หยุดหมอนี่ที! ก่อนที่วิถีเซียนจะเพี้ยนไปกว่านี้ - บทที่ 677 หนึ่งกระบวนท่า
“พวกเขาเพิ่งพูดอะไรนะ ประมุขลัทธิสวรรค์อวี้เป็นเซียน?” เจ้า
เมืองสงสัยในการได้ยินของตัวเองเป็นครั้งแรกในชีวิต
ในยุคที่แม้แต่กึ่งเซียนยังไม่ปรากฏ จะมีเซียนปรากฏได้อย่างไร?
แม้แต่ในการต่อสู้ที่เมืองฮั่นสุ่ย ที่ปรากฏก็เป็นเพียงจิตเซียนสาย
เดียวของเทพถั่ว ไม่ใช่ร่างจริง
มาถึงเมืองชุนเจียงของพวกเรา นอกจากกึ่งเซียนสองคนแล้ว
แม้แต่เซียนก็ออกมาอีกหรือ?
ป้าเยี่ยนพยักหน้าอย่างหนักแน่น “ไม่ผิดแน่ เพียงวิชาเมื่อครู่ มี
เพียงเซียนเท่านั้นที่จะทำลายได้อย่างง่ายดาย”
เมื่อเรื่องพัฒนามาถึงขั้นนี้ เขาไม่คิดถึงเรื่องโจมตีซ ้าอีกแล้ว
เมื่อเผชิญหน้ากับเซียน ไม่ว่าจะใช้วิธีใดก็ไร้ประโยชน์
ชาวเมืองชุนเจียงจะเป็นหรือตาย ล้วนอยู่ที่ความตั้งใจของลัทธิ
สวรรค์
……
“ช่างไม่น่าเชื่อ ลัทธิสวรรค์ยุคโบราณมีเซียนถึงสองคน”
กึ่งเซียนแห่งความว่างเปล่าหรี่ตาลง อักษรโบราณมากมาย
ปรากฏขึ้นบนข้อมือของเขาอย่างเงียบๆ
“สหาย พวกเราสองคนร่วมมือกันสังหารคนผู้นี้ แน่นอนว่า
จะต้องสร้างชื่อเสียงที่ลือไปพันปี เจ้าว่าดีไหม?”
กึ่งเซียนแห่งความฝันไม่แสดงความหวาดกลัว นี่คือโอกาส
สังหารเซียนที่หาได้ยาก ใช้คำพูดถ่วงเวลาแล้วโจมตีจากที่ซ่อน มี
โอกาสสำเร็จ ลองดูสักตั้ง!
สังหารเซียนหนึ่งคน ก็จะได้รับโชควาสนาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในการ
แย่งชิงยุคทอง!
“ดี”
ทั้งสองสบตากัน โจมตีกันและกันพร้อมกัน!
โครม!
ทั้งสองโจมตีอีกฝ่าย แล้วรีบวิ่งหนีออกไปสุดขอบโลก
พวกเขาล้วนต้องการให้อีกฝ่ายถ่วงเวลาประมุขอวี้ไว้ แล้วตนเอง
หนีไปให้ไกล
เมื่อเผชิญหน้ากับเซียน แทบไม่มีโอกาสชนะแม้แต่น้อย!
แม้เพียงเศษเสี้ยวก็ไม่มี!
มีเพียงการหนีเท่านั้นที่จะมีหวังมีชีวิตรอด
ทั้งสองทำลายโลกของตนเอง คนหนึ่งปลดปล่อยโลกเสมือน อีก
คนปลดปล่อยความฝัน
โลกเสมือนและความฝันเปิดช่องใหญ่
ขณะที่ทั้งสองหนีออกไปได้ครึ่งตัว อวี้จือพลันปรบมือ
ช่องปิดลง พวกเขาถูกมือที่มองไม่เห็นดึงกลับมา
ช่องว่างมหาศาลทำให้ทั้งสองตระหนักว่าไม่มีทางหนีได้ มีเพียงสู้
สุดชีวิตเท่านั้นที่จะมีหนทางรอด!
“คนอยู่ใต้พื้นดิน พื้นดินอยู่ใต้ฟ้า ฟ้าอยู่ใต้วิถี วิถีอยู่ใต้
ธรรมชาติ!”
กึ่งเซียนแห่งความว่างเปล่าหายตัวไป รวมเป็นหนึ่งเดียวกับโลก
เสมือน ตอนนี้เขาคือโลกเสมือน และโลกเสมือนก็คือเขา!
จิตของเขาทุกอย่างโลกเสมือนจะช่วยให้สำเร็จ รวมถึงการ
สังหารอวี้จือ!
สภาวะนี้อันตรายอย่างยิ่ง เพียงผิดพลาดนิดเดียวก็อาจถูกโลก
เสมือนกลืนกิน กลายเป็นอาหารของโลกเสมือน
“วิถียิ่งใหญ่ ฟ้ายิ่งใหญ่ พื้นดินยิ่งใหญ่ ข้าก็ยิ่งใหญ่!”
