หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 88
บทที่ 88
ผู้ที่มาถึงก็คือจ้าวหู่กับเซียวอันสองคน สถานการณ์อสูรบุกเมือง พวกเขารู้แล้ว และยังได้เห็นหมอกอสูรจำนวนมากที่รวมตัวกันทางทิศเหนือ สถานการณ์รุนแรงอย่างยิ่ง
“ท่านอาจ้าว?” หลิวรั่วซีชะงักไป เห็นได้ชัดว่าไม่คิดว่าท่านอาจ้าวกลับจะติดตามตนเองมาด้วย
นางมีไหวพริบดี ในไม่ช้าก็คาดเดาได้ว่า อีกฝ่ายส่วนใหญ่คงจะแอบติดตามมาตลอดทาง คอยคุ้มกันตนเองอยู่ในที่มืด
นี่ทำให้นางขมวดคิ้วเล็กน้อย ในใจรู้สึกจนใจอยู่บ้าง ตนเองออกมาเพื่อฝึกฝน พ่อกลับยังไม่วางใจตนเอง ในอนาคตจะรับผิดชอบด้วยตัวเองได้อย่างไร?
“ท่านลุงอัน?”
เซียวจื่อเซวียนก็ตะลึงงันไป จากนั้นก็เข้าใจว่า ท่านลุงอันเป็นห่วงพี่เหยียน
“เหยียนเอ๋อร์เล่า?” เซียวอันกวาดตามองไปรอบๆ ไม่เห็นเงาร่างของเซียวเหยียน รีบถาม
เซียวจื่อเซวียนกล่าวตามความจริง “พี่เหยียนบอกว่าตอนเที่ยงกินอิ่มเกินไป ไปเข้าห้องน้ำขอรับ”
“เจ้าคนนี้ ทำไมถึงมาไม่อยู่ในเวลาสำคัญแบบนี้” เซียวอันก็พลันรู้สึกร้อนใจขึ้นมาอยู่บ้าง
เจียงผิงมีสายตาแหลมคม ทันใดนั้นก็เข้าใจว่ายอดฝีมือทั้งสองท่านนี้คือยอดฝีมือที่คอยคุ้มกันอยู่เบื้องหลังเจ้าเด็กน้อยพวกนี้ ในใจแอบทอดถอนใจอิจฉา เขากล่าวอย่างเคารพ:
“ผู้อาวุโสทั้งสอง เพิ่งจะได้รับข่าวว่ามีอสูรบุกเมือง จริงหรือไม่ขอรับ?”
“อย่างไร เจ้ายังไม่เชื่อข้อมูลในเมืองของพวกเจ้ารึ?” เซียวอันมองเขาแวบหนึ่ง กล่าวอย่างไม่สบอารมณ์
เจียงผิงถูกปฏิเสธอย่างไม่พอใจอยู่บ้าง ขณะเดียวกันก็อดไม่ได้ที่จะแอบตกใจในใจ ข้อมูลนี้กลับเป็นเรื่องจริง นี่คือเรื่องใหญ่ที่ 100 ปีจะมีสักครั้ง
“มีอสูรบุกเมืองจริงๆ รึ? จำนวนมากหรือไม่?”
หลิวรั่วซีรีบถาม
เซียวจื่อเซวียนและคนอื่นๆ ก็เป็นห่วงอย่างยิ่ง
จ้าวหู่ถอนหายใจเบาๆ กล่าว “อสูรพวกนี้มีแผนการมานานแล้ว เพียงแต่พวกเจ้ามาไม่ถูกจังหวะ รั่วซี เจ้าตามข้ากลับไปเถอะ ข้าสามารถรับรองให้เจ้าออกจากเมืองได้”
หลิวรั่วซีส่ายหน้า รีบกล่าว “ข้าไม่ไป ข้าออกมาเพื่อฝึกฝน นี่เป็นโอกาสที่หาได้ยาก ท่านอาจ้าว ด้วยความแข็งแกร่งของท่านก็ไม่สามารถขับไล่อสูรได้รึ ท่านคือขอบเขตสิบห้าลี้ เพียงพอที่จะพิทักษ์เมืองใหญ่!”
