หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 94
บทที่ 94
ทหารยามกองพันอักษรปฐมนายหนึ่งเหลือบมองพระหนุ่ม จำสถานะของอีกฝ่ายได้ พยักหน้า ก็หันหลังเข้าสู่ตำหนักใจเพชรเพื่อแจ้งข่าว
ไม่นานนัก เด็กหนุ่มในชุดคลุมสีครามที่คลุมทับด้วยจีวรสีดำเหลืองครึ่งท่อน ก็เดินออกมาจากตำหนักใจ
เขารูปร่างสูงโปร่ง คิ้วกระบี่ตาดารา ใต้สันคิ้วที่คมคาย คือดวงตาทั้งสองข้างที่เย็นชาและเด็ดเดี่ยว
ที่เอวคาดกระบะ ท่วงท่าสง่างาม ราวกับมังกรผยอง
“ศิษย์พี่เฉิน”
เมื่อเห็นพระหนุ่ม เซียวจื่อเจี๋ยก็พยักหน้าเล็กน้อย
“เซียวจื่อเจี๋ย ท่านยังจำข้าได้หรือไม่?”
หญิงสาวงดงามข้างๆ เอ่ยขึ้น จ้องมองเด็กหนุ่ม ดวงตาทั้งสองข้างก็พลันสว่างวาบขึ้นมา
เซียวจื่อเจี๋ยเหลือบมอง ขมวดคิ้ว “ท่านคือ?”
“1 ปีก่อน ที่สันเขาเมเปิลเขียว!”
ในแววตาของหญิงสาวเต็มไปด้วยประกายแห่งความหวัง “ท่านยังจำได้หรือไม่?”
“สันเขาเมเปิลเขียว…” ในแววตาของเซียวจื่อเจี๋ยปรากฏร่องรอยของการหวนรำลึก ครุ่นคิด “อสูรที่นั่นดูเหมือนจะถูกกำจัดจนหมดสิ้นแล้ว”
“คือข้าเอง ซุนเสวี่ยเยว่ ตอนนั้นท่านช่วยข้าต้านทานการโจมตีของอสูรงูวายุหยินตนนั้นไว้ หากไม่มีท่าน ตอนนั้นข้าคงจะตายไปแล้ว!” ซุนเสวี่ยเยว่รีบกล่าว
เซียวจื่อเจี๋ยขมวดคิ้วเล็กน้อย มองนางแวบหนึ่ง “ท่านมาที่นี่คือ?”
“ข้าเคยพูดไว้ในตอนนั้นว่า ข้าจะตอบแทนบุญคุณของท่านอย่างแน่นอน ข้าซุนเสวี่ยเยว่ชาตินี้จะไม่แต่งให้ใครนอกจากท่าน!”
บนใบหน้าของซุนเสวี่ยเยว่ปรากฏรอยแดงเขินขึ้นมาแวบหนึ่ง แต่ก็ยังคงรวบรวมความกล้ากัดฟันกล่าวออกมา
“ถ้าอย่างนั้น ตอนนี้ท่านคือมาเพื่อที่จะเนรคุณ?”
เซียวจื่อเจี๋ยเลิกคิ้ว
ซุนเสวี่ยเยว่: “…”
พระหนุ่มข้างๆ มองเซียวจื่อเจี๋ยด้วยสายตาที่ทึ่ง เมื่อเผชิญหน้ากับหญิงสาวที่งดงามถึงเพียงนี้ กลับสามารถพูดคำพูดที่โหดร้ายเช่นนี้ออกมาได้ ศิษย์น้องผู้นี้สมแล้วที่เป็นศิษย์สายตรงของพระพุทธองค์
“ข้าเพียงแค่อยากจะตอบแทนท่าน...” ซุนเสวี่ยเยว่กัดริมฝีปาก กล่าวอย่างน้อยใจ
นางเดินทางมาไกลนับพันลี้ อาศัยความสัมพันธ์ขึ้นเขามา กลับต้องมาเจอกับใบหน้าที่เย็นชาเช่นนี้
“ตระกูลของท่านเป็นอย่างไร?”
เซียวจื่อเจี๋ยไม่หวั่นไหวกับท่าทางที่น่าสงสารของหญิงสาว เพียงแค่ถามอย่างสงบ
ซุนเสวี่ยเยว่ชะงักไปเล็กน้อย รีบกล่าว “ตระกูลซุนของข้าที่เมืองเมเปิลขาวเป็นตระกูลอันดับหนึ่ง บิดาของข้าคือเจ้าตระกูล ตอนหนุ่มๆ ก็เป็นขอบเขตสิบห้าลี้แล้ว ท่องเที่ยวสี่ทิศ คบหาสหายกว้างขวาง ตอนนี้ก็ได้ก้าวเข้าสู่ขอบเขตเทวะมนุษย์ไปนานแล้ว หากมีโอกาส ชาตินี้… ก็ใช่ว่าจะไม่มีหวังทะลวงสามอมตะได้”
“อายุของบิดาท่าน?”
