เกมเมอร์หมดไฟ ขอใช้ชีวิตเงียบ ๆ ในต่างโลก - บทที่ 154 แมวน้อย มากินปลาสิ!
บทที่ 154 แมวน้อย มากินปลาสิ!
ร็อบบ์เอ่ยถามทันทีว่า “คุณกำลังวางแผนอะไรอยู่?”
ราชินีถึงกับสะดุ้งโหยง “ไม่มีอะไร้!!(ขึ้นเสียงสูงอย่างลืมตัว) พ่อครัวของฉันกำลังจะทำขนมรอบดึกให้ฉันต่างหาก”
ร็อบบ์จึงกล่าวว่า “ถ้างั้นทำไมพวกเขาถึงเตรียมวัตถุดิบแบบเดียวกับที่สาวใช้ตัวน้อยของฉันเตรียมด้วยล่ะ?”
ราชินีข่มอารมณ์และพูดเสียงเรียบ “บังเอิญ… มันเป็นแค่เรื่องบังเอิญ”
ร็อบบ์อดหัวเราะไม่ได้ “ฉันขอเดาว่าคุณคงอารมณ์เสียเรื่องเค้กครีมมากเลยใช่ไหม? พ่อครัวของคุณไม่สามารถทำเค้กครีมได้ ดังนั้นคุณก็เลยต้องซื้อเค้กจากฉัน และเมื่อคุณเห็นว่าฉันกำลังจะทำอาหารเมนูใหม่อีก คุณก็ต้องการลอกเลียนแบบทันที พยายามคัดลอกทุกขั้นตอนเพราะเกรงว่าพ่อครัวของคุณจะไม่สามารถทำมันขึ้นมาได้อีก”
ราชินีส่ายหัวด้วยสีหน้าจริงจัง “ไม่! มันเป็นแค่เรื่องบังเอิญ!”
ร็อบบ์ยิ้ม “ก็ได้ บังเอิญก็บังเอิญ”
จากนั้นเขาก็หันไปสั่งว่า “ขอดเกล็ดปลา ผ่าพุง แล้วเอาเครื่องในทุกอย่างออกมาให้หมด รวมถึงเหงือกด้วย จากนั้นก็ล้างให้สะอาด”
สาวน้อยมนุษย์แมวเริ่มทำก่อนโดยไม่รอให้ลิลเลียนเริ่ม มนุษย์แมวเก่งในการจัดการกับปลาที่สุด แม้ว่าสาวน้อยมนุษย์แมวจะยังเด็ก แต่เธอก็ทำได้อย่างรวดเร็ว ใช้เวลาเพียงไม่กี่นาทีก็เสร็จขั้นตอนการล้างและชำแหละปลาสีดำตัวใหญ่จนสะอาดเรียบร้อย
ร็อบบ์เหลือบมองที่มุมภาพจากลูกบอลคริสตัลอัญเชิญและเห็นว่าพ่อครัวสองคนของราชินีก็กำลังทำปลาสีดำตัวใหญ่สองตัวในลักษณะเดียวกัน และยังทำทุกอย่างตามที่เขาพูด พวกเขาเป็นพ่อครัวมืออาชีพและทำงานได้ดีกว่าสาวน้อยมนุษย์แมวเสียอีก
ร็อบบ์หัวเราะร่า “ฉันพูดได้เลยนะว่าสำเนาละเมิดลิขสิทธิ์ของคุณดีกว่าของแท้ที่อยู่ข้างฉันซะอีก”
ราชินีพูดนิ่ง ๆ ว่า “ฉันไม่เข้าใจสิ่งที่คุณพูด”
“ฮ่า ช่างเถอะ ๆ ทำอย่างที่ทำอยู่ต่อไปก็ได้” ร็อบบ์หันกลับมาสั่งลิลเลียนว่า “บั้งปลาสักสองสาม อ่า… ไม่สิ อย่าเลย ขั้นตอนนี้มันยากที่จะอธิบายให้ชัดเจนด้วยคำพูด เดี๋ยวฉันจะทำเองก็แล้วกัน”
เขาหยิบมีดขึ้นมาและทำการบั้งปลา
และไม่นานก็เสร็จสิ้น
ทว่าพูดกันตามตรงแล้ว ร็อบบ์นั้นทำอาหารได้ไม่ดีนัก การบั้งปลาของเขาแย่มากจนเขารู้ตัวว่าต้นฉบับแพ้ให้กับสำเนาละเมิดลิขสิทธิ์อีกครั้ง แน่นอนว่าเมื่อเขาหันหลังกลับไปดูพ่อครัวของราชินี เขาก็พบว่าอีกฝ่ายได้บั้งปลาอย่างสวยงามเรียงเป็นแถวสมมาตรกันทั้งหมด”
ราชินีพูดลอย ๆ ว่า “คืนนี้พระจันทร์สวยงามจริง ๆ~”
ขั้นตอนต่อไปคือการกำจัดกลิ่นคาว เดิมทีปลานึ่งจะต้องใช้เหล้าจีนและขิง แต่เขาจะหาเหล้าจีนและขิงได้จากที่ไหนในสถานที่แปลก ๆ แบบนี้?