จ้าวหู่สีหน้าซับซ้อน กล่าว “ข้าแอบเห็นในหมอกอสูรนั้น มีไออสูรที่ลึกซึ้งอย่างยิ่งสายหนึ่ง น่าจะเป็นขอบเขตสิบห้าลี้เช่นกัน และยังจัดเป็นตัวตนที่แข็งแกร่งอย่างยิ่งในขอบเขตสิบห้าลี้ ส่วนในที่มืดยังมีอสูรอื่นซ่อนอยู่หรือไม่ ตอนนี้ยังไม่ทราบ หากข้าอยู่คนเดียวที่นี่ ก็ยินดีจะไปลองดู แต่คุณหนูเจ้า…”
“ท่านไม่ต้องสนใจข้า ข้าจะป้องกันตัวเองให้ดี” หลิวรั่วซีกล่าวทันที
จ้าวหู่ส่ายหน้า “อสูรพวกนี้มีจำนวนมาก ข้าได้รับมอบหมายจากอาจารย์ หน้าที่ของข้าก็คือการปกป้องเจ้าให้ดี”
“ท่านอาจ้าว ท่านทำไม…” หลิวรั่วซีอดไม่ได้ที่จะรู้สึกโกรธอยู่บ้าง
ข้างๆ กัน เซียวอันเมื่อได้ยินคำพูดของจ้าวหู่ สายตาก็ซับซ้อน เขากล่าวกับเซียวจื่อเซวียน:
“ไปหาพี่เหยียนของเจ้า กับเขาด้วยกัน อย่าไปไหนทั้งนั้น ข้าจะรีบส่งข่าวกลับจวน น่าเสียดายที่นี่คือดินแดนของตระกูลจิน แต่ตอนนี้ก็ไม่สนใจเรื่องล้ำเส้นแล้ว ข้าจะต้องไปช่วยทางเหนือ มิเช่นนั้นเมืองนี้มีแนวโน้มอย่างยิ่งที่จะเสียเมือง”
พูดถึงตรงนี้ เขาหันไปกล่าวกับจ้าวหู่ “พี่จ้าว รบกวนท่านช่วยดูแลเด็กรุ่นหลังของตระกูลเซียวข้าสองคนด้วย บุญคุณนี้ ตระกูลเซียวจะจดจำไว้!”
จ้าวหู่ได้ยินดังนั้น ก็ไม่ได้ปฏิเสธ สามารถได้รับบุญคุณของตระกูลเซียว ก็เป็นโอกาสที่หายากอย่างยิ่ง
อย่างไรก็ตามดูแลเจ้าตัวเล็กคนหนึ่งหรือ สามคนก็เหมือนกัน
“ได้ พี่เซียวจะไปต่อต้านศัตรูทางเหนือจริงๆ รึ?” จ้าวหู่กล่าว
“ในฐานะคนตระกูลขุนศึก ไหนเลยจะมีเรื่องเจออสูรแล้วหลบหนี ถึงแม้จะเป็นเขตปกครองของตระกูลจิน แต่เมื่อข้าเจอแล้ว ก็ไม่สามารถไม่ลงมือได้!” เซียวอันกล่าวอย่างจริงจัง
จ้าวหู่สายตาเคร่งขรึมขึ้นเล็กน้อย ประสานมือให้เขา “พี่เซียวจิตใจสูงส่ง ท่านไปเถอะ ขอเพียงข้าไม่ตาย ข้าจะดูแลพวกเขาอย่างดีแน่นอน!”
“ดี มีคำพูดนี้ของเจ้าข้าก็วางใจแล้ว” เซียวอันพยักหน้า
มีขอบเขตสิบห้าลี้คอยดูแล ปลอดภัยกว่าตัวเขาเองเสียอีก เขาก็กล่าวกับเซียวจื่อเซวียนทันที “จื่อเซวียน ต้องเชื่อฟังนะ อย่าไปไหนทั้งนั้น หาเหยียนเอ๋อร์ให้เจอ!”
พูดจบ เมื่อเห็นเซียวจื่อเซวียนพยักหน้าอย่างหนักแน่น เขาก็ทะยานร่างพุ่งไปยังแดนไกลทันที มุ่งหน้าไปยังทิศเหนือ
จ้าวหู่มองส่งเซียวอันจากไปไกล ก็กล่าวกับเซียวจื่อเซวียนทันที “ไป หาพี่ชายของเจ้า”
เซียวจื่อเซวียนตอนนี้ก็เป็นห่วงความปลอดภัยของเซียวเหยียนเช่นกัน รีบพยักหน้า สายตากลับมองไปยังเจียงผิง
เจียงผิงหัวเราะอย่างขมขื่น “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ไปรวมตัวกันก่อน แล้วค่อยไปดูทางทิศตะวันตกของเมือง?”
