เกมของผมไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้นซะหน่อย! - ตอนที่ 92 : งานเลี้ยงของกิลด์ [4]
‘ขอล่ะ จบชีวิตฉันทีเถอะ’
ไม่สิ จริง ๆ แล้ว ผมยังตายตอนนี้ไม่ได้
เพราะผมต้องฆ่าไอ้เวรนั่นให้ได้ก่อน ถึงจะตายตาหลับ!
“ที่ปรึกษาด้านทรอม่าเหรอ? ในที่สุดทางกิลด์ก็ตัดสินใจจ้างมาสักทีสินะ?”
“เซอร์ไพรส์จังแฮะ แต่ว่า…”
“เขาดูซึมเศร้าแล้วก็ทรอม่าหนักกว่าคนส่วนใหญ่ในนี้อีกนะ?”
“พูดอีกก็ถูกอีก”
เดี๋ยวก่อน
ผมหมายถึง ที่พวกเขาพูดมามันก็ไม่ผิดหรอก แต่… พอได้ยินเต็ม ๆ หูแบบนี้ ผมก็รู้สึกเจ็บนิดหน่อย อันนี้ว่ากันแบบไม่โกหกเลยนะ
ทรอม่าน่ะมีแน่นอน แต่ยังไม่ได้เป็นซึมเศร้าสักหน่อย ถึงจะเกือบ ๆ แล้วก็เถอะ
“อย่างที่ผมบอกไป เรารับฟังความทุกข์ของคุณทุกคน ถึงผมจะเห็นด้วยกับพวกคุณส่วนใหญ่ในนี้ก็เถอะ แต่เขาสามารถดูแลเคสแบบพวกคุณได้แน่นอน ใครอยากลองก็เริ่มพรุ่งนี้หรือวันมะรืนได้เลย แค่จองนัดกับนักจิตปรึกษาธอร์นเอาไว้ก็พอ”
หัวหน้าแผนกละความสนใจจากผมไปอย่างรวดเร็วหลังกล่าวจบ
เขาหยิบรีโมตเล็ก ๆ ออกมา แล้วชี้มันไปทางด้านบนของห้อง ตรงจุดที่เครื่องโปรเจกเตอร์ขนาดเล็กค่อย ๆ เลื่อนตัวลงมา
“ใครสักคนช่วยปิดไฟให้ผมหน่อยได้ไหม?”
สมาชิกใหม่คนหนึ่งปิดไฟตามคำขอ หัวหน้าแผนกเปิดจอโปรเจกเตอร์ มันส่องสว่างกระทบกับด้านหนึ่งอันว่างเปล่าของห้อง
“ตอนนี้ผมพูดส่วนของตัวเองจบไปแล้ว ถึงเวลาที่เราจะมาคุยเรื่องที่ซีเรียสกว่านั้นกันสักที”
ภาพหนึ่งปรากฏขึ้นบนผนัง
มันเป็นห้องนอนที่มีหญิงชราอาศัยอยู่
เธอดูเหมือนกำลังนอนราบอยู่บนเตียงของตัวเอง
“นี่คือหนึ่งในวิดีโอที่เรารวบรวมมาได้เกี่ยวกับการเกิดเหตุล่าสุดของชายบิดเบี้ยว ผมขอเตือนสำหรับคนที่กินหรือดื่มมาเยอะเกินไป พวกคุณเตรียมใจกันไว้หน่อยก็ดีนะ”
เขากดปุ่มบนรีโมต และวิดีโอก็เริ่มเล่น
ห้องตกอยู่ในความเงียบงันเมื่อวิดีโอเริ่มต้นด้วยภาพหญิงชราที่กำลังหลับใหล
ตัวเลขเวลาปรากฏตรงบริเวณมุมขวาบนของวิดีโอ
[03:15 น.]
มันเคลื่อนแบบฉับไว เนื่องจากวิดีโอถูกเร่งความเร็ว
จนกระทั่งเวลาหยุดลงที่ [03:36 น.] พอดี
ในวินาทีนั้น ดวงตาของหญิงชราเบิกโพลง พร้อมกับเงยศีรษะและมองไปรอบ ๆ
การกระทำของเธอดูเหนือความคาดหมาย ชวนให้สับสน
แต่แล้ว…
— สวัสดีค่ะ? ตรงนั้นมีคนหรือเปล่า? ใครเคาะประตูอยู่เหรอคะ?
