เกมของผมไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้นซะหน่อย! - ตอนที่ 113 : เกมอันเบี้ยวบิด [1]
ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมากจนไม่มีใครทันตั้งตัว ในชั่ววินาทีหนึ่ง ไคล์ยังคงพูดคุยอยู่กับเซธ
ในวินาทีต่อมา—
ระลอกคลื่นไร้เสียงก่อตัวขึ้นกลางคัน ราวกับมวลอากาศที่บิดเบี้ยวด้วยไอความร้อน
แล้ว… มันก็อยู่ตรงนั้น
ร่างสูงลีบโผล่ขึ้นตรงด้านหลังเซธ กลิ่นอายของมันชั่วร้ายจนดูเหมือนดูดกลืนเอาความอบอุ่นไปจากห้องจนหมดสิ้น มันสวมชุดสูทสีดำขาดรุ่งริ่ง เนื้อผ้าหลวมโคร่งเล็กน้อย หมวกทรงสูงคดงอตั้งอยู่บนศีรษะเรียวแคบนั้น บดบังเครื่องหน้าเกือบทุกส่วน หลงเหลือเพียงรอยยิ้มบิดเบี้ยวน่าสะอิดสะเอียนอันเด่นชัดบนใบหน้าซีดเซียวของมัน
ลมหายใจของไคล์สะดุดกึก สิ่งนั้นยกแขนขึ้นข้างหนึ่ง ลูบไล้นิ้วยาวเหยียดไปตามลำคอของเซธอย่างเชื่องช้าราวกับกำลังทะนุถนอม
‘มันมาตั้งแต่เมื่อไ…’
ในตอนที่ไคล์ตั้งสติได้และเริ่มจะตอบโต้ เซธก็ค่อย ๆ ยกมือขึ้นและทาบนิ้วชี้บนริมฝีปากของตนเอง
ความสงบนิ่งของเขาชวนใจหายจนไคล์ถึงกับไปไม่เป็นชั่วขณะ
บางที การที่เขาไม่ได้พูดอะไรออกมาเลยอาจจะเป็นเรื่องดีแล้วก็เป็นได้ เพราะ… อัลเลอร์แมน (Allerman) สมาชิกลำดับชั้นที่สามคนหนึ่ง เอ่ยโพล่งขึ้นมาก่อนใคร เสียงของเขาดังก้องกังวาน
แต่นั่นคงเป็นความผิดพลาดข้อร้ายแรงที่สุดในชีวิตของเขา
“เวรเอ๊ย! เร็วเข้า! ฉันจะ—!”
ราวกับว่าคำพูดเหล่านั้นเป็นการอัญเชิญมัน
เพียงไม่กี่อึดใจหลังจากที่เขาอ้าปาก ร่างนั้นพลันปรากฏกายขึ้นเบื้องหลัง ลำตัวสูงชะลูดทอดเงาเส้นใหญ่ทาบทับลงบนตัวเขาท่ามกลางแสงจันทร์ที่วูบไหวเข้ามา
กร๊อบ—!
มือของอัลเลอร์แมนสะบัดขึ้นเป็นองศาผิดธรรมชาติ กระดูกลั่นเสียงแตกหักราวกับกิ่งไม้แห้ง ก่อนที่เขาจะทันได้สูดหายใจเพื่อกรีดร้อง ฝ่ามือหนึ่งตะปบครอบปาก นิ้วเรียวเล็กโค้งงอรอบใบหน้าของเขา
“…!”
กร๊อบ!
เสียงครวญครางอู้อี้เล็ดลอดออกมาด้วยความตื่นตระหนก แขนอีกข้างหักพับไปด้านหลัง ส่งเสียงกรอบน่าคลื่นเหียน ถัดมาเป็นขาทั้งสองที่ทรุดฮวบ หัวเข่าบิดงอผิดทิศทาง และร่างกายของเขาก็ร่วงผล็อย
ตุบ
เขาล้มลงกับพื้นด้วยสีหน้าบิดเบี้ยว ร่างหนึ่งปรากฏเลือนรางอยู่เหนือเขา
ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมากเสียจนไม่มีเวลาให้ใครได้ตอบสนอง ทุกคนไม่รู้จะทำอย่างไร ทำได้เพียงจ้องมองภาพเบื้องหน้า
ความเงียบเข้าปกคลุม
ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน อัลเลอร์แมนยังคงอยู่บนพื้น ร่างของเขากระตุกเป็นระยะ
นี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้น?
