เกมของผมไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้นซะหน่อย! - ตอนที่ 91 งานเลี้ยงของกิลด์ [3]
ทันทีที่หัวหน้าแผนกและเหล่าหัวหน้าทีมเข้ามาในห้อง บรรยากาศภายในร้านอาหารก็เปลี่ยนไป มันกลายเป็นหม่นหมองและมีความจริงจังมากขึ้นหลายเท่า
ซึ่งตรงกันข้ามกับความผ่อนคลายบนใบหน้าของหัวหน้าแผนกเสียเหลือเกิน
“อะไรกัน? ทำไมทุกคนทำหน้าอมทุกข์แบบนั้นล่ะ? ไม่เอาน่า… พวกเขาไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้นซะหน่อย”
เขาหันไปมองหัวหน้าทีมคนอื่น ๆ และเอียงศีรษะ
“จะว่าไป…”
เขาเม้มริมฝีปาก
“ก็นิดนึงอะนะ แต่ไม่มากหรอก เอ่อ… รู้ไหม ผมว่าพวกเขาก็ดูน่ากลัวนิดหน่อยจริง ๆ นั่นแหละ แถมน่าเกลียดด้วย”
หัวหน้าแผนกสะบัดหัวหนี เมินเฉยบรรดาสายตาที่พุ่งตรงมาทางเขาแบบกะทันหัน
“เอาเถอะ ช่างเรื่องนั้นไปก่อน เชิญสนุกกับมื้อค่ำกันตามสบายเลยนะ พวกเราไม่ได้มาที่นี่เพื่อทำให้เสียบรรยากาศตอนนี้หรอก”
ตอนนี้?
หมายความว่ายังไง?
“ขอให้สนุกเน้อ ถ้ามีคำถามอะไรไว้ค่อยถามทีหลัง ทางนี้ก็อยากมีเวลาส่วนตัวด้วยเหมือนกัน”
สิ้นคำพูดดังกล่าว เหล่าหัวหน้าทีมพร้อมกับหัวหน้าแผนกก็มุ่งหน้าไปยังโต๊ะตัวหนึ่งที่อยู่ขอบสุดของห้อง ทุกสายตาจับจ้องตามพวกเขาไปตลอดการเคลื่อนไหว
นับจากนั้น บรรยากาศพลันเปลี่ยนไป ความรื่นเริงภายในห้องก่อนหน้านี้หายวับไปกับตา ผู้คนเริ่มพูดคุยกันด้วยน้ำเสียงเบาลง และการดื่มก็ลดความคึกคะนองลงด้วย
‘เกิดอะไรขึ้น…?’
ผมหันไปหาร่างเพียงหนึ่งเดียวที่ตัวเองพอจะถามได้
ไมล์— ไม่สิ หนูท่อ[1] ใช่แล้ว ชื่อหนูท่อฟังดูเหมาะสมกับเขามากกว่า
“โอ้ะ คือ… ผมก็ไม่ค่อยแน่ใจเหมือนกันน่ะ”
เจ้าหนูท่อตอบกลับ พลางเกาหลังศีรษะและเผยลักยิ้มตามปกติของเขา
“ผมเพิ่งมาอยู่นี่ได้ไม่นานเลยไม่ค่อยคุ้นกับสถานการณ์แบบนี้เท่าไหร่ครับ แถมยังเคยเห็นหัวหน้าทีมของพวกเราแค่ครั้งเดียวเองมั้ง”
“หัวหน้าทีมของคุณงั้นเหรอ?”
“ใช่ครับ เธอคนนั้นไง”
ไมล์สสะกิดไปทางโต๊ะที่อยู่ห่างออกไป ชี้ให้ดูผู้หญิงคนหนึ่ง เจ้าของเส้นผมสั้นสีดำและดวงตาสีเข้ม เมื่อมองแวบแรก เธอดูสุขสบายเอามาก ๆ มีบุหรี่ซองหนึ่งเสียบไว้อย่างเรียบร้อยอยู่ในกระเป๋าเสื้อตรงหน้าอก ตัวเธอกำลังเอนหลังพิงฝ่ามือทั้งสองข้างของตนเอง
เหมือนจะมีการสนทนาบางอย่างเกิดขึ้นตรงนั้นด้วย แต่เธอดูไม่ได้สนใจเลยแม้แต่น้อย
“เธอเป็นถึงหัวหน้าทีมเลย?”
