เกมของผมไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้นซะหน่อย! - ตอนที่ 81 เชพเพิร์ด [3]
“เดี๋ยวนะ แสดงว่าขอแค่ฉันมีเศษผลึก ไม่ว่าจะเป็นคุณสมบัติแบบไหน ฉันก็เอามาอัปเกรดความผิดปกติได้งั้นเหรอ?”
ผมพยายามพิมพ์คำถามนี้ลงในแชทของแอป แต่ไม่ได้รับคำตอบใดกลับมา
แหม่…
ทำตัวมีประโยชน์จังเนอะ
‘แอปมันไม่รู้ หรือแค่ไม่อยากบอกฉันกันแน่ งั้นคงต้องหาคำตอบด้วยตัวเองแล้วล่ะ’
ผมมองดูหน้าอินเทอร์เฟซของแอปอีกครั้งหนึ่ง และจ้องมองไปที่หน้าข้อมูลของไนท์วอล์กเกอร์ ผมอยากรู้เหลือเกินว่าจะเกิดอะไรขึ้นหากมันดูดซับเศษผลึกแห่งมโนภาพครบสิบชิ้น
มันจะเลื่อนแรงก์หรือเปล่า?
“ตอนนี้ก็ไม่มีเศษผลึกแบบอื่นด้วย ฉันคงทำได้แค่อัปเกรดบัญญัติคอนเซปชัวไลซ์เซชั่นอย่างเดียว…”
แล้วถ้าผมให้เศษผลึกประเภทอื่นกับมันล่ะ?
ชักอยากจะรู้ผลลัพธ์แล้วสิ
น่าเสียดายที่ตอนนี้ ในมือผมไม่มีเศษผลึกอื่นอยู่เลย
“บางทีมันอาจจะดีแล้วก็ได้ที่ฉันไม่มี ถ้าไม่เวิร์กขึ้นมา ฉันคงทำเสียไปชิ้นหนึ่งเลย…”
ถ้าไนท์วอล์กเกอร์ไม่สามารถดูดซับคุณสมบัตินั้นได้ มันคงจะเป็นการกระทำที่เสียของเอามาก ๆ
‘แต่ก็นั่นแหละ ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคุณสมบัติมันจะหายไปเลยหรือเปล่า’
เป็นอีกครั้งที่คำถามมีเพียบ แต่คำตอบเป็นศูนย์
“ถ้าไม่มีทางเลือกจริง ๆ ค่อยไปถามไคล์อีกรอบแล้วกัน ฉันว่าหมอนั่นต้องรู้อะไรบางอย่างแน่ ๆ”
ผมปัดความคิดทั้งหมดทิ้งไปและจดจ่อความสนใจอยู่กับคริสตัลในมือ
“ทีนี้ จะทำยังไงกับเจ้านี่ดีนะ…?”
จากนั้นจึงโยนมันขึ้นเบา ๆ และรับเอาไว้ ลองบีบมันด้วยมือแต่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้วผมต้องทำยังไงกับมันเนี่ย?
ผมลองเอาคริสตัลมาไว้ใกล้ปาก พยายามจะกัดมัน แต่…
“ไม่ไหวแฮะ”
มันแข็งเกินไป
ผมเกาหลังศีรษะพลางจ้องมองเศษผลึกนั้น
“ในนี้บอกว่าฉันต้องใช้เศษผลึกไร้คุณสมบัติสิบชิ้นเพื่อเลื่อนเป็นลำดับชั้นที่สอง ฉันว่าควรจะหาวิธีเก็บอีกเก้าชิ้นที่เหลือให้ครบก่อนค่อยมาคิดเรื่องอื่นดีกว่า”
ถึงอย่างนั้น ตัวผมก็ไม่ได้กังวลอะไรมากมายนัก
“อยู่ในกิลด์ก็มีข้อดีเหมือนกันนะเนี่ย”
ผมสามารถหาข้อมูลทุกอย่างที่ต้องการได้จากที่แห่งนี้ แถมยังมีไคล์คอยช่วยอีก ถ้าผมอยากรู้วิธีหาเศษผลึกแบบรวดเร็ว กิลด์นี่แหละคือสถานที่อันสมบูรณ์แบบในการหาข้อมูลเกี่ยวกับเรื่องแบบนี้
ดังนั้น ผมจึงพับแล็ปท็อปลงแล้วลุกจากที่นั่ง
ทว่า… ในจังหวะที่กำลังจะเปิดประตู ผมก็ต้องหยุดชะงักเพราะเสียงตะโกนกะทันหันจากอีกฝั่ง
มันค่อนข้างดังมากเลยทีเดียว
— ขนมของฉันหายไปไหนวะ!?
