หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 84
บทที่ 84
หลิวเมิ่งฉีมองจนตะลึงงัน
นางเคยคิดไว้แล้วว่า เป็นยอดฝีมือที่ผ่านมาหรือแม่ทัพตระกูลจินเป็นผู้ลงมือ ไม่คิดว่า กลับจะเป็นกรมปราบอสูร
อีกทั้ง ยังเป็นเพียงเจ้าหน้าที่ปราบอสูรที่ธรรมดาที่สุด?
ทันใดนั้น นางก็สังเกตเห็นใบหน้าของเด็กหนุ่มผู้นั้น กลับคุ้นเคยอย่างยิ่ง
ดูเหมือนจะเคยเห็นที่ไหนมาก่อน
…ตอนเช้า?
หลิวเมิ่งฉีค่อนข้างจะจำหน้าคนไม่เก่ง ปกติไม่เคยใส่ใจว่าคนอื่นเป็นอย่างไร ราวกับมองเป็นต้นไม้ใบหญ้า
แต่ความจำของนางก็ไม่นับว่าแย่ ในไม่ช้าก็นึกขึ้นมาได้ว่า เด็กหนุ่มผู้นี้ก็คือหนึ่งใน 5 ผู้มาใหม่ที่มารายงานตัวที่กรมปราบอสูรเมื่อเช้านี้
และยังเป็นศิษย์ตำหนักจันทน์ด้วย
เมื่อนึกถึงสถานะของอีกฝ่าย หลิวเมิ่งฉีก็พลันหวนนึกขึ้นมาได้ว่า ก่อนหน้านี้ตอนที่ไปที่ชั้นเอกเพื่อระบุตัวตน เด็กหนุ่มที่ถือกระต่ายป่าอยู่คนหนึ่ง ก็คือคนตรงหน้านี้
เพียงแค่เปลี่ยนชุดเป็นสีดำ นางกลับรู้สึกแปลกหน้าอยู่บ้าง
ในขณะเดียวกัน เซียวเหยียนก็สังเกตเห็นหญิงสาวที่ไล่ตามมาจากข้างหลัง เขาเอียงศีรษะเหลือบมองเล็กน้อย สายตาของทั้งสองประสานกันในชั่วพริบตา
เซียวเหยียนไม่ได้ใส่ใจมากนัก พยักหน้าเล็กน้อย ก็ถือดาบสังหารอสูรเดินต่อไปข้างหน้า
ส่วนหลิวเมิ่งฉี กลับราวกับถูกฟ้าผ่า ทันใดนั้นก็ตะลึงงันอยู่บนต้นไม้
ใบหน้าด้านข้างที่เอียงมาเมื่อครู่… คุ้นเคยเหลือเกิน!
ในสมองของนางพลันปรากฏภาพในถ้ำภูเขานั้นขึ้นมา ใบหน้าด้านข้างที่วาบผ่านไป
“เป็นเขารึ?!”
หลิวเมิ่งฉีงุนงง ศิษย์ที่แอบผ่านด่านแม่น้ำมรณะ คือคนตรงหน้ารึ?!
ในใจนางไม่อยากจะเชื่อ แต่เมื่อเห็นซากศพลิงอสูรเกลื่อนกลาดอยู่รอบๆ ก็พลันเข้าใจขึ้นมาทันที มั่นใจว่าครั้งนี้ตนเองไม่ได้ดูผิด
ในบรรดาศิษย์เรือนนอก นอกจากคนตรงหน้านี้แล้ว ยังจะมีใครสามารถผ่านด่านแม่น้ำมรณะได้อีก?
นางร่างวูบไหว ทะยานลงมาจากยอดไม้ ไล่ตามเซียวเหยียนอย่างรวดเร็ว ร้องเรียก “เดี๋ยวก่อน”
เซียวเหยียนหยุดฝีเท้า หันกลับมามองอีกฝ่ายเล็กน้อย “ศิษย์พี่?”
