หยุดหมอนี่ที! ก่อนที่วิถีเซียนจะเพี้ยนไปกว่านี้ - บทที่ 913 ประมุขหอกระบี่
บทที่ 913 ประมุขหอกระบี่
“เมื่อครู่เขาพูดอะไรกัน หมิงไท่เป็นวิญญาณกระบี่กลายเป็นคนหรือ?”
เหล่าผู้บำเพ็ญวิถีกระบี่มองหมิงไท่ด้วยความไม่อยากเชื่อ ลู่หยางเป็นศิษย์ของเซียนอิงเทียน หมิงไท่เป็นวิญญาณกระบี่กลายเป็นคน ไม่ใช่นะ พวกเจ้าสองคนล้วนมีตัวตนพิเศษเช่นนี้ เมื่อเทียบกับพวกเจ้าสองคนแล้ว พวกเราดูธรรมดาเกินไปหรือไม่?
แต่เดิมผู้บำเพ็ญวิถีกระบี่รู้สึกว่ายุคทองกำลังจะมาถึง เป็นเวลาที่พวกเขาจะได้แสดงความสามารถ
แต่ผลลัพธ์กลับพบว่าแค่เรื่องชาติกำเนิดก็แพ้ราบคาบแล้ว
จะว่าไป การมีชาติกำเนิดพิเศษก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่ ในประวัติศาสตร์มีผู้บำเพ็ญมากมายที่ผ่านการฝึกฝนอย่างหนัก เอาชนะศัตรูที่มีชาติกำเนิดพิเศษได้ กลายเป็นตำนานอันน่าประทับใจ
แต่ปัญหาคือ พวกเขาฝึกฝนอย่างหนักแล้วก็ยังเอาชนะลู่หยางกับหมิงไท่ไม่ได้อยู่ดี
ถ้าเป็นเช่นนี้ จะแย่งชิงยุคทองไปทำไมกัน
ผู้อาวุโสของหอกระบี่สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย ไม่คิดว่าวิญญาณกระบี่โบราณไร้ชื่อนี้จะเปิดเผยตัวตนของหมิงไท่ออกมาได้ทันที ไม่รู้ว่าจะเป็นโชคดีหรือโชคร้าย
อวี้เมิ่งเมิ่งค่อยๆ เคลื่อนเข้าใกล้ลู่หยาง นางสัมผัสได้ว่าท่าทีของหลิวหนิงเซวียนมีบางอย่างไม่ชอบมาพากล คลื่นพลังงานที่แผ่ออกมาเป็นระยะทำให้นางรู้สึกไม่สบายใจ
หากอวี้เมิ่งเมิ่งอยู่ในโลกภายนอกสักระยะ นางคงรู้ว่านี่เรียกว่า ‘กลิ่นอายสังหาร’
หลิวหนิงเซวียนจ้องมองหมิงไท่ เผยรอยยิ้มโหดเหี้ยมอันตราย พูดช้าๆ ว่า
“วิญญาณกระบี่ธรรมชาติช่างดีจริงๆ ถึงกับแปลงร่างเป็นมนุษย์ได้ ไม่เหมือนข้า ได้แต่อยู่ในกระบี่เท่านั้น”
ลู่หยางสีหน้าเปลี่ยนไป รีบขวางหน้าหมิงไท่ไว้ “เจ้าคิดจะทำอะไร!”
หลิวหนิงเซวียนเห็นการกระทำของลู่หยางแล้วรู้สึกขบขัน “เจ้าหนุ่ม อย่าคิดว่าเจ้าได้รับการถ่ายทอดจากเซียนอิงเทียนแล้วข้าจะกลัวเจ้า”
“ข้าขอเดาว่า เจ้าแค่ได้รับการถ่ายทอดจากเซียนอิงเทียน ได้เห็นแต่ร่างจำลองของเซียนอิงเทียน ไม่เคยพบตัวจริงของเซียนอิงเทียนใช่หรือไม่!”
ดูจากสีหน้าของลู่หยาง หลิวหนิงเซวียนยิ่งมั่นใจในการคาดเดาของตน “เซียนอิงเทียนไม่ได้ปรากฏตัวมานานแล้ว เป็นไปได้ว่าตายไปนานแล้ว”
ด้วยนิสัยชอบโอ้อวดของเซียนอิงเทียน จะเป็นไปได้อย่างไรที่จะเงียบหายไปหลายหมื่นปี โดยไม่มีความเคลื่อนไหว ต้องมีปัญหาแน่นอน
หากไม่ใช่เพราะกังวลว่าเซียนอิงเทียนอาจยังมีชีวิตอยู่ เขาคงฆ่าแม้แต่ลู่หยางไปแล้ว!
