หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 96
บทที่ 96
ขณะที่ทหารรักษาการณ์เมืองกำลังเก็บกวาดซากอสูรนอกเมือง หลิวเมิ่งฉีก็นำสถานการณ์ของเทือกเขาวายุดำไปรายงานให้เฉินเว่ยทราบ
เฉินเว่ยส่งสายลับออกไปตรวจสอบเพื่อยืนยันทันที
เมื่อสายลับเห็นยอดเขาที่เต็มไปด้วยซากอสูร ก็ตกใจจนงุนงงไปทั้งคน
จำนวนซากอสูรที่นี่ กลับไม่น้อยไปกว่าที่กองอยู่นอกเมืองเลยแม้แต่น้อย
โดยเฉพาะแท่นบูชาซากอสูรที่วางเรียงกันเป็นสี่เหลี่ยมจัตุรัสนั้น ข้างในล้วนแต่เป็นมหาอสูร จำนวนนับคร่าวๆ ก็มีมากกว่า 20 ตน
สายลับยังได้เห็นอสูรหมีอสูรจอมพลังที่เคยมีชื่อเสียงโด่งดังนอกเมือง แต่ณ เวลานี้ อีกฝ่ายก็กลายเป็นซากศพที่เน่าเปื่อยเล็กน้อย ส่งกลิ่นเหม็นเน่า วางอยู่ใต้แท่นเนื้อ
สองขาของสายลับสั่นเทา รีบร้อนวิ่งกลับเข้าเมือง นำข่าวนี้มารายงานให้เฉินเว่ยทราบอย่างละเอียด
เฉินเว่ยฟังจบ ก็ยืนตะลึงอยู่นาน แล้วจึงถอนหายใจยาวออกมา
เขาประจำการอยู่ที่เมืองปีกครามมานานหลายสิบปี ย่อมรู้ดีว่า มหาอสูรที่ซุ่มซ่อนอยู่รอบๆ เมืองปีกครามนี้ น่าจะถูกเซียวเหยียนสังหารจนเกลี้ยงแล้ว!
หากครั้งนี้ไม่มีสำนักศึกษาตำหนักจันทน์บังเอิญมอบหมายภารกิจ และบังเอิญถูกเซียวเหยียนรับไป… เฉินเว่ยแทบจะไม่กล้าจินตนาการว่า ณ เวลานี้เมืองปีกครามจะกลายเป็นนรกบนดินเช่นไร
เขาทั้งตื่นเต้นทั้งทอดถอนใจ ก้อนหินใหญ่ที่กดทับอยู่ในใจมานานหลายสิบปี ในตอนนี้ก็ตกลงมาในที่สุด
2 วันต่อมา
ซากอสูรนอกเมืองปีกครามโดยพื้นฐานแล้วก็เก็บกวาดจนสะอาดแล้ว ภารกิจของสำนักของเซียวเหยียนและคนอื่นๆ ก็ประกาศสิ้นสุดลง
มาอย่างรีบร้อน การเดินทางกลับกลับดูสบายๆ เฉินเว่ยจัดรถม้าให้คนไม่กี่คนคันหนึ่ง
เขามาส่งทุกคนด้วยตนเองถึงประตูเมืองเพื่อกล่าวลา
“คุณชาย เรื่องของเมืองปีกครามข้าได้รายงานให้ทางแคว้นทราบแล้ว”
“นอกจากนี้ รอจนที่นี่จัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ข้าก็จะเดินทางไปยังเมืองหลวงด้วยตนเอง เพื่อขอรับโทษประหาร”
นอกห้องโดยสาร เฉินเว่ยสีหน้าจริงจังประสานมือกล่าว
เซียวเหยียนมองเขาแวบหนึ่ง ก็เข้าใจในทันทีว่า เขาเตรียมจะรับผิดชอบทั้งหมดไว้คนเดียว
“ท่านรู้หรือไม่ว่า โทษเช่นนี้ทั้งหมดตกอยู่กับท่าน จะถูกประหาร 9 ชั่วโคตร” เซียวเหยียนกล่าว
เฉินเว่ยสีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง กล่าวอย่างสงบ “ข้ารู้ ดังนั้นข้าจึงได้ตัดขาดความสัมพันธ์กับ 9 ชั่วโคตรไปนานแล้ว เมื่อ 12 ปีก่อนก็ได้ตัดขาดแล้ว ตามกฎหมายของราชวงศ์ประกาศิตสวรรค์ ตัดขาดความสัมพันธ์เกิน 10 ปี ก็จะถือว่าไม่ไปมาหาสู่กัน ไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆ โทษไม่ประหาร!”