เธอดูค่อนข้างเด็ก อย่างน้อยก็น่าจะช่วงอายุประมาณสามสิบต้น ๆ
“ใช่ครับ เหมือนจะเป็นอย่างนั้น ข่าวลือเล่าว่าเธอคือหนึ่งในคนที่เลื่อนตำแหน่งเป็นหัวหน้าทีมได้เร็วที่สุดในกิลด์ครับ ว่ากันว่าเธอลุยงานเก่งมาก บางคนถึงกับบอกว่าเธอจะได้ขึ้นเป็นหัวหน้าแผนกคนต่อไปด้วย แต่เป็นหลังจากที่เขาคนนั้นเกษียณหรือไม่ก็ไปเที่ยวโลกหน้าแล้วนะครับ”
ผมกะพริบตาอย่างเชื่องช้า
“ไปเที่ยวโลกหน้า?”
“ใช่…”
หนูท่อทำท่าเอานิ้วปาดคอตัวเอง
“แบบนี้น่ะ”
“…อ้อ”
นั่นค่อนข้าง…
“ก็เป็นแบบนี้แหละครับ มันเป็นเรื่องปกติของสายงานนี้ คุณไม่มีทางรู้เลยว่าใครจะตายบ้าง แม้แต่หัวหน้าทีมกับหัวหน้าแผนกเองก็ไม่เว้น คุณแค่ต้องทำให้ดีที่สุดเพื่อให้มีชีวิตอยู่รอดน่ะครับ”
ลักยิ้มบนหน้าเขาขยายกว้างขึ้นทั้ง ๆ ที่กำลังกล่าวคำเหล่านั้นออกมา
‘อา ขนลุกชะมัด ฉันรู้สึกขนลุกซู่เลย’
บางสิ่งบางอย่างในรอยยิ้มและคำพูดของเขาทำให้ผมตัวสั่น
ผมจึงต้องสูดหายใจเงียบ ๆ เพื่อสงบสติอารมณ์
‘เขาอาจจะต่างจากในเกมก็ได้ ไม่มีอะไรมารับประกันว่านิสัยเขาจะเหมือนเดิม ฉันอาจจะแค่คิดมากไปเอง’
และแน่นอน ถึงแม้จะมีความเป็นไปได้ว่าผมคิดมากจริง แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าผมจะลดการป้องกันตัวลง
นั่นคือเหตุผลที่ผมตัดสินใจเรียกเขาว่า หนูท่อ ในใจ
เพื่อเป็นการเตือนใจว่า เขาอาจจะเป็นแบบที่ผมรู้จัก
“แต่ผมคิดว่า ผมพอจะรู้นะว่าพวกเขาจะมาคุยเรื่องอะไร”
“คุณรู้เหรอ?”
ไม่สิ เดี๋ยวนะ…
พอลองคิดดูแล้ว ผมเองก็น่าจะรู้เหมือนกัน เราสองคนเพิ่งคุยเกี่ยวกับมันไปเมื่อไม่นานมานี้เอง
“อันที่จริง คุณก็น่าจะรู้นะครับ”
เป็นไปตามคาด มันคือเรื่องนั้นจริง ๆ ด้วย
“เกี่ยวกับความผิดปกติที่อาจจะเป็นระดับธรอล ชายบิดเบี้ยวตัวนั้น ดูเหมือนว่าสถานการณ์จะเป็นไปในทางที่เราเคยคุยกันไว้แล้วล่ะครับ ต้องมารอดูกันต่อไป บางทีทางแผนกอาจจะค้นเจออะไรบางอย่างแล้วก็ได้ เดี๋ยวเราคงได้รู้เองเร็ว ๆ นี้แหละ”
“อืม”
แม้จะพยายามทำตัวให้สงบที่สุดแล้ว แต่ความรู้สึกไม่สบายใจกลับเริ่มก่อตัวขึ้นในท้องของผม
ความผิดปกติที่อาจจะเป็นระดับธรอล…
‘ผม… สัมผัสได้ถึงตัวตนชั่วช้าในดินแดนที่คุณอยู่ ผมขอแนะนำให้คุณระวังตัวไว้หน่อยก็ดี เพราะมันไม่ใช่พวกที่ใจดีหรือคุยด้วยเหตุผลได้’
คำพูดของวาทยกรดังก้องขึ้นภายในหัว ก้อนแห่งความไม่สบายใจยิ่งขยับขยาย ผมกลืนน้ำลายลงคออย่างเงียบเชียบ
มันคงไม่ได้หมายถึงเรื่องนั้นหรอก ใช่ไหม…?
