หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 82
บทที่ 82
เมื่อได้ยินคำพูดของเซียวเหยียน เหล่าอสูรก็ตะลึงงันไป จากนั้นก็พากันหัวเราะลั่น
ถึงแม้พวกมันจะมองออกว่าเซียวเหยียนดูแปลกประหลาดอยู่บ้าง ไม่เหมือนเจ้าหน้าที่ปราบอสูรทั่วไป แต่อายุก็วางอยู่ตรงนี้ ถึงแม้จะเป็นปีศาจชั้นยอด จะแข็งแกร่งไปได้ถึงไหนกัน?
ที่นี่พวกมันมีมหาอสูรที่กลายร่างได้ถึง 20 กว่าตน ในเผ่าอสูร ขอบเขตวิญญาณสัญจรถึงจะสามารถกลายร่างได้ และขอบเขตสิบห้าลี้ ก็จะสามารถกลายร่างได้อย่างสมบูรณ์แล้ว ซ่อนเร้นกายอสูรของตนเองได้อย่างไม่มีที่ติ
“เจ้าหนู เจ้าหรือว่าถูกทำให้ตกใจจนเสียสติไปแล้วรึ ถึงแม้จะเป็นเจ้าเฒ่าเฉินเว่ยคนนั้นยืนอยู่ที่นี่ ก็ไม่กล้าที่จะไม่เคารพพวกเรา!”
หญิงสาวงูยั่วยวนคนนั้นหัวเราะคิกคัก
“ถ้าอย่างนั้น ใครคือเซียนพยัคฆ์อาภรณ์?”
เซียวเหยียนถามอีกครั้ง
หญิงสาวยั่วยวนเมื่อเห็นคำพูดของตนเองถูกเมิน ในแววตาก็ฉายแววโกรธเคือง แลบลิ้นงูจะเข้าไปข้างหน้า
“เจ้าหาพยัคฆ์อาภรณ์ด้วยเรื่องอันใด?” หมียักษ์กลับกล่าวขึ้นมาอย่างสงบทันใด
“ก็ไม่มีอะไรมาก”
เซียวเหยียนสะบัดดาบในมือ กล่าว “ก็แค่จะยืมศีรษะของมันสักหน่อย เซ่นไหว้ดวงวิญญาณวีรชนของท่านอาข้า”
หมียักษ์รู้สึกว่าความระมัดระวังของตนเองเป็นเรื่องเปล่าประโยชน์ ยังคิดว่าเป็นคนมาส่งข่าวเสียอีก มันขี้เกียจจะมองเซียวเหยียนอีกต่อไป กล่าวเสียงเบา “กินมันซะ”
คำพูดนี้คือพูดกับเหล่าอสูรตนอื่นๆ
หญิงสาวยั่วยวนเมื่อได้ยินดังนั้น ก็เลื้อยเข้าหาเซียวเหยียนอย่างรวดเร็วก่อนใครเพื่อน ทันใดนั้นก็ยิ้มแย้มราวกับดอกไม้บาน เสียงยั่วยวน “มาสิ เข้ามาในปากข้าอย่างเชื่อฟัง”
ไออสูรคละคลุ้ง นางกลับฉีกปากกว้างจนถึงหู ทำให้แก้มที่ยั่วยวนบิดเบี้ยวไป
วิชาล่อลวงใช้ออก ถึงแม้จะเป็นขอบเขตสืบทอดวิญญาณก็จะได้รับผลกระทบ จิตใจสับสน คลานเข้าไปในปากของมันอย่างเชื่อฟัง
แต่ณ เวลานี้ กลับเป็นแสงสีดำสายหนึ่งที่วาบผ่านไป
ครึ่งปากที่เต็มไปด้วยเลือดเหมือนถูกลมพัดปลิว กลับหงายหลังตกลงไป รอยตัดเรียบเนียน!
เลือดสดก็พลันพุ่งกระฉูดออกมา กระเด็นไปทั่วพื้น
ความขบขันในแววตาของเหล่าอสูรตนอื่นๆ ก็พลันแข็งทื่อ ชายชราแคระแห้งเหี่ยวที่กระโดดมาอยู่ไม่ไกลหน้าเซียวเหยียน ก็ยิ่งฝีเท้าหยุดชะงัก จ้องมองเด็กหนุ่มอย่างตะลึงงัน
ดาบสังหารอสูรในมือของเด็กหนุ่มหายไปแล้ว
คมดาบสีดำสนิท ลอยอยู่กลางอากาศ จากนั้นก็ราวกับเงาแสงสีดำ พุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว วาดเป็นวงโค้ง
ในทันใดนั้น ที่ที่แสงโค้งผ่านไป ก็มีหัวของมหาอสูรอีกหลายตนถูกตัดลงมา แม้แต่จะตอบสนองก็ยังไม่ทัน!
การเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหันนี้มาเร็วเกินไป เกินกว่าการตอบสนองและจินตนาการของพวกมัน
“ในเมื่อไม่พูด ก็ทำได้เพียงฆ่าพวกเจ้าทั้งหมด ทำเป็นแท่นบูชาก็ได้” เซียวเหยียนกล่าวพึมพำกับตนเองเสียงเบา
ในขณะที่พูด ดาบสังหารอสูรสีดำสนิทที่ลอยอยู่กลางอากาศกลับไม่หยุด แต่กลับพุ่งออกไปอย่างรวดเร็วอีกครั้ง
“ขอบเขตสิบห้าลี้!”
“เขา เขาเป็นสัตว์ประหลาดอะไรกัน?!”
เหล่าอสูรล้วนแต่ตื่นขึ้นมา มองเซียวเหยียนอย่างหวาดกลัว ทันใดนั้นก็แตกตื่นหนีไปคนละทิศคนละทาง อยากจะหลบหลีกดาบสังหารอสูร แต่ความเร็ววิชาตัวเบาของพวกมันไหนเลยจะเร็วกว่าดาบสังหารอสูรได้
ควบคุมสิ่งของ 40 ลี้ เด็ดขาดไม่ใช่แค่เหนือกว่า 15 ลี้ 2.5 เท่าเศษ แต่ยังเป็นการบดขยี้ทั้งพลังและความเร็ว!
เหมือนกับคนโยนหิน 20 เมตร คนโยนร้อยเมตร ความแตกต่างของพลังแขนก็ไม่ต้องพูดถึง
อีกอย่างพวกมันยังไม่บรรลุถึงขอบเขตสิบห้าลี้ ยังไม่สามารถเหินกายได้ ณ เวลานี้มีมหาอสูรได้เลือกที่จะสละกายเนื้อ ใช้จิตวิญญาณหนีโดยตรง ขอเพียงสามารถรักษาจิตวิญญาณไว้ได้ ก็ยังสามารถยึดร่างอื่นได้อีกครั้ง
หมียักษ์ที่นั่งอยู่นั้นสีหน้าก็เปลี่ยนไปเช่นกัน ลุกขึ้นยืนอย่างรุนแรง ร่างกายมหึมาราวกับตึกเล็กๆ มันจ้องเขม็งไปที่เซียวเหยียน ดูเหมือนอยากจะมองทะลุร่างที่แท้จริงของเด็กหนุ่มผู้นี้
ขอบเขตสิบห้าลี้? เด็กหนุ่มผู้นี้อายุเท่าไหร่?!
มันไม่ได้ปล่อยให้เหล่าอสูรใต้บังคับบัญชาถูกเซียวเหยียนสังหารต่อไป ลงมืออย่างรุนแรงทันที เปลวไฟสีดำพวยพุ่งออกมา กลายเป็นมังกรไฟสีดำกลางอากาศ อ้าปากกางกรงเล็บพุ่งเข้าหาเซียวเหยียน มันก็เป็นขอบเขตสิบห้าลี้เช่นกัน
เซียวเหยียนเงยหน้าขึ้นกวาดตามอง ก็สังเกตเห็นนานแล้วว่าไอพลังของอสูรหมีตัวนี้แข็งแกร่งที่สุด แต่ว่า อยู่ต่อหน้าเขาก็เทียบกับขอบเขตวิญญาณสัญจร
แตกต่างกันไม่มาก
ซวบ!
พลังจิตวิญญาณปกคลุมคมดาบ ฟันมังกรไฟขาดสะบั้นในทันที ฟันลงบนศีรษะของหมียักษ์โดยตรง
แต่ว่า กะโหลกศีรษะของหมียักษ์แข็งแกร่งอย่างยิ่ง คมดาบเพียงแค่ฟันเข้าไปได้ครึ่งเชียะ ก็ถูกขัดไว้ ไม่สามารถรุกคืบได้แม้แต่ชุ่นเดียว
เซียวเหยียนก้าวเท้าหนึ่งก้าว เงาร่างราวกับหายตัวปรากฏขึ้นมาอยู่หน้าอสูรหมีที่เจ็บปวด ในดวงตาที่เบิกกว้างอย่างตกตะลึงของมัน ยกหมัดขึ้นมาทุบออกไปอย่างแรง
พลังที่เกินกว่าสิบล้านชั่ง รวมตัวกันอยู่ที่หมัด ภายใต้การเหวี่ยงทุบ พลังทำลายล้างที่ได้มาไหนเลยจะเป็นแค่สิบล้านชั่ง อีกทั้งยังมีพลังควบคุมสิ่งของผลักดัน ร่างกายของหมียักษ์ทั้งตัวก็พลันกระแทกเข้ากับก้อนหินที่พิงอยู่ด้านหลังอย่างแรง ทำให้ก้อนหินแตกละเอียด พุ่งถอยหลังไปสิบกว่าเมตร กระแทกเข้ากับถ้ำของตนเอง
เลือดสดพุ่งออกมาจากลำคอ หมียักษ์ตกตะลึงจนขวัญหนีดีฝ่อ มันเกิดมาพร้อมกับพลังเทพ พลังมหาศาลไร้ขีดจำกัด ตั้งตนเองเป็นอสูรจอมพลัง
แต่ตอนนี้พลังที่เด็กหนุ่มตรงหน้าระเบิดออกมา กลับทำให้มันรู้สึกถึงความน่าสะพรึงกลัว
ร่างกายเลือดเนื้อเล็กๆ นั่น จะมีพลังดุร้ายเช่นนี้ได้อย่างไร?!
เซียวเหยียนเพียงแค่มองอสูรหมีแวบหนึ่ง หันกลับไปยกมือขึ้นเหวี่ยงหนึ่งที ดาบสังหารอสูรที่ติดอยู่บนศีรษะของอสูรหมีก็ดึงกลับออกมา ตามสายตาของเขากวาดมองไปรอบๆ ดาบสังหารอสูรก็กลายเป็นแสงสีดำบินไป
เหล่าจิตวิญญาณที่แตกกระเจิงหนีไป ยังไม่ทันจะพุ่งออกไปได้หลายลี้ หรือซ่อนร่องรอย ก็ถูกดาบสังหารอสูรไล่ตามทัน
ดาบสังหารอสูรเพียงอย่างเดียวไม่สามารถทำร้ายจิตวิญญาณเหล่านี้ได้ แต่บนนั้นมีพลังจิตวิญญาณของเซียวเหยียนอยู่ เพียงพอที่จะฟันจิตวิญญาณของพวกมันให้ขาดได้!
เสียงร้องโหยหวนดังขึ้นมาจากทุกทิศทุกทาง บางเสียงร้องยังไม่ทันจะดังออกมา ก็ล้มลงทันที
ยอดเขาที่เคยมีมหาอสูร 20 กว่าตนรวมตัวกันอย่างน่าสะพรึงกลัว ในทันใดนั้น ก็เหลือเพียงอสูรหมีตัวเดียว
มหาอสูรที่เหลือ ไม่ก็ร่างกายถูกฟันขาด ไม่ก็ร่างกายอ่อนปวกเปียกล้มลงกับพื้น จิตวิญญาณสลายไปไกลหลายลี้
ลมเย็นสบายพัดผ่านป่าเขามา ทำให้กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งอยู่บนยอดเขาพัดเข้าไปในโพรงจมูกของอสูรหมี มันรู้สึกหายใจไม่ออกอยู่บ้าง
นี่เป็นครั้งแรกที่อสูรหมีรู้สึกว่ายอดเขาที่ตนเองอยู่ กลับมีกลิ่นเหม็นที่น่ารังเกียจถึงเพียงนี้ ทำให้มันท้องไส้ปั่นป่วน มีความรู้สึกอยากจะอาเจียน
หวาดกลัวจนอยากจะอาเจียน!
“เจ้า เจ้าคือปรมาจารย์ฟ้าดิน?!”
เมื่อมองเด็กหนุ่มที่เดินเข้ามาอย่างช้าๆ ความหวาดกลัวในแววตาของอสูรหมีก็ยากที่จะปิดบังได้ เพียงแค่ปะทะกันหมัดเดียวเมื่อครู่ มันก็รู้แล้วว่า ถึงแม้จะเป็นขอบเขตสิบห้าลี้ ตนเองก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเด็กหนุ่มผู้นี้
ความแตกต่างเกินกว่าจินตนาการไปมาก!
มันตอนนี้สงสัยแล้วว่า เด็กหนุ่มผู้นี้คือปรมาจารย์ท่านใดที่กลับคืนสู่วัยเยาว์
“ในบรรดาอสูรที่ข้าเพิ่งจะฆ่าไป มีเซียนพยัคฆ์อาภรณ์หรือไม่?”
เซียวเหยียนเดินมาอยู่หน้าอสูรหมี หยุดฝีเท้าลง เงยหน้าขึ้นเล็กน้อยมองมหาอสูรที่ล้มลงนั่งกับพื้นยังคงใหญ่โตราวกับตึกเล็กๆ ตัวนี้
อสูรหมีตอนนี้ไหนเลยจะยังไม่รู้ว่าเป็นพยัคฆ์อาภรณ์ที่ไปยั่วยุเด็กหนุ่มที่น่าสะพรึงกลัวผู้นี้ อีกฝ่ายมาเพื่อล้างแค้น
“พยัคฆ์อาภรณ์…”
ในใจมันเคียดแค้น ความคิดก็พลันหมุนอย่างรวดเร็ว กัดฟันกล่าว “พยัคฆ์อาภรณ์ไม่ได้อยู่ที่นี่ มันอยู่ทางเหนือ”
“ทิศเหนือ?”
เซียวเหยียนเลิกคิ้ว มองอสูรหมีตัวนี้อย่างสงสัย “อสูรข้างนอกของเจ้านี่ยังมีอีกมาก ทางที่ดีเจ้าอย่าโกหกดีกว่า”
อสูรหมีสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย รีบกล่าว “ข้าไม่มีทางโกหกท่านแน่นอน พยัคฆ์อาภรณ์ถึงแม้จะเป็นคนของเทือกเขาวายุดำเรา แต่มันสมองยืดหยุ่น ทำงานเก่ง ก็เลยให้มันไปทางเหนือแล้ว”
“ไปทางเหนือทำไม?”
“พวกเราตั้งใจจะร่วมมือกับทางเหนือ บุกยึดเมืองปีกคราม ให้มันไปที่นั่นคือเพื่อช่วยเหลือ” อสูรหมีกล่าวพลางหอบหายใจอย่างหนัก ซ่อนสถานะของนักพรตคิ้วแดงไว้
ทางเหนือยังมีอสูรรึ?
เซียวเหยียนตะลึงงันไป ข้อมูลของกรมปราบอสูร กลับไม่มีบันทึกเกี่ยวกับทางเหนือเลย ทางนั้นสงบสุขมาโดยตลอด
“ทางเหนือมีอสูรเท่าไหร่?” เซียวเหยียนถามทันที
“ก็พอๆ กับพวกเรานี่แหละ”
“พวกเจ้าทำไมถึงต้องบุกเมืองปีกคราม ล่วงล้ำราชวงศ์ประกาศิตสวรรค์ของเรา ผลลัพธ์จะเป็นอย่างไรพวกเจ้ารู้หรือไม่?” เซียวเหยียนตะคอก
อสูรหมีหัวเราะอย่างขมขื่นในใจ พวกเจ้าคนปราบอสูรเหตุใดจึงต้องสังหารอสูร ไม่ใช่ก็เลือกหาประโยชน์จากตัวที่อ่อนแอรึ แต่ใครจะไปรู้ว่าเมืองปีกครามนี้กลับมีสัตว์ประหลาดอย่างเด็กหนุ่มตรงหน้า
แน่นอนว่าคำพูดนี้มันไม่มีทางพูดออกมาตรงๆ ทำได้เพียงแสดงสีหน้าที่ถูกบีบบังคับ กล่าว “พวกเราถึงแม้จะเป็นอสูร แต่ก็เพียงเพื่อจะกินให้อิ่มท้อง ก็เหมือนกับที่พวกท่านเผ่าพันธุ์มนุษย์กินปศุสัตว์… เป็นหลักการเดียวกัน…”
แววตาของเซียวเหยียนเย็นลง
เมื่อเอ่ยถึงการกิน จิตสังหารในใจของเขาก็พลันพลุ่งพล่านขึ้นมา
“เพียงเพื่อจะกินรึ?” เซียวเหยียนอดกลั้นจิตสังหารไว้ จ้องมองอสูรหมี อยากจะสืบข้อมูลออกมาหน่อย
อสูรหมีสัมผัสได้ถึงจิตสังหารของเซียวเหยียน ในใจก็สั่นสะท้าน พยายามจะเรียนรู้ชุดความคิดของมนุษย์ ตอนที่อ่อนแอก็จะพูดถึงเหตุผล:
“สรรพสิ่งในโลก ล้วนแต่เพื่อความอยู่รอด พวกเราก็เช่นกัน พวกท่านเผ่าพันธุ์มนุษย์ก็เช่นกัน ข้อนี้พวกเราน่าจะไม่ได้ทำผิดกระมัง?”
“ใครจะมาแยกแยะผิดถูกกับเจ้า ข้าเพียงแค่ถามเจ้าว่า บุกเมืองปีกคราม ก็เพื่อจะกินรึ?” เซียวเหยียนกล่าวพลางกดข่มความโกรธ
การบุกเมืองปีกครามเป็นนักพรตคิ้วแดงที่เป็นผู้นำ อสูรหมีถึงแม้จะได้ยินมาบ้างถึงสาเหตุอื่น แต่ตอนนี้ย่อมไม่มีทางจะบอกกับเซียวเหยียน มิเช่นนั้นจะยังจะพูดเหตุผลได้อย่างไร?
“หากไม่ใช่เพื่อความอยู่รอด พวกเราก็จะไม่ทำเรื่องแบบนี้ เสี่ยงอันตรายเช่นนี้”
อสูรหมีตอนนี้ราวกับกลายเป็นบัณฑิตลัทธิขงจื๊อ พูดคุยหลักการใหญ่โตกับเซียวเหยียนต่อไป “ฟ้าดินให้กำเนิดสรรพสิ่ง สรรพสิ่งล้วนแต่มีสิทธิ์ที่จะอยู่รอด ไม่ใช่รึ?”
เซียวเหยียนสูดหายใจเข้าลึกๆ ถามอีกครั้ง “พยัคฆ์อาภรณ์หน้าตาเป็นอย่างไร เป็นอสูรเสือรึ?”
อสูรหมีตะลึงงันไป เห็นได้ชัดว่าคนเผ่าพันธุ์มนุษย์ตรงหน้าไม่ได้ฟังเหตุผลของมันเข้าไปเลย นี่ทำให้ในใจมันรู้สึกร้อนรนอยู่บ้าง “ถูกต้อง พยัคฆ์อาภรณ์เป็นอสูรเสือ บำเพ็ญเพียรมาเกือบพันปีแล้ว”
“ดี”
เมื่อได้สิ่งที่ตนเองต้องการแล้ว เซียวเหยียนก็พยักหน้าเล็กน้อย
ยังไม่ทันที่อสูรหมีจะทันได้ตั้งตัว ทันใดนั้นเขาก็พลันง้างมือชกหมัดหนึ่งออกไป สั่นสะเทือนเข้าที่หว่างคิ้วของอสูรหมี พลังทะลุทะลวงทำลายสมองของมัน
อสูรหมีอ้าปากเล็กน้อย ด้วยความงุนงงและไม่อยากจะเชื่อ แววตากลับค่อยๆ ไร้ประกาย อ่อนปวกเปียกลงมา เสียงดังปึงราวกับหินยักษ์ร่วงหล่น ล้มลงตะแคงอยู่บนพื้น
จะมาถกเถียงเรื่องผิดถูกกับอสูรรึ?
เซียวเหยียนไม่มีอารมณ์เช่นนั้นเลย
อีกอย่าง เมื่อเทียบกับผิดถูกแล้ว จุดยืนของตนเองสำคัญกว่า!
เมื่อเผชิญหน้ากับกระดูกขาวโครงกระดูกนับไม่ถ้วนรอบๆ นี้ เขาจะพูดกับอสูรหมีว่า:
ใช่ เจ้าไม่ผิด ได้หรือ ?
จะผิดไม่ผิดอะไรกัน ข้าเป็นมนุษย์ที่เจ้าต้องการกินไม่ใช่รึ!!