เกมของผมไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้นซะหน่อย! - ตอนที่ 82 วิวัฒนาการ [1]
— เกิดอะไรขึ้นเนี่ย? ทำไมข้างนอกเสียงดังจัง?
— ไอ้หน้าไหนที่มันขโมยไป ไม่ว่าแกจะมุดหัวอยู่ไหน ฉันจะตามหาแกให้เจอแล้วฆ่าแกทิ้งซะ!!
— ใครก็ได้ช่วยจับเธอไว้ที! หยุดเรื่องบ้าบอนี่เดี๋ยวนี้!
— อ๊ากกกก!!
“วันนี้ที่กิลด์คึกคักกันจังเลยนะ”
ผมพึมพำขณะมองแล็ปท็อป ไล่ดูรายงานบั๊กทั้งหมดของเกมตัวเอง
“สงสัยจังว่าอะไรทำให้เกิดเรื่องวุ่นวายแบบนั้น…”
ว่าแล้วก็ผิวปากออกมา ดวงตาหยีเรียวลง
กรุบ! กรุบ! กรุบ!
ทางฝั่งตรงข้ามของโต๊ะ เสียงกรุบกรอบดังสะท้อนไปทั่วห้อง ผมเงยหน้าขึ้น เห็นมิเรลล์กำลังยัดแผ่นมันฝรั่งทอดเข้าปากอย่างเมามัน ราวกับกลัวว่าจะมีใครมาแย่งพวกมันไปได้ทุกเมื่อ
กร้วม! กร้วม!
ความเร็วเพิ่มขึ้นทันทีที่สายตาของพวกเราสบกัน
“…..”
เอาจริงดิ?
“ฉันไม่ได้—”
กร้ววววววม!!!
ผมยอมแพ้และหันกลับไปสนใจแล็ปท็อปตามเดิม
ยัยเปร- เด็กตระกละเอ๊ย
‘คราวหน้า ฉันจะให้แค่ห่อเล็ก ๆ พอ’
ถึงเธอจะเป็นผี แต่เธอก็ยังเป็นแค่เด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ผมปล่อยให้เธอติดนิสัยเสียแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด
เอาเถอะ ตอนนี้จะยังไงก็ช่าง ถึงเวลาที่ต้องจดจ่อกับตัวเกมแล้ว
ผมตรวจสอบข้อมูลสถิติ
[ยอดขาย: 22,451]
[ยอดรายได้: 78,579 ดอลลาร์]
ผมผิวปากเงียบ ๆ พลางจ้องมองตัวเลขบนหน้าวิเคราะห์ข้อมูลของด็อก
ถึงแม้ว่ายอดขายจะดูเหมือนชะลอตัวลงเล็กน้อย แต่จำนวนก็ยังถือว่าสูงมากอยู่ดี และรายได้โดยรวมที่ได้รับก็น่าประทับใจเช่นกัน
‘น่าเสียดายที่ด็อกหักส่วนแบ่งไปเยอะพอสมควร แต่ฉันจะบ่นอะไรได้ล่ะ ยังไงมันก็เป็นเงินก้อนใหญ่อยู่ดี’
ด็อกหักส่วนแบ่งจากการวางขายเกมค่อนข้างโหด
เท่าที่จำได้ก็ประมาณยี่สิบถึงสามสิบเปอร์เซ็นต์
มันก็น่าหงุดหงิดอยู่เพราะผมเป็นคนลงแรงทำทุกขั้นตอน แต่ในทางกลับกัน พวกเขาก็เป็นแพลตฟอร์มให้ผมได้วางขายเกม
บ่นไปก็เปล่าประโยชน์
“เบิกเงินเลยก็ไม่ได้อีก แย่ชะมัด…”
กองเงินใหญ่ยักษ์อยู่ตรงหน้าแต่ผมกลับแตะต้องไม่ได้ เห็นแล้วก็น่าหดหู่ใจไม่น้อย
‘โอ้ะ ใช่สิ’
ทันใดนั้น ผมก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้
“เดี๋ยวก่อน ยอดนี้มันรวมภาษีหรือยัง?”
ฝ่ามือทั้งสองข้างยกขึ้นปิดใบหน้า ศีรษะฟุบลงกับโต๊ะ
ผมลืมคิดเรื่องภาษีไปเสียสนิท แค่คิดถึงมันก็ทำเอาหัวใจห่อเหี่ยวแล้ว ถ้ากหมายภาษีของโลกนี้เป็นเหมือนอย่างเก่าล่ะก็ เตรียมจูบลาเงินไปครึ่งหนึ่งได้เลย
ไอ้ภาษีเฮงซวย!
