หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 85
บทที่ 85
เมืองปีกคราม
นอกจากกรมปราบอสูรและจวนเจ้าเมืองแล้ว ยังมีสามตระกูลใหญ่ตั้งมั่นอยู่ ภายในนั้นนำโดยตระกูลเว่ย ที่หยั่งรากในเมืองปีกครามมานานกว่า 100 ปี
ส่วนตระกูลเถียนกับตระกูลเหอที่เหลือ เป็นตระกูลที่รุ่งเรืองขึ้นมาภายหลัง ตระกูลเถียนเป็นตระกูลสาขาจากเมืองอื่นย้ายถิ่นฐานมา รุ่นหนึ่งบริหารอยู่ที่นี่ ในเวลาเพียงไม่กี่สิบปีก็สร้างรากฐานที่ไม่น้อยเลยทีเดียว
ณ เวลานี้ ข่าวอสูรบุกเมือง ได้ส่งไปถึงมือของเจ้าตระกูลทั้งสามแล้ว
เมื่อเห็นข่าว ทั้งสามตระกูลก็รู้สึกตกตะลึงอยู่บ้าง เมืองปีกครามในรอบ 100 ปีมานี้ ไม่เคยปรากฏสถานการณ์อสูรบุกเมืองอีกเลย
ที่วุ่นวายที่สุด ก็คือเมื่อ 30 ปีก่อน มหาอสูรไม่กี่ตัวเข้าเมืองก่อเรื่อง มีผู้เสียชีวิตและบาดเจ็บนับไม่ถ้วน เคยเป็นข่าวใหญ่โต
แต่ตอนนี้ ก็เหลือเพียงคนแก่บางคนเท่านั้นที่ยังพอจะมีความทรงจำอยู่
“รายงานทหารไม่มีทางปลอม ผู้เฒ่าเฉาเจ้ารีบไปดู”
เจ้าตระกูลเว่ย เว่ยไห่ ก็รีบส่งยอดฝีมือคุ้มกันของตระกูลไปสืบความจริงเท็จทันที
อีกสองตระกูลก็ส่งคนไปตรวจสอบพร้อมกัน ในไม่ช้าก็นำข่าวที่แท้จริงกลับมาทีละสาย
อสูรจำนวนมากกำลังปรากฏตัวมาจากทางเหนือ ถาโถมเข้ามา ประมาณการคร่าวๆ อย่างน้อยก็มีจำนวน 4-5 หมื่น
ภูตผีปีศาจป่าเขาต่างๆ ปะปนอยู่ข้างใน เห็นได้ชัดว่าถูกมหาอสูรนำทัพ
อสูรเหล่านี้ยึดครองถนนหลวง และยังปิดล้อมถนนสายอื่นๆ อีกไม่กี่สาย ได้ยินมาว่าบนถนนการค้าทางทิศใต้ มีขบวนคุ้มภัยสองแห่งถูกปล้นฆ่า บนถนนยังพบเครื่องประดับที่ซ่อนอยู่ในเสบียงอาหารที่ขนส่งมาด้วย
อสูรปิดถนน มหาอสูรบีบคั้นชายแดน นี่คือท่าทีที่จะบุกเมือง!
“ทิศเหนือรึ? ไม่ใช่กลุ่มอสูรจากเทือกเขาวายุดำหรอกรึ?”
“อสูรพวกนี้บ้าไปแล้วรึ กล้าดีขนาดนี้กลับกล้าล่วงเกินจริงๆ หรือว่าไม่กลัวตระกูลจินจะโกรธจัด กวาดล้างพวกมันทั้งหมด!”
“ให้ตายสิ เฉินเว่ยกำลังทำอะไรอยู่ หรือว่าเขาไปล่วงเกินจอมอสูร?”
“เห็นคนของตระกูลจินหรือไม่?”