เสียงเรียก “ศิษย์พี่” นี้ ทำให้หลิวเมิ่งฉีรู้สึกปลอดภัยขึ้นมาอย่างประหลาด หัวใจที่ตึงเครียดมาตลอดทางดูเหมือนจะผ่อนคลายลงหลายส่วน
นางรีบถาม “ลิงอสูรพวกนี้ล้วนแต่เป็นท่านที่ฆ่ารึ?”
ถึงแม้ในใจจะมีคำตอบอยู่แล้ว แต่นางก็อดไม่ได้ที่จะถามออกมา
“…”
เซียวเหยียนเงียบไปเล็กน้อย สายตาของศิษย์พี่ผู้นี้ไม่ค่อยจะดีกระมัง หรือว่าที่นี่จะมีคนอื่นอีก?
คดีฆาตกรรมแบบนี้ ไม่ต้องถึงยอดนักสืบหรอก แค่เด็กอมมือก็ยังไขคดีได้กระมัง?
เมื่อเห็นสายตาประหลาดที่เซียวเหยียนเหลือบมองมา แก้มของหลิวเมิ่งฉีก็แดงขึ้นเล็กน้อย ดูเหมือนจะรู้ตัวว่าตนเองถามอะไรไม่คิดไปหน่อยแล้ว
นางมองดูดาบสังหารอสูรในมือของเซียวเหยียน สภาพที่คราบเลือดด่างพร้อยคมดาบบิ่นร้าว ไม่ยากที่จะจินตนาการว่าผ่านการต่อสู้มามากเท่าไหร่
“มหาอสูรบนยอดเขานั่น ก็เป็นท่านที่ฆ่ารึ?” นางจ้องมองเซียวเหยียนถาม
เซียวเหยียนพยักหน้าเล็กน้อย ก็แค่กลุ่มขอบเขตวิญญาณสัญจรบวกกับขอบเขตสิบห้าลี้ตัวหนึ่งเท่านั้น ไม่นับเป็นเรื่องใหญ่อะไร
เมื่อเห็นเซียวเหยียนพยักหน้า หัวใจของหลิวเมิ่งฉีก็สั่นสะท้านอย่างแรง นางอดไม่ได้ที่จะกล่าว “ท่าน ท่านปีนี้อายุเท่าไหร่?”
“…การถามอายุเด็กผู้ชาย เป็นเรื่องที่ไม่สุภาพอย่างยิ่งนะขอรับ” เซียวเหยียนกล่าว
หลิวเมิ่งฉีเกือบจะสำลัก ในท่ามกลางภูเขาซากศพทะเลเลือดนี้ อีกฝ่ายกลับยังมีอารมณ์มาล้อเล่น
แต่ว่า ถึงแม้เซียวเหยียนจะไม่พูด นางก็มองออกว่า เซียวเหยียนอย่างมากก็อายุ 14-15 ปีเท่านั้น อายุที่สำนักศึกษาตำหนักจันทน์รับศิษย์ใหม่ สูงสุดก็ไม่เกิน 16 ปี
ขอบเขตสิบห้าลี้วัย 14-15 ปีรึ?
นางพลันมีความรู้สึกที่ถูกกระแทกอย่างแรง ตกตะลึงจนไม่อยากจะเชื่อ
ตนเองห่างจากขอบเขตนี้ ก็ยังขาดอยู่อีกก้าวหนึ่ง… สองก้าวสามก้าวเลยกระมัง
นางคืออัจฉริยะชั้นยอดของตำหนักจันทน์ กายยุทธ์ระดับเก้า!
ก่อนขอบเขตปรมาจารย์ พรสวรรค์ของกายยุทธ์ระดับเก้า มีผลช่วยในการฝึกยุทธ์อย่างยิ่ง ถึงแม้จะเป็นเช่นนั้น ตนเองกลับถูกคนอื่นทิ้งห่างไปไกลขนาดนี้?
