เกมของผมไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้นซะหน่อย! - ตอนที่ 114 : เกมอันเบี้ยวบิด [2]
บรรยากาศตึงเครียดอย่างน่าเหลือเชื่อ
แทบไม่มีใครขยับเขยื้อนแม้แต่กล้ามเนื้อส่วนเดียว ใบหน้าของพวกเขาแข็งทื่อไม่ต่างจากร่างกาย
ตั้งแต่จังหวะนี้เป็นต้นไป พวกเราทุกคนกำลังเล่นเกมวิปลาสและเบี้ยวบิดของมัน เกมที่หากเกิดเสียงใด ๆ ล้วนส่งผลถึงตาย มันฟังดูง่ายในทางทฤษี แต่นี่ไม่ใช่ความผิดปกติธรรมดาทั่วไป มันทั้งฉลาดเป็นกรดและพร้อมจะงัดทุกกลเม็ดมาใช้เพื่อบีบใครสักคนให้ทำเสียง
ตึก… ตัก! ตึก… ตัก!
ผมรู้สึกได้ถึงจังหวะหัวใจอันหนักหน่วงกดทับหน้าอกตัวเอง สายตามองไปยังคนอื่น ๆ
นิ้วมือค่อย ๆ เลื่อนลงจากปาก ห้องตกอยู่ในความเงียบงัน
ทุกเสียงเล็ก ๆ น้อย ๆ คมชัดยิ่งขึ้นอีกครั้งหนึ่งท่ามกลางความเงียบนั้น: เสียงหยดน้ำอยู่ไกล ๆ เสียงไม้ลั่นเบื้องล่างยามที่ชายบิดเบี้ยวขยับ เสียงลมหายใจเงียบเชียบเป็นจังหวะของทุกคนในห้อง
ผมได้ยินทั้งหมด และ… มันให้ความรู้สึกหายใจไม่ออก
ผมกำมีดแน่น ครุ่นคิดที่จะหมุนตัวกลับไปจ้วงชายบิดเบี้ยว แต่เมื่อเห็นว่าไคล์และคนอื่น ๆ ไม่เคลื่อนไหว ผมจึงเข้าใจแจ่มแจ้งว่าความผิดปกติตัวนี้มันแข็งแกร่งมาก
ผมคงโดนเชือดทันทีถ้าพยายามทำอะไรแบบนั้น
“ช-ช่วยด้วย… ใครก็ได้ช่วยฉันที…”
เสียงทุรนทุรายจนเกือบจะหลอกหลอนของหนึ่งในสมาชิกผู้เคราะห์ร้ายดังก้องขึ้นมาอีกครั้ง ทุกคนต่างเกร็งตัวทันทีที่ได้ยิน
เกม… กำลังเริ่มต้นอีกครั้งหนึ่ง
หากนับรวมตัวผมด้วยแล้ว ตอนนี้ก็เหลือกันเพียงห้าคน ผมรู้จักแค่ไคล์กับโซอี้ ส่วนอีกสองคน ผมไม่ค่อยคุ้นหน้าคุ้นตาเท่าไหร่นัก
“…ไ-ได้โปรด มันเจ็บมาก ๆ”
ผมกลั้นหายใจ พยายามประคองสติเอาไว้ให้ได้นิ่งมากที่สุด
ฝ่ามือของผมชุ่มเหงื่อจนต้องเช็ดกับกางเกงอยู่หลายครั้ง
‘เควสต์ลำดับชั้นที่สองภาษาอะไรเนี่ย? ทำไมมันรู้สึกยากกว่าอันก่อนอีกวะ!’
ข้อเท็จจริงที่ว่าแม้แต่ไคล์ก็ยังตึงมือนั้น เป็นข้อพิสูจน์ชั้นดีถึงความยากของมัน
ยกเว้นแต่ว่า…
กุญแจสำคัญในการคลี่คลายสถานการณ์ มันอยู่ตรงหน้าแทบจะทิ่มตาผมมาโดยตลอด
‘ไม่สิ เดิมทีเควสต์มันให้หาข้อมูลเกี่ยวกับชายบิดเบี้ยว ไม่ใช่กำจัดมัน งั้นตอนนี้คือสถานการณ์มันบานปลายเกินเป้าหมายเควสต์ไปแล้วเหรอ? …หรือว่านี่ยังเป็นส่วนหนึ่งของเควสต์อยู่?’
ผมพยายามอย่างหนักที่จะทำความเข้าใจในส่วนนี้
แต่ผมก็ไม่จำเป็นต้องคิดให้ปวดสมองมากนัก ฝ่ามือปลดกระเป๋าออกจากหลังอย่างช้า ๆ แล้วจึงเริ่มหยิบแล็ปท็อปออกมา
“…..?”