วาทยกรเป็นความผิดปกติแรงก์ < A > ขนาดวาทยกรยังสัมผัสได้ถึงความไม่ชอบมาพากลจากไอ้ตัวนี้… ผมตระหนักได้เลยว่าสถานการณ์มันร้ายแรงกว่าที่รู้ ๆ กันอยู่ในตอนนี้มากแน่นอน
‘…ฉันต้องหาทางอยู่ให้ห่างจากสถานการณ์นี้’
เพื่อตัวผมเอง
แต่จริง ๆ แล้ว ผมเป็นห่วงไคล์มากกว่า
ถ้าเกิดจู่ ๆ เขาโดนลากเข้าไปพัวพันกับสถานการณ์นี้ขึ้นมาล่ะ? งานหยาบแน่
ไคล์เป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่ผมสามารถเรียกได้ว่าเป็นครอบครัวในโลกใบนี้ ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับเขาล่ะก็…
‘ไม่ ฉันต้องหาทางไม่ให้เขาเข้าไปมีเอี่ยวด้วยให้ได้’
ผมเงยศีรษะขึ้นมาเพื่อมองไปรอบ ๆ เห็นหัวหน้าแผนกลุกขึ้นยืน
“เอาละ”
เขาปรบมือหนึ่งครั้ง เรียกความสนใจจากทุกคนในที่แห่งนี้
สุรเสียงทั้งหมดพลันสลายหายแทบจะในทันที
ถึงแม้เขาจะดูบ้าบอไปบ้าง แต่เขาก็ได้รับความเคารพมากพอสมควรในแผนก แค่เขาเอ่ยเพียงไม่กี่คำ ทุกคนก็หยุดคุยกันหมดแล้ว
“ผมดูจากบรรยากาศตอนนี้และได้ยินจากที่พวกคุณบางคนคุยกันผ่านหูมาบ้าง แสดงว่าคุณทุกคนรู้แล้วสินะว่าเกิดอะไรขึ้น”
สายตาของหัวหน้าแผนกกวาดมองไปโดยรอบ พร้อมกับตรงเข้าประเด็นทันที
“ใช่ ตอนนี้เรากำลังเจอกับสถานการณ์ใหญ่หลวงเลย ใช่ เราเรียกรวมคุณทุกคนมาอยู่นี่เพื่อหารือเกี่ยวกับสถานการณ์นั้น และใช่ มัน… จำเป็นต้องให้ทุกคนที่นี่มีส่วนร่วม”
ทุกคน?
…ไม่ได้นับรวมผมในนั้นหรอก ใช่ไหม?
“หลังจากที่ผมได้ปรึกษากับหัวหน้าทีมคนอื่น ๆ มาแล้ว พวกเราตัดสินใจว่าจะเริ่มปฏิบัติการสำรวจระดับเขต โดยเราจะจัดตั้งทีมขึ้นมาหลาย ๆ ทีม และพวกคุณจะถูกส่งไปยังพื้นที่ต่าง ๆ ที่ทางเราตรวจพบการเคลื่อนไหวน่าสงสัย หน้าที่ของพวกคุณคือไปสืบสวนสถานการณ์พวกนั้น”
ทันใดนั้นเอง เสียงกระซิบกระซาบก็ดังระงมไปทั่วห้อง ทุกคนต่างพากันพูดคุยกันและกัน
‘ปฏิบัติการสำรวจระดับเขตของกิลด์? นั่นมันนาน ๆ ทีจะมีสักครั้งไม่ใช่เหรอ…?’
