หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 89
บทที่ 89
เมื่อเห็นเซียวเหยียนลอยลงมาจากฟ้า เซียวจื่อเซวียนและคนอื่นๆ ที่กำลังถูกฝูงอสูรข่มขวัญอยู่ก็ล้วนแต่งุนงง
เฉินเฟิงอ้าปากกว้าง ลูกตาแทบจะถลนออกมา มองเซียวเหยียนอย่างกับเห็นผี
“พวกท่านก็อยู่ที่นี่รึ?”
เซียวเหยียนไม่คิดว่าจะมาเจอพวกเขาที่ทิศตะวันตกของเมือง ไม่ใช่ไปทำภารกิจลาดตระเวนแล้วรึ ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้?
เหลือบมองเจียงผิง อีกฝ่ายหน้าขมขื่น เห็นได้ชัดว่าไม่เต็มใจอย่างยิ่ง
เซียวเหยียนก็มองไปที่จ้าวหู่ สำหรับคนหลังก็ไม่แปลกหน้า ชายที่ติดตามมาตลอดทาง
“เจ้า…”
จ้าวหู่จ้องมองเซียวเหยียนอย่างตะลึงงัน เขาคือขอบเขตสิบห้าลี้ ย่อมแยกแยะออกว่า สองคนที่เหินอากาศมานี้ ไม่ใช่เฉินเว่ยที่เป็นผู้นำหน้ามา แต่เป็นเด็กหนุ่มตรงหน้า
เจ้าคนที่เขาและเซียวอันติดตามคุ้มกันมาตลอดทางกลับคือขอบเขตสิบห้าลี้?!
ขอบเขตสูงกว่าเซียวอันเสียอีก?!!
นี่มันใครคุ้มกันใครกันแน่?
จ้าวหู่มีความรู้สึกสมองมึนงง เขาตอนที่อยู่ขอบเขตวิญญาณสัญจรก็ลงจากเขามาท่องยุทธภพแล้ว ก็ถือว่าเคยเห็นโลกมามาก เห็นอัจฉริยะมานับไม่ถ้วน แต่… ขอบเขตสิบห้าลี้ที่อายุขนาดนี้?
ไม่เคยได้ยินมาก่อน!
ล้วนแต่บอกว่าทายาทในจวนขุนพลเทวะ ล้วนแต่เป็นปีศาจ แต่จะปีศาจเพียงใด ก็ไม่ถึงระดับนี้กระมัง?
“อสูรมาแล้ว!”
ในตอนนี้ ไม่รู้ว่าใครกล่าวขึ้นมาอย่างตึงเครียด
สายตาของทุกคนก็พลันมองไปยังนอกกำแพงเมือง อสูรที่วิ่งมาอย่างรวดเร็วที่นั่น ได้เข้ามาอยู่ในระยะยิงของพลธนูแล้ว
“ยิงธนู!!”
แม่ทัพรักษาการณ์ที่นี่ก็เป็นชายวัยกลางคน ขอบเขตสืบทอดวิญญาณขั้น 8-9 โดยประมาณ รีบตะโกนเสียงดัง
ลูกธนูนับไม่ถ้วนก็ยิงออกไปราวกับฝนสีดำ นี่คือลูกธนูที่ทำขึ้นเป็นพิเศษ มีผลขับไล่สิ่งชั่วร้ายและปราบอสูร
ภายใต้การชำระล้างของฝนธนู ทันใดนั้นก็มีอสูรไม่น้อยที่ได้รับบาดเจ็บ แต่ส่วนใหญ่กลับฝ่าฝนธนูพุ่งเข้ามาต่อไป
“ค่ายกลปราบอสูร!”