น้ำเสียงก็ฟังดูเกรี้ยวกราดมากด้วย
— ใครมันขโมยขนมฉันไปห้ะ??? ถ้าไม่ยอมโผล่หัวออกมาเดี๋ยวนี้ ฉันจะฆ่าแกแน่!
“…..”
ผมมองลูกบิดและชักมือตัวเองกลับ ก่อนจะไปนั่งลงบนเก้าอี้ตามเดิม
“คิดดูอีกทีแล้ว เกมมันต้องมีอัปเดตสักหน่อยนี่นา”
ผมหรี่ตาลง พลางโค้งหลังค่อม
“ไหนดูซิ…”
***
ก่อนหน้านั้นไม่นาน
ณ บริเวณท้ายสุดของโซนแผนกเจ้าหน้าที่ภาคสนาม เป็นห้องทำงานของหัวหน้าแผนก
โซอี้ยืนอยู่เบื้องหน้าเขา หัวหน้าแผนกเอนหลังพิงเก้าอี้ ดินสอแท่งหนึ่งวางตัวอยู่บนริมฝีปาก
“…..”
ภายในห้องเงียบสนิท
ไม่มีใครพูดอะไรออกมาเลย ในขณะที่หัวหน้าแผนกใช้นิ้วเคาะลงบนโต๊ะเป็นจังหวะ
เขาทำแบบนั้นไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งริมฝีปากของเขาเหยียดตรง ทำให้ดินสอร่วงหล่นลงบนโต๊ะ
แต็ก
“สรุปคือเธอกำลังจะบอกว่ามีคนใส่หน้ากากตัวตลกอะไรประมาณนั้นลอบเข้าไปในเกตได้แบบที่ขนาดสามกิลด์ใหญ่สุดบนเกาะยังไม่รู้เรื่อง แล้วก็ยังเคลียร์ฉากได้ด้วย แถมยังมีเรื่องความยากที่เพิ่มขึ้นอีกใช่ไหม?”
โซอี้คลี่ยิ้มด้วยความขมขื่น
พอพูดออกมาแบบนั้นแล้ว มันก็ฟังดูเหลือเชื่อจริง ๆ นั่นแหละ…
อย่างไรก็ตาม ทั้งหมดนั้นล้วนเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นจริง
หากตัวเธอเองเป็นหัวหน้าแผนก เธอก็คงไม่เชื่อเหมือนกัน มันแทบไม่มีทางที่จะมีใครสักคนลักลอบเข้าไปในเกตได้ นอกเสียจากว่าจะมีกิลด์ใดกิลด์หนึ่งวางแผนไว้แล้วล่วงหน้า
แต่… พวกเขาเป็นคนปล่อยให้ตัวตลกเข้าไปแน่เหรอ?
พวกเขาจะได้รับประโยชน์อะไรจากการปรากฏตัวของเขา?
เท่าที่เธอได้เป็นสักขีพยานมา พวกเขาเองก็ดูประหลาดใจและตกใจกับการปรากฏตัวของเขาไม่แพ้กัน
“ท่าน… หัวหน้าแผนกคะ ฉันรู้ว่ามันฟังดูไม่ค่อยน่าเชื่อ แต่ฉันไม่ได้เป็นคนเดียวที่เห็นนะคะ คุณสามารถ—”
“โอ้ เปล่าหรอก”
หัวหน้าแผนกพูดตัดบทโซอี้ พร้อมกับโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ
“ไม่ใช่ว่าไม่เชื่อเธอนะ จริง ๆ แล้วฉันเชื่อด้วยซ้ำ”
“เอ๊ะ…? จริงเหรอคะ?”
“จริง”
“ถ้างั้น…”
“ที่ฉันกำลังมึนตึ้บอยู่เนี่ย เป็นเพราะฉันเคยได้ยินคำอธิบายแบบนี้มาก่อนน่ะสิ”
“หือ?”
โซอี้กะพริบตา เธอตามคำพูดของหัวหน้าแผนกไม่ทัน เขาหมายความว่ายังไงกันแน่?
