หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 97
บทที่ 97
“หืม?”
ทั้งสองคนต่างก็ชะงักไป ความเสียหายจากการรบเล็กน้อยขนาดนี้รึ?
“เป็นไปได้อย่างไร ถึงแม้จะมีขอบเขตสิบห้าลี้มาช่วยพวกเจ้า ในท่ามกลางความโกลาหล ก็ย่อมต้องมีผู้เสียชีวิตและบาดเจ็บไม่น้อย หรือว่าข้อมูลที่พวกเจ้าส่งมาจะผิดพลาด อสูรโดยสิ้นเชิงไม่ได้มีมากขนาดนั้น?” จินเฟยกล่าวเสียงกร้าว
คนขับรถม้าตกใจจนตัวสั่น รีบกล่าว “ผู้น้อยเด็ดขาดไม่กล้าหลอกลวง จำนวนอสูรมีมากอย่างยิ่ง ดำทะมึนไปหมด ผู้น้อยได้ยินมาว่ามี 4-5 หมื่น และยังได้เห็นมหาอสูรขอบเขตวิญญาณสัญจร 7-8 ตนด้วยตาตนเอง และยังมีมังกรแดงตัวหนึ่ง แต่โชคดีที่คุณชายน้อยตระกูลเซียวลงมือ สังหารพวกมันทั้งหมด ถึงได้รักษาความปลอดภัยของทั้งเมืองไว้ได้”
มังกรแดง น่าจะเป็นมังกรตัวนั้นที่ถูกขับไล่ออกจากวังศักดิ์สิทธิ์… แววตาของจินรั่วหลันสั่นไหวเล็กน้อย สีหน้าเคร่งขรึมขึ้น
มังกรแดงตัวนั้นแตกต่างจากมหาอสูรขอบเขตสิบห้าลี้ทั่วไป มีอาคมอสูรที่ฝึกฝนอย่างลับๆ ในวังศักดิ์สิทธิ์ เมื่อเทียบกับพวกเขาก็ด้อยกว่าเพียงเล็กน้อยเท่านั้น
“ไม่คิดว่ารุ่นที่สามของตระกูลเซียว จะมีคนเก่งกาจถึงเพียงนี้” จินรั่วหลันกล่าว
“หึ ยุ่งไม่เข้าเรื่องเสียจริง ที่นี่ไม่ใช่เมืองมรกต ไม่ใช่เขตแดนของตระกูลเซียวของเขา”
จินเฟยตอนนี้ก็เชื่อคำพูดของคนขับรถม้าแล้ว แค่นเสียงเย็นชาหนึ่งที “เพิ่งจะออกจากเขาก็วิ่งมาที่นี่มาอวดบารมี ช่างไร้เหตุผลสิ้นดี หรือว่าสนามรบชายแดนวิหคอุดรที่ตระกูลเซียวของเขาเฝ้าอยู่ ยังไม่วุ่นวายพอรึ!”
“นี่!”
ในห้องโดยสาร เซียวจื่อเซวียนเมื่อได้ยินคำพูดนี้ กลับอดทนไม่ไหวโกรธจัด “เจ้าพูดจาอย่างไร พวกเราช่วยตระกูลจินของพวกเจ้าแก้ไขปัญหาภัยอสูร ยังจะมาโทษว่าเป็นความผิดของพวกเราอีกรึ!”
“หืม?”
เมื่อได้ยินเสียงตะคอกของเจ้าอ้วนน้อยนี้ ทั้งสองคนก็ชะงักไป
จินเฟยสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย กล่าว “เจ้าคือบุตรหลานตระกูลเซียวรึ?”
