หยุดหมอนี่ที! ก่อนที่วิถีเซียนจะเพี้ยนไปกว่านี้ - บทที่ 912 ทายาทเซียน

บทที่ 912 ทายาทเซียน
ร่างกายของหมิงไท่สั่นเทา ไม่อาจเอื้อนเอ่ยคำใดออกมา

เซียนอมตะทำสิ่งต่าง ๆ อย่างระมัดระวัง รู้ว่าตัวตนของตนเป็นความลับ ไม่อาจบอกคนนอก จึงระวังควบคุม นางเพียงแผ่รัศมีเซียนไปยังกระบี่วิเศษทุกเล่ม หมิงไท่และคนอื่น ๆ ไม่อาจรับรู้ แต่นางมองข้ามสิ่งหนึ่ง นั่นคือหมิงไท่สามารถรับรู้ความเปลี่ยนแปลงของกระบี่วิเศษได้ เขารับรู้ว่ากระบี่วิเศษทั้งหลายกำลังเปล่งเสียงโห่ร้อง ยินดีปรีดา ต้องการยอมจำนนต่อลู่หยางผู้มีรากฐานกระบี่ กระบี่เซียน และวิญญาณกระบี่เซียน!

หากได้ติดตามลู่หยาง พวกมันอาจจะกลายเป็นกระบี่เซียน กำเนิดวิญญาณกระบี่ระดับอาวุธเซียน! นี่คือโอกาสอันยิ่งใหญ่สำหรับกระบี่วิเศษทุกเล่ม!

หมิงไท่มองลู่หยางด้วยความไม่อยากเชื่อ ลู่หยางมีวิญญาณกระบี่ระดับอาวุธเซียนหรือ?! เขาทำได้อย่างไร ในประวัติศาสตร์เคยมีวิญญาณกระบี่ระดับนี้มาก่อนหรือ? หากไม่ใช่เพราะตอนนี้เขาเป็นร่างมนุษย์แล้ว เขาอยากจะเป็นกระบี่ของลู่หยางเลยทีเดียว!

ประมุขกวานและคนอื่น ๆ ไม่อาจรับรู้ความคิดของวิญญาณกระบี่ได้ชัดเจนเหมือนหมิงไท่ “เป็นไปได้อย่างไร ทำไมลู่หยางจึงได้รับความนิยมถึงเพียงนี้?” พวกเขางุนงง เรื่องนี้ไม่อาจอธิบายได้ด้วยการมีรากฐานกระบี่เพียงอย่างเดียว เมื่อครั้งที่ท่านเต๋าปู้อวี่เข้าร่วมงานถามกระบี่ ก็ได้รับการยอมรับจากกระบี่วิเศษเพียงบางส่วนเท่านั้น ท่านเต๋าปู้อวี่สร้างความฮือฮาพอสมควรในตอนนั้น แต่เมื่อเทียบกับลู่หยางในตอนนี้ ก็ไม่อาจเทียบกันได้เลย

ผู้บำเพ็ญวิถีกระบี่คนอื่น ๆ ยืนอึ้งอยู่กับที่ สายตาเลื่อนลอย มองลู่หยางที่ยืนอยู่ตรงทางเข้า หันหลังให้แหล่งกำเนิดแสง ราวกับเทพเจ้า พวกเขาใช้ความสามารถทั้งหมดยังไม่อาจได้รับการยอมรับจากกระบี่วิเศษสักเล่ม แต่ลู่หยางเพียงยืนตรงนั้นปล่อยพลัง ก็ทำให้กระบี่วิเศษในโรงเก็บกระบี่แห่กันมา เสวียสือโล่วสีหน้าเหม่อลอย ถามคำถามอย่างเซ่อ ๆ “ไม่ใช่ว่าการเลือกกระบี่ดูที่วาสนาหรอกหรือ?” ลู่หยางมีวาสนากับกระบี่วิเศษในโรงเก็บกระบี่มากมายถึงเพียงนี้หรือ?

