หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 92
บทที่ 92
จ้าวหู่ที่เดิมทีเตรียมจะล่าถอยเมื่อเห็นท่าทางเช่นนั้น ในใจก็เคลื่อนไหว มีขอบเขตสิบห้าลี้ที่แข็งแกร่งเช่นเซียวเหยียนอยู่ เกรงว่าเว้นแต่จะเป็นมหาอสูรขอบเขตเทวะมนุษย์ มิเช่นนั้นก็ไม่มีทางบุกเมืองสำเร็จได้
และหากเป็นมหาอสูรขอบเขตเทวะมนุษย์ ไยต้องอาศัยมือของอสูรตนอื่น สร้างความวุ่นวายใหญ่โตเช่นนี้
การสังหารหมู่ก็เป็นเพียงเรื่องง่ายๆ แค่หนึ่งก้านธูปเท่านั้น
แต่มหาอสูรขอบเขตเทวะมนุษย์เข้าสู่ดินแดน ยิ่งอันตรายกว่า เมื่อใดที่ทำเรื่องสังหารหมู่ ย่อมต้องถูกจวนขุนพลเทวะไล่ล่าไปสุดหล้าฟ้าเขียว ดังนั้นจึงน้อยมากที่จะบุกรุกดินแดนตามลำพัง
หากปะปนอยู่ในกองกำลังเผ่าอสูรที่ชายแดนรุกราน ก็จะไม่ถูกหมายหัวไล่ล่าตามลำพัง และการถอยกลับไปยังดินแดนเผ่าอสูรเพื่อรักษาชีวิตก็ง่ายกว่า
เมื่อคิดถึงสิ่งเหล่านี้ จ้าวหู่ก็พาหลิวรั่วซีกับเซียวจื่อเซวียน ทะยานร่างไล่ตามไป อยากจะเห็นผลลัพธ์ของศึกครั้งนี้ด้วยตาตนเอง
มีเขาอยู่ใกล้ๆ หากเห็นท่าไม่ดี ก็สามารถถอยกลับรักษาตัวได้ทันท่วงที
ในขณะเดียวกัน เมื่อเซียวเหยียนเคลื่อนไหวด้วยตนเอง ขอบเขตการควบคุมสิ่งของของเขาก็ขยายออกไป มหาอสูรขอบเขตวิญญาณสัญจรเหล่านั้นยังไม่ทันจะหนีออกจากสนามรบ ก็ถูกสังหารทีละตน
“ระยะควบคุมสิ่งของของเขาไกลขนาดนี้ได้อย่างไร!!”
มหาอสูรตัวหนึ่งที่ร่างกายหดเล็กลงกลายเป็นหมอกดำก้อนเล็กๆ ได้ยินเสียงลมหวีดหวิวที่ไล่ตามมาจากข้างหลัง ในแววตาก็ปรากฏความสิ้นหวังอย่างสุดซึ้ง
พรวด!
แสงกระบี่พาดผ่าน ทำลายหมอกดำจนแตกสลาย
เมื่อมหาอสูรขอบเขตวิญญาณสัญจรทั้ง 8 ตนสิ้นชีพทั้งหมด เซียวเหยียนก็ควบคุมกระบี่บินหันกลับไปสังหารในคลื่นอสูรอีกครั้ง
แสงกระบี่ในคลื่นอสูรราวกับเข็มร้อยด้าย เลือดสดสาดกระเซ็นไม่หยุด อสูรเหล่านี้ถูกเก็บเกี่ยวอย่างบ้าคลั่ง
คลื่นอสูรที่เดิมทีมีท่าทีเกรี้ยวกราด พริบตาเดียวก็เหลือเพียงทะเลเลือดที่น่าสลดใจและซากศพนับไม่ถ้วน ที่เหลือก็หนีไปกระจัดกระจายไป
เมื่อเห็นสถานการณ์เช่นนี้ แม่ทัพรักษาการณ์บนกำแพงเมืองก็รีบทักทายคนอื่นๆ ให้ไปไล่ตาม
เว่ยไห่กับตระกูลเถียนก็ล้วนแต่นำศิษย์ของตนเอง พุ่งออกไป ไล่ล่าอสูร นี่คือโอกาสสร้างคุณูปการที่หาได้ยาก
ไม่ถึงครึ่งก้านธูป คลื่นอสูรก็แตกพ่าย
เมื่อมองซากอสูรเกลื่อนกลาดใต้กำแพงเมือง และซากมังกรแดงที่ถูกฟันเป็นสามท่อนที่โดดเด่นที่สุด ทหารรักษาการณ์เมืองจำนวนมากก็มีความรู้สึกเหมือนกำลังฝันไป
เดิมทีสิ้นหวังแล้ว ถึงกับเขียนจดหมายลาตายทิ้งไว้ในกระโจมค่ายทหารแล้ว ผลคือกลับป้องกันเมืองสำเร็จ
อสูรบุกเมืองรึ?
