หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 87
บทที่ 87
การถูกลอกหนังเนื้ออย่างกะทันหัน ทำให้เซียนพยัคฆ์อาภรณ์เปล่งเสียงคำรามอย่างเจ็บปวดและดุร้าย
ในลำคอของมันส่งเสียงเสือคำราม ผิวหนังทั่วร่างก็ปริแตก ขนสีดำเหลืองก็งอกออกมาอย่างบ้าคลั่ง เผยให้เห็นร่างเดิม
เมื่อร่างเดิมของมันปรากฏออกมา ห้องใต้ดินก็ดูคับแคบขึ้นมาทันที
ลักษณ์วิญญาณพยัคฆ์อสูรขนาดมหึมาด้านหลังนั้น คำรามเข้าหาเซียวเหยียน แต่ด้านหลังของเซียวเหยียน กลับปรากฏจิตวิญญาณของเขาขึ้นมา
ร่างกายใกล้เคียงกับเซียวเหยียน เพียงแค่ยกมือขึ้นตบเบาๆ ก็ตบทะลุศีรษะของลักษณ์วิญญาณพยัคฆ์อสูรนั้น
ลมฝ่ามือที่บ้าคลั่ง ทำให้ลักษณ์วิญญาณพยัคฆ์อสูรถอยหลังออกไป รอจนศีรษะรวมตัวกันขึ้นมาใหม่ จิตวิญญาณก็เจือจางไปมากแล้ว ในแววตาของลักษณ์วิญญาณพยัคฆ์อสูรเผยให้เห็นความตกตะลึงและหวาดกลัว
มิอาจต้านทานได้!
“ตอนนั้นเจ้าฆ่าท่านอาจางอย่างไร วันนี้ข้าจะให้เจ้าค่อยๆ ชดใช้” เซียวเหยียนกล่าวทีละคำ
ดาบที่ชำรุดในมือของเขาภายใต้การปกคลุมของจิตวิญญาณ ก็ยังคงคมกริบ เซียนพยัคฆ์อาภรณ์ที่เผยให้เห็นร่างเดิม ศีรษะถูกเท้าข้างหนึ่งของเซียวเหยียนเหยียบอยู่บนหน้าผาก ถึงกับไม่สามารถเงยขึ้นได้ ราวกับตะปูเหล็กที่ตอกอยู่บนศีรษะ!
มันบิดตัว ดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง อยากจะดิ้นรนให้หลุดจากใต้ฝ่าเท้าของเซียวเหยียน
ในตอนนี้ ในแววตาของเซียวเหยียนก็มีแสงสีทองวาบขึ้นมา ทันใดนั้นก็ใช้พลังของคัมภีร์หมากที่ฝังอยู่ในวิถีกายเนื้อ พยัคฆ์ข่มขวัญ!
《พยัคฆ์ข่มขวัญ》: พลังกายเนื้อเพิ่มขึ้นเล็กน้อย มีผลข่มขวัญ!
หากฝังเข้าไปในเพลงกระบี่ จะเพิ่มพลังและบารมีของเพลงกระบี่
ณ เวลานี้ภายใต้การปลดปล่อยของเซียวเหยียน ทั่วร่างของเขากลับระเบิดบารมีดุจพยัคฆ์ร้ายพันปีออกมา ราวกับราชันย์แห่งป่าเขา ในแววตายิงแสงเย็นเยียบที่ทำให้หมื่นสัตว์ยอมสยบออกมา
เซียนพยัคฆ์อาภรณ์ที่ถูกเซียวเหยียนเหยียบอยู่ใต้ฝ่าเท้า สัมผัสได้ถึงไอพลังที่น่าสะพรึงกลัวที่แผ่ออกมาจากทั่วร่างของเซียวเหยียน อดไม่ได้ที่จะตัวสั่นสะท้านขึ้นมา สองตาเหม่อลอย
มันมีความรู้สึกที่ถูกราชันย์พยัคฆ์กดทับ ถึงกับไม่สามารถเกิดความคิดที่จะต่อต้านได้แม้แต่น้อย
มันตัวสั่นเป็นเจ้าเข้า ความเจ็บปวดทั่วร่าง กลับทำให้มันไม่สามารถกระตุ้นความดุร้ายออกมาได้แม้แต่น้อย
“ไว้ชีวิต ไว้ชีวิตข้า ข้าผิดไปแล้ว ข้ายินดีจะทำทุกอย่าง ท่านให้ข้าเป็นบ่าวรับใช้ของท่านก็ได้…” เซียนพยัคฆ์อาภรณ์สั่นเทาพลางร้องโหยหวน
เซียวเหยียนไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่คมมีดในมือตัดอย่างรวดเร็ว หนังเสือที่สมบูรณ์ทั้งตัว ถูกเขาลอกออกมาตั้งแต่หัวจรดหาง
เซียนพยัคฆ์อาภรณ์เจ็บปวดจนแทบตาย แต่กลับทำได้เพียงหมอบอยู่บนพื้นตัวสั่นงันงก ไม่กล้าหลบหนี
ข้างๆ กัน เฉินเว่ยดูจนหน้าเหม่อลอยไปแล้ว นี่คือเซียนพยัคฆ์อาภรณ์ที่อยู่ต่อหน้าเขามาตลอด 20 กว่าปีอย่างหยิ่งทะนงคนนั้นรึ?
