หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 90
บทที่ 90
เมื่อฝูงอสูรแตกพ่ายหนีไป เมฆอสูรที่รวมตัวกันอยู่เบื้องหน้า ก็สลายไปในทันที
ไม่มีการบัญชาการของมหาอสูรขอบเขตวิญญาณสัญจร อสูรน้อยเหล่านี้ไหนเลยจะกล้าบุกเมือง
กำแพงเมืองที่สูงตระหง่าน สำหรับอสูรน้อยแล้วยังคงมีความกดดันอย่างยิ่ง
เซียวเหยียนควบคุมกระบี่บินไล่สังหารไปตลอดทาง อสูรหลายพันตัวที่มาถึง ตายและบาดเจ็บไปเกือบครึ่ง ที่เหลือทั้งหมดก็พุ่งเข้าไปในป่า ซ่อนตัวอยู่ทุกที่
เซียวเหยียนเหลือบมองแวบหนึ่ง ไม่ได้เสียเวลากับภูตผีปีศาจอสูรน้อยเหล่านี้อีก เขาหันหลังกลับมายังบนกำแพงเมือง ยกมือขึ้นกวัก แสงกระบี่ก็บินกลับมา ตกลงมาในมือของเขา
มองไปรอบๆ เซียวเหยียนก็ถามจ้าวหู่ “ท่านลุงอันของข้าเล่า?”
“เซียวอันรึ?”
จ้าวหู่ได้สติกลับมา รีบกล่าว “เซียวอันให้ข้าดูแล…อะแฮ่ม เซียวอันไปที่ทิศเหนือของเมืองแล้ว ที่นั่นคือทิศทางหลักที่กองทัพอสูรโจมตี”
“ทิศเหนือของเมือง?”
เซียวเหยียนเงยหน้าขึ้นมองไปยังทิศเหนือ สายตาเคร่งขรึมขึ้น
ไออสูรที่หนาทึบที่นั่นราวกับเมฆดำ ได้ปกคลุมไปถึงบนกำแพงเมืองทางทิศเหนือแล้ว
เขาหน้าเปลี่ยนสีเล็กน้อย พลังจิตวิญญาณห่อหุ้มกระบี่เล่มนี้ของหลิวรั่วซี ทะลวงอากาศมุ่งหน้าสังหารไปยังทิศเหนืออย่างรวดเร็ว
เมืองปีกครามทั้งเมืองเป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส เส้นผ่านศูนย์กลางก็ไม่ถึง 50 ลี้ เขาอยู่ทางทิศตะวันตกของเมือง ห่างจากทิศเหนือไม่ใช่เส้นตรง ระยะทางก็ใกล้เข้ามาอีกหน่อย อยู่ในขอบเขตการควบคุมสิ่งของของเขาโดยสิ้นเชิง
ที่จริงแล้ว หากใช้คุณสมบัติพิเศษของคัมภีร์หมาก《ก้าวเหิน》เพิ่มระยะการโจมตี ขอบเขตการควบคุมสิ่งของของเขาก็จะสามารถเพิ่มขึ้นได้อีก
เมื่อกระบี่บินพุ่งออกไป สายตาของเซียวเหยียนก็จับจ้องไปที่ทิศเหนือของเมือง
และข้างกายเขา เซียวจื่อเซวียนกับเฉินเฟิง หลิวรั่วซีและคนอื่นๆ ล้วนแต่จ้องมองเซียวเหยียนอย่างตะลึงงัน
คนที่ตกตะลึงที่สุดคงจะไม่มีใครเกินเซียวจื่อเซวียน
เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่า พี่เหยียนที่ตนเองอยู่เป็นเพื่อนทุกวัน ทุกวันเอาแต่วาดภาพอยู่ในสวน ไม่ก็ออกไปตกปลากับท่านอาสอง ว่างๆ ยังวิ่งไปที่ห้องครัวทำขนมกลับ….จะเก่งกาจถึงเพียงนี้
ขอบเขตสิบห้าลี้?
เขารู้สึกตื่นเต้นจนแทบจะหายใจไม่ทัน
สวรรค์!
หากท่านย่าใหญ่พวกเขารู้เข้า นั่นคงจะไม่ตื่นเต้นตายรึ?