ภายใต้การบุกสังหารของกระบี่บินนั้น ราวกับเรื่องตลกขบขัน ก่อตัวมาอย่างเกรี้ยวกราด แต่กลับจบลงอย่างรวดเร็ว
เมฆอสูรที่วนเวียนอยู่ทางทิศเหนือ เมื่อนักพรตคิ้วแดงเสียชีวิต และมหาอสูรขอบเขตวิญญาณสัญจรอื่นๆ ทยอยเสียชีวิต ก็ได้สลายไปนานแล้ว ฟ้าดินก็กลับมาแจ่มใสอีกครั้ง
บนกำแพงเมือง ทหารจำนวนมากต่างก็ยกมือโห่ร้องยินดี
เฉินเว่ยเมื่อรีบมาถึง ก็เห็นเพียงฝูงอสูรที่แตกพ่าย อดไม่ได้ที่จะตะลึงงัน
20 ปีมานี้ กับอสูรคบหาอย่างเสแสร้ง บริหารอย่างลำบาก สุดท้าย… กลับไม่สู้เด็กหนุ่มคนหนึ่งกระบี่เล่มเดียว?
เขาในใจตื่นเต้น ขณะเดียวกันก็มีความเศร้าและความขมขื่นที่ยากจะบรรยาย
สี่ทิศขอความช่วยเหลือ ขอร้อง แต่กลับราวกับฟองสบู่
การยอมอ่อนข้อของตนเองหลายปีมานี้ มีความหมายอะไร?
มีเพียงความแข็งแกร่งเท่านั้น ถึงจะสามารถแก้ไขอุปสรรคทั้งหมดได้ หลักการนี้เขาจะไม่เข้าใจได้อย่างไร
เพียงแต่ ถูกส่งมาที่นี่ ราชการทับถม ตนเองจะมีเวลาว่างที่ไหนมาฝึกยุทธ์?
เขาพูดไม่ออกแหงนหน้ามองฟ้าถอนหายใจยาวออกมาเบาๆ
คลื่นอสูรสิ้นสุดลงแล้ว ด้วยจำนวนผู้เสียชีวิตและบาดเจ็บของอสูรเหล่านี้ ในอนาคตหลายสิบปี เมืองปีกครามน่าจะไม่มีอสูรกล้ารุกรานอีก
แล้วตนเองเล่า?
เขาหัวเราะอย่างขมขื่น จากนั้นก็เก็บอารมณ์ เดินไปยังเซียวเหยียน
“คุณชายตระกูลเซียว ข้าเฉินเว่ยหน้าหนา ขอเป็นตัวแทนชาวบ้านเมืองปีกครามทั้งหมด ขอบคุณท่านที่ช่วยเหลือ!”