“มันเกิดขึ้นเมื่อไม่นานมานี้เอง ฉันมั่นใจว่าเธอคงจะเคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อนแน่นอน เกี่ยวกับรุ่นพี่คนหนึ่งของเธอน่ะ”
“อะไรนะคะ…?”
คิ้วของโซอี้ขมวดเข้าหากัน ถ้ามันเกี่ยวกับหนึ่งในรุ่นพี่ของเธอ งั้นก็… หมายความว่าเหตุการณ์นั้นเกิดขึ้นในเกตแรงก์สูงกว่านี้น่ะสิ?
แล้วมันคือเกตไหนล่ะ?
“มันเป็นเกตแรงก์ ล่าสุด อันที่คลาร่าผ่านมาได้นั่นแหละ”
“…..!”
ดวงตาของโซอี้เบิกกว้างด้วยความช็อกโดยทันที
เพราะเธอรู้ซึ้งถึงคำร่ำลือของเกตที่หัวหน้าแผนกกำลังพูดถึงเป็นอย่างดี
“คุณคงไม่ได้พูดถึง ‘เกตนั้น’ อยู่ใช่ไหมคะ? นั่น…”
“มันเป็นเกตนั้นแหละ”
หัวหน้าแผนกตอบกลับ พลางเกาหนวดเคราบนคางตัวเอง
“…เกตประเภทความผิดปกติแรงก์ อันแรกของแผนกเรา”
“ว-ว่าไงน…”
ราวกับว่าลมหายใจของเธอถูกกระชากออกไปจากปอด เธอไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ตัวเองได้ยินเลย
การเคลียร์เกตประเภทความผิดปกติแรงก์ ได้ถือเป็นความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่มาก และมันยังเป็นปัจจัยสำคัญที่ผลักดันให้กิลด์ของพวกเขาพุ่งทะยานสู่อันดับสูงสุดของเกรดควีนอีกด้วย
แถมมันยังเป็นเกตที่มีความยากสูงเอามาก ๆ
มีเพียงบุคลากรระดับหัวกะทิเท่านั้นที่มีฝีมือพอจะเข้าไปในเกตเช่นนี้ได้
แต่ตัวตลกก็ปรากฏตัวที่นั่นด้วยงั้นเหรอ?
“เจ้าตัวตลกนั่น… เขาไม่ได้แค่ลอบเข้าไปในเกตเฉย ๆ หรอกนะ เท่าที่ฉันรู้มา เขาเป็นตัวหลักที่ทำให้เกตมันเคลียร์ได้เลยล่ะ น่าเสียดายที่เราไม่ได้รับเศษผลึกจากเกตนั้น แต่การที่มีสมาชิกในหน่วยรอดกลับมาได้ก็ถือว่าดีมากแล้ว”
“เดี๋ยวค่ะ เดี๋ยว…”
โซอี้จำเป็นต้องขัดจังหวะหัวหน้าแผนกเอาไว้
“ว่าไง?”
“เมื่อกี้คุณบอกว่า เขาเป็นสาเหตุหลักที่ทำให้เกตเคลียร์ได้สำเร็จงั้นเหรอคะ?”
“ใช่ ฉันหมายความอย่างงั้นแหละ”
“อ-อะไรกั…”
โซอี้ถึงกับไปไม่เป็นอีกครั้งหนึ่ง ความรู้สึกหนักอึ้งในอกเริ่มมากขึ้น ผนวกกับภาพของตัวตลกแวบเข้ามาในความคิด ยิ่งทวีความหนักอึ้งมากเข้าไปใหญ่
เธอนึกย้อนไปถึงแต่ละประโยคที่ตัวเองเคยพูดกับตัวตลกตอนเต้นรำด้วยกัน หยาดเหงื่อก่อตัวตามฝ่ามือ
‘นี่ฉันพูดอะไรแบบนั้นออกไปจริงดิ? โอ้พระเจ้า…’
โซอี้รู้สึกอยากจะต่อยตัวเองในอดีต ถ้าตัวตลกคนนั้นเป็นคนเดียวกับที่ช่วยเคลียร์เกตแรงก์ จริง ๆ ล่ะก็ แสดงว่าเธอเกือบจะเอาชีวิตตัวเองไปทิ้งเสียแล้ว
หยดเหงื่อเย็นเยียบไหลลงตามแผ่นหลังของเธอ