“ไม่ได้การล่ะ ฉันต้องคุยเรื่องนี้กับไคล์ให้ได้”
กหมายภาษีในโลกนี้มันต้องแตกต่างกันบ้างสิ ใช่ไหม?
‘หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะ…’
ไม่ว่าจะโลกนี้หรือโลกผม ภาษีก็เป็นเรื่องน่ารำคาญสำหรับผมเสมอ
ติ๊ง!
เสียงแจ้งเตือนดึงผมออกจากห้วงความคิด ผมกะพริบตา หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็กดู จังหวะนั้นสีหน้าของผมก็เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว หน้าจอโดนบรรดาการแจ้งเตือนถาโถมเต็มไปหมด; จำนวนพวกมันมากมายจนนับไม่ถ้วน
“อะไรเนี่ย…”
นิ้วมือกดลงบนการแจ้งเตือน มันนำผมไปยังหน้าเพจอันคุ้นเคย
─────
[นักพัฒนาเกมสยองขวัญ – เซธ ธอร์น]
โพสต์: 0
ผู้ติดตาม: 17,457
กำลังติดตาม: 0
─────
“อ๋าาา…”
ทุกอย่างไขกระจ่างเมื่อผมเห็นจำนวนผู้ติดตาม รวมถึงข้อความส่วนตัวมหาศาลที่ผมได้รับด้วย
‘ดูเหมือนว่าเจมี่จะช่วยโปรโมตแอคฉันแล้วสินะ’
ผมกดเข้าไปในข้อความส่วนตัวอันแรกที่ตัวเองเห็นเพื่อดูว่าพวกเขาส่งอะไรมา
จะว่าไป ผมก็แอบตื่นเต้นเหมือนกันนะ
คนพวกนี้อาจจะเป็นแฟนเกมผม มันรู้สึกดีเสมอที่ได้เห็นว่าเหล่าแฟน ๆ คิดยังไงกับเกมตัวเอง
[ไอ้ระยำ! ชาติหมา! ฉันขอให้แกตายคาท่อเพราะสร้างเกมเฮงซวยแบบนั้น! ไปเน่าตายในนรกซะ ไอ้สารเลว!]
“…..”
ผมเม้มริมฝีปากและเปลี่ยนไปดูข้อความอื่น
สงสัยจะบังเอิญเจออันที่แรงไปหน่อย…
[ไอ้ขยะเปียก! ฉันโดนไล่ออกจากบ้านเพราะแก ขอให้แกโดนไล่ออกจากบ้านเหมือนกัน!]
[ฉันโดนตำรวจเรียกเพราะแก! ไปตายซะ!]
[ไอ้เวรตะไล!]
“…..”
ผมกุมหน้าอกตัวเอง
ทำไมกันนะ…?
ทำไมมันถึงได้รู้สึกดีขนาดนี้?
“ฮ่าฮ่าฮ่า”
เมื่อเห็นผู้คนจำนวนมากรุมสาปส่งชื่อผม ก็อดไม่ได้ที่จะระเบิดเสียงหัวเราะออกมา ความคิดเห็นเหล่านั้นเต็มไปด้วยความคับข้องใจ ความไม่อยากจะเชื่อ หรือแม้แต่ความเกลียดชัง ยิ่งตอกย้ำว่าเกมผมเขย่าประสาทของพวกเขาได้ลึกซึ้งขนาดไหน และไม่รู้เป็นเพราะอะไร มันถึงจุดชนวนความสุขแปลก ๆ ที่ไม่อาจสั่นคลอนได้ในตัวผมขึ้นมา
เป็นความสุขสมที่ผมอธิบายไม่ถูก
นานมากแล้วที่ผมไม่ได้รู้สึกมีชีวิตชีวาแบบนี้
ฝ่ามือทั้งสองเริ่มคันยุบยิบ
ผมล่ะอยากจะสร้างขึ้นมาอีกสักเกมจริง ๆ ถ้าเกมหนึ่งดาวส่งผลขนาดนี้… แล้วเกมสองดาวมันจะขนาดไหนกันนะ?