“แน่นอน!” เซียวจื่อเซวียนหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ
ศิษย์สำนักศึกษาตำหนักจันทน์เหล่านี้ ไม่น่าจะกล้าปลอมเป็นตระกูลเซียว… จินเฟยก็พลันรู้สึกอับอายอยู่บ้าง เดิมทีแค่พูดลับหลังสองสามประโยคแสดงความไม่พอใจ ผลคือถูกอีกฝ่ายได้ยินเข้าพอดี
เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว หากยอมรับผิดอีกก็ไม่พ้นที่จะทำให้ตระกูลจินเสียชื่อเสียง เขาทำหน้าเย็นชากล่าว “สามารถปะปนเข้าไปในสำนักศึกษาตำหนักจันทน์ได้ ศิษย์ตระกูลเซียว พรสวรรค์ก็คงจะแค่นี้แหละ”
“เจ้า!”
คำพูดนี้ถือว่ายั่วโมโหทุกคนแล้ว
ตำหนักจันทน์อย่างไรเสียก็เป็นสำนักศึกษาอันดับหนึ่งของใต้หล้า ถึงแม้จะไม่สู้กับกองกำลังชั้นนำอย่างขุนเขาอนันต์ จวนขุนพลเทวะเหล่านี้ แต่การสามารถไต่เต้าเข้าสู่ได้ก็ยากอย่างยิ่งแล้ว
มาถึงปากของอีกฝ่าย กลับกลายเป็นเหมือนกับสถานที่ที่แย่มากอย่างนั้นรึ
แต่ว่า จ้าวหลิงซวงและคนอื่นๆ ถึงแม้จะโกรธเคือง แต่กลับไม่กล้าพูดอะไร ท้ายที่สุดแล้วนี่คือตระกูลจิน
เซียวเหยียนรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง ไม่คิดว่าในโลกจะมีคนที่มี EQ ต่ำขนาดนี้อยู่จริงๆ มิน่าเล่าขุนศึกในสมัยโบราณถึงได้เล่นเกมไม่สู้กับขุนนางฝ่ายบุ๋น สมองนี่ อ้าปากก็คือการล่วงเกินคนแล้ว
“พี่หย่ง ไปกันเถอะ”
ข้างๆ กัน จินรั่วหลันก็ตระหนักว่าคำพูดของจินเฟยนี้ค่อนข้างจะเกินไปแล้ว ก็ไม่ยอมอยู่ต่ออีก เตรียมจะไปดูที่เมืองปีกคราม หากไม่มีอะไรก็จะรีบกลับบ้านโดยเร็ว
จินเฟยแค่นเสียงเย็นชา ก็ถือโอกาสหาทางลงเตรียมจะจากไป
เซียวเหยียนเอ่ยขึ้น “จะไปอย่างนี้รึ?”
“หืม?” จินรั่วหลันขมวดคิ้ว มองไปยังเด็กหนุ่มที่นั่งอยู่กลางห้องโดยสาร แวบเดียวก็มองออกว่า เด็กหนุ่มผู้นี้ดูเหมือนจะเป็นแกนหลักของคนไม่กี่คน
“ช่วยพวกเจ้าแก้ไขปัญหาภัยอสูร ไม่กล่าวขอบคุณก็แล้วไป เรื่องในสนามรบชายแดนวิหคอุดรของตระกูลเซียวข้า ถึงตาตระกูลจินของพวกเจ้ามาพูดสามพูดสี่แล้วรึ?”
เซียวเหยียนกล่าวเสียงเย็น
หากอีกฝ่ายไม่เอ่ยถึงชายแดนวิหคอุดร เขาก็ขี้เกียจจะไปใส่ใจแล้ว
แต่พ่อแม่ยังอยู่ที่ชายแดนวิหคอุดร ถึงแม้จะไม่ได้เจอกันมาสิบกว่าปี อาจจะไม่มีความผูกพันทางสายเลือดลึกซึ้งเท่าไหร่ แต่ก็ยังคงจำซากอสูรสามพันปีที่พ่อผู้หยาบกร้านคนนั้นส่งกลับมาได้ และสายตาที่ห่วงใยของแม่สาวคนนั้น
ในใจย่อมถือว่าอีกฝ่ายเป็นญาติสนิทของตนเอง
“เจ้าเป็นอะไรอีก หาเรื่องรึ? ตระกูลเซียวที่ชายแดนวิหคอุดรรบยืดเยื้อไม่รู้ผล สิบกว่าปีขอเสบียงอาวุธจากราชสำนักไปเท่าไหร่แล้ว ยังจะพูดไม่ได้รึ?”