“ปีนี้เพิ่งจะผ่าน 54 ปีไป”
“ก็แก่แล้ว”
เซียวจื่อเจี๋ยส่ายหน้าเล็กน้อย “พรสวรรค์เช่นนี้ การทะลวงสามอมตะนั้นยากลำบาก ถึงแม้จะก้าวเข้าสู่ขอบเขตสามอมตะจริงๆ ต่อหน้าตระกูลเซียวของข้าก็ไม่นับเป็นอะไร ฐานะทางบ้านของท่าน ต่ำต้อยเกินไป!”
ซุนเสวี่ยเยว่อ้าปากเล็กน้อย ถูกขัดจนพูดไม่ออก
นางจะไม่รู้ได้อย่างไรว่า หากว่ากันตามฐานะทางบ้าน ในราชวงศ์ประกาศิตสวรรค์จะมีกี่คนที่สามารถเทียบกับเด็กหนุ่มตรงหน้าได้?
นางกัดฟัน กล่าว “แต่ว่า ท่านแม่ของข้าบอกว่า หากคนสองคนรักกันจริง เหตุใดต้องใส่ใจฐานะทางบ้าน ข้ายังไม่ใส่ใจเลย ข้ายินดีที่จะไม่เอาสินสอดทองหมั้น อะไรก็ไม่เอา ข้าต้องการเพียงแค่ท่าน!”
“คำพูดของท่านนี่แหละที่โลภมาก!”
เซียวจื่อเจี๋ยกล่าวอย่างเย็นชา “ตัวข้าเองก็เหนือกว่าสินสอดทองหมั้นนับไม่ถ้วนแล้ว แต่งกับข้าก็เหมือนได้ครึ่งแคว้น! เรื่องการแต่งงานของข้า ในอนาคตจะให้มารดาของข้าเป็นผู้ตัดสินใจ จะแต่งก็ต้องแต่งกับคนที่ฐานะเท่าเทียมกัน อย่างเช่นองค์หญิงราชวงศ์ ธิดาอ๋องหรือท่านโหว ฐานะทางบ้านของท่าน มารดาของข้าคงจะดูแคลน”
ซุนเสวี่ยเยว่หน้าขาวซีด อ้าปากค้างพูดไม่ออก
นางไม่คิดว่าจะเป็นเช่นนี้ ตนเองในฐานะสตรี เป็นฝ่ายสารภาพรักก่อน ยังเลือกที่จะยอมลดตัว กลับยังถูกรังเกียจ
พระหนุ่มข้างๆ สำหรับคำพูดชุดนี้ของเซียวจื่อเจี๋ย ก็ตกตะลึงจนนึกว่าฟ้าประทานแล้ว ศิษย์น้องผู้นี้ช่างดุดันเสียจริง!
“แต่ว่าถ้าในอนาคตคนที่ท่านแต่งงานด้วย ท่านไม่ได้ชอบเล่า?”
ซุนเสวี่ยเยว่กัดริมฝีปากแน่น รู้สึกว่าในใจราวกับร้องไห้เป็นสายเลือด
เซียวจื่อเจี๋ยกล่าวอย่างเฉยเมย “เรื่องการแต่งงาน เดิมทีก็คือการแลกเปลี่ยน จะไปพูดถึงความชอบอะไรได้ ชาตินี้ข้ามีเพียงกระบี่อยู่ข้างกาย ที่เหลือ ล้วนแต่เป็นของรกหูรกตาเท่านั้น”
คำพูดนี้ออกมา ทั้งสองคนก็ตะลึงงันไป จากนั้นก็เงียบไป
เด็กหนุ่มที่น่าทึ่งตรงหน้า ราวกับมังกรผยองกลางตะวัน พรสวรรค์เป็นเลิศ แต่ อีกฝ่ายดูเหมือนจะอุทิศความคิดทั้งหมด ให้กับกระบี่สามเชียะในมือแล้ว
เรื่องความรักระหว่างชายหญิง เห็นได้ชัดว่า พูดคุยกับคนเช่นนี้ไม่รู้เรื่อง
ซุนเสวี่ยเยว่เงียบไปนาน ถึงได้กล่าว “ข้าเข้าใจแล้ว ถ้า… ถ้าข้ายินดีจะแต่งให้ท่านเป็นอนุภรรยาเล่า?”
พูดถึงตรงนี้ นางก็เงยหน้าขึ้นมองเด็กหนุ่มที่รูปร่างสง่างามผู้นั้นอีกครั้ง
ข้างๆ กัน พระหนุ่มสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย มองหญิงสาวแวบหนึ่ง อย่างประหลาด ก็ค่อยๆ หันหน้าไปอย่างทนดูไม่ไหวอยู่บ้าง
นี่คือที่อาจารย์พูดว่า ความรักที่งมงายในโลกกระมัง?
