เกมเมอร์หมดไฟ ขอใช้ชีวิตเงียบ ๆ ในต่างโลก - บทที่ 149 ฟ้าถล่ม
บทที่ 149 ฟ้าถล่ม
“ตูม!”
ขวานขนาดใหญ่ของร็อบบ์ฟาดลงพื้น และพลังอันมหาศาลเหนือความคาดหมายของทุกคนก็ทำให้ฝูงชนถึงกับตัวสั่นสะท้าน
พลังอันยิ่งใหญ่ที่อัดแน่นอยู่ในขวานพุ่งตรงลงไปยังพื้นดิน และหลังจากเสียงระเบิดกัมปนาทราวกับฟ้าถล่ม แผ่นดินก็แตกแยกราวกับเกิดวันโลกาวินาศ แผ่นดินไหวครั้งใหญ่เกิดขึ้นตามมาด้วยรอยแยกขนาดใหญ่บนพื้นดินที่แผ่ออกไปเป็นเส้นตรงอย่างไม่หยุดยั้งตามทิศทางที่ขวานฟันลงไป
ชั้นหินแข็งใต้พื้นดินถูกเปิดออกและขยายทอดยาวลงไปกลายเป็นคลองลึกที่มีความยาวเกือบพันเมตร ความกว้างเกือบหกสิบเมตร และลึกลงไปเกือบสิบเมตร
ชาวเมืองที่เคยวิจารณ์เสียงดังอยู่นั้นถึงกับพูดไม่ออกทันที
พวกเขาเคยเห็นความมหัศจรรย์ผิดธรรมดาของร็อบบ์มาหลายรอบแล้ว แต่คราวนี้มันค่อนข้างเหนือความคาดหมายจนเกินไป
แม้แต่เสี่ยวอี้ นักผจญภัยทั้งสามคน บิชอปเอลซี่ ราชินี หมายเลข 8 กูกู และจีจี้ซึ่งพอจะมีความเข้าใจเกี่ยวกับพลังต่าง ๆ ก็ยังตกตะลึงกับพลังจากขวานนี้
มนุษย์แมวที่อ่อนไหวและมีนิสัยระมัดระวังต่างหวาดกลัวกันมากจนเผ่นหนีแยกกันไปซ่อนตัวอยู่หลังบ้านหรือไม่ก็ตามต้นไม้ บางคนถึงกับมองหากองใบไม้เพื่อเข้าไปฝังตัวเองอยู่ในนั้น
ท่ามกลางฝุ่นดินที่คละคลุ้ง ร็อบบ์โบกมือขวาของเขาดูแผนที่ที่เขาวาดซึ่งถืออยู่ในมือซ้าย แล้วมองไปยัง ‘คลอง’ ที่เขาเพิ่งขุดขึ้นมาด้วยขวาน เขาเผยรอยยิ้มพึงพอใจแล้วพูดขึ้นว่า “คลองหนึ่งพันหลาเสร็จสิ้น โชคดีที่ฉันควบคุมกำลังของฉันได้ดี ถ้าฉันพลาดใส่แรงเพิ่มอีกนิด มันคงจะแยกกลายเป็นหุบเขาไปแทน”
ทุกคนนิ่งงัน “…”
เขาหันไปหาพวกมนุษย์แมวและพูดว่า “ไม่ต้องกังวลกันแล้วนะเหล่าแมวน้อย อีกเดี๋ยวเมืองของเราจะมีแม่น้ำให้พวกคุณสามารถไปจับปลาตัวเล็ก ๆ มากินได้แล้ว”
ชาวบ้านมนุษย์แมว “…”
“ทำไมไม่มีใครพูดอะไรเลยล่ะ?” ร็อบบ์ถาม
ในขณะที่ทั่วบริเวณเงียบกริบ จู่ ๆ เสียงร้องของสาวน้อยมนุษย์แมวที่นอนหมอบอยู่บนหลังคาของโบสถ์แห่งความมืดก็ดังขึ้น เพราะเธอพลาดตกลงมาจากหลังคา ปรากฏว่าเธอกลัวขวานของร็อบบ์มากจนลืมตัวว่าเธอขึ้นไปอยู่ที่ไหน ส่งผลให้เธอลื่นไถลและตกลงมาจากหลังคา
ทันใดนั้น ร่างของร็อบบ์ก็กะพริบเป็นแสงสีแดง ควบคู่ไปกับเสียงตะโกนของเขาว่า “พุ่งไปข้างหน้า!”