แต่… พี่เหยียนฝึกฝนอย่างไร?
ตนเองไม่เคยเห็นเขาแตะกระบี่เลย!
หากไม่ใช่เพราะคำพูดคำจาและกิริยาท่าทางของเซียวเหยียนยังให้ความรู้สึกคุ้นเคยอยู่บ้าง เซียวจื่อเซวียนคงจะคิดว่าเป็นอสูรปลอมตัวมาแล้ว
เด็กหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างกาย สร้างความกดดันอย่างใหญ่หลวงให้แก่ทุกคน หลิวรั่วซีกับจ้าวหลิงซวงและคนอื่นๆ ล้วนแต่จ้องมองอย่างเหม่อลอย
อายุไล่เลี่ยกัน พวกเขายังวนเวียนอยู่ที่ขอบเขตโคจรฟ้า ยังไม่สืบทอดวิญญาณ
ส่วนเซียวเหยียนกลับได้ข้ามผ่านพวกเขาไปสองขอบเขตใหญ่!
ตัวตนที่เรากับปีศาจเช่นนี้ แทบจะคือเรื่องเหลวไหล!
หลิวรั่วซีนึกถึงคำพูดของพ่อ ตนเองกายยุทธ์ระดับ 8 แต่ตอนอายุ 10 ขวบก็บรรลุถึงใจกระบี่ ในวัยเดียวกันวิถีแห่งกระบี่ก็เป็นหนึ่งไม่มีสอง
รอจนในอนาคตวิถีแห่งกระบี่ทำความเข้าใจจนเชี่ยวชาญ เมื่อเทียบกับอัจฉริยะชั้นยอดคนอื่นๆ ก็ไม่ด้อยไปกว่ากัน… นี่คือไม่ด้อยไปกว่ากันรึ?
เมื่อมองใบหน้าด้านข้างของเด็กหนุ่มที่เงยหน้าขึ้น ลมหายใจของนางก็ค่อยๆ กระชั้นขึ้นมาเล็กน้อย
ดวงจันทร์กระจ่างดวงนั้น ยังคงหลงเหลืออยู่ในใจของนาง ไม่สามารถลบเลือนได้
“คุณชาย…”
เฉินเว่ยก่อนหน้านี้เคยได้เห็นเซียวเหยียนทรมานสังหารเซียนพยัคฆ์อาภรณ์อย่างง่ายดาย ณ เวลานี้ถึงแม้จะตกตะลึง แต่ก็พอจะรับได้อยู่บ้าง เขารีบโค้งคำนับ “ข้าจะไปที่ทิศเหนือของเมือง”
เซียวเหยียนพยักหน้าเล็กน้อย ความสนใจของเขาได้จับจ้องไปที่กระบี่บินทางทิศเหนือของเมืองแล้ว
เฉินเว่ยรีบรุดไปยังทิศเหนือของเมือง และในขณะเดียวกัน แสงกระบี่ก็ทะลุทะลวงอย่างรวดเร็วในฝูงอสูรทางทิศเหนือของเมือง
บนทิศเหนือของเมือง ลูกธนูนับไม่ถ้วนก็ยิงออกไป
เซียวอันแสดงสถานะของตนเอง กับแม่ทัพรักษาการณ์ที่นี่ร่วมกันบัญชาการรบ
ในฝูงอสูร แปดเงาร่างที่ท่าทางดุร้ายก็เผยร่างจริงออกมา รวมตัวกันอยู่ข้างกายนักพรตที่สวมเสื้อคลุมสีเหลือง มีคิ้วสีแดงสองเส้นห้อยลงมาถึงหน้าอก
“เมืองเล็กๆ แห่งนี้ ขอบเขตวิญญาณสัญจรไม่เกิน 3-5 คน พวกเราย่อมสามารถจัดการได้”
“ว่าไปแล้ว อสูรจอมพลังทำไมยังไม่มา?”
“พวกที่เทือกเขาวายุดำคิดอะไรอยู่?”
อสูรเหล่านี้มองไปยังทิศตะวันออก ทางนั้นควรจะเกิดความวุ่นวายขึ้นแล้วสิ แต่ดูเหมือนจะเงียบสงบมาก
“ฆ่าก่อนค่อยว่ากัน!”