เซียวเหยียนจ้องมองเขาแวบหนึ่ง กล่าว “ดูเหมือนว่าท่านก็เป็นนักเล่นหมากฝีมือดี”
“คุณชายเกรงใจไปแล้ว”
เซียวเหยียนไม่ได้พูดอะไรอีก ฝ่ามือชักกลับมา ปล่อยม่านรถม้าลง:
“น่าเสียดาย เหล้าที่หมักจากหัวของพยัคฆ์อาภรณ์ ท่านไม่มีโอกาสได้ชิมแล้ว”
ร่างกายของเฉินเว่ยสั่นสะท้านเล็กน้อย เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ถึงได้เงยหน้าขึ้น บนใบหน้าปรากฏรอยยิ้มสายหนึ่ง:
“หากคุณชายไม่รังเกียจ ในอนาคตหากผ่านมาทางเมืองปีกคราม บนถนนสายนี้โปรยลงสักจอก ก็ถือว่าดื่มกับข้าแล้ว”
ลมเย็นพัดม่านเคลื่อนไหว สั่นไหวเล็กน้อย
ข้างในมีคำหนึ่งดังออกมา:
“ได้”
รอยยิ้มบนใบหน้าของเฉินเว่ยยิ่งเบิกบานขึ้นอีกหลายส่วน
รถค่อยๆ เคลื่อนที่ไปแล้ว ภายใต้การเฆี่ยนของคนขับม้า ในแสงอรุณ เดินไปตามถนนหลวงที่ทอดยาวไปด้วยต้นสนสีเขียวมรกต ตลอดทางไปข้างหน้า
เมืองนั้น และคนที่อยู่หน้าประตูเมือง ค่อยๆ เล็กลง
แต่ยังคงพอจะมองเห็นคนผู้นั้นโบกแขนให้รถม้าอยู่ลางๆ ดูเหมือนจะกำลังกล่าวลา จากนั้นก็โค้งคำนับลึกๆ ยาวๆ อีกครั้ง
จนกระทั่งต่างฝ่ายต่างก็ไม่สามารถมองเห็นกันได้อีก
…
ในห้องโดยสาร มีเพียงเซียวเหยียนกับหลิวรั่วซี เซียวจื่อเซวียนและคนอื่นๆ
คนขับรถม้าคือทหารนายหนึ่งของเมืองปีกคราม รอจนส่งเซียวเหยียนและคนอื่นๆ ถึงเมืองมรกตแล้ว ยังต้องขับรถม้ากลับเมืองปีกครามเอง
จ้าวหู่เมื่อวานก็ได้กล่าวลากับคนไม่กี่คนอย่างรีบร้อนแล้ว มีเซียวเหยียนอยู่ เขาก็ไม่จำเป็นต้องคอยคุ้มกันคุณหนูของตนเองอยู่ในที่มืดอีกต่อไป
เมื่อเทียบกับความปลอดภัยของคุณหนูแล้ว ตอนนี้เขากังวลมากกว่าว่าคุณหนูจะตกลงกับเซียวเหยียนจริงๆ เป็นผู้ติดตามของเขา
ถึงแม้สถานะของเซียวเหยียนจะสูงส่ง แต่หลิวรั่วซีอย่างไรเสียก็เป็นธิดาของปรมาจารย์ เป็นผู้ติดตาม ชาติกำเนิดนี้จะถูกสลักไว้บนร่างกายไปตลอดชีวิต
เขาต้องรีบกลับไปขอความช่วยเหลือ มีเพียงท่านอาจารย์ออกโรง ถึงจะสามารถเกลี้ยกล่อมคุณหนูได้
ส่วนเซียวอัน บาดเจ็บยังไม่หาย ก็พักรักษาตัวอยู่ที่เมืองปีกคราม
ณ เวลานี้ ออกจากเมืองปีกครามไม่ถึงครึ่งวัน บนถนนหลวง ข้างหน้าเซียวเหยียนและคนอื่นๆ ก็พลันมีม้าเร็วสองตัวขับเข้ามา
คนบนม้าเร็วดูเหมือนจะจำธงประจำเมืองปีกครามบนรถม้าได้ หลังจากที่ขับสวนทางกับรถม้าไปหลายสิบเมตร ก็พลันดึงเชือกม้า หันกลับมาอยู่หน้ารถม้า ขวางคนไม่กี่คนไว้
“หยุด!”