กึ่งเซียนแห่งความฝันใช้วิธีการคล้ายกัน หลอมรวมกับความฝัน
ได้รับพลังในขณะเดียวกันก็เสี่ยงที่จะกลายเป็นส่วนหนึ่งของความฝัน
ไม่มีวันตื่นขึ้นอีก
ใบหน้ายักษ์สองใบปรากฏเหนือเมืองชุนเจียง เปล่งเสียงคำราม
พร้อมกัน
“นี่เป็นเพราะเจ้าบังคับพวกเรา! เจ้ามีวิบากกรรมถึงตายหนึ่งครั้ง
ในชาตินี้ ต้องเป็นจริงในวันนี้!”
ทุกคำที่พวกเขาพูดล้วนเป็นเจตนารมณ์ของโลกเสมือนและ
ความฝัน รวมถึงสายใยโชคชะตา
นี่ไม่ใช่การขู่หรือการข่มขวัญ แต่เป็นคำสาปแห่งสายใย
โชคชะตาอย่างแท้จริง!
พลังบำเพ็ญเกิดความวุ่นวายโดยไม่มีสาเหตุ ก่อตัวเป็นวงวน
จากนั้นก่อให้เกิดการระเบิดของพลังบำเพ็ญ นี่เป็นความเป็นไปได้
หนึ่งในพันล้าน จึงจะเกิดหายนะพลังบำเพ็ญ!
ในประวัติศาสตร์แคว้นต้าเฉียน เคยมีเมืองหนึ่งที่ผู้คนตายใน
หายนะนี้
พื้นที่บิดเบี้ยว กลายเป็นกระแสสับสน วัตถุที่มีรูปร่างใดๆ ไม่
สามารถคงสภาพสมบูรณ์ในกระแสพื้นที่สับสนได้ นี่เป็นความเป็นไป
ได้หนึ่งในหมื่นล้าน จึงจะเกิดกระแสพื้นที่สับสน
เคยมีผู้บำเพ็ญที่แข็งแกร่งที่สุดในขั้นข้ามพิบัติทนอยู่ในกระแส
พื้นที่สับสนได้เพียงสามวินาที ก็ถูกบดเป็นเนื้อบด
เงาอดีตและปัจจุบันปรากฏ กองทัพนับแสน ธงชัย ศพลอย
เกลื่อน… เวลาในช่วงขณะนี้สูญเสียความหมาย นี่เป็นความเป็นไป
ได้หนึ่งในหมื่นล้าน จึงจะเกิดการทะลุมิติเวลา!
กองทัพที่ร้องตะโกนบุกเข้าใส่อวี้จือ ธงชัยบอกให้โลกรู้ว่าพวก
เขาเป็นกองทัพของแคว้นต้าอวี๋!
กองทัพหนึ่งล้านนายของแคว้นต้าอวี๋ที่กึ่งเซียนแห่งความฝัน
สังหารในความฝัน ช่วงปลายแคว้นต้าเฉียน!
เหตุการณ์ต่างๆ ที่เป็นไปไม่ได้จากมุมมองของความเป็นไปได้
ปรากฏขึ้นตามลำดับ ปัจจัยเลวร้ายต่างๆ เกิดขึ้นกับอวี้จือ
ยิ่งไปกว่านั้น เงามืดใหญ่ยักษ์ปกคลุมอวี้จือ นั่นคือเทือกเขาสีดำ
เรียงรายที่เกิดจากความว่างเปล่าตามใจนึก ความหนาแน่นสูงมาก
น ้าหนักมหาศาลจนยากจะคำนวณ รอบข้างมีร่องรอยของการ
พังทลายของพื้นที่
เผชิญกับความโชคร้ายและภูเขาสีดำ อวี้จือไม่ได้หวั่นไหว นาง
ถอนหายใจแล้วยื่นมือบอบบางไร้กระดูกออกไป ฟันมือลงมาหนึ่งที
เรียบง่าย ไร้ที่ติ วิถีเซียนคือเรียบง่ายที่สุด
หายนะพลังบำเพ็ญ กระแสพื้นที่สับสน การทะลุมิติเวลา ภูเขาสี
ดำ… ทั้งหมดกลายเป็นความว่างเปล่า ราวกับไม่เคยปรากฏ
ฟ้าดินกลับคืนสู่ความสงบ
เสียงร้องโหยหวนดังขึ้นสองเสียง โลกเสมือนและความฝันถู
กอวี้จือฟันจากตรงกลาง แยกออกเป็นสอง เมืองชุนเจียงกลับมาเห็น
แสงวันอีกครั้ง สีสันกลับคืนมา ท้องฟ้าสีฟ้าปรากฏอีกครั้งเหนือศีรษะ
กึ่งเซียนทั้งสองที่หลอมรวมได้รับบาดเจ็บสาหัส แยกออกจาก
สภาวะหลอมรวม ร่างถูกตัดครึ่งตกลงมาบนพื้น ทำให้เกิดหลุมใหญ่
สองหลุม
ป้าเยี่ยนกลืนน ้าลาย
หนึ่งกระบวนท่า เพียงหนึ่งกระบวนท่าเท่านั้น ก็จัดการกึ่งเซียน
ยุคโบราณทั้งสองได้
นี่คือความเกรียงไกรของเซียนหรือ?
