หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 83
บทที่ 83
เมื่อจัดการกับอสูรหมีตัวนี้เสร็จ เซียวเหยียนก็สังเกตเห็นความเคลื่อนไหวในถ้ำข้างๆ
เมื่อเขาใช้จิตวิญญาณสำรวจ ก็เห็นผู้รอดชีวิต 7 คนที่เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง มีทั้งชายและหญิง ล้วนแต่อายุประมาณ 20 ถึง 30 ปี ไม่มีเด็กและคนชรา
มือและเท้าของทั้ง 7 คนถูกล่ามด้วยโซ่เหล็ก อีกด้านหนึ่งร้อยผ่านรูตรงกลางของก้อนหินใหญ่ก้อนหนึ่ง เว้นแต่จะสามารถลากก้อนหินใหญ่ได้ มิเช่นนั้นก็ไม่มีทางหลุดพ้นได้
ดูเหมือนจะเคยประสบกับเรื่องที่น่าสะพรึงกลัวบางอย่าง สีหน้าของทั้ง 7 คนก็ดูเหม่อลอยอยู่บ้าง บนใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว บางคนสีหน้าก็แข็งทื่อไปแล้ว เหม่อลอย
เซียวเหยียนถอนหายใจในใจ ใช้วัตถุทำลายโซ่เหล็ก ปล่อยพวกเขาเป็นอิสระ
แต่โซ่เหล็กที่มือและเท้าไม่อยู่แล้ว ดูเหมือนจะยังมีโซ่เหล็กเส้นอื่นล่ามพวกเขาไว้
7 คนหลังจากที่ชะงักไปเล็กน้อย กลับมองไปรอบๆ อย่างงุนงง ยังคงอยู่ที่เดิม ไม่มีการกระทำที่จะหลบหนี
มีคนดูเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ กลับสั่นสะท้านขึ้นมา หดตัวอยู่บนพื้น หยิบโซ่เหล็กที่ถูกทำลายขึ้นมาอย่างลนลาน พันธนาการไว้ที่มือและเท้าของตนเอง ในปากก็พร่ำอ้อนวอนไม่หยุด:
“อย่ากินข้า อย่ากินข้า…”
ถูกทำให้ขวัญหนีดีฝ่อไปแล้ว
เซียวเหยียนเงียบไปเล็กน้อย เขาไม่ถนัดปลอบคน รู้สึกว่ายังคงให้เวลาพวกเขาตื่นขึ้นมาเองจะดีกว่า ถือโอกาสนี้ เขาก็จัดการเรื่องข้างนอกให้สะอาดเรียบร้อย
ก็เห็นเขาใช้พลังควบคุมสิ่งของอย่างสบายๆ รวบรวมซากศพของอสูรเหล่านี้ทั้งหมดเข้าด้วยกัน ก่อเป็นแท่นสูง วางเรียงกันเป็นสี่เหลี่ยมจัตุรัส อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย
“ท่านอาจาง ศิษย์ไร้ความสามารถ ทำได้เพียงใช้อสูรเหล่านี้ เซ่นไหว้ดวงวิญญาณวีรชนของท่าน!”
เซียวเหยียนพลิกฝ่ามือ หยิบน้ำเต้าเหล้าออกมาจากด้านหลัง
จากนั้นก็เปิดจุกน้ำเต้า รินเหล้าลงหน้าแท่นบูชาซากศพ
เบื้องหน้าคือทะเลเลือดซากศพ แต่ในสมองของเขากลับปรากฏภาพของสวนในยามอาทิตย์อัสดงที่เจิดจ้า
คือค่ำคืนที่ชายผู้นั้นดื่มเหล้าร้องเพลงสังหาร
คือบ่ายวันที่ชายผู้นั้นเห็นตนเองไม่สามารถดูดซับยาสร้างรากฐานได้ ก็ก้มหน้าลงอย่างเศร้าสร้อย
และยังเป็นฤดูใบไม้ร่วงนั้น ใบไม้ร่วงหล่นลงบนกระดานหมาก การหยอกล้อด่าทอระหว่างการเล่นหมากของคนทั้งสอง
เซียวเหยียนเขย่าน้ำเต้าเหล้าเล็กน้อย ข้างในยังเหลืออีกหนึ่งอึก เขาเงยหน้าขึ้นดื่มลงไป กล่าวเบาๆ หนึ่งประโยคว่า ท่านอาจาง ชนแก้ว
จากนั้น เขาก็เก็บน้ำเต้าเหล้า หันหลังกลับถือดาบสังหารอสูร เดินไปยังป่าไม้ข้างนอก
ในเทือกเขาที่ทอดยาวร้อยลี้นี้ ยังมีอสูรนับหมื่นตน เพียงแค่รอบๆ ก็รวมตัวกันอยู่หลายหมื่นตนแล้ว
ซวบ!