แม้ว่าลู่หยางจะมาโรงเก็บกระบี่เพื่อเลือกกระบี่เป็นครั้งแรก แต่เมื่อเห็นกระบี่วิเศษเป็นหมู่เป็นกอง แล้วดูปฏิกิริยาของหมิงไท่ ก็รู้ว่าสถานการณ์ตอนนี้ไม่ค่อยปกติ สาเหตุของสถานการณ์เช่นนี้ คงไม่เกี่ยวกับตนเองมากนัก น่าจะเป็นเพราะเซียนอมตะวิญญาณกระบี่ปลอมคนนี้

เซียนอมตะกล่าวอย่างตื่นเต้น “เจ้าหยางน้อย เจ้าหยางน้อย รีบเก็บพวกมันไปเสีย วิญญาณของนักโทษที่ยอดเขาคุมขังจะได้มีที่อยู่แล้ว!” เซียนอมตะยังคิดถึงนักโทษที่ยอดเขาคุมขังไม่เคยลืม “ไม่ต้องกลัวว่าแผ่นหยกประจำตัวของเจ้าจะเก็บไม่พอ เรายังมีโลกเล็กของกระบี่ชิงเฟิงไม่ใช่หรือ? พอใช้แล้ว”

เซียนอมตะคิดรอบคอบ แม้แต่วิธีขนย้ายกระบี่วิเศษก็คิดไว้แล้ว เซียนอมตะแน่นอนว่าย่อมดีใจ เจ้าหยางน้อยเป็นรัฐมนตรีของราชวงศ์ต้าโถว กระบี่วิเศษเหล่านี้ล้วนเป็นบริวารของเจ้าหยางน้อย ย่อมกลายเป็นสมบัติของราชวงศ์ต้าโถวโดยธรรมชาติ สำหรับกิจการของราชวงศ์ต้าโถว เซียนอมตะฉลาดอยู่เสมอ

ลู่หยาง “……” เซียนน้อย ท่านคิดรอบคอบจริงๆ แต่ท่านเคยคิดถึงปฏิกิริยาของหอกระบี่หรือไม่

ขณะที่ลู่หยางกำลังครุ่นคิดว่าควรเลือกกระบี่เล่มใดเป็นกระบี่ประจำตัว หมิงไท่ที่อยู่ข้าง ๆ ก็ร้องอุทานขึ้นทันที “กระบี่เล่มนั้นก็มีปฏิกิริยาด้วยหรือ?!”

ลู่หยางได้สติ มองไปตามทิศทางสายตาของหมิงไท่ เห็นกระบี่อีกเล่มปักอยู่บนพื้นโรงเก็บกระบี่ แตกต่างจากกระบี่เล่มอื่นที่ลอยอยู่บนท้องฟ้า อย่างไรก็ตาม กระบี่เล่มนั้นสั่นไหวไม่หยุด แสดงว่าก็มีปฏิกิริยาต่อลู่หยางเช่นกัน

“กระบี่เล่มนั้นเก่งกาจมากหรือ?” ลู่หยางถามอย่างไม่เข้าใจ

หมิงไท่สีหน้าเคร่งขรึม “กระบี่วิเศษทุกเล่มในโรงเก็บกระบี่ล้วนอยู่ในการควบคุมของข้า ยกเว้นเล่มนั้น กระบี่เล่มนั้นไม่ได้มาจากหอกระบี่ แต่เป็นสิ่งที่เจ้า…ประมุขรุ่นแรกได้มาโดยบังเอิญ คุณภาพไม่ด้อยกว่ากระบี่ฮั่นกวงของข้า สมควรได้รับการเรียกขานว่ากระบี่เซียน ประมุขรุ่นแรกมีวิถีกระบี่เหนือใต้หล้า แต่ก็ไม่เคยได้รับการยอมรับจากกระบี่เล่มนั้น ไม่มีทางเลือก ประมุขรุ่นแรกจึงเก็บกระบี่เล่มนี้ไว้ในโรงเก็บกระบี่ หวังว่าวันหนึ่งจะมีผู้มีวาสนาได้รับมัน นี่คือที่มาของโรงเก็บกระบี่”