“…..!”
ใบหน้าของไคล์และคนอื่น ๆ เปลี่ยนไปหลังจากที่เห็นผมทำแบบนั้น
อย่างไรก็ตาม ผมไม่สามารถอธิบายเหตุผลที่หยิบแล็ปท็อปออกมาให้พวกเขารับรู้ได้ จังหวะนี้ผมแค่ต้องการยืนยันอะไรบางอย่างเท่านั้น
‘ขอให้ได้ผลเถอะ ขอร้องเลยนะ’
เมื่อเห็นว่าชายบิดเบี้ยวไม่แสดงปฏิกิริยาใด ๆ ต่อการกระทำของผม นิ้วมือจึงกดเปิดเครื่องและเข้าแอป ก่อนจะปักหลักสายตาไว้บนช่องแชต
ผมเม้มริมฝีปากแน่นจนในท้ายที่สุดก็เริ่มพิมพ์ ทุกครั้งที่กดแป้นพิมพ์ต้องเป็นไปอย่างเชื่องช้า มือต้องนิ่งมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพราะผมไม่อยากให้เกิดเสียงแม้แต่นิดเดียว
การพิมพ์ข้อความใช้เวลานานกว่าที่คาด แต่ในที่สุดผมก็พิมพ์คำถามสำเร็จ
[สถานการณ์นี้ยังอยู่ในเควสต์? ความยากเปลี่ยน?]
เพื่อเป็นการประหยัดเวลาและด้วยสภาพที่เป็นอยู่ในปัจจุบัน ผมจึงไม่ได้พิมพ์เป็นรูปประโยคครบถ้วนนัก แต่… มันก็เพียงพอแล้ว
อย่างน้อย ผมก็หวังว่ามันจะพอเข้าใจ
นิ้วมือกดปุ่ม [Enter] เฝ้ารอคำตอบด้วยความระแวดระวัง
‘ได้โปรด… บอกฉันสักอย่างที ได้โปรด…’
ในบางครั้ง ช่องแชตก็ไม่มีการตอบกลับ ผมจึงได้แต่ภาวนาให้ครั้งนี้มันตอบ
ผมได้แต่รอคอยให้คำตอบมาถึงในเร็ววันอย่างใจจดใจจ่อ
แต่ละวินาทีเริ่มลากยาว สรรพเสียงรอบกายแหลมบาดประสาท แรงกดดันเกินจะทนก่อตัวขึ้นบนทรวงอก
ผมรออยู่แบบนั้น จนรู้สึกเหมือนกับต้องรอไปตลอดกาล
และในที่สุด…
คำตอบก็มาเยือน
[ใช่ ไม่]
“…..!”
มันเป็นเพียงสองคำสั้น ๆ แต่ก็เพียงพอที่จะบรรเทาความกดดันในจิตใจของผมลงได้มาก
‘โอเค โอเค… เควสต์กับความยากยังเหมือนเดิม แปลว่าสถานการณ์ตอนนี้ยังไม่ถึงกับสิ้นหวัง! มันต้องมีทางแก้แน่ ๆ ระบบประเมินว่าเควสต์เป็นลำดับชั้นที่สอง ถ้างั้นมันก็ต้องเป็นสิ่งที่ฉันทำได้’
แต่อะไรล่ะ?
จุดอ่อนของสัตว์ประหลาดตัวนี้คืออะไรกันแน่?
เสียงหรือเปล่า? ถ้าผมทำให้เกิดเสียงดังเยอะ ๆ มันจะหาตัวผมยากขึ้นไหม?
หรือว่า… จุดอ่อนของมันคืออย่างอื่น?
ผมทบทวนบทกลอนบนผนังอีกครั้งหนึ่ง กวาดไล่เรียงแต่ละคำภายในหัว เชื่อมโยงทุกสิ่งเข้ากับทุกอย่างที่ผมเผชิญมา
‘ชายบิดเบี้ยวล่าตามเสียง อย่างน้อยนั่นก็เป็นสิ่งที่กลอนพยายามจะสื่อ ตราบใดที่ไม่มีใครทำให้เกิดเสียง มันก็จะไม่เจอตัว ซึ่งตอนนี้ฉัน… โดนเจอตัวแล้ว แต่ก็ยังโดนลากไปเล่นเกมผีบ้านี่อยู่ดี หรือว่าชายบิดเบี้ยวมันมีเงื่อนไขเฉพาะเจาะจงกว่านั้น…?’