ร็อบบ์ส่ายหัวและถอนหายใจ “น่าเสียดายที่ไม่มีขิงและไม่มีเหล้าจีน ดังนั้นเราคงทำได้แค่ใช้ไวน์ธรรมดา”
เขาพูดกับตัวเอง ซึ่งแน่นอนว่าราชินีที่เงี่ยหูรอฟังทุกอย่างได้ยินทั้งหมด เธอกระซิบอะไรบางอย่าง หลังจากนั้นไม่นาน พ่อครัวที่อยู่อีกด้านหนึ่งของลูกบอลคริสตัลอัญเชิญก็หยิบขิงออกมาโดยไม่คาดคิด!
“บ้าที่สุด!” ร็อบบ์ชี้ไปที่ลูกบอลคริสตัลอัญเชิญทันที “คุณโกง”
ราชินียิ้มเยาะเย้ยและพูดว่า “ฉันเป็นราชินี แปลกตรงไหนที่ฉันจะมีทรัพยากรมากมาย? ขิงนี้ฉันได้มาจากพ่อค้าทะเลของนครสาบสูญ ซึ่งเขาได้เครื่องเทศล้ำค่านี้มาจากอาณาจักรต้าถัง ถ้าคุณต้องการมันจริง ๆ ฉันก็สามารถขายให้คุณได้บ้าง แต่ … คุณต้องบอกฉันมาก่อนว่าจะใช้มันได้ยังไง”
ร็อบบ์หรี่ตาลงอย่างหงุดหงิด “หั่นเป็นชิ้นบาง ๆ แล้ววางลงบนปลากับไวน์ ทิ้งไว้สักพักเพื่อกำจัดกลิ่นคาว!”
เขาพูดขณะที่ราดไวน์ลงบนตัวปลา
พ่อครัวที่อยู่ตรงข้ามไม่เพียงแต่ติดตามการเคลื่อนไหวของร็อบบ์เท่านั้น แต่ยังทำได้ดีกว่าร็อบบ์ด้วย ในไม่ช้า ปลาสีดำตัวใหญ่สองตัวก็ถูกหมักอยู่ในขิงและไวน์
ทุกอย่างพร้อมแล้ว!
ร็อบบ์บอกให้ลิลเลียนตั้งหม้อใบใหญ่ เติมน้ำครึ่งหนึ่ง แล้ววางชั้นวางให้สูงกว่าระดับน้ำก่อนจะเริ่มต้ม
ร็อบบ์ใช้ชั้นวางไม้ แต่ราชินีอีกด้านหนึ่งใช้ชั้นวางที่ทำมาจากเงิน
เมื่อน้ำเดือด ไอน้ำก็เริ่มพวยพุ่ง
ร็อบบ์ขอให้ลิลเลียนเอาปลาใส่ลงในจานขนาดใหญ่ แล้ววางจานปลาบนชั้นวาง แน่นอนว่าพ่อครัวที่อยู่อีกด้านหนึ่งก็ทำเช่นเดียวกัน
ร็อบบ์ปิดหม้อ
เริ่มจับเวลาแล้ว…
หลังจากผ่านไปแปดนาที ร็อบบ์ก็ตะโกนว่า “ยกฝาหม้อขึ้น! แล้วหยิบปลาออกมา”
อย่างที่รู้ว่าชาวตะวันตกยุคนี้ไม่เคยสัมผัสกับ “การนึ่ง” ไม่ต้องพูดถึงราชินีเลย เพราะแม้แต่พ่อครัวที่ยอดเยี่ยมสองคนนั้นก็ไม่มั่นใจในสิ่งที่พวกเขากำลังทำ พวกเขาไม่แน่ใจเลยว่าต่อจากนี้จะได้เห็นอาหารที่ตัวเองทำออกมาในรูปแบบไหนจนกว่าพวกเขาจะยกฝาหม้อขึ้น
หลังจากยกฝาหม้อออก และเมื่อไอน้ำที่ลอยตามมาจางหายไป พ่อครัวทั้งสองคนก็ได้เห็นว่าปลาที่พวกเขาใส่ลงไปในหม้อกลายสภาพไปเป็นแบบที่แปลกตาสำหรับพวกเขามาก
รอยบั้งตรงลำตัวปลาทั้งหมดเผยให้เห็นเนื้อด้านในสีขาว มันเป็นภาพที่ใครเห็นก็เป็นอันต้องกลืนน้ำลายดังเอื้อก โดยเฉพาะเมื่อมันผสานเข้ากับกลิ่นหอมฟุ้งที่ลอยขึ้นมาเตะจมูก น้ำย่อยของทุกคนก็ถึงกับเริ่มเดิน
“กลิ่นมันช่างหอมหวน!” ราชินีตาลุกวาวเป็นประกาย แต่ในเวลาเพียงพริบตา สีหน้าของเธอก็กลับมาเรียบเฉยดังเดิม “ดูเหมือนว่าฝ่ายของฉันจะประสบความสำเร็จ ปลาของฉันดูเหมือนจะสวยงามกว่าของคุณนะ”
นั่นมันก็ไม่แปลกไม่ใช่เหรอ?
ปลาที่พ่อครัวหลวงจัดการด้วยมือตัวเอง เมื่อเทียบกับการทำอาหารแบบชาวป่าของร็อบบ์ พวกเขาไม่ได้อยู่ระดับเดียวกันเลย แค่ดูรูปลักษณ์อาหารเพียงอย่างเดียวก็รู้แล้วว่าปลานึ่งฝั่งของราชินีสามารถเอาชนะของร็อบบ์ได้ โดยเฉพาะขิงนั่นก็ทำให้ปลานึ่งมีกลิ่นหอมมากขึ้นไปอีก!
ทันใดนั้น ใบหน้าของร็อบบ์ก็ปรากฏรอยยิ้มชั่วร้าย “ฉันยอมรับว่าจนบัดนี้ฝั่งของคุณลอกเลียนสูตรอาหารของฉันได้อย่างสมบูรณ์แบบจริง ๆ แต่ขั้นตอนสุดท้ายของฉันคือสิ่งที่คุณไม่สามารถลอกเลียนแบบได้แน่นอน”
ราชินีเริ่มใจเต้นเมื่อได้ยินประโยคนี้ เธอคิดในใจว่า ‘จริงเหรอ? ถ้างั้นมันเหลือขึ้นตอนอะไรอีก? ใช่แล้ว! ถั่วเหลือง เกลือ และข้าวสาลียังไม่ได้ใช้! มีอะไรที่เรายังไม่ได้เรียนรู้จากสามสิ่งนี้ใช่ไหม?’
ร็อบบ์คว้าถั่วเหลืองมาหนึ่งกำมือและพูดด้วยรอยยิ้มว่า “สิ่งสำคัญที่สุดในการกินปลานึ่งคือน้ำจิ้มซีอิ๊ว มันจะช่วยเสริมรสชาติได้แบบกระชากวิญญาณแน่นอน”
หลังจากพูดจบ ร็อบบ์ก็ใช้ทักษะ ‘พ่อครัว’ โดยเลือกวัตถุดิบ ถั่วเหลือง เกลือ ข้าวสาลี และขวดแก้ว ก่อนจะถูมืออย่างชำนาญ จากนั้นวัสดุเหล่านี้ก็หลอมรวมเข้าด้วยกันโดยอัตโนมัติจนกลายเป็นขวด “ซีอิ๊วขาว” สีน้ำตาล!
เขาหยิบซีอิ๊วขาวมาถือไว้แล้วส่ายหน้าใส่ลูกบอลคริสตัลอัญเชิญ “เอาสิ คัดลอกวิธีที่ฉันทำซีอิ๊วขาวซะสิ”
สีหน้าของราชินีมืดลงทันที จากนั้นก็หันไปหาพ่อครัวทั้งสองคน “พวกคุณเห็นไหมว่าเขาทำอะไรไป?”
พ่อครัวทั้งสองส่ายหน้าพร้อมกัน “กระหม่อมมองไม่ชัดเจนเลยฝ่าบาท กระหม่อมเห็นเพียงแค่เขาถูมือ และจากนั้นถั่วเหลือง เกลือ และข้าวสาลีก็กลายเป็นของเหลวแปลก ๆ อยู่ในขวด มันเหมือนกับตอนที่กูกูและจีจี้อธิบายตอนที่คุณร็อบบ์ทำครีมเลยนะฝ่าบาท”
ราชินีร้องไห้ในใจ
ร็อบบ์เปิดขวดออกและค่อย ๆ เทซีอิ๊วขาวลงบนปลานึ่ง ปลาที่ถูกนึ่งเป็นสีขาวเปลี่ยนสีกลายเป็นสีน้ำตาลแดงอันน่าดึงดูดทันทีที่มันเปียกชุ่มไปด้วยซีอิ๊วขาว และดูเหมือนว่าตอนนี้มันจะมีรสชาติที่ดีขึ้นมาร้อยเท่า
ร็อบบ์ผลักจานไปอยู่ตรงหน้าสาวน้อยมนุษย์แมวและพูดด้วยรอยยิ้มว่า “แมวน้อย มากินปลาสิ!”