จินเฟยสีหน้าบึ้งลง มองลงมายังเซียวเหยียน
“บัดซบ เจ้ากล้าดูหมิ่นพี่เหยียน!”
เซียวจื่อเซวียนโกรธจัด หากไม่ใช่เพราะตระหนักว่าคนทั้งสองตรงหน้าล้วนแต่เป็นตัวตนที่แข็งแกร่งอย่างยิ่ง เขาคงจะลงมือสั่งสอนด้วยตนเองแล้ว
“ตระกูลเซียวข้ารบมาสิบกว่าปี ความยากลำบากในนั้นกล้ำกลืนเองก็แล้วไป หรือว่าราชสำนักจัดหาเสบียงอาหารให้ไม่ควรจะเป็นงั้นรึ?”
เซียวเหยียนกล่าวอย่างเย็นชา “อย่างไร พวกเจ้าตระกูลจินก็ไม่เคยขอความช่วยเหลือจากราชสำนักเลยรึ เป็นจวนขุนพลเทวะเหมือนกัน พวกเจ้าย่อมควรจะเข้าใจความยากลำบากในการพิทักษ์ชายแดนมากกว่าใคร กลับมาเยาะเย้ยถากถางอยู่ที่นี่ นี่คือคำสอนของตระกูลจินของพวกเจ้ารึ!”
“เจ้าก็เป็นรุ่นที่สามของตระกูลเซียวรึ?”
บนใบหน้าของจินเฟยฉายแววอับอายขึ้นมาแวบหนึ่ง “พวกเจ้าตระกูลเซียวช่างไร้ระเบียบเสียจริง นี่ยังไม่ทันจะออกจากแคว้นมหึมาเลย นี่คือเขตปกครองของตระกูลจินเรา เจ้าเป็นอะไรกัน กล้ามาตั้งคำถามกับคำสอนพันปีของตระกูลจินเรา ตบปากให้ข้า!”
เขาคือขอบเขตสิบห้าลี้ พูดว่าจะตบปากก็ต้องตบปาก
ภายใต้การควบคุมสิ่งของ คนอื่นโดยสิ้นเชิงแล้วอยู่เหนือการควบคุม
แต่ฝ่ามือของเซียวเหยียนกลับไม่ขยับ เพียงแค่เบิกตากว้างอย่างแรง พลังควบคุมสิ่งของก็ปกคลุมลงมา กดทับอยู่บนศีรษะของอีกฝ่าย
เสียงดังอู๊ด อาชาเขาม่วงใต้ที่นั่งของจินเฟยก็ส่งเสียงร้องโหยหวน
นี่คือม้าศึกชั้นหนึ่งคุณภาพเดียวกับอาชาโลหิตแดง กรำศึกมานาน เห็นเลือดอสูรมานับไม่ถ้วน มีจิตสังหารที่ดุร้ายอยู่โดยธรรมชาติ แต่ณ เวลานี้กลับกีบเท้าอ่อนยวบลงมา คุกเข่าไปข้างหน้า
จินเฟยบนหลังม้าสีหน้าพลันเปลี่ยนไป อยากจะลอยตัวขึ้นกลางอากาศ แต่ถูกพลังนั้นกดขี่ไว้ ก็กลิ้งตกลงมาจากหลังม้าโดยตรง
เขาพลิกตัวลุกขึ้นยืนจากพื้นอย่างดูไม่ได้ บนใบหน้าฉายแววตกตะลึง จ้องมองเด็กหนุ่มในห้องโดยสาร
ถึงแม้จะสวมชุดสำนักเหมือนกัน แต่บนร่างของเด็กหนุ่มผู้นั้นกลับมีกลิ่นอายของความสูงส่งอยู่โดยธรรมชาติ
“ขอบเขตสิบห้าลี้? เป็นไปได้อย่างไร!”