จ้าวหู่ส่ายหน้า “การป้องกันเมืองเป็นเรื่องของพวกเจ้า ข้าเพียงแค่รับผิดชอบปกป้องคุณหนูของบ้านเรา และคุณชายน้อยตระกูลเซียว เรื่องอื่นข้าจะไม่เข้าร่วม ส่วนคะแนนการทดสอบนี้ เจ้าตามสบายก็ได้”
ในคำว่า “ตามสบาย” น้ำเสียงเห็นได้ชัดว่าหนักขึ้นหลายส่วน
เขาก็ไม่ใช่เซียวอัน มีสถานะของตระกูลขุนศึกนั่นผูกมัดอยู่ ที่นี่อยากจะไปก็ไป อยากจะอยู่ก็อยู่ ทั้งหมดขึ้นอยู่กับอารมณ์
เจียงผิงอ้าปากค้าง รีบกล่าว “ภารกิจลาดตระเวนสิ้นสุดลงแล้ว การแสดงออกของพวกเขาทุกคนดีมาก ข้าย่อมต้องให้คะแนนตามความจริง เพียงแต่…”
จ้าวหู่ยิ้มเย็น รู้ดีว่าอีกฝ่ายคิดจะผูกมัดเขาไว้บนเมืองนี้ กำลังจะกล่าววาจาเย็นชาดุด่า ก็ได้ยินหลิวรั่วซีกล่าวเสียงดัง “ท่านอาจ้าว ข้าจะไปป้องกันเมือง ข้าจะไม่ปล่อยให้ชาวบ้านเหล่านี้ถูกอสูรทำร้ายเช่นนี้!”
“คุณหนู!” จ้าวหู่เปลี่ยนสีหน้า
หลิวรั่วซีพลันชักกระบี่ออกมา ทาบไว้บนแขนของตนเอง มองจ้าวหู่อย่างเคร่งขรึม:
“ท่านอาจ้าว หากท่านกล้าทำให้ข้าสลบแล้วพาข้าออกจากที่นี่ ข้าตื่นขึ้นมาก็จะตัดแขนตัวเอง!”
“คุณหนู…” จ้าวหู่รู้สึกว่าหัวใจกำลังกระตุก รู้ดีว่าคุณหนูยังไม่เคยเห็นโลกภายนอก ยังคงใจอ่อน แต่นี่ก็ดื้อรั้นเกินไปแล้ว
เขาถอนหายใจ กล่าว “ได้ ข้าจะไปดูกับเจ้าก่อน หากสถานการณ์ไม่ถูกต้อง คุณหนูเจ้าต้องฟังคำพูดของข้า มิเช่นนั้น ข้าจะพาเจ้ากลับไปบนเขาโดยตรง ให้ท่านอาจารย์จัดการ”
หลิวรั่วซีสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย พยักหน้า “ได้!”
ทั้งสองคนตกลงกันแล้ว ก็ไม่หยุดอยู่อีกต่อไป รีบเคลื่อนตัวออกจากคฤหาสน์หลังใหญ่ กลับไปยังกรมปราบอสูร
แต่ในกรมปราบอสูรเงาร่างรีบร้อนก็กระจายหาไปทั่ว แต่ สำนักงานใหญ่ก็ร้างไปนานแล้ว สอบถามเจ้าหน้าที่คลังที่เฝ้าอยู่คนหนึ่ง ถึงได้ทราบว่าคนทั้งหมดของกรมปราบอสูร ได้แยกย้ายกันไปยังสี่ทิศของเมือ ฟังคำสั่งจากทหารรักษาการณ์เมืองแล้ว
“พี่เหยียน พี่เหยียน!”