ได้ยังไงกัน…
“ฮ่าาา—!”
เสียงกรีดร้องดังตามมาทันที
ไอริส (Iris) สมาชิกผมบลอนด์ลำดับชั้นที่สาม ชักปืนพิเศษของเธอออกมา เล็งไปที่ร่างบิดเบี้ยวนั้น ในขณะเดียวกันหัวสมองก็ปั่นป่วน โหนดของเธอลุกโชนจนนัยน์ตาทั้งสองกลายเป็นสีน้ำเงิน
เธอพร้อมจะโจมตีมันด้วยทุกสิ่งอย่างที่ตัวเองมี
“ไอ้สารเลว! ฉันจะฆ่า—!”
ทว่า…
กร๊อบ!
“ฮ้า!”
ทันทีที่เธอยกปืนขึ้น ข้อศอกของเธอพลันคดโค้งลั่นเสียงเผาะโทนแหลม พับเข้าไปข้างในราวกับท่อนกระดูกเป็นเพียงดินเหนียวอ่อนนุ่ม ข้อเข่าทั้งสองทรุดลงสู่เบื้องล่าง และเธอก็พังทลายลงกับพื้นไม่ต่างจากตุ๊กตาที่แตกหัก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความงุนงง อาวุธหลุดไหลจากกำมือ
ตุบ!
เสียงนั้นดังขึ้น ตามมาด้วยความเงียบสงัดชั่วครู่หนึ่ง
แต่แล้ว…
การเปลี่ยนแปลงเริ่มเกิดขึ้นกับเธอ
ผิวหนังเริ่มซีดเผือดและบางลง ขึงตึงแนบชิดติดกับโครงกะโหลก เส้นเลือดกลายเป็นสีคล้ำ เหี่ยวแห้งภายใต้แผ่นผิวห่อหุ้มลำตัว แขนขากระตุกหนึ่งครั้งก่อนจะแข็งค้าง… และจากนั้น ร่างกายของเธอก็เริ่มลีบฝ่อ
ริมฝีปากปริแตก แก้มตอบลึกเป็นร่องโหว่ ดวงตาที่ยังคงเบิกค้างอยู่นั้นเริ่มขุ่นมัว เหม่อมองความว่างเปล่า
เธอยังมีชีวิตอยู่…
ไคล์เฝ้ามองเหตุการณ์ทั้งหมดพร้อมกับกลั้นหายใจ ทั่วทั้งร่างกายของเขาแข็งทื่อ
นี่เป็นครั้งแรก… ครั้งแรกที่เขารู้สึกมืดแปดด้านขนาดนี้
หัวสมองของเขาว่างเปล่า ช่องปากพลางแห้งผาก ความผิดปกติตัวนี้… มันอยู่ลำดับชั้นสูงแบบไม่ต้องสงสัย ไคล์รู้สึกอับจนหนทาง ตอนนี้เขาไม่มีข้อมูลเพียงพอ
เขา—
ไม่สิ เดี๋ยวก่อน
ทันใดนั้นเอง ไคล์ก็คิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ใบหน้าของเขาค่อย ๆ หันไปทางเซธซึ่งยังคงยืนนิ่งอยู่ สีหน้าของเขาสงบอย่างน่าประหลาด ขณะที่นิ้วมือนั้นยังคงแตะอยู่กลางริมฝีปาก
เขาพยายามจะบอกอะไรน่ะ? ให้เงียบงั้นเหรอ…?