‘สถานการณ์มันต้องแย่กว่าที่ฉันคาดไว้แน่ ๆ’
ยิ่งได้ยินเสียงกระซิบมากเท่าไหร่ ปากของผมยิ่งกระตุก คำพูดของวาทยกรยิ่งก้องกังวานภายในหัว
อีกทั้งความรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดียิ่งทวีความรุนแรงขึ้นด้วย
“พวกเราได้จัดรายชื่อกลุ่มที่จะส่งตัวไปและตำแหน่งต่าง ๆ ไว้เรียบร้อยแล้ว เราจะเริ่มการสืบสวนในวันพรุ่งนี้ เพราะฉะนั้นวันนี้ คุณทุกคนควรพักผ่อนให้เต็มที่กันนะ”
สีหน้าของหัวหน้าแผนกเปลี่ยนเป็นจริงจังขณะกวาดตามองรอบห้อง
และแล้ว…
ด้วยสาเหตุแปลกประหลาดบางประการ สายตาของเขาก็มาหยุดอยู่ตรงผม
ใช่แล้ว ผมเอง
ผมแข็งทื่ออยู่กับที่ สัมผัสได้ถึงลางร้ายอันน่าหวาดหวั่นอย่างกะทันหัน
ลางร้ายดังกล่าวยิ่งเด่นชัดขึ้นเมื่อผมเห็นรอยยิ้มค่อย ๆ คลี่ตัวบนใบหน้าของเขา ผมส่ายศีรษะไปมา
‘ไม่นะ ไอ้เวรนี่… เขาคงไม่ได้จะ—’
“นอกจากเรื่องนั้นแล้ว ก็มีใครบางคนที่ผมอยากจะแนะนำให้พวกคุณทุกคนได้รู้จักอีกด้วย”
ราวกับสังเกตเห็นว่าเขากำลังมองไปทางไหน สายตาหลายคู่เบนมาในทิศทางเดียวกับที่ตัวผมอยู่
“จากรายงานและแนวโน้มล่าสุดที่เราได้รับมา ในที่สุดทางกิลด์ก็ตัดสินใจเอาจริงเอาจังกับเรื่องนี้สักที” หัวหน้าแผนกหยุดพูดพร้อมกับทำหน้าตาย เขามองไปรอบ ๆ และชี้ปลายนิ้วทั้งสองข้างเข้าหาหน้าอกตัวเอง ก่อนจะชี้มาทางพวกเรา
“เรา… ในฐานะกิลด์ รับฟังคุณอยู่เสมอ”
เขากำลังจะพูดเรื่องเชี่ยอะไรวะน่ะ?
“สำหรับทุกปัญหา สำหรับค่ำคืนที่นอนไม่หลับ สำหรับ… ทุกสิ่งทุกอย่าง… พวกเราอยู่ที่นี่เพื่อคุณ ไม่สิ เขาอยู่ที่นี่เพื่อคุณแล้ว”
“….?”
“เขาชื่อ เซธ ธอร์น จำชื่อนี้ไว้ให้ดีล่ะ”
ไม่ต้อง ได้โปรดลืม ๆ ไปซะ
โอ้พระเจ้า… นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นเนี่ย?
ความรู้สึกเหมือนกับฝันร้ายไม่มีผิด
“เขาเป็นสมาชิกใหม่ล่าสุดของกิลด์เรา และเขาจะมารับตำแหน่งที่สำคัญมากในกิลด์ ตำแหน่งที่คุณทุกคนเรียกร้องกันมานานหลายปี”
ผมส่ายศีรษะ
อย่าเชียวนะ…
หัวหน้าแผนกยิ้มกว้างทันควัน น้ำเสียงของเขาร่าเริงมากขึ้น
“ถ้าใครมีปัญหาอะไรหรือกำลังทรมานกับ PTSD อยู่ เขาคือคนที่คุณต้องการ! แวะไปทักทายที่ห้องทำงานของเขากันได้เลยนะ! เพราะเขาเป็นที่ปรึกษาด้านทรอม่าคนใหม่ล่าสุดของพวกเรายังไงล่ะ!”
ไอ้แม่ย—
เชิงอรรถ
[1] หนูท่อ (Rat) ในที่นี้เป็นคำสแลง หมายถึงคนทรยศ คนขายเพื่อน คนชอบหักหลัง คนที่ชอบทำร้ายพวกเดียวกัน