เซียวจื่อเซวียนตะโกนลั่นในกรมปราบอสูร มองหาร่างของเซียวเหยียนไปทั่ว แต่ก็ไม่พบ
ในขณะเดียวกัน ควันหมาป่าสีเหลืองก็ลอยขึ้นมาจากบนกำแพงเมือง
นี่คือสัญญาณของการเผชิญหน้ากับการต่อสู้
หลิวรั่วซีเปลี่ยนสีหน้า กล่าว “ไม่ทันแล้ว พวกเราไปที่ทิศตะวันตกของเมืองก่อน ท่านอาจ้าว ท่านใช้จิตวิญญาณช่วยดูหน่อยว่า เซียวเหยียนอยู่ที่ไหน”
จ้าวหู่พยักหน้า ในใจกลับไม่ได้ตึงเครียดมากนัก ผู้อาวุโสตระกูลเซียวที่พบกันระหว่างทางยังไม่ปรากฏตัว ก่อนหน้านี้เซียวอันกล้าจากไป ส่วนใหญ่ก็เป็นเพราะยังมีผู้อาวุโสท่านนั้นคอยคุ้มกันอยู่ลับๆ
นั่นคือตัวตนที่สามารถสังหารอสูรมังกรขอบเขตสิบห้าลี้สองตัวได้อย่างง่ายดาย หากยินดีจะลงมือ ภัยอสูรในเมืองนี้ก็จะสามารถแก้ไขได้
ในขณะที่จ้าวหู่กับเจียงผิงนำทาง หลายคนก็มุ่งหน้าไปยังกำแพงเมืองทิศตะวันตก
จ้าวหู่แสดงความแข็งแกร่งออกมา ภายใต้การต้อนรับอย่างเกรงใจของนายทหารรักษาการณ์เมือง ก็พาคนไม่กี่คนขึ้นไปบนกำแพงเมือง
เพิ่งจะขึ้นไปบนกำแพงเมือง พวกเขาก็เห็นว่าบนที่ราบรกร้างข้างนอก มีอสูรจำนวนมากกำลังพุ่งเข้ามา
อสูรเหล่านี้พุ่งออกมาจากป่าเขาที่อยู่ไกลออกไป ดูเหมือนจะร่วมมือกับอสูรทางเหนือ เตรียมจะทะลวงเมืองพร้อมกัน
“อสูรเยอะขนาดนี้!”
เมื่อมองภาพที่เหล่าอสูรกำลังวิ่งทะยาน สีหน้าของเซียวจื่อเซวียนกับหลิวรั่วซีไม่กี่คนก็ซีดขาว
ไม่โทษพวกเขา ถึงแม้จะเป็นทหารผ่านศึกบางคนที่กำแพงเมือง ณ เวลานี้ก็อดไม่ได้ที่จะตัวสั่น หัวใจเต้นรัว
อสูรที่วิ่งมา อย่างน้อยก็มีหลายพันตัว รูปร่างใหญ่โต หน้าตาดุร้าย บางตัวกลางอากาศก็กลายเป็นหมอกอสูรม้วนตัวเข้ามา
สถานการณ์เช่นนี้ ช่างเป็นภูตผีปีศาจออกอาละวาดจริงๆ
เสียงหัวเราะประหลาดแหลมคมนั้น ได้ทำให้คนไม่น้อยฟังจนขนหัวลุกแล้ว
“ท่านอาจ้าว ยังไม่เจอพี่เหยียนอีกรึขอรับ?”
เซียวจื่อเซวียนสีหน้าซีดขาวเล็กน้อย รีบถามจ้าวหู่ข้างกาย
จ้าวหู่กำลังจะตอบ ทันใดนั้นสายตาก็เคลื่อนไหว หันไปมอง ก็เห็นเงาร่างสองสายกำลังบินฉิวมา หนึ่งหน้าหนึ่งหลัง
เมื่อเห็นเงาร่างของเด็กหนุ่มในชุดสีดำข้างหน้า จ้าวหู่ก็ตะลึงงันไป
หากดูไม่ผิด เด็กหนุ่มคนนั้นก็คือเจ้าหนูจากจวนขุนพลเทวะนั่นเอง!
แต่อีกฝ่าย ตอนนี้กลับเหินลมมา?!
ภายใต้สายตาที่งุนงงของจ้าวหู่ เซียวเหยียนก็พาเจ้าเมืองเฉินเว่ย เหินอากาศมา
เซียวเหยียนก็สังเกตเห็นเซียวจื่อเซวียนและคนอื่นๆ ก็อาศัยจังหวะลงจอดอยู่หน้าคนไม่กี่คน