จินเฟยไม่อยากจะเชื่อ เด็กหนุ่มผู้นี้อายุเท่าไหร่เองกลับกับตนเองขอบเขตเดียวกัน อีกอย่าง พลังเทพควบคุมสิ่งของนั้น เมื่อเทียบกับตนเองยังดุดันกว่า
จินรั่วหลันใบหน้างามเปลี่ยนไปเล็กน้อย จ้องมองเซียวเหยียน กล่าว “เจ้าคือคุณชายน้อยท่านใดของตระกูลเซียว?”
เซียวเหยียนกลับขี้เกียจจะตอบ เพียงแค่กล่าวอย่างเย็นชา “ข้าต้องการให้พวกเจ้าขอโทษ มิเช่นนั้นวันนี้ใครก็อย่าได้หวังจะจากไป!”
จินเฟยกล่าวอย่างโกรธเคือง “ที่นี่คือแคว้นมหึมา ไม่ใช่เมืองมรกต!”
“วันนี้ที่นี่ถึงแม้จะเป็นหน้าประตูใหญ่ของตระกูลจินพวกเจ้า พวกเจ้าก็ต้องขอโทษ!” เซียวเหยียนกล่าวทีละคำ
“ดีมาก ถ้าอย่างนั้นข้าก็อยากจะลองดูว่า เจ้าจะรับได้หรือไม่!”
จินเฟยก็พลันใช้จิตวิญญาณออกมา กลายเป็นแสงสีทองสายหนึ่งตบฝ่ามือเข้าหาเซียวเหยียน
เซียวเหยียนนั่งนิ่งไม่ขยับ ด้านหลังแสงสีทองวาบหนึ่ง จิตวิญญาณของตนเองก็บินออกมา ทันใดนั้นก็ชกหมัดหนึ่งออกไป
นี่คือเคล็ดวิชาชั้นเลิศที่ท่านอาสองถ่ายทอดให้ เพลงหมัดไร้เทียมทานครึ่งก้าว
เพลงหมัดแขนงนี้ เมื่อเทียบกับกระบวนท่าที่สี่ของเพลงกระบี่สมุทรไร้ขอบเขตถึงกับแข็งแกร่งกว่าถึงสามส่วน
แต่ว่า เขาไม่ได้เหวี่ยงหมัดเต็มแรง
เสียงดังปัง ในทันทีที่หมัดและฝ่ามือปะทะกัน จิตวิญญาณของจินเฟยก็ราวกับหิมะที่สะสมเจอไฟในเตา ละลายอย่างรวดเร็ว ถูกหมัดเดียวตีจนแตกสลาย!
จินเฟยสีหน้าพลันซีดขาว พ่นเลือดสดออกมาคำใหญ่ มองเซียวเหยียนอย่างหวาดกลัว ยกนิ้วขึ้นมา สั่นเทา แต่กลับพูดอะไรไม่ออก ทันใดนั้นหน้าก็มืดไป สลบล้มลงกับพื้น
ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นในชั่วพริบตา จิตวิญญาณของเซียวเหยียนก็ได้กลับเข้าร่างแล้ว
จินรั่วหลันได้สติกลับมา สีหน้าก็พลันเปลี่ยนไป จิตวิญญาณถูกตีแตก นี่บาดเจ็บสาหัสอย่างยิ่ง ถึงแม้ตระกูลจินจะมีโอสถล้ำค่านับไม่ถ้วนคอยบำรุง ก็ต้องนอนครึ่งปีถึง 1 ปี หากเปลี่ยนเป็นคนทั่วไป ถึงกับต้องรักษาอาการบาดเจ็บหลายสิบปีถึงจะหายดี
ลงมือโหดเหี้ยมนัก
จินรั่วหลันมองเด็กหนุ่มในห้องโดยสาร ใบหน้าของอีกฝ่ายเย็นชาดุจน้ำแข็ง ก็มองมาทางนางเช่นกัน
“ท่านลงมือโหดเหี้ยมเกินไปแล้ว!” จินรั่วหลันกัดฟันกล่าว
“วันนี้หากไม่ใช่ข้า เปลี่ยนเป็นบุตรหลานตระกูลเซียวคนอื่น ไม่กล้ำกลืนฝืนทน ก็คงถูกตบปากไปแล้วจริงๆ!”
