกมเมอร์หมดไฟ ขอใช้ชีวิตเงียบ ๆ ในต่างโลก - บทที่ 150 โทรหาฉันได้ตลอดเวลา
บทที่ 150 โทรหาฉันได้ตลอดเวลา
“ฮะ?” เมื่อได้ยินคำพูดของร็อบบ์ ราชินีก็อดไม่ได้ที่จะเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
แผนนี้น่าทึ่งมาก!
ตอนแรกเธอต้องการปิดลูกบอลคริสตัลอัญเชิญ แต่แล้วเธอก็ถอนมือออกและถามอย่างจริงจังว่า “คุณร็อบบ์ แผนของคุณฟังดูดีมาก แผนการนี้แม้แต่คนจนก็สามารถจ่ายได้ คุณคิดไอเดียแบบนี้ขึ้นมาได้ยังไง?”
“ไม่ยากหรอก” ร็อบบ์ยิ้ม “ฉันไม่ได้สอนให้คุณหั่นเค้กเป็นแปดชิ้นและสิบหกชิ้นหรอกเหรอ? มันก็หลักการเดียวกันนั่นแหละ”
ราชินีพยักหน้าและพูดอย่างครุ่นคิดว่า “นี่เป็นวิธีที่ดี! แต่ถ้าหากเราใช้แผนนี้ที่ต้องรอถึงหนึ่งปีกว่าที่ประชาชนจะจ่ายค่าติดตั้งจนครบ ต่อให้ผู้คนจะประหยัดเงินค่าใช้จ่ายในการติดตั้งได้ ทว่ามันจะกลายเป็นว่าภาระค่าใช้จ่ายในช่วงแรกจะตกอยู่ที่คลังหลวง”
“โธ่น้องสาว บางทีคุณก็ดูฉลาด แต่บางทีคุณก็ดูโง่จริง ๆ นะเนี่ย” ร็อบบ์พูดอย่างจริงจังว่า “สำหรับคนจน คุณก็ให้พวกเขาแบ่งจ่ายหนึ่งปี แต่สำหรับพวกคนรวยและขุนนาง คุณเก็บค่าใช้จ่ายพวกเขาล่วงหน้าหนึ่งปีไปเลย! แต่คุณก็ต้องให้ผลประโยชน์ล่อใจพวกคนรวยด้วยว่าคุณจะลดค่าธรรมเนียมให้หนึ่งเดือนเป็นผลประโยชน์ตอบแทนในการจ่ายล่วงหน้า ทันทีที่คุณทำแบบนี้ พวกขุนนางและคนรวยจะกระตือรือร้นที่จะส่งจ่ายเงินล่วงหน้าหนึ่งปีเลยล่ะ การชำระเงินล่วงหน้าของพวกเขาจะถูกใช้เพื่อชดเชยค่าติดตั้งสำหรับคนยากจนไง”
ราชินีอึ้ง “…”
ส่วนกูกูและจีจี้ที่อยู่ข้าง ๆ ก็ถึงกับเงียบไปครู่หนึ่ง
ทั้งสามคนเข้าใจทันทีว่า… พูดง่าย ๆ ก็คือขอให้ขุนนางและคนรวยจ่ายค่าติดตั้งให้คนจน แล้วเก็บค่าธรรมเนียมรายปีจากคนจนแทน
หลังจากนั้นไม่นาน ทั้งสามก็ถอนหายใจพลางคิดว่า
‘ปีศาจ! นี่มันคือวิธีโกงเงินคนโดยที่พวกเขาไม่รู้ตัวเลยนะ’
ราชินีโค้งกายต่อหน้าลูกบอลคริสตัลอัญเชิญ และพูดอย่างจริงจังว่า “ขอบคุณคุณร็อบบ์สำหรับคำแนะนำของคุณ ฉันจะพิจารณาความคิดนี้ของคุณอย่างรอบคอบ แล้วขอให้เสมียนจัดทำข้อกำหนดและเงื่อนไขโดยละเอียด และถ้าหากมีปัญหาที่คล้ายคลึงกันแบบนี้ในอนาคต ฉันคงต้องรบกวนขอคำแนะนำคุณอีกหากคุณไม่รังเกียจ”
ร็อบบ์ยิ้มและพูดว่า “ไม่มีปัญหา! โทรหาฉันได้ตลอดเวลาแหละ”
“โทร?”