ครั้งล่าสุดที่ได้ยินถึงปีศาจที่สะท้านโลกเช่นนี้ ก็ยังเป็นคุณชายเก้าตระกูลเซียวที่ท่านปู่เคยเล่าให้ฟัง
แต่นางตอนนั้นอายุยังน้อย ไม่ได้เห็นกับตา ราวกับฟังนิทานปรัมปรา แต่เด็กหนุ่มตรงหน้านี้… กลับยืนอยู่ตรงหน้าตนเองจริงๆ ราวกับนิทานปรัมปราปรากฏสู่ความจริง ทำให้คนรู้สึกไม่จริง
“มีแค่ท่านคนเดียวรึ ท่านมาที่นี่ได้อย่างไร?” หลิวเมิ่งฉีอดไม่ได้ที่จะถาม
เมื่อมองชุดสีดำที่อีกฝ่ายสวมใส่ กลับไม่เปื้อนเลือดเท่าไหร่ มีเพียงดาบสังหารอสูรเล่มนั้นที่ผ่านการทำลายล้างมาอย่างหนัก
ดูแล้ว เหมือนกับตอนที่สังหารอสูร ยังคงสบายๆ
“ศิษย์พี่ ท่านกำลังสอบสวนนักโทษอยู่รึขอรับ?” เซียวเหยียนกล่าวอย่างจนใจ
หลิวเมิ่งฉีอ้าปากค้าง นานๆ ทีจะสงสัยใคร่รู้ในตัวคนอื่นขนาดนี้ ผลคือกลับถูกรังเกียจเสียแล้ว
“ที่นี่มีอสูร ประกอบกับข้ามีเวลาว่าง ก็เลยมาน่ะสิ”
เซียวเหยียนเมื่อเห็นท่าทางที่อึดอัดของอีกฝ่าย ก็ใจอ่อนอธิบายไปหนึ่งประโยค จากนั้นก็ถือดาบหันหลังเดินต่อไป
คุยเล่นก็ส่วนคุยเล่น งานก็อย่าได้หยุด
เขาทะยานร่างเบาๆ ยืนอยู่บนยอดไม้แห่งหนึ่ง จิตวิญญาณก็ถูกใช้ ออกไปพร้อมกับดาบสังหารอสูรท่องไปข้างหน้า
เมื่อเห็นภาพนี้ หลิวเมิ่งฉีรูม่านตาหดเล็กลงเล็กน้อย พันคำหมื่นวาจาก็ไม่สู้ได้เห็นกับตา
สีหน้านางซีดขาวเล็กน้อย ก่อนหน้านี้คำพูดของท่านปู่ นางยังรู้สึกว่าเป็นการพูดเกินจริงอยู่บ้าง เป็นการยกย่องของชาวโลกเกินไป ตอนนี้ดูแล้ว ในโลกกลับมีปีศาจเช่นนี้จริงๆ!
แต่ว่า นี่ทำได้อย่างไร?
กายยุทธ์ระดับเก้าก็เป็นชั้นยอดแล้ว ในฐานะอัจฉริยะ นางกลับทำได้เพียงมองเห็นแผ่นหลังของเด็กหนุ่มผู้นี้รึ?
ไม่นานนัก ดาบดำก็บินกลับมา ตกลงมาในมือของเซียวเหยียน
สะบัดเลือดบนนั้น เซียวเหยียนเมื่อเห็นว่าทางของเทือกเขาสายนี้กวาดล้างจนเกลี้ยงแล้ว ก็หันหลังกลับทันที เตรียมจะไปลบล้างอสูรที่อยู่บนเส้นทางที่มาด้วย
“เจ้า เดี๋ยวก่อน” หลิวเมิ่งฉีได้สติกลับมา รีบร้องเรียกหนึ่งเสียง ไล่ตามเซียวเหยียน
รอจนตามมาถึงด้านหลังเซียวเหยียน นางมองใบหน้าด้านข้างของอีกฝ่าย ถาม “ก่อนหน้านี้ที่ตำหนักจันทน์ เป็นท่านที่ผ่านด่านแม่น้ำมรณะสายนั้นใช่หรือไม่?”