สายตาของพวกเขาประสานกัน เซธพยักหน้าช้า ๆ
คิ้วของไคล์เลิกขึ้น แต่ท้ายที่สุด เขาก็หันไปมองคนอื่น ๆ และยกมือขึ้นปิดปาก
‘เงียบไว้! อย่าก่อเสียง!’
แม้จะพูดไม่ได้ เขาก็พยายามสื่อสารผ่านทางสายตา
โชคดีที่คนอื่น ๆ เข้าใจ พวกเขาปิดปากและสะกดลมหายใจ และภายในวินาทีนั้น ความผิดปกติก็หยุดเคลื่อนไหว สายตาของมันจับจ้องเซธผู้หลับตาอยู่
เซธตระหนักถึงสถานการณ์ของตนเองได้เป็นอย่างดี ชายบิดเบี้ยว… มันก็แค่กำลังเล่นสนุก
มันเจอตัวเขาแล้ว ตอนนี้จึงเหลือแค่ไล่ฆ่าคนที่ทำให้เกิดเสียงไปทีละราย
สถานการณ์นี้…
กลายเป็นเกมสำหรับมันแล้วเรียบร้อย
ชายชอบเล่น เกมกล วิปลาส
เมื่อนึกถึงกวีวรรคหนึ่งขึ้นมา เซธก็มั่นใจ
ทั้งหมดนี้…
เป็นเกมวิปลาสของชายบิดเบี้ยว
มันเดินนวยนาดมาเยือนด้านหลังเซธ นิ้วมือผอมยาวขูดบนลำคอของเขาอีกครั้งหนึ่ง โลหิตเริ่มซึมออกมาเป็นทางสีแดงยาวไหลลงมาตามแนวคอ
จากนั้นมันก็เบนความสนใจไปทางผู้คนที่เหลือ ราวกับกำลังท้าทายให้พวกเขาขยับตัว
ให้พวกเขาสร้างเสียงออกมา
ทว่าในตอนนี้ ไม่มีใครกล้าทำให้เกิดเสียงแม้แต่น้อยเดียว ทุกคนตระหนักดีถึงสถานการณ์ปัจจุบัน สมองของไคล์และคนอื่น ๆ กำลังหมุนวุ่นวาย พยายามหาทางแก้ไขสถานการณ์อย่างสุดความสามารถ
แต่แล้ว…
“ช-ช่วยด้วย”
เสียงร้องขอความช่วยเหลือดังขึ้นกะทันหัน
ศีรษะทั้งหมดหันขวับไปมองหนึ่งในสมาชิกที่อยู่บนพื้น ดวงตาของพวกเขาเบิกกว้าง
เสียงนี้…
ทุกคนจำได้แม่น
มันเป็นเสียงของไอริส
“ขะ… ขอร้องล่ะ ช่วยด้วย ฉัน… ยังรอดอยู่ ยังไม่สายเกินไปนะ”
เมื่อเสียงของเธอดังก้อง ไคล์เลียริมฝีปากและกำลังเปิดมันอ้า แต่ทันทีที่ทำเช่นนั้น เขาก็เห็นเซธจากหางตา เซธแนบนิ้วชี้กับริมฝีปากและหันศีรษะอย่างช้า ๆ จ้องมองชายร่างสูงโย่งที่อยู่ข้างหลังตน
โซอี้และเรย์มอนด์ดูเหมือนจะเข้าใจข้อความนั้นแล้ว แต่ว่า…
“ฉันมองไม่เห็นเลย… พวกนายอยู่ไหนกัน…? ฉัน…”
“ไอริส ทนไว้—!”
ริชาร์ด (Richard) !!
กร๊อบ!
ไม่ใช่ทุกคนที่จะเข้าใจข้อความทัน และในวินาทีนั้นเอง ร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นด้านหลัง แขนขาหักสะบั้นทำมุมผิดธรรมชาติ ก่อนที่ร่างเจ้าของเสียงจะล้มแผละลงกับพื้น
ใบหน้าของไคล์บิดเกร็งเมื่อเห็นภาพดังกล่าว ร่างกายของเขาสั่นกระตุกเพราะอยากจะเข้าไปช่วย แต่อีกใจหนึ่งก็รู้ดีว่าทำไม่ได้
‘เชี่ย! เชี่ย! เชี่ย!’