ร็อบบ์ชี้ไปที่ลูกบอลคริสตัลอัญเชิญ “ฉันหมายถึงไอ้นี่ไง”
ราชินีเข้าใจและพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม “ได้เลย!”
คราวนี้ลูกบอลคริสตัลอัญเชิญถูกปิดไปจริง ๆ
ร็อบบ์ยักไหล่และพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ดีใจจริง ๆ ที่ได้คุยกับน้องสาวเอลิซาเบธ ฉันไม่ได้มีประสบการณ์การโทรนี้มานานแล้ว มันคุ้มค่าจริง ๆ ที่แลกม้วนเวทนั่นออกไปเพื่อสิ่งนี้ ฮ่า ๆๆ”
กูกูและจีจี้โค้งคำนับและพูดว่า “เราดีใจที่คุณชอบมัน”
หลังจากนั้น หญิงวัยกลางคนกลุ่มใหญ่ก็เรียนรู้วิธีทำเค้กครีมแล้วเริ่มทำงานทันทีภายใต้การชี้นำจากร็อบบ์ แต่ร็อบบ์ยังไม่อยากเผยแพร่วิธีการทำครีม ดังนั้นกระบวนการทำทั้งหมดจึงเกิดขึ้นในห้องเล็ก ๆ ที่กูกูและจีจี้มองไม่เห็น ซึ่งเค้กจะถูกนำออกมาหลังจากทำเสร็จแล้วเท่านั้น
กูกูและจีจี้บรรจุเค้กทีละชิ้นลงในกล่องสวยงามเก็บไว้ภายใต้ความเย็นของมวลเวทน้ำแข็ง แล้วถือกล่องหลายสิบกล่องไปวางที่ด้านหลังของมันติคอร์ และเมื่อที่ว่างบนหลังของมันติคอร์เต็มแล้ว เค้กที่เหลืออีกจำนวนมากก็ถูกวางใส่ในรถม้า
แน่นอนว่าต่อให้เก็บเค้กภายใต้ความเย็น แต่คุณภาพของเค้กจะยังคงลดลงอย่างมากหลังจากผ่านการจัดส่งไปสองสามวัน แต่โชคดีที่ค่าขนส่งทางบกค่อนข้างต่ำ ตราบใดที่เค้กชุดนี้ขายในราคาถูกให้กับพวกขุนนางระดับต่ำ มันก็ยังคงทำกำไรได้บ้าง
ส่วนเค้กที่ยังมีคุณภาพดีซึ่งถูกขนส่งทางอากาศจะถูกมอบให้กับราชวงศ์และขุนนางระดับสูงเท่านั้น
พ่อค้าทั้งสองโบกมือให้ร็อบบ์และพูดว่า “คุณร็อบบ์ เรากลับก่อนนะ ครั้งต่อไปเราจะนำมันติคอร์มาให้มากขึ้นเพื่อขนส่งเค้กให้ได้จำนวนมากขึ้นกว่านี้ โปรดเตรียมตัวให้พร้อมในเวลานั้น”
ร็อบบ์ยิ้ม “ตกลง!”
ร็อบบ์รู้ดีว่าธุรกิจเค้กเป็นเรื่องใหม่ และในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้าราชินีจะสามารถหาวิธีการทำครีมด้วยตัวเองได้ เพราะท้ายที่สุดเค้กครีมนั้นใช้วัตถุดิบเพียงไม่กี่อย่าง ดังนั้นการลอกเลียนแบบจึงไม่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้
ทว่ามันก็ไม่สำคัญนักหรอก เพราะร็อบบ์ยังมีวิธีหาเงินอื่น ๆ อีกมากมาย ดังนั้นจึงไม่ต้องกังวลว่าผู้คนในเมืองเวสต์วินด์จะไม่สามารถรวยได้
คืนนั้น…
ทันทีที่ท้องฟ้ามืดลง ร็อบบ์ก็วางอ่างขนาดใหญ่ไว้ในลานโบสถ์และลงไปแช่ตัวในอ่าง
เขายังคงชอบอาบน้ำกลางแจ้งมากกว่าในโบสถ์
มีมนุษย์แมวจำนวนมากนอนอยู่ในลานโบสถ์ข้าง ๆ พวกเขายังไม่ได้ลงหลักปักฐานมีบ้านเป็นของตัวเอง แต่หมายเลข 8 ก็กำลังทำงานอย่างหนักเพื่อให้หลังจากนี้พวกเขาสามารถเอาตัวรอดได้