เซียวเหยียนอดไม่ได้ที่จะมองนางแวบหนึ่ง ถึงแม้ตำหนักจันทน์จะบอกว่าผู้ที่ผ่านด่านจะมีรางวัล แต่ไม่รู้ทำไม เขากลับรู้สึกผิดในใจอยู่ลางๆ
ท้ายที่สุดแล้วนั่นคือกระดาษข้อสอบของศิษย์ใหม่คนอื่นๆ…
“ก็ข้าเอง”
“ท่านผ่านด่านได้อย่างไร ท่านเจ้าสำนักถึงกับออกคำสั่งรางวัลแล้ว ท่านทำไมไม่ไปรับ?” หลิวเมิ่งฉีถามอย่างสงสัยใคร่รู้
ผ่านด่านได้อย่างไรรึ?
เซียวเหยียนก็พูดไม่ชัดเจน ดูเหมือนจะวาดรูปๆ ไปก็ผ่านแล้ว
ต่อมาคิดดูอย่างละเอียด บางทีอาจจะเป็นบัณฑิตในชุดดำนั่นละอายในความด้อยกว่าของตน ฝีมือไม่สู้คนก็เลยหนีไป…
เมื่อเห็นเซียวเหยียนเงียบไม่พูด หลิวเมิ่งฉีก็เอ่ยขึ้น “หืม?”
เซียวเหยียนได้สติกลับมา กล่าว “คือรับกระบี่วิเศษเมฆาแดงน่ะหรือขอรับ?”
“อืม”
“อย่างที่ท่านเห็น ข้าคือสิบห้าลี้” เซียวเหยียนกล่าว
หลิวเมิ่งฉีรู้สึกเหมือนถูกค้อนหนักทุบเข้าที่หน้า มีความรู้สึกที่หายใจไม่ออกและร้อนผ่าว
สิบห้าลี้… พอสิบห้าลี้แล้วก็คือรังเกียจ กระบี่วิเศษเมฆาแดง ว่างั้น เจ้าเลยมองว่ามันแย่เกินไปว่างั้น?
น่าชัง เจ็บใจ!
นางกัดฟันเล็กน้อย สำหรับเด็กหนุ่มผู้นี้ทั้งสงสัยใคร่รู้ทั้งโกรธ
ทันใดนั้น ไกลออกไปก็มีควันหมาป่าสายหนึ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า จากนั้นก็บานออก
หลิวเมิ่งฉีมองแวบหนึ่ง รูม่านตาพลันหดเล็กลง ตกตะลึงกล่าว “ควันสีม่วง? เป็นไปได้อย่างไร นี่คือสัญญาณสำคัญที่จะปล่อยออกมาตอนที่อสูรบุกเมืองเท่านั้น!”
เซียวเหยียนชะงักไปเล็กน้อย ในฐานะตระกูลขุนศึก สำหรับสัญญาณเหล่านี้เขาย่อมรู้ดี
หากไม่ใช่สถานการณ์ที่อันตรายอย่างยิ่ง โดยทั่วไปจะไม่ปล่อยควันสีม่วง
เมื่อใดที่ปล่อยออกมา จะปิดประตูเมือง ป้องกันทั้งเมือง!
อสูรบุกเมืองรึ?
เขาทันใดนั้นก็นึกถึงคำพูดของอสูรหมีตัวนั้น ทางเหนือมีอสูร
“ข้ากลับไปก่อน”
เซียวเหยียนกล่าวทันที จากนั้นเงาร่างก็วูบไหว ก็ก้าวเท้าทะยานขึ้นไป กลายเป็นเงาหลังสีดำ หายไปในสายตาของหลิวเมิ่งฉี
เหินกาย!
หลิวเมิ่งฉีมองแวบหนึ่งรู้สึกงุนงงอยู่บ้าง รู้สึกว่าความเร็วในการเหินกายของเซียวเหยียน ดูเหมือนจะเร็วกว่าขอบเขตสิบห้าลี้คนอื่นๆ ที่นางเคยเห็น
แต่ว่า
ทำไมไม่ถือโอกาสพาข้าไปด้วยเล่า?!
หลิวเมิ่งฉีกระทืบเท้าอย่างโกรธเคือง กัดฟันพลิกตัวข้ามป่าเขาอย่างรวดเร็ว มุ่งหน้ากลับไปยังในเมือง