เฉินเว่ยสีหน้าจริงจัง สองมือประสานกัน สายตาเคร่งขรึม โค้งคำนับเซียวเหยียนยาวๆ
เซียวเหยียนยกมือขึ้นกวัก กระบี่บินบนขอบฟ้าก็ราวกับเมฆลอยมา ตกลงมาในฝ่ามือ
มองเจ้าเมืองข้างกาย ใบหน้าของชายวัยกลางคนผู้นี้ผิวคล้ำหยาบกร้าน มีร่องรอยของความกรำแดดกรำฝนอยู่บ้าง
“เรื่องเล็กน้อย ไม่ต้องเกรงใจ”
เซียวเหยียนกล่าวอย่างสงบ
เฉินเว่ยมุมปากปรากฏรอยยิ้มขมขื่น จากนั้นก็กล่าว “ข้าสมคบคิดกับอสูร เป็นพวกเดียวกับอสูร เรื่องนี้ ข้าจะกลับไปยื่นเรื่องให้ราชสำนักทราบ นอกจากนี้ คุณูปการในการป้องกันเมืองของคุณชายตระกูลเซียว ข้าก็จะรายงานไปพร้อมกัน มีทหารที่นี่ทั้งหมดเป็นพยาน คุณูปการนี้ของคุณชาย ย่อมจะไม่น้อย”
“คุณูปการรึ เรื่องเล็ก”
เซียวเหยียนส่ายหน้าเล็กน้อย ไม่ได้ใส่ใจ
เมื่อเห็นท่าทางที่เรียบง่ายสบายๆ ของเซียวเหยียน เฉินเว่ยก็ชะงักไปเล็กน้อย เขามองออกว่า แววตาของเด็กหนุ่มผู้นี้ใสกระจ่าง ไม่เหมือนกับการถ่อมตัวจอมปลอม
แต่ว่า เรื่องแบบนี้จะถ่อมตัวหรือไม่ ก็ไม่สำคัญ อย่างที่เขาพูด คุณูปการนี้มันใหญ่เกินไป ไม่มีใครสามารถปกปิดได้
ต้องรู้ก่อนว่า หากเปลี่ยนเป็นช่วงเวลาปกติ การจะสร้างคุณูปการนั้นยากอย่างยิ่ง
ถึงแม้จะอยู่ในภาวะสงคราม การสร้างคุณูปการใหญ่ก็ยากอย่างยิ่งเช่นกัน หนทางที่พบบ่อยที่สุดตามลำดับคือการบุกทะลวงแนวรบ การขึ้นกำแพงก่อนใคร การยึดธง และการสังหารแม่ทัพ
นอกจากนี้ยังมีจับกุมหัวหน้า สังหารหมู่ เป็นต้น
สองอย่างแรกการบุกทะลวงแนวรบ การขึ้นกำแพงก่อนใคร ล้วนแต่เป็นคุณูปการระดับสอง ตามกฎหมายการพระราชทานรางวัลของราชวงศ์ประกาศิตสวรรค์ สามารถพระราชทานบรรดาศักดิ์ระดับสองได้
ส่วนการยึดธง การสังหารแม่ทัพเป็นคุณูปการระดับหนึ่ง ยากที่จะได้รับยิ่งกว่า พระราชทานบรรดาศักดิ์ระดับสาม
บรรดาศักดิ์ของราชวงศ์ประกาศิตสวรรค์ แบ่งเป็นยศอัศวิน, ยศขุนนาง, ยศขุนหลวง, ยศขุนศึก, ยศเจ้าพสุธา!
เหนือกว่ายศเจ้าพสุธา ก็คือยศเทวะที่มีชื่อเสียงที่สุด
บรรพบุรุษของ 5 จวนขุนพลเทวะ ล้วนแต่เป็นยศเทวะ ติดตามปฐมจักรพรรดิออกรบ สร้างราชวงศ์ประกาศิตสวรรค์ สร้างคุณูปการที่ไม่เคยมีมาก่อน สืบทอดมานับพันปี
นอกจากยศเทวะแล้ว บรรดาศักดิ์ที่เหลือ ล้วนแต่แบ่งเป็นสามระดับ หากสามารถสร้างคุณูปการระดับหนึ่งได้ จะกลายเป็นอัศวินระดับหนึ่งโดยตรง
หากเป็นคุณูปการระดับสอง ก็จะเป็นอัศวินระดับสอง
หากตนเองเป็นอัศวินแล้ว สร้างคุณูปการระดับหนึ่งอีกครั้ง หรือสามครั้งคุณูปการระดับสอง ก็จะสามารถเลื่อนยศได้ กลายเป็นขุนนาง จะได้รับรางวัลเป็นที่นา ที่ดิน เทียบเท่ากับขุนนางเจ้าของที่ดิน
หากเป็นขุนหลวงแล้ว ยังจะได้รับดินแดนศักดินาอีกด้วย!
คุณูปการยากที่จะสร้าง แต่ทว่าวันนี้เซียวเหยียนอาศัยพลังของตนเองแต่เพียงผู้เดียว ปกป้องชาวบ้านทั้งเมืองไว้ได้ คุณูปการเช่นนี้ ได้เกินกว่าคุณูปการระดับหนึ่งไปแล้ว
จะคำนวณอย่างไรโดยละเอียด เฉินเว่ยก็ไม่มีอารมณ์จะไปคิดมาก มอบให้ราชสำนักก็สิ้นเรื่อง คาดว่าอย่างน้อยก็คงจะเป็นขุนนางระดับสาม