ลอกหนัง เลาะกระดูก ตัดเส้นเอ็น!
เลือดสดราวกับแม่น้ำ ไหลซึมออกมาจากร่างมหึมาของเซียนพยัคฆ์อาภรณ์ มันทั่วร่างโชกเลือด พูดคำอ้อนวอนนับไม่ถ้วน แต่เซียวเหยียนก็ไม่หวั่นไหว
ภาพที่โหดเหี้ยมและทารุณเช่นนี้ กระทบสมองของเฉินเว่ยอย่างรุนแรง เขารู้สึกหนาวไปทั้งตัว มีความรู้สึกที่สั่นสะท้าน
เมื่อทรมานเกือบครึ่งชั่วยาม เซียวเหยียนก็นำเซียนพยัคฆ์อาภรณ์ที่เลือดเนื้อเละเทะ เหลือเพียงลมหายใจรวยริน ตัดศีรษะลงมา
เขานำดาบที่ชำรุดปักไว้ที่หน้าอกหลังของเซียนพยัคฆ์อาภรณ์ ถือศีรษะเสือที่ลูกตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและเหม่อลอยนั้น กล่าวอย่างเย็นชา:
“7 ปีก่อน เรื่องที่เสืออสูรตัวนี้ซุ่มโจมตีคนของตระกูลเซียวข้า เจ้ามีส่วนร่วมด้วยหรือไม่?”
ร่างกายของเฉินเว่ยสั่นสะท้าน ถึงแม้เด็กหนุ่มจะไม่ได้หันกลับมา แต่เขากลับสามารถสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่ปกคลุมทั่วร่าง
เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว เขาก็รู้ดีว่ายากที่จะหนีความตายได้ ยิ้มอย่างน่าสลดใจ “ข้าถึงแม้จะมีโทษประหาร แต่เรื่องใส่ร้ายคนดีข้ายังทำไม่ลง”
เซียวเหยียนกล่าวเสียงเย็น “ถ้าอย่างนั้นการสมคบคิดกับอสูร แอบส่งมนุษย์ให้เป็นอาหารอสูร เป็นเจ้าที่ทำรึ?”
หนังหน้าของเฉินเว่ยกระตุกเล็กน้อย พยักหน้า “ถูกต้อง ล้วนแต่เป็นข้าที่ทำ ให้เหล่าอสูรนี้ส่งคนมา ทำร้ายเพื่อนร่วมเผ่าพันธุ์ของตนเอง ล้วนแต่เป็นข้าที่ทำ”
เขากล่าวอย่างเย้ยหยันตนเอง “ตอนแรกข้าเพียงแค่ส่งนักโทษประหารให้พวกมัน ถือเป็นการใช้ประโยชน์จากขยะ ต่อมาจำนวนนักโทษประหารไม่เพียงพอ พวกมันบีบคั้นหนักเข้า ก็ทำได้เพียงส่งโจรป่าให้พวกมัน ถึงกับเป็นชาวบ้านแล้ว”
“เหตุใด?”
เซียวเหยียนหันกลับมา จ้องมองเขา
“เหตุใดถึงได้ร่วมมือกับอสูรอย่างนั้นรึ?”
เฉินเว่ยหัวเราะอย่างขมขื่น ในแววตาเจือความทอดถอนใจ “เพิ่งจะถูกส่งมาที่นี่ ข้าก็อยากจะกวาดล้างอสูรโดยรอบ ทำให้ฟ้าดินกระจ่างใส แต่ต่อมาถึงได้รู้ว่า กำลังคนย่อมมีขีดจำกัด อสูรเหล่านี้ฆ่าไม่หมด พวกมันขยายพันธุ์เร็วเกินไป จำนวนก็มาก ราชวงศ์ประกาศิตสวรรค์ก็ไม่ใช่ราชวงศ์ที่ไร้เทียมทานเมื่อหลายร้อยปีก่อนแล้ว หลายปีมานี้ ก็ค่อยๆ มีแนวโน้มที่จะเสื่อมถอย…”
“ข้าสี่ทิศขอความช่วยเหลือ ขอทหาร แต่ก็ล้วนแต่เงียบหายไปในทะเล”
“ใครจะสามารถช่วยเมืองปีกครามได้?”
เขาหัวเราะอย่างน่าสลดใจ มองไปยังเซียวเหยียน “หากไม่ส่งคนไปเซ่นไหว้ให้พวกมัน คนที่ตายก็จะยิ่งมากขึ้น ข้าเฉินเว่ยความสามารถมีน้อยนิด มีเพียงต้องแบกรับบาปทั้งเมือง ถึงจะสามารถรักษาชาวบ้านเมืองนี้ไว้ได้!”