เซียวเหยียนสายตาเย็นชา กล่าว “พวกเจ้าตระกูลจินกล้าให้ตระกูลเซียวข้าถูกตบปากต่อหน้าธารกำนัล ช่างกล้าดีนัก ไม่ฆ่าเขาก็ถือว่าข้าออมมือให้แล้ว!”
ในแววตาของจินรั่วหลันฉายแววขุ่นเคือง แต่ก็รู้ดีว่าตนเองผิด อีกอย่างตนเองก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเด็กหนุ่มผู้นี้ ก็ยกมือขึ้นกวักหนึ่งที ยกเอาร่างของจินเฟยขึ้นมาบนหลังม้าด้วยพลังจากระยะไกล จากนั้นก็กล่าว:
“เห็นแก่ที่พวกเจ้าช่วยเมืองปีกคราม ข้าก็จะไม่ทำให้พวกเจ้ายุ่งยากแล้ว เรื่องนี้ก็ถือว่าจบกันไป!”
พูดจบ นางก็สะบัดแส้ม้า พาท่านจินเฟยเดินทางกลับไป
เดิมทียังตั้งใจจะไปดูที่เมืองปีกคราม ตอนนี้จินเฟยได้รับบาดเจ็บสาหัส นางต้องพาเขากลับไปที่ตระกูลเพื่อรักษาอาการบาดเจ็บก่อน เพื่อไม่ให้เหลืออาการบาดเจ็บแฝง
เมื่อเห็นอีกฝ่ายจากไป คนไม่กี่คนในห้องโดยสารก็ตระหนักว่า เมื่อครู่เซียวเหยียนกับอีกฝ่ายส่วนใหญ่คงจะปะทะกันด้วยจิตวิญญาณแล้ว พวกเขายังไม่สืบทอดวิญญาณ ไม่สามารถแอบดูได้
“ตระกูลจินนี่ช่างไร้เหตุผลเสียจริง!” เซียวจื่อเซวียนกล่าวอย่างโกรธเคือง
“ไม่คิดว่าตระกูลจินจะเป็นแบบนี้”
หลิวรั่วซีขมวดคิ้ว ณ เวลานี้นางในใจได้ถือว่าตนเองเป็นผู้ติดตามข้างกายเซียวเหยียนแล้ว ถือเป็นคนตระกูลเซียวไปแล้วครึ่งหนึ่ง บวกกับคำพูดของเซียวเหยียนในร้านน้ำชาเมื่อตอนมา ทำให้ในใจนางมีความเคารพต่อตระกูลเซียว
เมื่อเห็นตระกูลจินที่เป็นจวนขุนพลเทวะเหมือนกันกลับป่าเถื่อนไร้เหตุผลเช่นนี้ ในใจนางก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกผิดหวัง
เซียวเหยียนมองอีกฝ่ายจากไป ไม่ได้ลงมือขัดขวาง เพียงแค่ส่ายหน้าเล็กน้อย สั่งคนขับรถม้าให้เดินทางต่อ
เรื่องราวเล็กๆ น้อยๆ นี้ เขาไม่ได้ใส่ใจมากนัก ตระกูลใหญ่โตย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีคนหยิ่งผยอง คุณูปการที่น่าทึ่งของตระกูลจิน เซียวเหยียนก็ได้ยินมาบ้าง ไม่ใช่เพราะเหตุนี้จึงเกิดความรู้สึกเป็นศัตรูกับทั้งตระกูลจินแต่อย่างใด เพียงแค่ท้ายที่สุดแล้วเป็นความประทับใจที่แย่ลงเล็กน้อยเท่านั้น