“เป็นอนุ…” เซียวจื่อเจี๋ยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง กล่าว “ธิดาของปรมาจารย์ ก็พอจะนับว่าได้อยู่ แต่ต้องรอให้ข้าแต่งงานก่อนถึงจะรับอนุได้”
“ข้ารอได้!” ซุนเสวี่ยเยว่กล่าวทันที
“ก็ได้”
เซียวจื่อเจี๋ยพยักหน้า ไม่ได้พูดอะไรอีก หันไปมองพระหนุ่มข้างๆ กล่าว “ศิษย์พี่เฉิน สมุดลงทะเบียนนำมาแล้วรึ ข้าครานี้ออกจากด่านจะต้องลงเขาไปพักหนึ่ง”
พระหนุ่มได้สติกลับมา พยักหน้า จากจีวรในอกเสื้อก็หยิบสมุดรายชื่อเล่มหนึ่งออกมา พร้อมกันนั้นก็หยิบพู่กันและหมึกออกมา
“ศิษย์น้องเฉียนเฟิงขึ้นเขามาสิบกว่าปีแล้ว การเดินทางครั้งนี้คือจะกลับบ้านรึ?”
“ก็ควรจะกลับบ้านสักครั้งแล้ว แต่ว่าก่อนจะกลับบ้าน ยังต้องไปช่วงชิงเกียรติยศชื่อเสียงสักหน่อย”
เซียวจื่อเจี๋ยรับพู่กันและหมึกมา พลางลงทะเบียนพลางกล่าว
พระหนุ่มประหลาดใจ “โอ้? ศิษย์น้องเฉียนเฟิงยังต้องการเกียรติยศชื่อเสียงอีกรึ?”
“ศิษย์พี่เฉินพูดเล่นแล้ว บุตรหลานตระกูลเซียวของข้า ล้วนต้องสร้างเกียรติยศชื่อเสียงด้วยตนเอง อีกทั้งการกลับบ้านครั้งนี้ ก็เพื่อช่วงชิงตำแหน่งมังกรแท้ มีเกียรติยศชื่อเสียงติดตัว ย่อมจะดีกว่า”
เซียวจื่อเจี๋ยตอนนี้ดูเป็นกันเองอย่างยิ่ง ขีดเขียนไม่กี่ทีก็ลงทะเบียนเสร็จ ยื่นพู่กันและหมึกคืนให้ศิษย์พี่เฉิน
พระหนุ่มเป่าสมุดรายชื่อให้แห้งแล้วพับเก็บ เก็บพู่กันและหมึก ยิ้มกล่าว “ศิษย์น้องเฉียนเฟิงระมัดระวังเกินไปแล้ว ด้วยระดับบำเพ็ญของท่าน ใครยังจะสามารถมาช่วงชิงตำแหน่งมังกรแท้กับท่านได้อีก”
เซียวจื่อเจี๋ยยิ้มอย่างเรียบเฉย แววตามองไปยังแดนไกล
ในสมองของเขาปรากฏเงาร่างหนึ่งขึ้นมา นั่นคือตอนที่แม่ขึ้นเขามาเยี่ยมเขาได้พูดถึง
เซียวชิงหลวน
1 ปีก่อนตอนที่เขาลงจากเขาสังหารอสูร ก็เคยได้ยินชื่อของอีกฝ่ายแล้ว ได้ขึ้นไปอยู่ในทำเนียบฟ้าของทำเนียบฟ้าดินแล้ว!
กายยุทธ์ระดับเก้า ฝากตัวเป็นศิษย์อาจารย์ชื่อดัง อายุน้อยกว่าเขา 1 ปีครึ่ง ในยุทธภพก็มีชื่อเสียงโด่งดังแล้ว สร้างชื่อเสียงขึ้นมาก่อนเขาหนึ่งก้าว
การเดินทางครั้งนี้ นี่ก็คือคู่แข่งที่ใหญ่ที่สุดของเขา
ถึงแม้จะไม่ได้พบหน้ากัน แต่เซียวจื่อเจี๋ยกลับดูเหมือนจะมีความรู้สึกที่ลางสังหรณ์ว่า อีกฝ่ายกำลังไล่ตามฝีเท้าของเขาอย่างใกล้ชิด
เมื่อคิดถึงตรงนี้ มุมปากของเขาก็ยกขึ้นเล็กน้อย เขาจะทำให้น้องสาวร่วมตระกูลคนนั้นรู้ว่า แผ่นหลังของเขา ไม่ใช่ใครก็จะไล่ตามทันได้
เขาเชื่อมั่นในตนเอง และก็เชื่อมั่นในกระบี่ในมือของตนเอง
“ข้าไปกับท่านด้วยได้หรือไม่?” ข้างๆ กัน ซุนเสวี่ยเยว่ฉวยโอกาส สอบถามอย่างระมัดระวัง
นางมองเซียวจื่อเจี๋ยอย่างน่าสงสาร ในสมองยังคงก้องกังวานไปด้วยแผ่นหลังที่ใช้กระบี่เดียวทำลายอสูรงูวายุหยิน
“หากเจ้าสามารถตามทันก็แล้วแต่เจ้า”
เซียวจื่อเจี๋ยกล่าวอย่างเรียบเฉย ไม่ได้ใส่ใจท่าทีของหญิงสาวน้อยของอีกฝ่าย
…