บนม้าเร็วเป็นชายหนึ่งหญิงหนึ่ง ชายอายุ 20 กว่า สวมเกราะรบสีม่วง เอวคาดดาบ ศีรษะสวมหมวกขนนก ท่าทางองอาจ
หญิงสาวกลับเป็นชุดเกราะอ่อนละเอียดสีม่วง ด้านหลังมีคันธนู เอวเป็นกระบี่ ไม่มีหมวกเกราะ มีเพียงผมดำขลับที่ปลิวไสวไปพร้อมกับผ้าคลุมเกราะด้านหลัง
“เจ้าคือทหารของเมืองปีกครามรึ?”
หลังจากที่บังคับให้รถม้าหยุดแล้ว ชายหนุ่มผู้นั้นก็พลันจับแส้ม้า ชี้ไปยังคนขับรถม้าอย่างโกรธเคืองเล็กน้อย
คนขับรถม้าชะงักไป รอจนจำเกราะของทั้งสองคนได้ ก็ตกใจจนรีบลุกขึ้นยืนคุกเข่า “หัวหน้าหน่วยเมืองปีกคราม เฉินซาน คารวะท่านผู้ใหญ่ทั้งสอง”
“เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร? ในห้องโดยสารคือผู้ใด?”
ชายหนุ่มตะคอกเสียงดัง “ได้ยินมาว่าเมืองปีกครามมีอสูรบุกเมือง พวกเจ้าหรือว่าคือทหารหนีทัพที่ทิ้งเมืองรึ?!”
พูดถึงตรงนี้ ในแววตาก็ปรากฏจิตสังหารที่เย็นเยียบแล้ว
คนขับรถม้าเฉินซานรีบกล่าว “ท่านผู้ใหญ่ทั้งสองเข้าใจผิดแล้ว ภัยอสูรในเมืองสงบลงแล้ว ข้าได้รับคำสั่งจากท่านเจ้าเมือง ให้ส่งศิษย์สำนักศึกษาตำหนักจันทน์ไม่กี่ท่านนี้กลับไปยังเมืองมรกต”
“ศิษย์สำนักศึกษาตำหนักจันทน์รึ?”
ทั้งสองคนเมื่อได้ยินคำพูดนี้ แววตาก็เคลื่อนไหวเล็กน้อย ชายหนุ่มสีหน้าผ่อนคลายลงเล็กน้อย กล่าว “เรียกพวกเขาออกมา ให้ข้าดูหน่อย”
สำนักศึกษาตำหนักจันทน์ของเมืองมรกต มีชื่อเสียงไปทั่วหล้า พวกเขาก็พอจะรู้ดี แต่ว่า สำหรับพวกเขาแล้ว กลับไม่มีความจำเป็นที่จะต้องไปบำเพ็ญตนที่ตำหนักจันทน์
เซียวเหยียนและคนอื่นๆ ในห้องโดยสาร ก็ได้ยินความเคลื่อนไหวข้างนอก เฉินเฟิงนั่งอยู่ที่ประตูรถ รีบเปิดม่านมองออกไปข้างนอก คิดในใจว่าเป็นคนจากที่ไหน ช่างไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง?
ขวางเขาไม่เป็นไร แต่ในห้องโดยสารมีคนแซ่เซียวสองคนนะ
“เป็นเกราะทหารของตระกูลจิน”
เซียวจื่อเซวียนผ่านม่านรถม้า ก็จำสถานะของทั้งสองคนได้ทันที
เป็นจวนขุนพลเทวะเหมือนกัน ถึงแม้เซียวจื่อเซวียนจะไม่ค่อยได้ออกไปไกลบ้าน แต่สำหรับความรู้พื้นฐานเกี่ยวกับตระกูลใหญ่ชั้นนำเหล่านี้ ก็ได้เรียนรู้มา
คนบนม้าเร็วทั้งสองเมื่อเห็นใบหน้าที่อ่อนเยาว์ของเซียวเหยียนและคนอื่นๆ ประกอบกับชุดสำนักของตำหนักจันทน์บนร่าง ก็รู้ได้ทันทีว่าคนขับรถม้าไม่ได้โกหก
“ข้าถามเจ้า เจ้าเพิ่งจะบอกว่าภัยอสูรแก้ไขแล้ว หมายความว่าอย่างไร?” หญิงสาวที่องอาจผึ่งผายผู้นั้น มองคนขับรถม้าอย่างเย็นชา
คนขับรถม้ากล่าวอย่างตึงเครียด “เรียนท่านผู้ใหญ่ อสูรก่อความวุ่นวาย แต่โชคดีที่คุณชายน้อยตระกูลเซียวลงมือ สงบความวุ่นวายลงแล้ว”
“คุณชายน้อยตระกูลเซียวรึ?”