เงาร่างของเซียวเหยียนยืนอยู่บนใบไม้บนยอดไม้ จิตวิญญาณก็พุ่งออกมาจากกะโหลกศีรษะ ขับเคลื่อนดาบสังหารอสูร ทะลุทะลวงเข้าไปในป่าไม้สีเขียว กวาดล้างสี่ทิศ
อสูรเผ่าพันธุ์ต่างๆ ที่หมอบหรือหลับใหล หรือกำลังหาอาหาร หรือกำลังเล่นสนุกกันอยู่ ล้วนแต่ถูกแสงสีดำสายหนึ่งพาดผ่าน สังหารชีวิตไป
แสงสีดำในเทือกเขาราวกับเข็มบินที่ทะลุทะลวงไปมา ทะลวงผ่านร่างกายของอสูรทีละตัวๆ อสูรเหล่านี้รับรู้ถึงอันตราย ก็แตกตื่นหนีไปคนละทิศคนละทาง แต่ความเร็วของแสงสีดำเร็วกว่า
หากเป็นขอบเขตสิบห้าลี้ทั่วไปก็อาจจะไม่สามารถสังหารได้อย่างง่ายดายเช่นนี้ แต่ขอบเขตและความเร็วในการควบคุมสิ่งของของเซียวเหยียน คือหลายเท่าของขอบเขตสิบห้าลี้ทั่วไป อีกทั้งเขายังไม่ได้ใช้กลวิธีพิเศษ
อสูรนับหมื่นที่รวมตัวกันอยู่ที่ตีนเขานี้ ตกตะลึงจนขวัญหนีดีฝ่อ ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เพียงแค่วิ่งหนีอย่างบ้าคลั่งตามสัญชาตญาณ และยังมีที่พุ่งไปยังยอดเขา อยากจะถามท่านอ๋องว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ยังไม่ทันจะขึ้นเขาก็ถูกตัดศีรษะลงมา
ภูเขาทั้งลูกกำลังสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ราวกับแผ่นดินไหว
อสูรที่แตกกระเจิงหนีไป เพิ่งจะหนีออกไปได้สิบกว่าลี้ ก็ถูกสังหารจนหมดสิ้น
เลือดสดย้อมพุ่มไม้แดงฉาน และยังย้อมแผ่นดินแดงฉาน ราวกับแม่น้ำสายเล็กๆ ไหลไปตามรอยย่นของแผ่นดิน ไหลรวมไปยังที่ที่ต่ำกว่า ก่อตัวเป็นน้ำตาเลือดของเทือกเขาสายนี้!
จิตวิญญาณกลับเข้าร่าง แสงสีดำก็ตกลงมาในมือ
เซียวเหยียนเหลือบมองแวบหนึ่ง
สังหารอสูรนับหมื่น คมดาบบิ่นแล้ว
หากไม่มีจิตวิญญาณปกคลุม ดาบเล่มนี้ก็คงจะหักไปนานแล้ว และยังยากที่จะทะลวงผ่านร่างกายของอสูรบางตนที่กายเนื้อแข็งแกร่งได้
เขาไม่ได้หยุดอยู่แค่นี้ แต่ในมือถือดาบดำที่คมบิ่น ทะยานไปยังแดนไกลหลายสิบลี้ ที่นั่นยังมีอสูรบางตน ไม่ทันได้รับรู้ถึงสถานการณ์ที่นี่ ยังคงเตร็ดเตร่อยู่ใกล้ๆ รังของตนเอง
ในเมื่อมาแล้ว
ก็กำจัดให้สิ้นซากเถอะ
…
“มีอสูรรวมตัวกันจริงๆ!”