เธอเริ่มพูดขึ้นมาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย
— นี่มันยังเช้ามืดอยู่เลย ถ้าคุณยังไม่หยุดเคาะ ฉันจะแจ้งตำรวจจริง ๆ นะคะ
หญิงชราขยับตัวหาหน้าต่างและมองออกไปข้างนอก ก่อนจะหันกลับมามองประตูหลัก
เธอเดินวนไปวนมาทั่วบ้านแบบนั้น จนกระทั่งกลับเข้ามาในห้องนอน
— ฉันเตือนแล้ว… ฉันจะโทรแจ้งตำรวจจริง ๆ นะคะ!
ความตึงเครียดแปลก ๆ แผ่ซ่านไปทั่วบริเวณขณะที่ผู้หญิงคนนั้นกำลังพูด
ภาพการพูดกับตัวเองของเธอก่อให้ผู้ชมเกิดความรู้สึกตึงเครียดอย่างบอกไม่ถูก
ดวงตาสอดส่ายไปมารอบ ๆ ด้วยความลนลาน และน้ำเสียงก็ดังขึ้นทุกวินาทีที่ผ่านไป
— ฉันเตือนคุณแล้วนะ!
เธอกำโทรศัพท์ตัวเองเอาไว้แน่น
หญิงชราดูจะเสียสติมากขึ้นเรื่อย ๆ
— บอกแล้วไง! ฉันเตือนคุณแล้ว! อย่าเข้ามาใกล้กว่านี้นะ!!!
ระดับความรุนแรงของน้ำเสียงพุ่งสูงจนถึงขั้นกรีดร้อง เส้นเลือดบนลำคอปูดโปนขึ้นมา
— อ๊ะ! ฮ่าาาา!
ทั่วทั้งใบหน้าซีดเผือดราวกับมองเห็นอะไรบางอย่าง เธอรีบวิ่งไปทางประตูบานหนึ่งแล้วเปิดมันออก ซึ่งเป็นจุดที่อยู่นอกมุมกล้องพอดี
และเพียงพริบตาเดียวที่เธอหายลับไปจากภาพเบื้องหน้า…
— อ๊ากกกกกก!
เสียงกรีดร้องโหยหวนจนเลือดในกายเย็นวาบดังระงมเติมเต็มชั้นอากาศ
“…..”
วิดีโอจบลงตรงนั้น
ไม่นานนัก ภาพของหญิงชราคนเดิมก็ปรากฏอีกครั้ง คราวนี้ร่างกายของเธอเหี่ยวแห้งจนหมดสิ้นเหมือนกับมัมมี่
และส่วนที่สยดสยองที่สุดในทั้งหมดก็คือ…
ดวงตาและปากของเธอกำลังขยับอย่างเชื่องช้า
…เธอยังมีชีวิตอยู่
“นี่เป็นหนึ่งในหลาย ๆ เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นบนเกาะ พวกเราเรียกความผิดปกตินี้ว่า ชายบิดเบี้ยว และเราประเมินว่ามันอยู่ประมาณระดับเมลาส แต่อาจจะเป็นระดับธรอลก็ได้ ถึงแม้ผู้หญิงคนนี้จะดูเหมือนมีชีวิต แต่เธออยู่ในสภาพผัก[1] หรือพูดง่าย ๆ ก็คือสมองตายไปแล้ว”
นับว่าหายากที่ได้เห็นหัวหน้าแผนกจริงจังขนาดนี้
“ความผิดปกตินี้เป็นตัวที่เราเพิ่งค้นพบได้ไม่นาน แต่จากการตรวจสอบฐานข้อมูลของทางองค์กร เราพบว่ามีเหตุการณ์คล้ายกันเกิดขึ้นในเกาะเล็ก ๆ แห่งอื่นด้วย มันวนเปลี่ยนทุก ๆ สองสามปี โดยที่ตัวมันจะย้ายจากเกาะหนึ่งไปอีกเกาะหนึ่ง พร้อมกับทิ้งศพในสภาพเดียวกันไว้เป็นโหล ๆ ให้ดูต่างหน้า”
หัวหน้าแผนกหยุดพูดเพื่อจิบน้ำสักอึกก่อนจะไปต่อ
“มีหลายกิลด์พยายามสืบสวนเคสนี้แล้ว แต่ก็ไม่สำเร็จ และนี่คือสิ่งที่เราหามาได้จนถึงตอนนี้”
มือเขากดรีโมต ภาพห้องนอนของหญิงชราก่อนหน้านี้ปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง
“ความผิดปกติมันไม่สามารถมองเห็นผ่านกล้องได้ ลองดูนี่สิ”
ลำแสงเลเซอร์พุ่งออกมาจากตัวรีโมต ชี้ตรงไปที่พื้น