ชายหนุ่มขมวดคิ้ว “คุณชายน้อยตระกูลเซียวคนไหน?”
“ก็คือจวนขุนพลเทวะตระกูลเซียวเมืองมรกตขอรับ” คนขับรถม้ากล่าวอย่างเคารพ
“หืม?”
จินเฟยกับจินรั่วหลันมองหน้ากันกลับเป็นพวกเขารึ?
เดี๋ยวก่อนนะ คุณชายน้อย?
สามารถถูกเรียกขานเช่นนี้ได้ น่าจะเป็นรุ่นที่สามของตระกูลเซียว
ท้ายที่สุดแล้วรุ่นที่สองของตระกูลเซียว ก็ล้วนแต่เป็นคนวัยกลางคนแล้ว และเหลือเพียงสามท่าน ล้วนแต่มีชื่อเสียงไปทั่วหล้า
เพียงแต่ได้ยินมาว่าภัยอสูรครั้งนี้ มีมหาอสูรขอบเขตสิบห้าลี้ประจำการอยู่ นำอสูรมาหลายหมื่น ท่าทีเช่นนี้ อย่างน้อยต้องให้ตระกูลจินของพวกเขาออกโรงอัจฉริยะขอบเขตสิบห้าลี้สองท่าน ถึงจะสามารถปราบปรามได้
แต่รุ่นที่สามของตระกูลเซียว ยังไม่เคยได้ยินว่ามีบุคคลที่มีชื่อเสียงอะไร
เมื่อสิบกว่าปีก่อน กลับมีไม่กี่คนที่สร้างคลื่นลมเล็กๆ ขึ้นมาในใต้หล้านี้
คนหนึ่ง 6 ขวบก็เข้าสู่สำนักของพระพุทธองค์ที่ขุนเขาอนันต์ และอีกคนหนึ่งก็เป็นศิษย์ของนักพรตขุนเขาพันกลไก ล้วนแต่เป็นศิษย์สายตรง
ได้ยินมาว่ายังมีอีกคนหนึ่ง ตอนที่เกิดมาโชคดีอย่างยิ่ง ถูกจักรพรรดิประกาศิตสวรรค์พระราชทานนามให้ด้วยตนเอง ชาวโลกจึงต่างก็ตัดสินว่าพรสวรรค์ของเขาสูงส่งอย่างยิ่ง แต่ต่อมากลับไม่มีข่าวคราวอีกเลย ยังมีข่าวลือว่าเป็นขยะฝึกยุทธ์ แต่จริงเท็จแค่ไหนก็ไม่อาจทราบได้
“หรือว่าจะเป็นท่านนั้นที่ขุนเขาอนันต์ออกจากเขาแล้ว?”
ทั้งสองคนมองหน้ากัน สามารถถูกเรียกว่าคุณชายน้อย เห็นได้ชัดว่าเป็นไปไม่ได้ที่จะเป็นหญิงสาวตระกูลเซียวที่เมื่อ 1 ปีก่อนสังหารเข้าสู่ทำเนียบฟ้า
“ท่านนั้นที่ขุนเขาอนันต์รุ่นที่สามของตระกูลเซียว ปีนี้น่าจะ 18 แล้ว 18 ปีขอบเขตสิบห้าลี้รึ…” แววตาของจินเฟยเหลือบไปเห็น มีแววต่อสู้อยู่สายหนึ่ง
ข้างๆ กัน จินรั่วหลันกลับสีหน้าสงบนิ่ง กล่าว “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ พวกเราก็วางใจแล้ว”
นางมองไปยังคนขับรถม้า กล่าว “ข้าถามเจ้า ในเมืองบาดเจ็บล้มตายเท่าไหร่?”
“เรียนท่านผู้ใหญ่ มีเพียงทหารรักษาการณ์เมืองบาดเจ็บ 200 กว่านาย เสียชีวิต 10 กว่านาย”
คนขับรถม้าเฉินซานกล่าวอย่างเคารพอย่างยิ่ง