อสูรที่เหมือนกับเหยี่ยวตัวหนึ่งก็พลันพุ่งลงมายังเมือง อยากจะสร้างผลงานก่อนใครเพื่อน สร้างความประทับใจที่ดีให้กับนักพรตคิ้วแดง
บนกำแพงเมือง แสงกระบี่สายหนึ่งก็ฟันออกไป คือหลิวเมิ่งฉีที่กลับมาถึงเมือง
นางไม่เจอเซียวเหยียน ได้รับข่าวแล้ว ก็ทำได้เพียงมาต่อต้านศัตรูที่ทิศเหนือของเมืองก่อน
เหยี่ยวก็เป็นขอบเขตวิญญาณสัญจรเช่นกัน เมื่อเห็นพลังกระบี่ของหลิวเมิ่งฉีดุร้าย ก็พ่นหมอกอสูรออกมากลุ่มหนึ่งทันที ปกคลุมกำแพงเมือง ใช้ออกซึ่งอาคมอสูร
เมื่ออาคมอสูรขัดขวาง อสูรก็ยิ่งบุกขึ้นมาบนกำแพงเมืองมากขึ้น พลธนูสูญเสียเป้าหมาย ทำได้เพียงชักดาบเข้าต่อสู้กับอสูรที่ขึ้นเมืองมา
อสูรอื่นๆ ข้างกายนายพรตคิ้วแดง ก็ไม่ได้หยุดพัก พากันบุกสังหารขึ้นมา
พริบตาเดียว หลิวเมิ่งฉีก็ถูกอสูรขอบเขตวิญญาณสัญจรสองตัวโจมตีซ้ายขวา สีหน้าพลันเปลี่ยนไป เปลี่ยนจากรุกเป็นรับ
อีกด้านหนึ่ง เจ้าตระกูลเว่ย เว่ยไห่ และเจ้าตระกูลเถียน ก็ล้วนแต่นำบุตรหลานในตระกูล มาต่อต้านศัตรูที่นี่
เมื่อเห็นผู้ตรวจการปราบอสูรถูกอสูรล้อม พวกเขาก็รีบเข้าไปช่วยเหลือทันที
แต่อีกฝ่ายมีขอบเขตวิญญาณสัญจรมากกว่าพวกเขาอย่างเห็นได้ชัด ทั้งสามคนก็ตกเป็นรองอย่างรวดเร็ว
เซียวอันเห็นท่าทางเช่นนั้น ก็รีบชักดาบเข้าไปเสริมกำลังทันที
เคล็ดวิชาที่เขาฝึกฝนมาตลอดทางจนถึงขอบเขตวิญญาณสัญจรไม่เป็นชั้นสูงก็เป็นชั้นสุดยอด รากฐานลึกซึ้ง แข็งแกร่งกว่าขอบเขตวิญญาณสัญจรคนอื่นถึงสามส่วน ในไม่ช้าก็ขับไล่มหาอสูรขอบเขตวิญญาณสัญจรไปได้ตนหนึ่ง
มหาอสูรอีกไม่กี่ตัวเมื่อเห็นเซียวอันดุร้ายถึงเพียงนี้ ก็พลันถอนตัวออกมา สามตัวร่วมกันล้อมเซียวอัน สู้กันอย่างดุเดือด ในไม่ช้าเซียวอันก็ตกเป็นรอง
พรวด!
หนึ่งในอสูรที่ทั่วร่างเต็มไปด้วยเคียวเหมือนกับตั๊กแตนตำข้าวขนาดใหญ่ ทันใดนั้นก็ใช้ดาบหนึ่งเล่มเกี่ยวเข้าที่แขนของเซียวอัน ฉีกเกราะหลังของเขาขาด
ลิงอีกตัวหนึ่งที่สูง 7-8 เมตร ทั่วร่างมีขนสีม่วงหยาบ ยกกระบองในมือขึ้นมา ฉวยโอกาสฟาดเข้าที่หลังของเซียวอันอย่างแรง
เซียวอันหน้ามืดไป ร่วงหล่นลงบนกำแพงเมือง สลบไปทันที