หนึ่งหมื่นกว่าปีก่อน หลังจากกระบี่เซิ่งอิ่งตกอยู่ในมือประมุขหอกระบี่ หลิวหนิงเซวียนก็กังวลว่าประมุขหอกระบี่จะมองเห็นตนที่อยู่ในกระบี่ จึงหลับใหลอยู่ตลอด
พอตื่นขึ้นมาก็เห็นศิษย์ของศัตรูเก่าที่เคยมีเรื่องเป็นปฏิปักษ์กัน แล้วยังได้เห็นวิญญาณกระบี่แปลงร่างเป็นมนุษย์ หากไม่ฆ่าคนทั้งสองเพื่อระบายความแค้น ก็ไม่รู้จะทำอย่างไรแล้ว!
หลิวหนิงเซวียนควบคุมกระบี่เซิ่งอิ่ง ปล่อยคมกระบี่ไร้รูปออกมา แสงสว่างเจิดจ้า สุกสว่างไร้ขอบเขต แสงสว่างยังเจิดจ้ากว่าหยกเรืองแสงชั้นเลิศที่อยู่บนยอดคลังกระบี่ อานุภาพรุนแรงจนทำให้คลังกระบี่ทั้งหลังสั่นสะเทือน หอกระบี่เบื้องบนก็โคลงเคลงไปมา ทนรับแรงของคมกระบี่นี้ไม่ไหว!
คมกระบี่ไร้รูปพุ่งไปยังหมิงไท่ ท่าทีมุ่งมั่นจะสังหารในคราวเดียว!
เหล่าผู้บำเพ็ญวิถีกระบี่เห็นดังนั้นต่างตกใจจนตัวสั่น คิดว่าแม้แต่ผู้บำเพ็ญขั้นข้ามพิบัติทั่วไปก็คงรับมือไม่ไหว!
“รีบปกป้องหมิงไท่!”
ท่านผู้ดูแลรีบร้องตะโกน พร้อมกับเหล่าผู้อาวุโสทั้งสิบสองคน โดดมาขวางหน้าหมิงไท่ กระแสอักขระพุ่งทะลักออกมาจากกระบี่ของพวกเขา
อักขระสีทองทะลักออกมา แฝงหลักการสูงส่งอันเหนือชั้น ส่องประกายสะท้อน สร้างเป็นกำแพงกาบังวิถีกระบี่หมุนเวียนฟ้าดิน
โครม!
คมกระบี่ไร้รูปตกลงมาปะทะกับกำแพงกาบังวิถีกระบี่หมุนเวียนฟ้าดิน ปะทะกันเดือดพล่าน หลังจากยืนหยัดกันอยู่สามลมหายใจ ทั้งคมกระบี่ไร้รูปและกำแพงกาบังต่างแตกสลายพร้อมกัน!
“อ๊ากกก!”
ท่านผู้ดูแลและคนอื่นๆ ถูกแรงปะทะของคมกระบี่กระเด็นออกไป ซี่โครงหักไปไม่รู้กี่ซี่ มุมปากมีเลือดไหลออกมา
หลิวหนิงเซวียนหัวเราะเยาะ “แค่นี้หรือ?”
“พวกเจ้าควรดีใจ ข้าไม่ได้ลงมือมาหลายหมื่นปีแล้ว มือไม้ยังไม่คล่อง ไม่เช่นนั้นเพียงการโจมตีเมื่อครู่ก็สามารถกำจัดพวกเจ้าทั้งหมดได้แล้ว!”
“ไม่รู้ว่าครั้งนี้ พวกเจ้าจะใช้อะไรมาต้านรับ?”
หลิวหนิงเซวียนรวบรวมคมกระบี่ไร้รูปอีกครั้ง อานุภาพยิ่งรุนแรงกว่าเดิมหลายส่วน!
ท่านผู้ดูแลและคนอื่นๆ เห็นดังนั้นสีหน้าซีดขาว พวกเขาใช้กำลังทั้งหมดเพื่อต้านการโจมตีครั้งก่อน แล้วจะรับมืออย่างไรกัน?
ในจังหวะนั้น หยกเรืองแสงชั้นเลิศบนยอดคลังกระบี่เปล่งประกายอย่างไม่เคยมีมาก่อน ร่างงามหนึ่งก้าวออกมาจากแสงเก้าสีเจิดจ้า
“ข้าอยากรู้นักว่าใครกล้าทำร้ายหมิงไท่!”
ทุกคนจ้องมองร่างงามในแสงเก้าสีอย่างไม่กะพริบตา ไม่รู้ว่าผู้มีวรยุทธ์สูงส่งท่านใดปรากฏตัว
หมิงไท่เห็นร่างงามคุ้นตานั้น ดวงตาเป็นประกาย อดร้องเรียกออกมาไม่ได้ “ท่านประมุข!”