บนท้องฟ้าสูงของเทือกเขาวายุดำ แสงสีทองสายหนึ่งซ่อนเร้นอย่างยิ่งบินอยู่ในเมฆหมอก ก็คือจิตวิญญาณของหลิวเมิ่งฉีนั่นเอง
ตัวนางเองก็ลอบเดินทางอยู่ริมเทือกเขาด้านนอก จิตวิญญาณทะยานขึ้นฟ้า สำรวจสถานการณ์ของเทือกเขาทั้งลูก
ตลอดทาง นางได้เห็นร่องรอยของอสูรมาไม่น้อย
ที่เทือกเขาฝั่งที่ใกล้กับเมือง ยังเป็นเพียงการเห็นอสูรเป็นครั้งคราว และไออสูรก็เจือจาง เป็นเพียงอสูรน้อยที่เพิ่งจะกลายเป็นภูติตนน้อยที่ยังไม่น่ากลัว นายพรานบางคนที่ถือธนูและหน้าไม้ บางทีก็สามารถทำให้ไออสูรน้อยตกใจหนีไปได้
แต่เมื่อลึกเข้าไป กลับเห็นไออสูรผืนใหญ่ปกคลุมป่าเขา จำนวนก็มากขึ้นเรื่อยๆ
“เจ้าเมืองเฉินไม่ได้พูดผิด ที่นี่มีอสูรรวมตัวกันจริงๆ และยังชัดเจนอย่างยิ่ง!”
หลิวเมิ่งฉีขมวดคิ้วแน่น “แต่ทำไม สถานการณ์แน่ชัดแล้ว เจ้าเมืองเฉินยังไม่มีความมั่นใจที่จะรายงานตามความจริง เชิญตระกูลจินมาช่วยเหลือ?”
นางคิดไม่เข้าใจ หรือว่าเจ้าเมืองเฉินไม่กลัวว่าอสูรเหล่านี้จะบุกโจมตีเมือง?
หรือว่าตระกูลจินไม่ยอมมา มีความขัดแย้งกัน?
แต่หากเมืองปีกครามแตกพ่าย ประชาชนบาดเจ็บล้มตายอย่างหนัก เจ้าเมืองเฉินกับตระกูลจินล้วนแต่จะถูกถามความผิด
นางคิดไม่เข้าใจ รู้สึกว่าสถานการณ์ในนี้ค่อนข้างซับซ้อน
ณ เวลานี้ เมื่อลึกเข้าไปเรื่อยๆ ไม่นานนัก นางก็มาถึงส่วนลึกของเทือกเขาวายุดำ
ระหว่างทางที่เจออย่างมากก็คืออสูรขอบเขตสืบทอดวิญญาณลาดตระเวน ถูกนางหลบหลีกได้อย่างง่ายดาย ไม่ได้เปิดเผยตัว
ทันใดนั้น ในป่าเขาข้างหน้า ก็มีกลิ่นคาวลมพัดโชยมาเป็นระลอก
หลิวเมิ่งฉีสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย ฝีเท้าหยุดลง ใช้จิตวิญญาณสำรวจไปข้างหน้าอย่างระมัดระวัง
ในไม่ช้า นางก็เห็นภาพที่น่าเหลือเชื่อ
ในป่าเขากลับมีเลือดไหลนองเป็นแม่น้ำ แหล่งน้ำเกือบทั้งหมด ถูกย้อมด้วยเลือดสดแดงฉาน บริเวณใกล้เคียงมีซากศพของอสูรล้มอยู่
หลิวเมิ่งฉีตะลึงงันไป ตอนแรกคิดว่ากลิ่นคาวลมนี้เกิดจากมนุษย์ที่ถูกอสูรจับมาทำร้าย ไม่คิดว่ากลับเป็นเลือดของอสูรเอง!
นางสีหน้าสงสัย ที่นี่เกิดอะไรขึ้น?
ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง นางก็ให้จิตวิญญาณลอบเดินทางไปข้างหน้าอย่างระมัดระวัง ในไม่ช้า นางก็มาถึงใกล้ๆ ซากศพอสูรบางตน ตรวจสอบอย่างรวดเร็ว ก็พบว่าเป็นบาดแผลที่เพิ่งจะทิ้งไว้ใหม่ๆ เวลาตายไม่เกิน 1 ชั่วยาม
มีคนกำลังสังหารอสูร!
ในสมองของหลิวเมิ่งฉีปรากฏความคิดนี้ขึ้นมา ในใจสั่นสะท้าน หรือว่าจะเป็นผู้ตรวจการปราบอสูรอีกคนหนึ่งของกรมปราบอสูร?
กรมปราบอสูรของเมืองปีกครามมีผู้ตรวจการปราบอสูรเพียงคนเดียว ขอบเขตวิญญาณสัญจร ร่วมกับเจ้าเมืองเฉินพิทักษ์เมืองที่ใกล้กับชายแดนแห่งนี้
ส่วนนางจัดเป็นทหารที่ถูกส่งมาช่วยชั่วคราว ตำแหน่งจะไม่ถูกแขวนไว้ที่เมืองปีกครามนาน
ในความสงสัย หลิวเมิ่งฉีก็ให้จิตวิญญาณสำรวจทางข้างหน้า หากสามารถเจออีกฝ่ายได้ ก็จะสามารถร่วมมือกันได้ ดูสถานการณ์ของที่นี่
แต่ว่า เมื่อลึกเข้าไปเรื่อยๆ สีหน้าของหลิวเมิ่งฉีกลับยิ่งตกตะลึงมากขึ้น
ระหว่างทางล้วนแต่เป็นซากอสูร!