ไคล์กัดฟันแน่น กล้ามเนื้อเกร็งตัวขณะพยายามรักษาความเยือกเย็นอย่างถึงที่สุด
เขารู้ว่าทั้งหมดนี้เป็นกับดัก
เขาพูดไม่ได้ เขาต้องเงียบเอาไว้
ตุบ!
บรรยากาศรอบข้างกลับสู่ความเงียบงันอีกครั้งหนึ่ง ดวงตาทุกคู่หันไปหาชายบิดเบี้ยวที่ยืนอยู่ข้างหลังเซธ รอยยิ้มของมันฉีกกว้างขึ้นจนถึงขอบหมวกทรงสูง
ความตึงเครียดพุ่งพรวดถึงขีดสุดขณะที่พวกเขาจ้องมองมัน
ทว่าเหมือนกับโชคร้ายยังไม่หนำใจ ไม่นานนัก ชายบิดเบี้ยวก็ผละกายออกจากเซธไปยังผนังด้านหนึ่ง นิ้วเรียวยาวของมันกดลงบนผนังเปื่อยยุ่ยและเริ่มสลักบางสิ่งบางอย่าง
ท่ามกลางความเงียบสงัด เสียงขูดขีดดังสนั่นเติมเต็มภายในห้อง บดเบียดเสียดแทงเข้าสู่โสตประสาทหู จิกทึ้งสติสัมปชัญญะของทุกคน
ครืดดด ครืดดด
เสียงนั้นเป็นสิ่งเดียวที่พวกเขาได้ยิน มันพรากทุกอณูอากาศไปจากปอด แต่ละครั้งขมวดช่องท้องของพวกเขาจนบิดมวน
มันรู้สึกราวกับว่าเสียงนั้นจะคงอยู่ไปชั่วนิรันดร์ แต่แล้ว—
เสียงหยุดลง บทกลอนหนึ่งปรากฏขึ้น
อย่าส่งเสียง ติ๊กต่อก ฟังอย่างเดียว
ชายบิดเบี้ยว จะเดินเคียง เข้าคืบคลาน
เขากลืนกิน ไล่ตาม เสียงกังวาน
เขาดื่มทาน เสียงครวญคราญ กระหายหิว
เริ่มจากเงา ทาบทับ ไปลับหลัง
เสียงผุพัง สั่นดัง จากเรียวนิ้ว
หนึ่งคำขาน ปรากฏ เขาลอยพลิ้ว
เสียงปลิดปลิว กรีดร้อง เขาเข้าใกล้
ชายชอบเล่น เกมกล วิปลาส
เสียงเขาอาจ เปลี่ยนแปลง แต่กายไม่
จงระวัง เสียงเพรียก เขาเรียกได้
กัดลิ้นไว้ ข่มกลั้น อัสสุหลาก
ก่อนสุ้มเสียง สุดท้ายแปร เป็นคำลวง
เจ้ารู้ล่วง ชายบิดเบี้ยว มิเคยจาก…
เว้นเสียว่า ยอมฝัง เสียงเจ้าฝาก
ชายบิดเบี้ยวหันศีรษะมามองพวกเขาอย่างเชื่องช้า รอยยิ้มฉีกกว้างสยดสยองของมันยิ่งบิดเบี้ยวมากขึ้นกว่าเก่า
แม้นจะไม่มีคำพูดใดเอื้อนเอ่ยออกมา แต่ทุกคนล้วนเข้าใจในทันที
บทกวีนี้…
มันเป็นข้อความ
ข้อความแจ้งแก่พวกเขาว่า นี่คือเกม
เกมระหว่าง มัน กับ พวกเขา
ชายบิดเบี้ยวกำลังกล่าวต้อนรับ
ยินดีต้อนรับ สู่เกมอันเบี้ยวบิดของตัวมัน