แม่ทัพรักษาการณ์ตะโกนลั่นอีกครั้ง
ก็เห็นอาจารย์ปราบอสูรในชุดคลุมสีดำสิบกว่าคนรีบมาถึงแท่นสูงบนกำแพงเมืองแห่งหนึ่ง พวกเขาต่างก็ใช้ออกซึ่งการสืบทอดวิญญาณของตนเอง รูปลักษณ์ของการสืบทอดวิญญาณแตกต่างกันไป ต่างคนต่างจับมือกัน พลังวิญญาณเชื่อมต่อกันในความผันผวน ดูเหมือนจะต้องรักษาสมดุลบางอย่าง ร่ายค่ายกล
เซียวเหยียนมองดูอสูรที่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ พุ่งมาถึงใกล้กำแพงเมืองร้อยเมตรแล้ว เขาหันไปมองแวบหนึ่ง สายตาจับจ้องไปที่กระบี่ในมือของหลิวรั่วซี
“ขอยืมกระบี่ของท่านใช้หน่อย”
เซียวเหยียนกล่าว
หลิวรั่วซีได้สติกลับมา มองเซียวเหยียนอย่างตะลึงงัน นางยังคงไม่เชื่ออยู่บ้างเกี่ยวกับระดับบำเพ็ญที่น่าสะพรึงกลัวที่เซียวเหยียนแสดงออกมาเมื่อครู่
ณ เวลานี้เมื่อเห็นเซียวเหยียนยื่นมือขอยืมกระบี่ นางก็อดไม่ได้ที่จะกำฝักกระบี่ในมือแน่นขึ้น ถาม “ท่านใช้กระบี่เป็นรึ?”
ตลอดทางที่ขี่ม้ามา นางไม่เห็นอีกฝ่ายพกพาอาวุธใดๆ เลย
“เป็นเล็กน้อย”
เซียวเหยียนพยักหน้า
เพิ่งจะเข้าสู่ยุทธภพ เร่งรีบเกินไป ไม่ได้พกกระบี่
หากเข้าสู่ยุทธภพอีกครั้ง เขาย่อมต้องจำได้ที่จะนำกระบี่วิเศษที่ท่านอาสองให้มาด้วย
หลิวรั่วซีรู้สึกลังเลอยู่บ้าง กระบี่ของนักกระบี่ไม่เคยห่างกาย อีกทั้งนางยังรักกระบี่ทะนุถนอมกระบี่
แต่ ณ เวลานี้สถานการณ์การรบอันตราย นางรู้ดีว่าเซียวเหยียนระดับบำเพ็ญสูงส่ง แต่กลับไม่มีอาวุธ
ลังเลเล็กน้อย นางก็ยังคงยื่นกระบี่ให้เซียวเหยียน
เคร้ง
เซียวเหยียนชักกระบี่เล่มนี้ออกมาอย่างสบายๆ กระบี่ยาวดุจน้ำในฤดูใบไม้ร่วงออกจากฝัก
ในทันใดนั้น คมกระบี่ก็สั่นสะเทือน ราวกับเสียงกระบี่ที่ตื่นขึ้น สาดประกายกระบี่สีขาวราวหิมะออกมา ส่งเสียงหึ่งๆ
เซียวเหยียนถือกระบี่หันกลับมา ก้าวเท้าหนึ่งก้าว ยืนอยู่กลางอากาศนอกกำแพงเมืองสิบกว่าเมตร
เงาร่างที่ลอยอยู่กลางอากาศของเขา ทันใดนั้นก็ดึงดูดความสนใจของทหารจำนวนมากบนกำแพงเมือง ล้วนแต่ตกตะลึง หยุดอยู่กลางอากาศ นี่คือสัญลักษณ์ของขอบเขตสิบห้าลี้นี่นา!
ท่านเจ้าเมืองเฉินของพวกเขา ก็เป็นเพียงขอบเขตวิญญาณสัญจร ไม่เคยสิบห้าลี้!
“จันทรา… ทอแสง!”
เซียวเหยียนพึมพำเสียงเบา
5 ปีมานี้ เขาย่อมต้องเปิดอ่านกระบวนท่าสามกระบวนท่าหลังของ《เพลงกระบี่สมุทรไร้ขอบเขต》แล้ว
เพลงกระบี่สมุทรไร้ขอบเขตมีทั้งหมด 4 กระบวนท่า
ตามลำดับคือ คลื่นสมุทร, สะบั้นธารา, จันทราทอแสง, สมุทรไร้ขอบเขต
ณ เวลานี้ ในมือของเขาใช้ออกซึ่งกระบวนท่าที่สามของเคล็ดวิชาชั้นสุดยอดแขนงนี้ เป็นกระบวนท่าที่รองลงมาจากกระบวนท่าไม้ตายเท่านั้น
จันทราทอแสง!