เต็มไปหมด!
หนาแน่น เธอจิตวิญญาณสัญจรไปเห็น อย่างน้อยก็หลักหมื่น!
จำนวนอสูรที่รวมตัวกันอยู่ที่นี่ ความหนาแน่น เด็ดขาดนับได้ว่าเป็นคลื่นอสูรขนาดย่อมแล้ว แต่ที่น่าตกตะลึงที่สุดกลับคือ อสูรเหล่านี้ล้วนแต่ตายแล้วทั้งสิ้น!
ผู้ที่สามารถนำทัพอสูรมากมายขนาดนี้ได้ ย่อมต้องเป็นมหาอสูร!
แล้วมหาอสูรล่ะ?
หลิวเมิ่งฉีไม่เคยประมือกับผู้ตรวจการปราบอสูรผู้นั้น แต่สถานการณ์ที่เห็นตรงหน้า นางถามตัวเองว่า หากเปลี่ยนเป็นตนเองก็ยากที่จะทำได้ และก็ไม่มีความกล้าขนาดนั้น
เมื่อจิตวิญญาณเดินทางไปข้างหน้า นางก็เห็นซากอสูรมากขึ้นเรื่อยๆ มากกว่าเมื่อก่อนเสียอีก ในนั้นไม่ขาดแคลนอสูรบางตนที่ร่างกายมหึมา บางตนร่างกายก็เปลี่ยนแปลงแล้ว มีร่องรอยของการกลายร่าง กลับกลายเป็นคืออสูรที่ใกล้จะถึงขอบเขตวิญญาณสัญจร แต่ไม่มีข้อยกเว้น ล้วนแต่ตายแล้ว และบาดแผลก็เหมือนกันอย่างน่าประหลาด ล้วนแต่ถูกของมีคมทะลวงจุดตาย
ในไม่ช้า หลิวเมิ่งฉีก็มาถึงหน้าภูเขาใหญ่แห่งหนึ่ง
นางพอจะมองเห็นได้ลางๆ ว่า บนยอดเขามีไออสูรที่หนาแน่นดุจเมฆกำลังก่อตัว!
หมอกอสูรที่น่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ เด็ดขาดคือมหาอสูร และจากสีของอสูรแล้ว จำนวนก็ไม่ใช่แค่ตัวเดียว!
นางตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ มีความรู้สึกอยากจะหันหลังกลับหนี แต่ซากอสูรที่เกลื่อนกลาดอยู่ตีนเขาและความเงียบสงัดที่แปลกประหลาดบนยอดเขา กลับทำให้ในใจนางปรากฏความคิดที่น่าเหลือเชื่อขึ้นมา
นางอดกลั้นความหวาดกลัว ให้จิตวิญญาณทะยานขึ้นไปอย่างเงียบๆ เก็บงำไอพลัง มองลงไปใต้เมฆอสูรบนยอดเขา
เมื่อมองนี้ นางก็สีหน้าตะลึงงัน
แท่นเนื้อที่เกิดจากการกองซ้อนกันของซากศพมหาอสูรกว่า 20 ตน ตั้งตระหง่านอยู่บนยอดเขา วางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย
ลมเย็นพัดผ่าน ยังสามารถมองเห็นลูกตาที่แข็งทื่อของมหาอสูรบางตนได้ ข้างในยังคงหลงเหลือความตกตะลึงและความหวาดกลัวก่อนตาย
หลิวเมิ่งฉีตัวแข็งทื่อ ตกตะลึงจนพูดไม่ออก
จำนวนมหาอสูรมากกว่าที่นางคาดไว้เสียอีก แต่กลับ… ล้วนแต่ตายแล้ว!
เหล่านี้ล้วนแต่เป็นมหาอสูรขอบเขตวิญญาณสัญจรนะ ใครจะสามารถฆ่าพวกมันได้ทั้งหมด?!
ผู้ตรวจการปราบอสูรผู้นั้นรึ? เป็นไปไม่ได้ อีกฝ่ายก็เป็นเพียงขอบเขตวิญญาณสัญจร
อยากจะทำเรื่องแบบนี้ได้ ถึงแม้จะเป็นอัจฉริยะขอบเขตวิญญาณสัญจรชั้นยอดก็ยาก เว้นแต่จะเป็นยอดฝีมือขอบเขตสิบห้าลี้!