หมิงไท่มองกระบี่นิรนามที่สั่นไหวไม่หยุด พยายามแทรกดินออกมา กล่าวช้า ๆ “อย่างไรก็ตาม หนึ่งหมื่นปีผ่านไป กระบี่เล่มนั้นยังคงอยู่เช่นนั้น ไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ ต่อเสียงเรียกของผู้บำเพ็ญวิถีกระบี่ใด จนกระทั่งศิษย์พี่ลู่หยางปรากฏตัว”

ลู่หยางได้ยินว่านั่นคือกระบี่เซียนอีกเล่มหนึ่ง รู้สึกประหลาดใจยิ่งนัก

“เอ๊ะ ทำไมกระบี่นี้ดูคุ้นตาจัง?” เซียนอมตะมองกระบี่นิรนามที่โผล่แค่ด้ามกระบี่ ค่อย ๆ เทียบกับภาพในความทรงจำ “นึกออกแล้ว นี่ไม่ใช่กระบี่เฉิงอิงของหลิวหนิงเสวียนหรอกหรือ!”

ลู่หยางรู้สึกว่าชื่อหลิวหนิงเสวียนคุ้นหู จู่ ๆ เขาก็นึกออก หลิวหนิงเสวียน ผู้มีพรสวรรค์วิถีกระบี่เหนือผู้ใด เรียกได้ว่าเป็นอันดับหนึ่งแห่งยุคโบราณ เชี่ยวชาญทั้งพิณและกระบี่ ผู้สร้างท่าคนกระบี่เป็นหนึ่งเดียว ตอนต่อสู้กับเซียนอมตะ ยกระดับถึงขีดสุด หลอมรวมกับกระบี่เป็นหนึ่งเดียว ไม่อาจแยกจากกัน

ปัจจุบัน เมื่อพูดถึงผู้บำเพ็ญวิถีกระบี่ที่แข็งแกร่งที่สุด ผู้คนมักกล่าวถึงหลิวหนิงเสวียนและผู้สูงส่งแห่งหอกระบี่พร้อมกัน กระบี่เจ็ดดาวที่เขาได้มาจากดินแดนลับแห่งสรรพสิ่งก็เคยเป็นกระบี่ของหลิวหนิงเสวียน! เมื่อคิดถึงตรงนี้ ลู่หยางก็มีลางสังหรณ์ไม่ดี เขากำลังจะถามเซียนอมตะเพิ่มเติม ก็เห็นกระบี่เฉิงอิงพุ่งขึ้นฟ้า แผ่รัศมีที่ทำให้ใจสั่น พุ่งทะลวงกระบี่วิเศษที่เรียงอย่างเป็นระเบียบ

เงาร่างหนึ่งลอยออกมาจากกระบี่เฉิงอิง หากไม่ใช่หลิวหนิงเสวียนแล้วจะเป็นใคร! หลิวหนิงเสวียนในชุดโบราณ ปรากฏต่อหน้าทุกคนในรูปแบบวิญญาณกระบี่เซียน เขากวาดตามองทุกคนด้วยสายตาโกรธเกรี้ยว สุดท้ายหยุดสายตาที่ลู่หยาง สีหน้าไม่เป็นมิตร

“เมื่อครู่ เจ้านั่นแหละปล่อยพลังของเซียนอิงเทียน!”

“……เซียนอิงเทียน?” ลู่หยางไม่คิดว่าพอหลิวหนิงเสวียนปรากฏตัวก็จะถามเรื่องนี้

หลิวหนิงเสวียนยิ้มเย็น สายตาเย็นชาลง “ยังจะหลอกข้าอีก ครั้งนั้นเซียนอิงเทียนบีบให้ข้าต้องใช้ท่าคนกระบี่เป็นหนึ่งเดียวจึงหนีรอด ทำให้ข้าเป็นสภาพนี้ เป็นคนก็ไม่เป็นผีก็ไม่ ข้าจะจำพลังของเขาผิดได้อย่างไร!”