สีหน้าของหลายคนเปลี่ยนไปฉับพลัน รวมถึงผมก็ด้วย เพราะพวกเราสังเกตเห็นเงานั้น
“ก็อย่างที่เห็นกันนั่นแหละ นี่เป็นเงา และความผิดปกติตัวนี้กำลังยืนอยู่หน้ากล้อง มันมองกล้องอยู่แท้ ๆ แต่เรากลับมองไม่เห็นแม้แต่ตัวด้วยซ้ำ”
นิ้วมือกดลงบนรีโมต แสดงภาพของบ้านสองชั้นขนาดเล็กหลังหนึ่ง
“เงื่อนไขในการเลือกเป้าหมายของความผิดปกติคือเป็นบ้านสองชั้นและมีผู้อยู่อาศัยเพียงคนเดียว ตราบใดที่เข้าเงื่อนไขครบสองข้อนี้ มันก็จะทำการล่าคน ๆ นั้น”
หัวหน้าแผนกเดาะลิ้นกะทันหัน พลางลดมือลง
“ประชาชนบนเกาะเริ่มรู้เรื่องความผิดปกตินี้บ้างแล้ว และทางเราก็ได้รับเรื่องร้องเรียนมากมายเกี่ยวกับสถานการณ์ที่ว่านั่น แต่เราทำอะไรได้ที่ไหนล่ะ? ไอ้เจ้านี่มันตามตัวโคตรจะยาก”
หัวหน้าแผนกหยุมศีรษะตัวเอง ดูเหมือนกำลังบรรเทาอาการปวดหัวอยู่
ดีแล้วล่ะ
ผมหวังว่าเขาจะปวดให้หนัก ๆ เลย
เขาสมควรได้รับความเจ็บปวดทุกอย่างที่กำลังเผชิญอยู่แบบนั้นแหละ
เมื่อกดรีโมตอีกครั้ง โปรเจกเตอร์ก็ฉายภาพข้อมูลของหลายสิบคนที่แตกต่างกันออกไป แต่ละคนล้วนสวมชุดสีแดงกันหมด
ชุดนักโทษงั้นเหรอ?
“เนื่องจากเรารู้เงื่อนไขของชายบิดเบี้ยวข้อหลัก ๆ แล้ว ทางเราจะดำเนินการหลายขั้นตอนเพื่อจับตัวมัน ตั้งใจฟังกันให้ดี ๆ เพราะมันมีการออกปฏิบัติการสำรวจของพวกคุณในวันพรุ่งนี้รวมอยู่ด้วย”
บรรยากาศภายในห้องตึงเครียดขึ้นมาทันทีที่ได้ยินคำพูดของหัวหน้าแผนก
“คนพวกนี้เป็นนักโทษกลุ่มล่าสุดที่ทางองค์กรส่งมาให้เราเพื่อสืบสวนเรื่องนี้ พวกเขาทุกคนเคยก่อเหตุที่ไม่น่าให้อภัยมาแล้ว เพราะงั้นอย่าไปเสียเวลาสงสารพวกเขาไม่ว่ากรณีใดก็ตาม พวกเขาจะถูกส่งไปประจำการในบ้านที่เราสร้างเอาไว้หลายหลังทั่วเกาะ งานของพวกคุณเรียบง่ายมาก: เฝ้าสังเกตสถานการณ์ และถ้ามีอะไรเกิดขึ้น ให้รายงานกับกิลด์ทันที”
น้ำเสียงของหัวหน้าแผนกฟังดูเคร่งขรึมขณะพูด
“ถ้าคุณสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง ห้ามเอาตัวเองเข้าไปยุ่งเกี่ยวเด็ดขาด แค่รายงานสถานการณ์ให้ทางเราทราบก็พอ เพราะพวกเรายังไม่รู้ข้อมูลทั้งหมดเกี่ยวกับความผิดปกติตัวนี้ ส่วนเรื่องรับมือกับมันก็ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพวกหัวหน้าทีมจะดีที่สุด”
ผมเห็นด้วยกับทางเลือกนี้เป็นอย่างยิ่ง
ใช่เลย ปล่อยให้พวกเขาจัดการงานยากไปนั่นแหละ
“พวกคุณจะได้รายงานสรุปสถานการณ์แบบสั้น ๆ ผมอยากให้ทุกคนอ่านมันให้จบในคืนนี้ก่อนจะออกปฏิบัติการสำรวจในวันพรุ่งนี้ มันสำคัญมากถึงขนาดที่ว่าแค่อ่านผ่านตาก็อาจจะช่วยชีวิตพวกคุณไว้ได้เลยล่ะ”
ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง!