“เอาเถอะ ไม่ต้องกังวลมากหรอก”
หัวหน้าแผนกดึงเธอออกจากภวังค์ แคะหูตัวเองไปพลาง ๆ
“มันมีโอกาสที่ว่าตัวตลกอาจจะไม่ใช่แค่คนคนเดียว แต่เป็นกลุ่มคนที่สวมหน้ากากเหมือนกันก็ได้ เดี๋ยวเราจะตรวจสอบเรื่องนี้แบบละเอียดกันอีกที ระหว่างนี้เธอควรพักผ่อนดีกว่านะ”
หัวหน้าแผนกมองนิ้วก้อยของตัวเอง ก่อนจะโบกมือไล่เธอออกไป
“ฉันจะจัดการเรื่องนี้เอง เธอคงเหนื่อยมากแล้ว ตอนนี้ก็ไปพักซะเถอะ ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นมา ฉันจะเรียกเธอเอง”
“…โอเคค่ะ”
โซอี้กัดริมฝีปาก สุดท้ายก็ก้มศีรษะให้และออกจากห้องไป
อย่างไรก็ตาม แม้ร่างกายจะเดินออกจากห้องทำงานของหัวหน้าแผนกมาแล้ว แต่ความคิดยังคงวนเวียนอยู่กับเรื่องของตัวตลก
มันมีอะไรบางอย่างเกี่ยวกับตัวตลกคนนั้น…
บางสิ่งบางอย่างเกี่ยวกับเขาที่ทำให้เธอรู้สึกคุ้นเคย
เธอรู้สึกคุ้นเคยในตอนนั้น และตอนนี้เธอก็ยังคงรู้สึกอยู่
เขาอาจจะเป็นคนที่เธอรู้จักหรือเปล่า?
แต่จะเป็นใครได้ล่ะ?
“อ๊า ช่างมันเถอะ”
โซอี้นวดหน้าตัวเอง ขจัดความคิดทิ้งไปให้หมด
แค่คิดถึงมันก็ปวดกบาลแล้ว
“มาพักกินขนมสักหน่อยดีกว่า”
เมื่อนึกถึงแผ่นมันฝรั่งทอดกรอบ โซอี้พลันรู้สึกตื่นเต้นจนหัวใจพองโตขึ้นมาทันที มันฝรั่งทอดพวกนั้น… อ่า แผ่นมันฝรั่งทอดพวกนั้น มันเป็นขนมพิเศษ เป็นสิ่งที่เธอมักจะเตรียมไว้ก่อนเข้าไปในเกต
เสมือนกับเป็นเครื่องรางนำโชคอย่างหนึ่ง
เพื่อไม่ให้มีใครมาขโมยไปได้ เธอจึงซ่อนพวกมันเอาไว้เสมอ
แน่นอนว่าทุกคนในกิลด์รู้ดีว่านั่นคือขนมของเธอ แต่มันเป็นนิสัยที่ติดมาตั้งแต่สมัยที่ตัวเธอยังเป็นแค่เด็กใหม่ผู้อ่อนแอ
ย้อนกลับไปสมัยนั้น พวกรุ่นพี่ไม่เคยสนหรอกว่าถุงไหนจะเป็นขนมของใคร
“ฮึฮึ”
โซอี้หัวเราะคิกคักขณะมุ่งไปทางโซนครัว ฝ่ามือเปิดตู้อันคุ้นเคยและเอื้อมไปยังจุดซ่อนประจำของเธอ จุดซ่อนที่มีเพียงเธอเท่านั้นที่รู้
แต่ทว่า…
“เอ๊ะ?”
ขนมมันฝรั่งทอดกรอบ แผ่นบาง เค็มเล็กน้อย แสนอร่อย…
พวกมันหายไปแล้ว
“เ-เป็นไปได้ยังไง?”
นัยน์ตาของโซอี้สั่นระริก จนกระทั่ง…
“ขนมของฉันหายไปไหนวะ!?”
เธอระเบิดอารมณ์ออกมา มือไม้ปัดป่ายโหลกาแฟสำเร็จรูปไปทั่ว
“ใครมันขโมยขนมฉันไปห้ะ??? ถ้าไม่ยอมโผล่หัวออกมาเดี๋ยวนี้ ฉันจะฆ่าแกแน่!”
นรกบังเกิดทันทีโดยไม่ต้องรอถึงวันตาย
ในช่วงเวลาสั้น ๆ นั้นเอง บรรดาเด็กใหม่หลายคนถึงกับเชื่อโดยสนิทใจว่ามีความผิดปกติหลุดออกมาจากโซนกักกันเลยทีเดียว