“ข้ารู้ดีว่า วันนี้ข้าโทษประหารยากจะหลีกเลี่ยง และก็ไม่หวังอะไรอีก แต่หวังว่า… ข้ายังคงสามารถฝังร่างไว้ที่เมืองปีกครามนี้ได้ นั่นก็เพียงพอแล้ว ยังหวังว่า… คุณชายจะโปรดเมตตา!”
พูดถึงตรงนี้ เขาก็รวบชายชุดขุนนาง สองขาคุกเข่าลง
พร้อมกันนั้น ก็ถอดหมวกขุนนางเจ้าเมืองบนศีรษะของตนเองออก วางไว้ข้างๆ
ผมที่ยุ่งเหยิงปรกอยู่ข้างแก้ม ก็มีน้ำตาเปรอะเปื้อนแล้ว
เซียวเหยียนยืนอยู่ใต้แสงตะเกียงน้ำมันอุ่นๆ มองลงมายังใบหน้าของชายวัยกลางคนที่แสงส่องไปไม่ถึง มองเห็นน้ำตาร้อนๆ ที่ไหลอยู่บนใบหน้าของอีกฝ่าย
เขาเงียบไปเล็กน้อย ละสายตากลับมา กล่าวอย่างเฉยเมย:
“เจ้าสมควรตายจริงๆ แต่โทษของเจ้าให้ราชสำนักตัดสิน ไม่ใช่ข้าจัดการ”
“ตอนนี้มหาอสูรกำลังกดดันชายแดน ในเมื่อเจ้ายังมีแรงอยู่ งั้นก็… ตามข้าไปสังหารอสูร!”
พูดจบ ก็ถือศีรษะเสือมหึมานั้น วางไว้บนโต๊ะข้างๆ หันหลังเดินจากไป
ทิศตะวันตกของเมือง
ในคฤหาสน์เก่าแก่หลังใหญ่แห่งหนึ่ง เรือนข้างมีร่องรอยการเผาไหม้ สระน้ำในสวนเน่าเสีย เต็มไปด้วยวัชพืชและตะไคร่เขียว
ที่นี่ไม่มีคนอาศัยอยู่อีกต่อไป
ในสวน เซียวจื่อเซวียนและคนอื่นๆ ที่สวมชุดสีดำอยู่ภายใต้การนำทางของเจียงผิง ถืออาวุธของตนเอง ค้นหาไปทั่วในคฤหาสน์หลังใหญ่นี้ ตามหาร่องรอยอสูร
แต่เห็นได้ชัดว่า อสูรที่นี่ได้จากไปนานแล้ว ไม่มีการเก็บเกี่ยวใดๆ
ในขณะที่เจียงผิงเตรียมจะให้คนไม่กี่คนเลิกงาน ทันใดนั้นก็มีนกกระจอกสีเทาตัวหนึ่งบินมา
เจียงผิงประหลาดใจ ยกมือขึ้นรับ
นกกระจอกสีเทาเกาะลงอย่างเชื่อฟัง ที่ขามีม้วนกระดาษผูกอยู่
นิ้วคลี่ม้วนกระดาษออก เจียงผิงอ่านอย่างละเอียด ทันใดนั้นสีหน้าก็พลันเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว
“เป็นอะไรไป?”
เฉินเฟิงอยู่ไม่ไกลข้างๆ รีบถาม
เจียงผิงกำม้วนกระดาษแน่น สีหน้าย่ำแย่ “ภารกิจลาดตระเวนสิ้นสุดแล้ว เพิ่งจะได้รับข่าว มีอสูรบุกเมือง ให้พวกเราไปรวมตัวที่หน่วยป้องกันเมืองทางทิศตะวันตกก่อน ดูว่าจะจัดสรรอย่างไร”
“อสูรบุกเมือง?”
หลายคนต่างก็ชะงักไป ตกใจอย่างยิ่ง
ถึงแม้จะอาศัยอยู่ลึกเข้ามาในแผ่นดิน พวกเขาก็รู้ดีว่าอสูรบุกเมืองเป็นเรื่องที่รุนแรงเพียงใด
“ถ้าอย่างนั้นพวกเรารีบไปกันเถอะ!” เซียวจื่อเซวียนได้สติกลับมาคนแรก กล่าวทันที
เจียงผิงสีหน้าเปลี่ยนแปลงไม่หยุด คิดไม่ตกว่าทำไมถึงมีอสูรบุกเมือง
หรือว่าข้อมูลจะเกินจริง?
ทำได้เพียงไปที่ทิศตะวันตกของเมืองดูก่อนแล้วค่อยว่ากัน
“ไป” เขาทักทายหนึ่งเสียง นำหน้าจะจากไป
ทันใดนั้น สองเงาร่างก็บินฉิวมาอย่างรวดเร็วร่วงหล่นลงมาจากฟ้า จากนั้นก็พุ่งมาข้างหน้าทีหลังที
“รั่วซี!”
“จื่อเซวียน!”