ทันทีที่เสียงของหัวหน้าแผนกจางหาย เสียงจากโทรศัพท์ก็ดังพร้อมเพรียงกันทั่วห้อง
ผมหยิบโทรศัพท์ตัวเองขึ้นมา มองดูไฟล์ที่ส่งเข้ามา
[ชาย-บิดเบี้ยว.docx]
ผมกำลังจะกดเปิดไฟล์ แต่ก็หยุดชะงักไปก่อน
ไม่สิ เดี๋ยวนะ…
ทำไมผมถึงได้มันด้วยล่ะ?
อะไร—
“ทีมของพวกคุณเขียนไว้ตรงด้านล่างเอกสาร ถ้าใครได้มันก็แปลว่าคุณถูกจัดเข้าทีมแล้ว ทำความรู้จักกับทีมของตัวเองไว้ซะ พรุ่งนี้จะได้ไม่ต้องมีปัญหาไร้สาระกัน”
หัวหน้าแผนกเก็บรีโมตออกไป และจู่ ๆ ก็คลี่ยิ้มออกมา
“จบแค่นี้ล่ะ ขอให้ทุกคนโชคดีนะ!”
ผมมองเขา ก่อนจะกลับไปมองโทรศัพท์
จากนั้น…
สายตาจ้องมองทีมที่ตัวเองโดนจัดไปอยู่ด้วย โทรศัพท์ร่วงหลุดจากฝ่ามือ
‘ฆ่าฉันตอนนี้เลยก็ได้นะ จะเก็บฉันไว้ให้มีชีวิตอยู่ต่อไปทำไมกัน?’
ผมเอามือกุมปาก พยายามกลั้นน้ำตาไว้อย่างสุดความสามารถ
แต่พอมองหน้าจออีกครั้งและเห็นชื่อของหัวหน้าทีม ผมก็สัมผัสได้ว่าน้ำตาเอ่อรื้นจนเริ่มคลอเบ้า
[หัวหน้ากลุ่ม : โซอี้ เทอร์ลิน]
ณ จุด ๆ นี้ ผมรู้เลยว่านี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่
มันจงใจกันชัด ๆ
เชิงอรรถ
[1] สภาพผัก (Vegetative State) หรือภาวะเจ้าหญิง/เจ้าชายนิทรา คือภาวะที่สมองของผู้ป่วยสูญเสียความสามารถในการรับรู้และเข้าใจ (จริง ๆ มันไม่ถือว่าสมองตายนะคะ หัวหน้าแผนกพูดเกินจริงไปหน่อย) ร่างกายจะช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ แต่ยังคงมีปฏิกิริยาพื้นฐานอยู่ เช่น ลืม-หลับตา, หายใจ, กลืนน้ำลาย ฯลฯ ต่างจากภาวะโคม่าที่ถึงจะนอนแน่นิ่งเหมือนกัน แต่ผู้ป่วยต้องใช้เครื่องช่วยหายใจในการพยุงชีพ