เกมเมอร์หมดไฟ ขอใช้ชีวิตเงียบ ๆ ในต่างโลก - บทที่ 137 ราบรื่นและมั่นคง
บทที่ 137 ราบรื่นและมั่นคง
ผู้คนในโลกนี้ไม่เคยเห็น “ยางของจริง” ดังนั้นจึงไม่มีใครสามารถจินตนาการได้ว่าร็อบบ์กำลังพูดถึงอะไร
แน่นอนว่าร็อบบ์ไม่สนใจที่จะอธิบาย เขาขอให้กอร์ดานำยางธรรมชาติออกมาวางลงบนพื้น
ส่วนลิลเลียนถูกขอให้นำกำมะถันและคาร์บอนแบล็ก[1]ที่เตรียมไว้ล่วงหน้าออกมา ซึ่งทั้งสองอย่างมีใช้อยู่ในโลกยุคนี้อย่างแพร่หลายแล้ว ดังนั้นจึงเป็นเรื่องง่ายสำหรับร็อบบ์ที่จะขอซื้อพวกมันมาจากพ่อค้าคนแคระในปริมาณมาก
ร็อบบ์เริ่มใช้ทักษะ ‘วิศวกร’
[เลือกวัสดุ: ยางธรรมชาติ, กำมะถัน, คาร์บอนแบล็ค]
[เริ่มการสังเคราะห์!]
[รายการที่ได้รับ – ยาง!]
เมื่อผู้คนเห็นเขาวางสามสิ่งนี้ลงบนพื้น พวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะสับสนเล็กน้อยเกี่ยวกับสิ่งที่เขาจะต้องทำ แต่ทันทีที่ร็อบบ์ยกมือขึ้น ทั้งสามสิ่งที่วางอยู่บนพื้นดินก็ดูดรวมเข้าด้วยกัน
พริบตาต่อมา พวกมันก็กลายเป็นวัตถุแท่งสีดำที่ดูแปลกประหลาดไม่คุ้นตา
นักเวทย่อมเป็นพวกแรกที่อยากรู้อยากเห็น เชอริลจึงเป็นคนแรกที่มาสัมผัสยางนี้ เธอรู้สึกว่ามันทั้งนุ่มและยืดหยุ่น แต่ในขณะเดียวกันก็ให้ความรู้สึกเหนียวและทนทาน
เธอพยายามงอมันด้วยมือซึ่งมันก็งอได้อย่างไม่ยากเย็น แต่ทันทีที่เธอปล่อยมันไป มันก็เด้งกลับคืนรูปเดิม
“เอ๊? สิ่งนี้น่าสนใจมากเลย” เชอริลกล่าวว่า “มันมีความแข็งแรง แต่ยังมีความยืดหยุ่นด้วย ถ้าสิ่งนี้เอามาใช้ห่อหุ้มล้อ มันอาจได้ผลจริง ๆ ก็ได้”
ร็อบบ์กล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “มันต้องเป็นแบบนั้นอยู่แล้ว เอาล่ะ อย่าเสียเวลากันอีกเลย คุณช่างไม้ เอาแม่พิมพ์ที่ฉันขอให้คุณเตรียมล่วงหน้าออกมาหน่อย….”
ช่างไม้ได้รับคำสั่งจากร็อบบ์มานานแล้วว่าให้ทำ “แม่พิมพ์ยาง” ซึ่งทำขึ้นตามขนาดของ “ล้อไม้ของรถเข็น”
ร็อบบ์อุ่นยางและใส่ลงในแม่พิมพ์ หลังจากนั้นไม่นาน การระบายความร้อนก็เสร็จสิ้น
ช่างไม้เอายางที่ขึ้นรูปแล้วออกจากแม่พิมพ์ ซึ่งมันก็ได้กลายเป็นวงยางที่สวยงาม
แน่นอนว่าวงยางที่ทำโดยวิธีดั้งเดิมนี้แย่กว่าวงยางที่ผลิตจากอุตสาหกรรมยุคใหม่ แต่ร็อบบ์ไม่ได้คาดหวังว่ามันจะสมบูรณ์แบบตั้งแต่แรก ทุกอย่างย่อมเรียบร้อยดีตราบเท่าที่เขาสามารถใช้งานมันได้
ในไม่ช้า ล้อไม้ทั้งสองก็ถูกหุ้มด้วยวงยาง
และรถเข็นที่สวยงามก็เสร็จสมบูรณ์!