ในทันใดนั้น ทุกคนบนกำแพงเมือง ก็ราวกับได้เห็นดวงจันทร์กระจ่างดวงหนึ่ง ลอยขึ้นมาจากฝ่ามือของเซียวเหยียน
กระบี่ยาวที่สว่างไสวดุจหิมะนั้น กลับหายไปแล้ว เหลือเพียงดวงจันทร์กระจ่างสีเงินเจิดจ้า กลมกลืนและเจิดจ้า รวมตัวกันขึ้นมาจากในมือของเซียวเหยียน จากนั้นก็ราวกับค่อยๆ ลอยขึ้นมาบนผิวน้ำทะเล บินไปยังฝูงอสูรข้างหน้า
ระดับ แก่นแท้!
ในขณะที่ทุกคนกำลังดื่มด่ำอยู่ในความงดงามของดวงจันทร์กระจ่างดวงนี้ ดวงจันทร์ก็ม้วนตัวเข้าไปในฝูงอสูร พร้อมกับการเบ่งบานของแสงจันทร์ ในทันใดนั้น เงาอสูรนับไม่ถ้วนที่ถาโถมเข้ามา ก็ราวกับความมืดที่ถูกแสงสว่างขับไล่ กลับถอยร่นไปราวกับกระแสน้ำ
แต่ความจริงแล้วไม่ใช่การถอยร่น แต่เป็นการดับสูญ!
“เพลงกระบี่นี้…”
รูม่านตาของหลิวรั่วซีหดเล็กลง ใบหน้างามปรากฏความตกตะลึงอย่างยิ่ง นางไม่อยากจะเชื่อมองเงาหลังของเด็กหนุ่มที่ถือกะบี่
ดวงจันทร์ที่ราวกับปาฏิหาริย์ดวงนั้น ทำให้นางตกตะลึงจนมิอาจบรรยายได้
นั่นกลับเป็น… เพลงกระบี่รึ?!
ที่ตกตะลึงเช่นเดียวกันนอกจากหลิวรั่วซีแล้ว ยังมีเฉินเว่ยกับจ้าวหู่
เฉินเว่ยตอนนี้ถึงได้รู้ว่า เซียวเหยียนตอนที่สังหารเซียนพยัคฆ์อาภรณ์ ไม่ได้ใช้เต็มแรงเลยแม้แต่น้อย ถึงกับไม่ได้ใช้พลังถึงหนึ่งในสิบด้วยซ้ำ
เพียงแค่เพลงกระบี่ที่วิจิตรงดงามถึงขีดสุดนี้ ก็เพียงพอที่จะสะท้านไปทั่วทั้งแคว้นมหึมาแล้ว!
“เพลงกระบี่นี้…” สองตาของจ้าวหู่เหม่อลอย พ่อของหลิวรั่วซีก็คือปรมาจารย์เพลงกระบี่ แต่ถึงแม้จะเป็นเช่นนั้น เขาดูเหมือนจะยังไม่เคยเห็นท่านอาจารย์ ร่ายรำเพลงกระบี่ที่น่าทึ่งเช่นนี้มาก่อน
ดวงจันทร์ที่สว่างกระจ่างใสและเจิดจ้านี้ ในสนามรบทางทิศตะวันตกของเมืองนี้ ช่างดึงดูดสายตาอย่างยิ่ง เมื่อดวงจันทร์ที่ราวกับความฝันนั้นหายไป ทุกคนถึงได้ค่อยๆ ตื่นขึ้นมา จากนั้นถึงได้ตระหนักขึ้นมาว่า ตอนนี้ตนเองยังคงอยู่ในการต่อสู้ ยังคงอยู่บนสนามรบ!
แต่รอจนทหารพากันดึงคันธนูขึ้นสาย ทันใดนั้นก็ล้วนแต่ตะลึงงันไป
ก็เห็นว่าหน้ากำแพงเมืองในระยะยิงหลายร้อยเมตร ไหนเลยจะยังมีอสูรอะไรอีก?!
บนพื้นเหลือเพียงซากศพอสูรที่พรุนไปทั้งตัว ขาดรุ่งริ่ง!
และเลือดอสูรที่สาดกระเซ็นไปทั่ว!
กระบี่เดียว กลับกวาดล้างอสูรในระยะเกือบหนึ่งลี้!