“ท-ทำไม… ไม่มีใครช่วยฉันเลยล่ะ? ข-ขอร้อง…”
ด้วยความที่กำลังจมอยู่ในความคิด ผมจึงแทบไม่ได้ฟังเสียงของชายบิดเบี้ยวเลย มันเริ่มเดินวนเวียนรอบตัวพวกเรา ร่างกายค่อมลงเล็กน้อย ใบหน้าเตร็ดเตร่ไปทั่ว พลางหยุดนิ่งเป็นระยะตรงหน้าทีละคนในห้องแห่งนี้
“ไ-ได้โปรด”
มันยังคงเล่นเกมของมันต่อไป ใช้ทุกวิถีทางเพื่อทำให้ใครสักคนพลาดพลั้ง
จากประสบการณ์ที่เพิ่งโดนมากับตัว ผมรู้ว่ามันจะงัดลูกไม้สักอย่างหนึ่งตามมาในอีกไม่ช้า
นั่นเลยเป็นสาเหตุที่ผมต้องคิดให้ไว
‘คิดสิ คิดสิ คิด… ฉันจะออกจากสถานการณ์แบบนี้ได้ยังไง? จุดอ่อนของชายบิดเบี้ยวคืออะไร? อะไ—’
ทันใดนั้นเอง ผมก็นิ่งงัน
ผมยกมือขึ้นกุมปากเมื่อจู่ ๆ ก็ตระหนักได้ถึงอะไรบางอย่าง
‘บางทีฉันอาจจะคิดผิดมาตลอด ฉันมัวแต่หาจุดอ่อนของชายบิดเบี้ยว แต่ถ้าเกิดว่า… จุดอ่อนที่ฉันต้องหาไม่ใช่ในตัวมัน แต่เป็นในเกมที่เรากำลังเล่นอยู่ล่ะ?’
ความคิดของผมหยุดลงตรงบทกลอนและประสบการณ์ก่อนหน้านี้
ข้อสันนิษฐานมากมายแล่นผ่านหัวสมอง ดวงตาทั้งสองไล่เรียงตามตัวอักษรบนผนัง
ผมจ้องมองกลอนอย่างเลื่อนลอย ก่อนจะหยุดสายตาอยู่ที่ไม่กี่บรรทัด
หนึ่งคำขาน ปรากฏ เขาลอยพลิ้ว
เสียงปลิดปลิว กรีดร้อง เขาเข้าใกล้
เสียงเขาอาจ เปลี่ยนแปลง แต่กายไม่
จงระวัง เสียงเพรียก เขาเรียกได้
เจ้ารู้ล่วง ชายบิดเบี้ยว มิเคยจาก…
เว้นเสียว่า ยอมฝัง เสียงเจ้าฝาก
เสียง…
บทกวีหลายท่อนบอกเล่าเกี่ยวกับเสียงของคน
ขณะที่สมองกำลังประมวลผล ความคิดหนึ่งพลันปรากฏ
‘จะว่าไปแล้ว ฉันทำเสียงดังไปตั้งหลายครั้ง ชายบิดเบี้ยวก็หาฉันเจอทุกครั้ง แต่มันไม่เคยโจมตีเลย มันลงมือแต่ตอนที่มีคนพูดออกมา…’
ถ้าหากว่า…
ชายบิดเบี้ยวจำเป็นต้องได้ยินเสียงคนนั้นพูดก่อนถึงจะฆ่าได้ล่ะ?
เสียงจากสภาพแวดล้อมดึงดูดมันมาหาก็จริง แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่มันต้องการ
สิ่งที่มันต้องการคือ เสียงพูด
นี่เป็นหัวใจของเกมนี้
ทั้งหมดเกี่ยวกับการสะสมเสียงพูด
อ่า
ผมยกศีรษะขึ้นอย่างเชื่องช้า มองไคล์กับคนอื่น ๆ
ไอเดียหนึ่งผุดขึ้นในจังหวะนั้น ทว่าทันทีที่เกิดความคิดดังกล่าว เรียวมือข้างหนึ่งก็คว้าครอบปากของผม บดบังจนมิดสนิท
“…..!”
ดวงตาของผมเบิกกว้าง เห็นไคล์และคนอื่น ๆ มองผมด้วยสีหน้าคล้ายคลึงกัน
สุดท้าย…
“ช-ช่วยด้วย”
เสียงอู้อี้ของผมเองดังสะท้อนออกมา
“ได้… โปรด”
เพียงแต่ว่า…
ผมไม่ใช่คนที่พูดกับพวกเขา
T/L: ปัญหาบังเกิดมากค่ะ ดันไปแปล noise กับ voice รวบเป็น ‘เสียง’ เหมือนกัน… เราน่าจะต้องไปย้อนแก้ยาวหลายตอนเลย ถถถถถถถ นี่ก็จำรายละเอียดได้ไม่ค่อยเป๊ะมาก ไม่ได้อ่านนาน น่าจะอ่านละเอียดสักรอบก่อนแปลนะเนี่ย TT