ลู่หยางเข้าใจแล้ว ความทรงจำของหลิวหนิงเสวียนก็ถูกแก้ไขด้วย ผู้อยู่เบื้องหลังแก้ไขความทรงจำของเขาให้เป็นการต่อสู้ครั้งสุดท้ายกับเซียนอิงเทียน แม้ความทรงจำของเอ้าหลิงและเจียงเหลียนอี๋จะถูกลบไปด้วย แต่พวกนางมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับเซียนอมตะ แม้จะลืมไปหมด แต่เมื่อเห็นเซียนอมตะก็ยังรู้สึกคุ้นตา หลิวหนิงเสวียนก็เช่นกัน เขากับเซียนอมตะมีแค้นถึงตาย จะลืมได้อย่างไร ด้วยเหตุผลต่าง ๆ เขาจึงเข้าใจผิดว่าพลังของเซียนอมตะเป็นพลังของเซียนอิงเทียน

“หากข้าเดาไม่ผิด เจ้าหนุ่ม เจ้าน่าจะเป็นทายาทของเซียนอิงเทียนกระมัง”

ลู่หยางรู้สึกว่าหลิวหนิงเสวียนเข้าใจผิดเขาค่อนข้างมาก แต่ในสายตาคนอื่น เรื่องกลับดูไม่เป็นเช่นนั้น หลิวหนิงเสวียนบอกว่าลู่หยางเป็นทายาทของเซียนอิงเทียนแล้วจะเป็นเท็จได้อย่างไร?

“น่าแปลกไม่ใช่หรือที่ลู่หยางเก่งกาจถึงเพียงนี้ ที่แท้เป็นเพราะได้รับการถ่ายทอดจากเซียนอิงเทียน!”

“ทายาทเซียน น่ากลัวยิ่งนัก……” ชาวหอกระบี่ต่างพากันพยักหน้า พฤติกรรมต่าง ๆ ของลู่หยางล้วนมีคำอธิบายแล้ว “น่าแปลกไม่ใช่หรือที่ลู่หยางสามารถสู้กับรองประมุขลู่ได้สูสี ที่แท้ทั้งสองคนล้วนเป็นทายาทเซียน”

“อืม เจ้าเป็นวิญญาณกระบี่ที่กลายเป็นมนุษย์หรือ?” หลิวหนิงเสวียนสังเกตเห็นหมิงไท่ที่อยู่ข้างลู่หยาง เริ่มมีความคิดฆ่า

หลังจากถูกเซียนอมตะทำให้บาดเจ็บสาหัส เพื่อหนีรอด เขาจึงใช้ท่าคนกระบี่เป็นหนึ่งเดียว ซึ่งทำให้กระบี่เฉิงอิงแตกหัก กลายเป็นกระบี่ไร้ค่า เขาจึงสลบไป ในระหว่างนั้น กระบี่เฉิงอิงเปลี่ยนมือหลายครั้ง พบช่างตีดาบและปรมาจารย์วิถีกระบี่หลายคน ซึ่งจำแนกได้ว่ากระบี่เฉิงอิงไม่ธรรมดา ค่อย ๆ ซ่อมแซมกระบี่เฉิงอิง ทำให้เขาฟื้นคืนสติ ตอนนั้นเป็นยุคแคว้นต้าอวี๋แล้ว

ปัจจุบันหลิวหนิงเสวียนอยู่ในสภาพวิญญาณกระบี่ วิญญาณกระบี่ดำรงอยู่ตลอดกาล ทำให้เขามีชีวิตอยู่จนถึงปัจจุบัน แตกต่างจากหมิงไท่ซึ่งเป็นวิญญาณกระบี่โดยกำเนิด เขาเป็นวิญญาณกระบี่ภายหลัง วิญญาณกระบี่โดยกำเนิดสามารถกลายเป็นมนุษย์ได้ แต่วิญญาณกระบี่ภายหลังทำไม่ได้ ตลอดชีวิตไม่อาจแยกจากกระบี่เฉิงอิง ดังนั้นเขาจึงเกลียดวิญญาณกระบี่โดยกำเนิดเป็นพิเศษ