สนามรบที่เดิมทีมีเสียงอสูรโห่ร้อง เสียงกรีดร้องประหลาด ในทันใดนั้น กลับเงียบสงัดจนได้ยินเสียงเข็มตก!
ไม่เพียงแต่ทหารบนกำแพงเมืองเหล่านี้ที่ตะลึงงันไป อสูรที่ยังคงเตรียมจะบุกเข้ามาไกลออกไป ก็ถูกทำให้ตกใจจนงงไปแล้ว ท่าทีที่บุกเข้ามาอย่างไม่หยุดยั้งราวกับหิมะถล่ม กลับหยุดลงอย่างกะทันหัน
อสูรมากมายมองหน้ากันไปมา
ในบรรดาอสูรเหล่านี้ ก็มีมหาอสูรนำทัพ เป็นขอบเขตวิญญาณสัญจร ระดับเดียวกับเซียนพยัคฆ์อาภรณ์
แต่ณ เวลานี้ ในแววตาของอีกฝ่าย กลับเผยให้เห็นความตกตะลึงและหวาดกลัว
เงาร่างของเด็กหนุ่มที่ก้าวออกมาตามลำพัง ลอยอยู่บนกำแพงเมืองนั้น ถือกระบี่อย่างสบายๆ กลับราวกับเซียนกระบี่ไร้เทียมทานองค์หนึ่ง ยืนอยู่ที่นั่น
มิอาจล่วงละเมิด!
เซียวเหยียนเหลือบมองฝูงอสูรที่หยุดนิ่งไม่เคลื่อนไหวแวบหนึ่ง ไม่พูดพร่ำทำเพลง โยนกระบี่ออกไป ใช้จิตควบคุมกระบี่
กระบี่บินหมุนหนึ่งรอบ ราวกับแสงสีทองพุ่งออกไป ในทันใดนั้นก็คร่าชีวิตอสูรไปสิบกว่าตน
ณ เวลานี้ ฝูงอสูรที่เหมือนถูกแช่แข็งถึงได้สติกลับมา ล้วนแต่กรีดร้องวิ่งหนีไปคนละทิศคนละทาง ท่าทีการบุกที่ยิ่งใหญ่ก่อนหน้านี้ กลับพังทลายลงในพริบตา หายไปอย่างไร้ร่องรอย!
ทหารจำนวนมากบนกำแพงเมืองล้วนแต่อ้าปากค้าง ตกตะลึงมองแผ่นหลังของเด็กหนุ่มผู้นี้
แผ่นหลังนั้น ในอีก 20 ปีต่อมา ก็ไม่สามารถลบเลือนไปจากใจของพวกเขาได้ ยากที่จะลืมเลือน
กระบี่บินราวกับเข็มทอง สังหารอสูรจำนวนมากอย่างรวดเร็ว รวมถึงมหาอสูรขอบเขตวิญญาณสัญจรในฝูงอสูรนั้น อยากจะเก็บงำไอพลังหลบซ่อนหนีไป แต่ก็ถูกเซียวเหยียนสังเกตเห็นเช่นกัน เงากระบี่วาบหนึ่ง ก็ตัดศีรษะของมันลงมา สังหารจิตวิญญาณ
อยู่ต่อหน้าเขา มหาอสูรกับอสูรธรรมดาอื่นๆ ดูเหมือนจะไม่มีความแตกต่างอะไรกัน ล้วนแต่ถูกสังหารในกระบวนท่าเดียว!
สถานการณ์เช่นนี้ ทำให้จ้าวหู่บนกำแพงเมืองดูจนตะลึง
ถึงแม้เขาจะลงมือด้วยตนเอง อย่างเด็ดขาดไม่มีทางที่จะมีบารมีเช่นเซียวเหยียนได้ ความเร็วในการควบคุมกระบี่นั้นเร็วเกินไปแล้ว เร็วกว่าตนเองถึงสองสามเท่า!
เขาทันใดนั้นก็นึกถึงอสูรมังกรที่ถูกแสงสีดำยิงสังหาร เหมือนกันไม่มีผิด
นี่คือ… ผู้อาวุโสที่พวกเขาก้มหัวคารวะระหว่างทางรึ?
นี่เจ้าเซียวอันกำลังคุ้มกันสัตว์ประหลาดอะไรอยู่กันแน่?!!