ร่างกายของร็อบบ์พุ่งไปถึงบริเวณที่สาวน้อยมนุษย์แมวกำลังจะตกลงมา และเขาเอื้อมมือไปคว้าเธอมาไว้ในอ้อมแขนของเขาได้ในทันใด
เมื่อถูกกอดแบบนี้ มันยิ่งทำให้สาวน้อยมนุษย์แมวหวาดกลัวมากขึ้น และเธอก็เริ่มดิ้นรนต่อสู้อย่างรุนแรง
ร็อบบ์รู้สึกได้ถึงความชื้นอุ่น ๆ ที่แขนของเขา…
สาวน้อยมนุษย์แมวฉี่ใส่เขาด้วยความกลัว!
เขารีบปล่อยมือทันที และสาวน้อยมนุษย์แมวก็กระโดดออกจากอ้อมแขนของเขาก่อนจะหนีเข้าไปในโบสถ์แห่งความมืดอย่างรวดเร็ว
“ฉันไม่ใช่สัตว์ประหลาดสักหน่อย ไม่เห็นจำเป็นต้องหนีหัวซุกหัวซุนแบบนั้นเลย” ร็อบบ์แบมือออกและพูดว่า “มันเจ็บในหัวใจเหลือเกินที่มีคนกลัวฉันแบบนี้”
ทุกคนนิ่งงัน “…”
ร็อบบ์เห็นว่าตอนนี้ชาวเมืองกำลังอยู่ในอาการงุนงง เขาจึงรู้ว่าการกระทำของเขาเหนือความคาดหมายเกินไป ซึ่งมันดูเหมือนจะทำให้ชาวเมืองหวาดกลัว แต่เขาไม่ได้กังวลมากนัก เวลาแบบนี้เขาแค่หาประเด็นอื่นที่ดึงดูดความสนใจได้มากกว่ามาพูดก็จบแล้ว!
เขาจึงตะโกนขึ้นทันทีว่า “คลองที่ถูกตัดด้วยขวานของฉันมันมีสายแร่ฝังอยู่ด้วยนะ ดูสิ แร่เงินจำนวนมากกระจัดกระจายเต็มไปหมดเลย ชาวเมืองทั้งหลายรีบไปเก็บมันมาขายเร็วเข้า!”
ทันทีที่ชาวเมืองได้ยินประโยคนี้ พวกเขาก็รีบมองลงไปในก้นคลองที่เพิ่งถูกขุด ซึ่งขณะนี้มันเต็มไปด้วยหินมากมายที่กำลังส่องแสงสีเงิน
นี่ไม่ใช่แร่เงินหรอกเหรอ?!
“โว้ว!” ชาวเมืองรีบวิ่งไปที่ก้นคลองและเก็บก้อนแร่กันอย่างเมามัน ส่วนเรื่องการฟันขวานของร็อบบ์นั้นใครจะสนใจอีกล่ะ?
ทางด้านของร็อบบ์นั้นยังไม่รีบร้อนที่สร้างคลองต่อ เพราะในทันทีที่เขาเชื่อมต่อ “คลอง” ที่เขาสร้างขึ้นกับแม่น้ำทางตอนใต้ คลองก็จะเต็มไปด้วยน้ำทันที ดังนั้นเหมืองเงินจะจมลงใต้น้ำ นั่นเป็นเหตุผลที่ตอนนี้เขายังทำคลองต่อไปไม่ได้ เขาต้องรอให้ชาวเมืองเก็บเกี่ยวผลประโยชน์ไปให้หมดก่อนแล้วค่อยทำคลอง
เขากลับไปนั่งที่เก้าอี้หินพร้อมกับยกเท้าขึ้นโต๊ะ โยนขวานยักษ์ทิ้งไปและโบกมือให้หมายเลข 8 ด้วยรอยยิ้ม “ดูสิ คุณมีคลองที่คุณต้องการแล้วนะ พวกแมวจะสามารถหาวิธีปักหลักได้ในไม่ช้า ตอนนี้คุณแค่กลับไปจัดการให้พวกเขาสร้างบ้านของตัวเองให้เร็วที่สุด”
หมายเลข 8 โค้งกายด้วยความเคารพขณะที่ยังคงมีสีหน้าแปลก ๆ “ฉันเข้าใจแล้ว”
แน่นอนว่าหมายเลข 8 ยังคงถือลูกบอลคริสตัลอัญเชิญอยู่ในมือ ราชินีที่มองมาจากในลูกบอลคริสตัลอัญเชิญดูสับสน แต่ท้ายที่สุดเธอก็เป็นราชินี ดังนั้นหลังจากความสับสนเพียงไม่กี่วินาทีสีหน้าของเธอก็กลับมาเป็นปกติ แม้ว่าใบหน้าของเธอจะซีดลงเล็กน้อย “สิ่งที่คุณเพิ่งใช้คือทักษะฟ้าถล่มของคนป่าเถื่อนในถิ่นทุรกันดารทางตอนเหนือใช่ไหม?”