ช่างไม้ลองนั่งบนรถเข็นเพื่อทำการทดลอง เขาผลักล้อด้วยมือ ซึ่งรถเข็นก็เลื่อนไปข้างหน้าทันที
ช่างไม้อดไม่ได้ที่จะตะโกนอย่างตื่นเต้นว่า “โอ้! เก้าอี้ติดล้อนี้เคลื่อนที่ได้อย่างนุ่มนวลมาก หลุมบ่อแทบไม่เป็นปัญหาเลย มันมั่นคงสุด ๆ!”
“จริงเหรอ? ฉันขอลองด้วย!” ช่างไม้อีกคนลองขึ้นนั่งแทนและเข็นมันไปด้วยสีหน้าตื่นเต้น “ฉันไม่เคยนั่งอะไรที่เคลื่อนที่ได้ราบรื่นขนาดนี้มาก่อน”
“ถ้าเราหุ้มล้อของรถเข็นด้วยวงยางนี้ รถเข็นก็จะสามารถวิ่งได้อย่างราบรื่น!”
ช่างไม้มีความสุขมากที่พวกเขากำลังจะสามารถทำล้อสำหรับรถเข็นแบบใหม่ที่ดีขึ้นได้
กอร์ดา เชอริล เสี่ยวอี้ แม่ชีน้อย และแม้แต่เนโครแมนเซอร์ต่างก็มาลองเก้าอี้ติดล้อ (รถเข็นคนพิการ) ของร็อบบ์ จากนั้นสีหน้าของพวกเขาก็เผยความประหลาดใจ เพราะมันราบรื่นและมั่นคงอย่างไม่คาดคิด!
“ฮ่า ๆๆ!” ร็อบบ์อดหัวเราะไม่ได้ “ตอนนี้ฉันสามารถเคลื่อนอย่างเกียจคร้านไปรอบ ๆ เมืองได้แล้วสินะ!”
จากนั้นเขาก็นั่งลงบนรถเข็นและพูดกับลิลเลียนว่า “มา! เข็นฉันไปรอบ ๆ เมืองหน่อย”
เสี่ยวอี้พูดขึ้นทันทีว่า “เฮ้ย! ทำไมคุณถึงต้องใช้ให้คนอื่นเข็นคุณไปด้วย? เมื่อครู่นี้ทุกคนที่ลองก็เข็นล้อมันด้วยมือตัวเองกันทั้งนั้น ทำไมคุณถึงต้องขอให้ลิลเลียนเข็นคุณด้วย?”
ร็อบบ์ฮัมเพลงออกมาว่า “ก็ฉันเป็นนายทุนขี้เกียจ ก็ฉันมันไร้ความเมตตา ดังนั้นฉันก็เลยชอบกดขี่ผู้คนให้ทำงานแทนฉันอย่างสิ้นหวัง~”
ทุกคนนิ่งงัน “…”
ลิลเลียนกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “เจ้านายของฉันไม่ได้เลวร้าย ฉันชอบที่จะอยู่ได้กับเจ้านายของฉัน ฉันมีความสุขมากที่ได้รับโอกาสให้ได้เข็นเจ้านายของฉันไปเที่ยวรอบเมือง”
เธอวางมือบนหลังเก้าอี้ ก่อนจะผลักรถเข็น และค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกจากโบสถ์
การที่จะให้ร็อบบ์ออกจากโบสถ์นั้นยากเย็นนัก ทุกครั้งที่เขาออกจากโบสถ์นั้นเป็นเพราะมีสงครามหรือไม่ก็ต้องมีภัยคุกคามใหญ่หลวง ดังนั้นร็อบบ์จึงไม่ค่อยได้เห็นสภาพแวดล้อมแบบปกติของเมืองเวสต์วินด์สักเท่าไหร่
ในที่สุดวันนี้ร็อบบ์ก็ได้เห็นวิถีชีวิตปกติของเมืองเวสต์วินด์แบบเต็มตา
ถนนเรียบถูกสร้างขึ้นทั่วเมืองเวสต์วินด์ ต้องขอบคุณเหล่าอัศวินเทมพลาร์สามร้อยคนที่สร้างถนนเหล่านี้ทั้งหมดในเมือง ซึ่งทำให้การเดินทางด้วยรถเข็นของร็อบบ์ราบรื่นยิ่งกว่าเดิม
“เยี่ยมเลย พวกอัศวินเทมพลาร์ทำผลงานได้ดีมาก”
ลิลเลียนกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “ใช่แล้ว อัศวินเทมพลาร์มีชื่อเสียงมาก ทุกคนบอกว่าพวกเขาเป็นคนดีและเป็นอัศวินที่ยิ่งใหญ่”