“อาา… อยากสร้างอีกเกมจัง”
น่าเสียดายที่ตอนนี้ ผมยังไม่มีความสามารถพอจะสร้างเกมระดับนั้นได้
‘ถ้าเอาประสบการณ์ล่าสุดมารวมกับการไฟล์อัดเสียงอันนั้น ฉันก็อาจจะสร้างเกมที่คล้ายกับ ‘หนึ่งวันธรรมดาในออฟฟิศ’ ได้อีกเกม แต่นั่นคงไม่ช่วยให้ถึงเรตติ้งสองดาว อย่างมากก็ได้แค่หนึ่งจุดห้าดาวเท่านั้นแหละ ถ้าจะไปให้ถึงสองดาว ฉันต้องหาอย่างอื่นเพิ่ม…’
แต่ว่าอะไรล่ะ?
ตัวผมจะทำอย่างไรได้บ้าง?
ผมนั่งเหม่อลอย พลางไถนิ้วอ่านคอมเมนต์และครุ่นคิดถึงเรื่องการพัฒนาเกมใหม่
นั่งจมอยู่ในความคิดนั้นจนไม่ได้สังเกตเห็นการแจ้งเตือนที่แวบผ่านอยู่เบื้องหน้า
หลังจากนั้นไม่กี่วินาที ผมถึงเพิ่งจะเห็นมัน จึงยกศีรษะขึ้นมาโดยทันที
“อะไรน่ะ?”
[คำนวณรางวัลเสร็จสิ้น!]
[เรากำลังจะมอบรางวัลสำหรับการเคลียร์ฉากให้แก่คุณ!]
ดวงตากะพริบตาช้า ๆ ก่อนจะเบิกกว้างขึ้นทันควัน
จังหวะนั้นเองที่ผมเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตัวเองยังไม่ได้รับรางวัลจากฉากล่าสุด
‘นึกว่ารางวัลคือการอัปเดตแอปซะอีก แต่ไม่ใช่เลยนี่หว่า!’
———
[รางวัลที่ 1 : 10 เศษผลึก]
ประเภท/ไอเทม
สามารถเลือกคุณสมบัติของเศษผลึกประเภทใดก็ได้ ส่วนความบริสุทธิ์จะเป็นแบบสุ่ม!
: ไอเทมสิ้นเปลือง
[รางวัลที่ 2 : เครื่องยกระดับความบริสุทธิ์]
ประเภท/ไอเทม
ใส่เศษผลึกลงไปในเครื่องยกระดับ และเฝ้าดูความบริสุทธิ์ของมันพุ่งสูงขึ้น! ข้อควรระวัง ทุกการยกระดับล้วนมีความเสี่ยง เศษผลึกอาจจะแตก… หรือตกอยู่ในสภาพแย่กว่านั้น ความบริสุทธิ์ของมันสามารถลดลงได้ จงเลือกเดิมพันอย่างชาญฉลาด!
: ไม่จำกัดจำนวนครั้งการใช้
———
“ว่าไงนะ…”
ผมแทบไม่เชื่อสายตาตัวเองขณะจ้องมองรางวัลตรงหน้า
เศษผลึกสิบชิ้น…? แถมยังเลือกคุณสมบัติได้เองด้วยงั้นเหรอ?
หัวใจเต้นเร็วขึ้นทันทีที่นึกถึงไนท์วอล์กเกอร์ ถ้าผมเลือกเศษผลึกแห่งมโนภาพมาเก้าชิ้นให้ไนท์วอล์กเกอร์กิน มันจะวิวัฒนาการหรือเปล่า?
ผมพยายามระงับความตื่นเต้นด้วยความยากลำบาก จนเกือบจะพลั้งเผลอตามสัญชาตญาณไปกดเลือกเศษผลึกแห่งมโนภาพแล้ว
อย่างไรก็ตาม ผมรีบสงบสติอารมณ์และสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ
ไม่จำเป็นต้องรีบร้อน
ผมตรวจสอบอีกรางวัลหนึ่ง
เครื่องยกระดับความบริสุทธิ์…
“ฮืมม”
ดวงตาหรี่มอง
ผมยังไม่แน่ใจว่าความบริสุทธิ์นี่คืออะไรกันแน่ แต่คำมันดูเหมือนจะเป็นเรื่องดีนะ
‘ฉันควรไปถามไคล์ก่อนตัดสินใจขั้นสุดท้าย’
ดัวยเหตุนี้ ผมจึงวางแผนในหัวเสร็จสรรพและออกจากห้องทำงานแบบค่อยเป็นค่อยไป
ทว่าทันทีที่ผมเปิดประตู ลักยิ้มคู่หนึ่งก็ปรากฏแก่สายตา
“สวัสดีครับ”
ผมใจหายจนท้องไส้เซวูบ
หมอนี่มาทำอะไรหน้าห้องทำงานผมเนี่ย?