“ใช่!” ร็อบบ์ปรบมือและพูดว่า “น้องสาวเอลิซาเบธมีความรู้มากสมกับเป็นราชินีจริง ๆ!”
ราชินีถามต่อไปว่า “แต่ฉันไม่เคยเห็นทักษะฟ้าถล่มที่สามารถแยกแผ่นดินออกเป็นคลองที่มีความยาวได้ขนาดนี้มาก่อน! นี่ไม่ใช่เรื่องปกติ คนป่าเถื่อนที่แข็งแกร่งที่สุดสามารถทำได้แค่สร้างรอยแยกที่มีความยาวไม่เกินสิบเมตรเท่านั้น คุณทำอะไรกับพื้นดินก่อนหน้านี้กันแน่?”
ร็อบบ์ยักไหล่ “ฉันบอกคุณแล้วไง มันเป็นทักษะฟ้าถล่ม แต่มันเป็นแบบระดับที่โคตรรุนแรง ซึ่งหมายความว่าคนป่าเถื่อนที่คุณเคยพบมาก่อนไม่ได้เก่งเท่าฉันที่จะสามารถใช้ได้ถึงระดับนี้”
ราชินีอึ้ง “…”
นี่มันไม่สมเหตุสมผลเลย ราชินีรู้สึกเหนื่อยเล็กน้อยที่ได้พูดคุยกับชายคนนี้ เธอถอนหายใจและพูดว่า “วันนี้ฉันเหนื่อยแล้ว ฉันจะปิดลูกบอลคริสตัลก่อน เอาไว้เราค่อยติดต่อกันอีกครั้งเมื่อฉันว่างอีก”
ร็อบบ์ยิ้มและพูดว่า “ตกลง!”
ราชินีกำลังจะวางมือบนลูกบอลคริสตัลอัญเชิญและปิดมัน แต่จู่ ๆ เสมียนคนหนึ่งก็เดินเข้ามาและพูดว่า “องค์ราชินี ชายที่เราส่งไปพูดคุยเกี่ยวกับโครงการเข้าถึงท่อประปารายงานว่าธุรกิจไม่เป็นไปด้วยดี พลเรือนบางคนคิดว่าค่าธรรมเนียมการเข้าถึงสูงเกินไป และลังเลที่จะแบกรับค่าใช้จ่ายในการติดตั้ง”
ปรากฏว่าไบรต์โร้ดนั้นแย่กว่าเมืองเวสต์วินด์ในด้านความมั่งคั่งของแร่เหล็กและทองแดง ซึ่งมันทำให้นายกเทศมนตรีเมืองเวสต์วินด์สามารถติดตั้งท่อประปาสำหรับชาวเมืองทุกคนได้อย่างง่ายดาย
แต่ไบรต์โร้ดโรดนั้นแตกต่าง เนื่องจากทองแดงและเหล็กมีราคาค่อนข้างแพง หากราชินีต้องการต่อท่อประปาให้กับทุกครัวเรือน มันจะมีค่าใช้ที่สูงมากเกินไป ดังนั้นเธอจึงต้องเรียกเก็บ “ค่าติดตั้ง” จากผู้อยู่อาศัย จากนั้นพวกเขาก็จะต้องจ่าย “ค่าธรรมเนียมรายเดือน” ทุกเดือนอีกต่างหาก
“ค่าติดตั้ง” นี้ไม่ใช่จำนวนน้อยเลย แม้พวกขุนนางจะไม่สนใจ แต่คนทั่วไปก็ไม่สามารถยอมรับได้
ราชินีขมวดคิ้วเมื่อได้ยินรายงาน
ทันใดนั้น ร็อบบ์ที่ยังอยู่ในลูกบอลคริสตัลอัญเชิญก็หัวเราะ “ฮ่า ๆ! ก็แค่เรื่องนี้เอง แค่เปลี่ยนค่าติดตั้งรวมไปกับค่าบริการรายเดือนก็จบแล้ว คุณโฆษณาออกไปเลยว่าไม่มีค่าติดตั้ง แต่ต้องทำสัญญาขึ้นมาว่าผู้ใช้จะต้องใช้บริการประปาอย่างน้อยหนึ่งปี และจะมีการเรียกเก็บเงินเพิ่มอีกเล็กน้อยในแต่ละเดือน ให้เสมียนคนนี้กลับไปศึกษาจำนวนเงินที่ต้องจ่ายในแต่ละเดือนเพื่อกู้คืนค่าติดตั้งโดยไม่ทำให้ลูกค้ารู้สึกว่าพวกเขากำลังสูญเสียเงินมากสิ คุณจะแก้ปัญหาได้ในไม่กี่นาทีเลยล่ะ!”