และแน่นอนว่าทั้งหมดนี้ไม่ใช่ธุระกงการอะไรของร็อบบ์
หลังจากผ่านไปหลายชั่วโมง ในที่สุดพวกมุษย์แมวก็ตระหนักได้ว่าร็อบบ์กำลังช่วยพวกเขาแก้ปัญหาการหาปลา ดังนั้นทัศนคติของพวกเขาที่มีต่อร็อบบ์จึงดีขึ้นมาก แม้แต่สาวน้อยมนุษย์แมวที่ฉี่ใส่แขนของร็อบบ์ก็มาขอโทษร็อบบ์หลังจากเปลี่ยนกระโปรงแล้ว
เธอหน้าแดงและดูเขินอายในยามที่เธอเอ่ยขอโทษ
แต่มันก็เป็นเรื่องปกติที่ไม่ว่าเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ คนใดฉี่ใส่แขนชายแปลกหน้า เธอก็คงจะต้องละอายใจจนถึงจุดที่เธออยากจะดิ้นตาย ดังนั้นจึงนับได้ว่าเธอมีความกล้าหาญมากที่จะมีชีวิตอยู่ต่อและยังมาขอโทษร็อบบ์
แน่นอนว่าร็อบบ์จะไม่รังแกเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ เขาปลอบโยนเธออยู่พักหนึ่งแล้วมอบสเต๊กกับซอสเห็ดให้เธอ ซึ่งมันทำให้สาวน้อยมนุษย์แมวมีความสุขมาก
ในที่สุดเขาก็ว่างจากงานทุกอย่าง เขาเหยียดมือและเท้าของเขาในอ่างอาบน้ำอย่างสบายอุรา
ทันใดนั้น ลูกบอลคริสตัลอัญเชิญบนโต๊ะหินก็เปล่งประกาย
“ฉันเพิ่งคุยกับราชินีเมื่อตอนกลางวัน แล้วเธอยังโทรมาอีกครั้งตอนกลางคืน? ฉันนึกว่าราชินีคนนี้จะถือตัวและโทรมาสักปีละครั้งซะอีก”
ร็อบบ์โผล่ร่างกายส่วนบนของเขาออกจากอ่างอาบน้ำ ใช้มือเปียกของเขาลูบลูกบอลคริสตัลอัญเชิญสามครั้ง
เชื่อมต่อ!
ราชินีที่อยู่อีกด้านหนึ่งของลูกบอลคริสตัลอัญเชิญไม่ได้แสดงอาการทางสีหน้ากับร่างกายส่วนบนที่เปลือยเปล่าของร็อบบ์เลย เธอไม่แม้แต่จะหน้าแดงแถมยังพูดอย่างใจเย็นว่า “หืม? คุณกำลังอาบน้ำอยู่เหรอ? มันไม่ดีเลยที่ฉันติดต่อคุณในเวลานี้ ฉันขอโทษนะ แต่ฉันต้องการถามอะไรคุณบางอย่าง”
“เฮ้! ในเมื่อคุณรู้ว่ามันผิดคุณก็ต้องวางสายไปสิ มันเป็นเรื่องสมเหตุสมผลไม่ใช่รึไงที่ไม่ควรโทรหาคนที่กำลังอาบน้ำอยู่” ร็อบบ์กล่าวต่อว่า “แต่นี่ไม่เพียงแต่คุณจะไม่วางสาย แต่กลับยังมีบางอย่างที่จะถามฉันต่ออีกต่างหาก เห็นได้ชัดว่าคุณไม่เต็มใจที่จะขอโทษเลย!”
ราชินียิ้ม “ก็คุณบอกฉันเองว่าฉันสามารถโทรหาได้ตลอดเวลา!”
“เฮ้ ฉันแค่พูดไปตามมารยาท!”
ราชินีไม่สนใจว่าร็อบบ์จะเต็มใจหรือไม่ เธอกล่าวต่อไปว่า “ฉันแค่อยากถามว่าเค้กครีมที่ส่งมาในครั้งนี้ หนึ่งในนั้นมันมีรสชาติอร่อยมาก และยังมีรสชาติดีกว่าเค้กครีมอื่น ๆ อีก คุณเพิ่มอะไรลงไปงั้นเหรอ?”
ร็อบบ์ยิ้มกว้างทันที “อ้อ มันคือการผสมกันระหว่างเค้กกับวานิลลา มันคือเค้กครีมวานิลลา!”