เป็นแม่ทัพที่ตระกูลจินส่งมารึ?
หรือว่าเป็นยอดฝีมือจากสำนักใดสำนักหนึ่งที่ผ่านมา?
หลิวเมิ่งฉีได้สติกลับมา ทันใดนั้นก็สังเกตเห็นว่าในถ้ำบนยอดเขา มีเงาร่างหลายสายกำลังค่อยๆ เดินออกมา นางดูอย่างละเอียด เป็นมนุษย์ จากท่าทางที่ดูไม่ได้แล้ว ดูเหมือนจะเป็นผู้รอดชีวิต
นางรีบเคลื่อนตัวพุ่งขึ้นไปบนยอดเขา มาอยู่หน้าผู้รอดชีวิตเหล่านี้
“พวกเจ้าล้วนแต่ถูกอสูรจับมารึ?” หลิวเมิ่งฉีเมื่อเห็นผู้รอดชีวิตเหล่านี้ ก็เอ่ยปากสอบถามทันที
ตอนแรกคิดว่าผู้รอดชีวิตเหล่านี้เมื่อเห็นชุดปราบอสูรของนาง จะได้รับความรู้สึกปลอดภัย ใครเลยจะคาดคิดว่าพวกเขาเมื่อเห็นหลิวเมิ่งฉี กลับตัวสั่นสะท้านขึ้นมา ในแววตาปรากฏความหวาดกลัวราวกับเห็นอสูร
“อย่า อย่าจับพวกเรา!”
“ขอร้องท่าน ปล่อยพวกเราไปเถอะ!”
ผู้รอดชีวิตไม่กี่คนกลับคุกเข่าลงอย่างสิ้นหวัง โขกศีรษะร้องไห้ไม่หยุด
หลิวเมิ่งฉีงุนงง
สมองของนางค่อนข้างจะตามไม่ทันอยู่บ้าง ผ่านไปครู่หนึ่ง ถึงได้โกรธ “พวกเจ้าพูดจาเหลวไหลอะไร ข้าคือผู้ตรวจการปราบอสูร ก็คือมาช่วยพวกเจ้า”
“ไว้ชีวิต ท่านผู้ใหญ่ไว้ชีวิตด้วย!”
ผู้รอดชีวิตเพียงแค่โขกศีรษะขอความเมตตาไม่หยุด
หลิวเมิ่งฉีมองจนพูดไม่ออก คิดในใจหรือว่าล้วนแต่ถูกอสูรทำให้ตกใจจนบ้าไปแล้วรึ?
ในเมื่อเป็นเช่นนี้ นางส่วนใหญ่ก็คงจะถามอะไรไม่ได้แล้ว ยอดฝีมือผู้นั้นหลังจากสังหารอสูรแล้วกลับไม่ได้อยู่ที่นี่ ส่วนใหญ่ก็คงจะมองออกว่าผู้รอดชีวิตเหล่านี้บ้าไปนานแล้ว
แต่ว่า มหาอสูรเหล่านี้เห็นได้ชัดว่าเพิ่งจะตายได้ไม่นาน
เมื่อคิดถึงตรงนี้ หลิวเมิ่งฉีก็ไม่สนใจผู้รอดชีวิตไม่กี่คนอีกต่อไป รีบกระตุ้นจิตวิญญาณ สัญจรไปทั่วทิศ
ในไม่ช้า นางก็เห็นทางสายเลือด ระหว่างทางล้วนแต่เป็นซากอสูร
นางรีบไล่ตามไป
ไม่นานนัก หลิวเมิ่งฉีเพิ่งจะกระโดดขึ้นไปบนยอดไม้แห่งหนึ่ง ก็หยุดลง
ก็เห็นว่าในที่ว่างในป่าเขาข้างหน้า กลับเต็มไปด้วยซากอสูร ล้วนแต่เป็นลิงอสูร ดูเหมือนจะเป็นเผ่าพันธุ์หนึ่ง
แต่ ณ เวลานี้ล้วนแต่ถูกสังหารแล้ว
เลือดสดไหลรวมตัวกันอยู่บนพื้น และในใจกลางซากอสูรเหล่านี้ กลับมีเด็กหนุ่มคนหนึ่งยืนอยู่
สวมชุดขุนนางปราบอสูรที่ธรรมดาที่สุดของกรมปราบอสูร ในมือถือดาบสังหารอสูรที่ชำรุดทรุดโทรมเล่มหนึ่ง