กลับมาสู่โลกเดิม กึ่งเซียนทั้งสองยังไม่ยอมแพ้ ทำให้ครึ่งล่าง
ของร่างกายกลายเป็นรูปร่างตัวเอง ครึ่งบนกลายเป็นโปร่งใส บินไป
คนละทิศละทาง
เพิ่งบินได้สองสามจั้ง ก็ถูกอวี้จือตบคนละมือลงสู่พื้น ลุกไม่ขึ้น
พวกเขาพยายามใช้วิญญาณออกจากร่าง วิญญาณออกจาก
ร่างย่อมเร็วดังใจนึก หนึ่งความคิดพันหมื่นลี้ เร็วจนไม่มีใครไล่ตาม
ได้ทัน นี่เป็นวิธีสุดท้ายในการเอาชีวิตรอด พวกเขาสามารถรอดจาก
เงื้อมมือของฮ่องเต้อวี๋องค์แรกและฝ่าบาทองค์แรกได้ก็เพราะวิธีนี้
แต่ไม่คาดคิดว่าพวกเขาเพิ่งลอยขึ้นไปได้สองฉื่อ อวี้จือก็กด
วิญญาณของทั้งสองกลับเข้าไป
“ไม่คิดว่าครั้งนี้จะเป็นกึ่งเซียนสองคน”
อวี้จือต่อร่างกายของทั้งสองเข้าด้วยกัน มือหนึ่งลากข้อเท้าของ
กึ่งเซียนแห่งความว่างเปล่า อีกมือลากข้อเท้ากึ่งเซียนแห่งความฝัน
แล้วหายตัวไปจากที่เดิม
ก่อนหายตัวไป ส่งเสียงสื่อจิตถึงลู่หยางและเมิ่งจิ่งโจว
“หลังจากจัดการเรื่องตามหลังของเมืองชุนเจียงแล้ว พวกเจ้ามา
หาข้าที่เนินเขาเดินไปทางตะวันออกสามสิบลี้จากเมือง”
ลู่หยางและเมิ่งจิ่งโจวได้ฟังแล้วสะดุ้งโหยง
แม้พวกเขาจะคิดว่าตนทำแต่สิ่งที่ถูกต้อง มักเห็นการกระทำที่
ถูกต้องในเมืองชุนเจียง แต่เมื่อศิษย์พี่ใหญ่เรียกเช่นนี้ ก็รู้สึกประหม่า
อย่างประหลาด ราวกับพวกเขาได้ทำสิ่งเลวร้ายในเมืองชุนเจียง
……
“ไม่ มีอะไรแล้วหรือ?”
“ประมุขลัทธิสวรรค์ไปแล้วหรือ?”
ชาวเมืองชุนเจียงเห็นร่างทั้งสามที่ลอยอยู่กลางอากาศหายไป ก็
โห่ร้องยินดี รอดตายจากประตูผี น่ายินดีสมควรฉลอง
“ประมุขลัทธิสวรรค์ช่วยพวกเราหรือ?”
“ใช่ แน่นอนว่าเป็นนาง!”
“แปลก ทำไมข้าจำภาพการต่อสู้เมื่อครู่ไม่ได้? ทั้งๆ ที่ยังจำการ
ต่อสู้ของกึ่งเซียนทั้งสองได้อยู่เลย”
“เจ้าพูดแล้ว ข้าก็รู้สึกเช่นเดียวกัน”
“ความจำพวกเจ้านี่ โชคดีที่ข้าจดบันทึกไว้… แปลกแฮะ ทำไม
กระดาษไม่มีอะไรเลย?”
ความลืมเลือนแพร่กระจายไปทั่วเมือง
“ท่านผู้อาวุโส ท่านยังจำวิธีการต่อสู้ของประมุขอวี้ได้หรือไม่?”
ป้าเยี่ยนส่ายหน้า ถอนหายใจยาว รู้สึกใจหายอย่างบอกไม่ถูก
“จำไม่ได้ ดูเหมือนตำนานจะเป็นจริงสินะ นี่เองที่ตำราโบราณไม่ได้
บันทึกการต่อสู้ของเซียน ที่แท้ไม่ใช่ไม่อยากจด แต่เป็นเพราะไม่
สามารถบันทึกได้”
“อ้อใช่ เย่เสี่ยวไปไหนแล้ว?” ท่านเมืองนึกได้ว่าพวกเขาเดิมที
ต้องการส่งตัวเย่เสี่ยวไป
“อย่าตามหาเลย เขาถูกลูกหลงจากการต่อสู้ของกึ่งเซียนทั้งสอง
กลายเป็นเถ้าถ่านไปแล้ว ส่วนรองประมุขยังมีชีวิตอยู่ ข้าจะไปตาม
หา”
ป้าเยี่ยนยืดเส้นยืดสาย เตรียมจะไปหารองประมุขเพื่อเรียกความ
มั่นใจกลับคืนมา