สามตระกูลใหญ่ต่างก็รู้สึกร้อนใจอยู่บ้างแล้ว จำนวนอสูร 4-5 หมื่น นี่มันแนวคิดอะไรกัน กำลังป้องกันของทหารทั้งเมืองปีกคราม ก็มีเพียงทหารกว่า 20,000 นายเท่านั้น
จำนวนอสูรมากกว่าเท่าตัวเป็นเรื่องรอง อสูรเหล่านี้ในเมื่อตั้งใจจะบุกเมือง ย่อมต้องมีความมั่นใจอย่างยิ่ง เตรียมการมาอย่างดี
อีกอย่างสามารถนำทัพมหาอสูรจำนวนมากขนาดนี้ได้ อย่างน้อยก็ต้องเป็นขอบเขตวิญญาณสัญจร ถึงกับเป็นสิบห้าลี้!
…
ในขณะเดียวกัน ทางทิศเหนือ เมฆอสูรสีดำทะมึนก็บีบคั้นเข้ามาแล้ว
ฝนภูเขาใกล้จะมา ทั้งเมืองเตรียมพร้อมป้องกัน
เมื่อควันหมาป่าสีม่วงถูกจุดขึ้นสู่ท้องฟ้า ประตูเมืองทั้งสี่ทิศก็ถูกปิดล้อมทั้งหมด ทหารรักษาการณ์เมืองที่ผลัดเวรกันอยู่ ล้วนแต่สวมเกราะรบมาถึงบนกำแพงเมือง
ณ เวลานี้ เมื่อมองไปจากบนกำแพงเมืองทางทิศเหนือ สีหน้าของทหารไม่น้อยก็เปลี่ยนไป
ก็เห็นเมฆอสูรที่หนาทึบนั้น สีดำสนิทเจือปนไปด้วยสีแดงเลือดสายหนึ่ง วนเวียนอยู่บนท้องฟ้าทางทิศเหนือ กำลังบีบคั้นเข้ามาด้วยความเร็วที่น่าทึ่ง
“อสูรพวกนี้บ้าไปแล้วรึ ถึงกับกล้าบุกเมือง!”
ทหารรักษาการณ์เมืองจำนวนมากล้วนแต่ไม่อยากจะเชื่อ ที่นี่คือราชวงศ์ประกาศิตสวรรค์ ถึงแม้จะเป็นเมืองชายแดน แต่ก็ไม่ใช่เมืองชายแดนที่สุด อีกฝ่ายกลับกล้าข้ามชายแดนมาล่วงเกิน หรือว่าไม่กลัวจะยั่วโมโหราชวงศ์ ส่งทัพใหญ่มาปราบ?
ในความทรงจำตลอดหลายสิบปีที่พวกเขาดำรงตำแหน่งทหารรักษาการณ์เมือง อสูรเหล่านี้ยกเว้นจะมีความวุ่นวายบ้างเป็นครั้งคราวนอกชานเมืองแล้ว ปกติก็ไม่เห็นแม้แต่เงา ไหนเลยจะเคยเห็นภาพใหญ่โตเช่นนี้
ข่าวอสูรบุกเมือง แพร่ไปทั่วทั้งเมือง ประตูเมืองที่ปิดล้อมบวกกับทหารรักษาการณ์เมืองที่วิ่งวุ่นไปทั่วทั้งเมือง ข่าวคิดจะปิดก็ปิดไม่มิด
ทุกครัวเรือนถูกสั่งห้ามออกจากบ้าน บนถนนเหลือเพียงเสียงกีบม้าที่วิ่งฉิว
ในโรงเตี๊ยม ร้านอาหาร ร้านน้ำชา ร้านค้ามากมาย ก็ล้วนแต่ปิดประตู
มีคนกังวลว่าอสูรจะทะลวงการป้องกันเมืองได้ ก็กำลังกังวลใจ มีคนก็กำลังบ่นว่า อสูรที่น่าตาย ส่งผลกระทบต่อการทำธุรกิจของตนเอง และยังมีที่ให้คนที่บ้านเก็บทองเงินของมีค่า เตรียมรถม้า พร้อมที่จะทิ้งเมืองหนีได้ทุกเมื่อ
แต่ว่า ในเมืองบางครอบครัวที่ร่ำรวย ก็มีคนอาศัยความสัมพันธ์ส่งสารไปให้ท่านผู้ใหญ่ในหน่วยรักษาการณ์เมือง สอบถามว่ามีความช่วยเหลืออะไรที่ต้องการหรือไม่ ยินดีที่จะสนับสนุนเงินทองและสิ่งของ ร่วมกันต่อต้านอสูร