ร็อบบ์อดหัวเราะไม่ได้ “ถูกต้อง นั่นคือสิ่งที่คนของคริสตจักรควรทำ มันจะเป็นสิ่งที่ทำให้พวกเขาดูดีขึ้น”
ลิลเลียนกระซิบว่า “แต่จริง ๆ แล้วพวกเขาถูกคุณบังคับให้ทำ ถ้าคุณไม่ได้อยู่ที่นี่ พวกเขาคงไม่มีทางทำเพื่อประชาชนขนาดนี้”
ร็อบบ์ยกนิ้วให้เธอ
ในขณะที่ทั้งสองกำลังพูดคุยกัน ผู้หญิงวัยกลางคนสามคนก็เดินสวนมาจากด้านหน้าไม่ไกลนัก พวกเธอหัวเราะและพูดคุยกันขณะเดิน มันเสียงดังจนได้ยินมาจากระยะไกล
“เดือนนี้ฉันถักถุงน่องได้ 27 คู่ ฉันต้องการอีก 13 คู่เพื่อทำงานให้เสร็จ ผู้อำนวยการโรงงานบอกว่าฉันทำงานได้ดีและจะให้โบนัสฉันด้วย”
“ว้าว คุณเก่งขนาดนั้นเลยเหรอ? ฉันเพิ่งถักได้ 19 คู่เอง ถ้าขืนฉันยังช้าอยู่แบบนี้ ฉันคิดว่าฉันคงจะโดนหักเงินเดือนนี้แน่เลย ฉันต้องรีบแล้ว!”
คนงานหญิงคนที่สามกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “เดือนนี้ฉันถักได้ 30 คู่แล้ว ฉันเก่งที่สุด! และสามีของฉันยังมีชื่อเสียงมากในแผนกเพาะพันธุ์แมงมุม ฮ่า ๆ เงินเดือนของครอบครัวฉันจะต้องสูงมากแน่”
คนงานหญิงอีกสองคนพูดอย่างชื่นชมว่า “พวกคุณทั้งคู่ต่างได้ทำงานในโรงงาน ช่างน่าอิจฉาจริง ๆ! สามีของฉันไม่สามารถเข้าทำงานในโรงงานได้ ตอนนี้เขาก็เลยทำได้แต่ขุดอัญมณีในเหมืองเพื่อหารายได้อย่างหนัก”
“ไม่ต้องห่วง!” คนงานหญิงคนที่สามกล่าวว่า “สามีของฉันบอกข่าวลับสุดยอดจากแผนกเพาะพันธุ์แมงมุมว่านักล่าชราคาดการณ์ว่าแมงมุมตัวใหญ่สองตัวกำลังจะออกไข่ในไม่ช้า อีกไม่นานจะมีลูกแมงมุมชุดใหม่เกิดขึ้น เวลานั้นโรงงานจะต้องรับคนทำงานเพิ่มแน่นอน คุณต้องรีบบอกสามีให้เตรียมตัวให้พร้อมไว้นะ!”
“ฮะ?” ผู้หญิงอีกสองคนประหลาดใจ “ไม่ใช่ว่าแมงมุมตัวใหญ่สี่ตัวนั้นเป็นตัวเมียทั้งหมดหรอกเหรอ? พวกมันผสมพันธุ์ยังไงเนี่ย?”
คนงานหญิงคนที่สามกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “ผู้อำนวยการโรงงานจ้างวานให้กลุ่มของคุณกอร์ดาจับแมงมุมตัวใหญ่อีกตัวหนึ่งซึ่งเป็นแมงมุมตัวผู้มา ฉันได้ยินมาว่าการผสมพันธุ์นั้นราบรื่นมากและแมงมุมตัวน้อยชุดใหม่จะเกิดในไม่ช้าแล้วล่ะ”
“เป็นอย่างนี้นี่เอง!” ผู้หญิงอีกสองคนดีใจมาก “โรงงานกำลังจะเปิดรับสมัครงานอีกครั้ง ยอดไปเลย! คืนนี้พวกเราจะรีบเอาเรื่องนี้ไปบอกสามี!”
[1] คาร์บอนแบล็ก (Carbon Black) คือ ผลผลิตจากน้ำมันชนิดหนักที่ได้จากการเผาน้ำมัน หรือแก๊สให้ได้เขม่าสีดำ มีลักษณะเป็นผงสีดำสนิท เมื่อผสมกับยางจะให้คุณสมบัติทนต่อแรงเสียดทานและมีความยืดหยุ่นสูง หากนำไปเป็นวัตถุดิบในการผลิตยางจะให้ผลผลิตที่มีคุณภาพสูงตรงตามความต้องการ