ท่านประมุข?
ท่านผู้ดูแลได้ยินหมิงไท่เรียกอีกฝ่ายเช่นนั้น ก็เข้าใจว่าผู้มาคือใคร
“ศิษย์หอกระบี่ไร้คุณธรรมขอคารวะท่านประมุข!”
หยกเรืองแสงชั้นเลิศแตกสลาย แสงเก้าสีจางหายไป เผยให้เห็นร่างที่แท้จริงของร่างงาม เป็นหญิงสาวผู้งดงามเหนือใคร ดูบอบบางอ่อนแอราวกับคุณหนูจากตระกูลใหญ่
มีเพียงสองสามคนที่รู้ว่า ประมุขหอกระบี่ที่แท้จริงคือสตรีผู้หนึ่ง
“ประมุขหอกระบี่?” หลิวหนิงเซวียนหรี่ตาลง แสดงท่าทีสงบนิ่ง นี่ไม่ใช่ร่างจริงของประมุขหอกระบี่แน่นอน
ประมุขหอกระบี่ราวกับไม่สนใจหลิวหนิงเซวียน บินลงมาลูบศีรษะหมิงไท่อย่างเอ็นดู
“เจ้าเลือกเดินบนเส้นทางการแปลงร่างเป็นมนุษย์จริงๆ สินะ”
“ท่านประมุข!”
หมิงไท่โผเข้ากอดประมุขหอกระบี่ ร่ำไห้สะอึกสะอื้น เขาคิดว่าชาตินี้คงไม่มีโอกาสได้พบประมุขหอกระบี่อีกแล้ว
“ดีแล้วๆ อย่าร้องไห้เลย ข้าไม่ได้เป็นอะไรมากไม่ใช่หรือ?” ประมุขหอกระบี่ปลอบโยนเสียงนุ่ม
จากนั้นนางก็หันไปมองหลิวหนิงเซวียนบนท้องฟ้า “เขาใช่คนที่จะรังแกเจ้าหรือไม่? ดูพี่สาวสั่งสอนเขาให้!”
ประมุขหอกระบี่รับกระบี่ฮั่นกวง บินขึ้นไปเผชิญหน้ากับหลิวหนิงเซวียน อากาศเย็นยะเยือกราวกับแข็งตัว
ประมุขหอกระบี่มองหลิวหนิงเซวียนอย่างดูแคลน คิ้วงามขมวดเข้าหากัน “เจ้ากล้ามาทำร้ายหมิงไท่ของข้า ดูท่าเจ้าเบื่อชีวิตเสียแล้ว!”
เซียนอมตะก็กำลังสังเกตสภาพของประมุขหอกระบี่ “น่าทึ่งจริงๆ สามารถหลงเหลือวิญญาณไว้จากการข้ามพิบัติกลายเป็นเซียน นางมีรูปแบบของผลการบำเพ็ญวิญญาณเป็นเค้าอยู่หรือ?”
นอกจากรูปแบบของผลการบำเพ็ญอมตะเป็นเค้า ก็มีเพียงรูปแบบของผลการบำเพ็ญวิญญาณเป็นเค้าเท่านั้นที่ทำเช่นนี้ได้
“เซียนน้อย หลิวหนิงเซวียนมีวรยุทธ์ระดับใดกัน?” ลู่หยางถามเบาๆ
“ขั้นข้ามพิบัติขีดสุด”
“แค่ขั้นข้ามพิบัติขีดสุดเท่านั้นหรือ?” ลู่หยางอดคิดไม่ได้ว่าทำไมตนจึงคิดว่าขั้นข้ามพิบัตินั้นไม่มากมายเลย
“ตอนนั้นเขากับข้าต่างพยายามจะรวบรวมรูปแบบของผลการบำเพ็ญสิ้นสลายเป็นเค้า เขาก็กล้าท้าทายข้า สู้กันไปสู้กันมาก็ใช้วิชารวมคนกับกระบี่หนีไป” เซียนอมตะบ่นอย่างไม่พอใจ
“น่าเสียดายที่เขากลายเป็นวิญญาณกระบี่ไปแล้ว วิญญาณกระบี่ไม่มีทางมีรูปแบบของผลการบำเพ็ญเป็นเค้าได้ ยกเว้นข้าเท่านั้น”
“หากเขาไม่กลายเป็นวิญญาณกระบี่ ก็ยังมีโอกาสพอสมควรที่จะรวบรวมรูปแบบของผลการบำเพ็ญสิ้นสลายเป็นเค้าได้”
ลู่หยางไม่คิดว่าเซียนอมตะจะประเมินหลิวหนิงเซวียนสูงเช่นนี้ แต่ก็เข้าใจได้ หากไม่มีความสามารถพอ คงไม่กล้าท้าทายเซียนอมตะ