ใต้ภัยพิบัติ สรรพสิ่งในชีวิตก็ปรากฏออกมาอย่างเต็มที่
ณ เวลานี้ ในจวนเจ้าเมือง
ในสวนหลังบ้านของคฤหาสน์ที่สูงตระหง่าน ในห้องใต้ดินที่มืดมิดราวกับคุกใต้ดิน
เฉินเว่ยยืนอยู่ที่นี่ จ้องมองภาพวาดตรงหน้า
เขารูปร่างสูงโปร่ง สวมชุดบัณฑิต ทั่วร่างมีกลิ่นอายของความเป็นบัณฑิต แต่ณ เวลานี้ใบหน้ากลับมีครึ่งหนึ่งซ่อนอยู่ในเงาของตะเกียงน้ำมัน มองไม่ชัดเจน
ในภาพวาดนี้คือหญิงสาวคนหนึ่ง สวมกระโปรงผ้าไหมสีเขียวอ่อน แววตามองไปรอบๆ ท่วงท่างดงาม ฝีมือการวาดภาพประณีต ดังนั้นคนในภาพจึงดูราวกับมีชีวิตจริงๆ
ทันใดนั้น ควันดำสายหนึ่งก็ปรากฏขึ้นมาจากเงาข้างหลังเขา บิดเบี้ยวเล็กน้อย กลายเป็นรูปลักษณ์ของชายฉกรรจ์ร่างกำยำสูงใหญ่
อีกฝ่ายหน้ากว้างตาใหญ่ มุมปากมีหนวดเคราหนาแน่น แววตาในความมืด กลับเผยให้เห็นแสงสีแดงอยู่ลางๆ หลายส่วน
“พี่เยว่ คิดถึงน้องสะใภ้อีกแล้วรึ”
ชายหน้ากว้างแยกปากเล็กน้อย ดูเหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม
เฉินเว่ยไม่ได้หันกลับไป เพียงแต่สีหน้าดูเหมือนจะสั่นไหวเล็กน้อย ได้สติกลับมาจากความคิด
เขาถอนหายใจเบาๆ กล่าว “พยัคฆ์อาภรณ์ เจ้ากับข้ารู้จักกันมานานเท่าไหร่แล้ว?”
“ก็ 20 กว่าปีแล้ว” ชายหน้ากว้างกล่าว
“20 ปี…”
เฉินเว่ยพึมพำกับตนเอง กล่าว “ข้าปีนี้ 53 ปี ตอนอายุ 30 ปี ข้าก้าวเข้าสู่ขอบเขตวิญญาณสัญจร ฮึกเหิมอย่างยิ่ง ได้รับการแต่งตั้งมาดำรงตำแหน่งเจ้าเมืองที่นี่ พริบตาเดียวเผลอครู่เดียวก็ 20 ปีแล้ว”
เมื่อครั้งอายุ 30 ปี ยังเป็นชายที่เอวเหน็บกระบี่ ตอนนี้ เอวกลับว่างเปล่า
ชายหน้ากว้างพยักหน้าเล็กน้อย ในแววตาก็มีแววทอดถอนใจอยู่บ้าง และยังมีแววอิจฉาและริษยาอยู่สายหนึ่ง:
“พวกท่านเผ่าพันธุ์มนุษย์เกิดมาฉลาด ยืนอยู่เหนือหมื่นเผ่าพันธุ์ เพียงไม่กี่สิบปี ก็สามารถฝึกฝนจนถึงขอบเขตวิญญาณสัญจรได้ ส่วนพวกข้าเผ่าอสูรภูตผี กลับต้องใช้เวลาหลายร้อยปีดูดกลืนตะวันจันทรา ถึงจะสามารถฝึกฝนถึงระดับนี้ได้ ช่างทำให้ข้าอิจฉานัก!”
มุมปากของเฉินเว่ยกระตุกเล็กน้อย กล่าว “แต่พยัคฆ์อาภรณ์เจ้าเคยเห็นรึไม่ ในบรรดาเผ่าพันธุ์มนุษย์ของเราจะมีกี่คน ที่มีชีวิตอยู่ได้หลายร้อยปี”
ชายหน้ากว้างส่ายหน้า ในแววตาเจือความดูถูกอยู่บ้าง: