หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 81
บทที่ 81
ในจวนเจ้าเมือง
หลิวเมิ่งฉีรีบมาถึง การเคลื่อนไหวรวดเร็ว
“ท่านเยว่ ท่านหาข้ารึ?”
หลิวเมิ่งฉีเห็นเจ้าเมืองที่นี่ อีกฝ่ายรับผิดชอบความปลอดภัยของทั้งเมืองปีกคราม
เฉินเว่ยปีนี้ 40 กว่า ทั่วร่างมีกลิ่นอายของบัณฑิต เขามองหญิงสาวที่วิ่งมา ในส่วนลึกของแววตาฉายแววทอดถอนใจ
อายุ 20 ต้นๆ ก็บรรลุถึงขอบเขตวิญญาณสัญจรแล้ว และยังเป็นขอบเขตที่ใกล้จะบรรลุ นี่คือความแตกต่างระหว่างอัจฉริยะชั้นยอดกับตนเอง
“ท่านผู้ตรวจการซ่ง ลำบากแล้ว เมื่อวานเพิ่งจะมาก็ให้ท่านสังหารอสูร โชคดีที่มีท่าน ทำให้เมืองหนึ่งรอดพ้นจากภัยพิบัติ” เฉินเว่ยยิ้มเบาๆ
หลิวเมิ่งฉีเพิ่งจะมาจากคฤหาสน์นั้น อารมณ์ไม่ดี สีหน้าเคร่งขรึมกล่าว “กำจัดอสูรคือหน้าที่ของนักสู้อย่างพวกเรา ไม่มีอะไร ไม่ทราบว่าท่านเยว่หาข้ามามีเรื่องอะไร?”
เฉินเว่ยอยู่ในตำแหน่งสูงมานาน รู้จักคนมากมาย เมื่อเห็นอีกฝ่ายไม่ใช่คนที่ชอบคำประจบประแจง ในใจก็พลันเกิดความรู้สึกที่ดีขึ้น สีหน้าก็เคร่งขรึมขึ้นมา:
“เชื่อว่าท่านผู้ตรวจการซ่งคงจะได้ดูแฟ้มบันทึกการสังหารอสูรของเมืองข้าเมื่อเร็วๆ นี้แล้ว ครึ่งปีมานี้ อสูรปรากฏตัวบ่อยครั้ง และก่อนหน้านี้ประมาณครึ่งเดือน ในเทือกเขาวายุดำนอกเมือง 100 ลี้ มีอสูรจำนวนไม่น้อยกำลังรวมตัวกัน ขบวนคุ้มภัยที่ผ่านไปก็ประสบเคราะห์ร้าย”
เฉินเว่ยนำแผนที่ภูมิประเทศทั่วทั้งเขตแดนออกมาปูบนโต๊ะ ชี้ไปยังเทือกเขาทางทิศตะวันออก “ข้าส่งคนไปสำรวจมาแล้ว สละอาจารย์ปราบอสูรไป 4 ท่าน ถึงได้สืบสถานการณ์มาได้บ้าง”
พูดถึงตรงนี้ เขาก็มองไปยังหลิวเมิ่งฉี สายตาเคร่งขรึมจนน่ากลัว “ในบรรดาอสูรเหล่านี้ มีมหาอสูรตนหนึ่ง คิดจะนำทัพอสูรน้อยใกล้ๆ กลืนกินทั้งเมืองปีกคราม!”
หลิวเมิ่งฉีชะงักไป สีหน้าพลันเปลี่ยนไป เมืองปีกครามมีประชากรหลายล้านคน กลืนกินทั้งหมด? อสูรตัวนี้คิดจะสังหารหมู่รึ?
เรื่องแบบนี้ ถึงแม้จะอยู่ที่ชายแดน ก็ไม่นับว่าพบบ่อย
“แล้วท่านแจ้งตระกูลจินแล้วรึไม่?” หลิวเมิ่งฉีถามทันที
ตระกูลจินคือหนึ่งใน 4 ขุนพลเทวะ แคว้นมหึมาคือแคว้นใหญ่ที่พวกเขาพิทักษ์รักษา
เฉินเว่ยหัวเราะอย่างขมขื่น กล่าว “แจ้งแล้ว แต่ตระกูลจินดูเหมือนจะกำลังต่อสู้ในสนามรบอีกแห่งหนึ่ง บอกว่ารอให้อสูรตัวนั้นโจมตีมาจริงๆ แล้วค่อยส่งคนมาจัดการ ให้พวกเราอย่าจับลมจับเงา”
ในแววตาของหลิวเมิ่งฉีฉายแววโกรธขึ้นมาสายหนึ่ง แต่กลับรู้ดีว่าจวนขุนพลเทวะไม่ใช่ที่ที่นางจะวิพากษ์วิจารณ์ได้ หากคำพูดที่พูดที่นี่ แอบส่งไปถึงหูของตระกูลจิน แม้แต่ตำหนักจันทน์ก็จะเสียเปรียบอยู่บ้าง นางถาม “แล้วข่าวนี้ จริงเท็จแค่ไหน?”
เฉินเว่ยสีหน้าขรึมขึ้นมา กล่าวอย่างจริงจัง “ย่อมเป็นเรื่องจริง”
จากนั้นก็กล่าวต่อ “แต่ข้าก็ไม่มีความมั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ ดังนั้น… หากเป็นไปได้ ท่านดูว่าจะให้ท่านผู้ตรวจการซ่งเป็นคนออกหน้า ไปขอความช่วยเหลือจากตระกูลจินได้หรือไม่?”
หลิวเมิ่งฉีขมวดคิ้ว นางไม่คุ้นเคยกับเจ้าเมืองเยว่ผู้นี้ ไม่อยากจะถูกคนใช้เป็นเครื่องมือ
คิดอยู่ครู่หนึ่ง นางกล่าว “ข้ามีเพียงสถานะผู้ตรวจการ ก็ใช่ว่าจะเชิญได้ ถ้าอย่างนั้น ข้าจะไปสำรวจความจริงเท็จก่อนแล้วค่อยว่ากัน”
เฉินเว่ยดูเหมือนจะคาดไว้แล้วว่านางจะพูดเช่นนี้ พยักหน้า “ก็ได้ หรือว่า ข้าจะไปกับท่าน เทือกเขาวายุดำมีมหาอสูรปรากฏตัว อันตรายเกินไปแล้ว”
“ไม่จำเป็น ข้าจะสำรวจแค่ชายขอบเท่านั้น” หลิวเมิ่งฉีกล่าว จากนั้นก็ขอตัวจากเขา
เมื่อเห็นอีกฝ่ายจากไป เฉินเว่ยก็จ้องมองอยู่นาน อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจยาว
…
อีกแห่งหนึ่ง ในกรมปราบอสูร
เซียวเหยียนได้อ่านบันทึกการสังหารอสูรเมื่อเร็วๆ นี้จบแล้ว นอกจากนี้ ยังได้เห็นข้อมูลร่องรอยของอสูรอื่นๆ อีกบ้าง
“เทือกเขาวายุดำ อสูรรวมตัวกัน…” เซียวเหยียนแววตาเหลือบไปเห็น
อาหารของกรมปราบอสูรดีมาก นอกจากเซียวเหยียนแล้ว คนอย่างเซียวจื่อเซวียนที่คุ้นเคยกับอาหารเลิศรส ก็ล้วนแต่กินข้าวคำใหญ่ กินอิ่มดื่มพอ
ใช้คำพูดของเจียงผิงก็คือ พวกเราคนปราบอสูรต้องเผชิญหน้ากับความเป็นความตายได้ทุกเมื่อ จะให้ตอนใกล้ตายยังเป็นผีอดอยากครึ่งท้องได้อย่างไร?
สมเหตุสมผลอย่างยิ่ง
เมื่อกินอิ่มแล้ว พักครึ่งเค่อ เจียงผิงก็หยิบสถานที่ที่จะลาดตระเวนในช่วงบ่ายออกมา ชี้ให้เซียวเหยียนและคนอื่นๆ ดู จากนั้นก็ให้พวกเขาเตรียมตัว ไปรวมตัวกันข้างนอก
สถานที่ที่จะลาดตระเวนก่อนหน้านี้มีร่องรอยอสูรปรากฏขึ้น ถูกจัดการไปแล้ว ครั้งนี้คือการไปตรวจสอบสิ่งที่อาจตกหลง เหมาะสมอย่างยิ่งที่จะพาผู้มาใหม่ไป
เมื่อถึงเวลารวมพล เจียงผิงกลับเห็นเพียงเซียวจื่อเซวียนกับหลิวรั่วซีและคนอื่นๆ 4 คน อดไม่ได้ที่จะประหลาดใจสอบถาม “แล้วอีกท่านหนึ่งเล่า?”
“พี่เหยียนบอกว่าเขาไปเข้าห้องน้ำ ให้พวกเราไม่ต้องรอเขา ส่วนเรื่องคะแนนภารกิจ ให้ท่านอาจารย์เจียงดูแล้วให้คะแนนได้ตามสมควรเลยขอรับ”
เซียวจื่อเซวียนถ่ายทอดคำพูดของเซียวเหยียนตามความจริง
เจียงผิงพูดไม่ออก
จากนั้นในใจก็หัวเราะอย่างขมขื่น
สมแล้วที่เป็นคุณชายน้อยจากตระกูลใหญ่ มาที่นี่ก็เพียงแค่เที่ยวเล่นเปิดหูเปิดตาเท่านั้น โชคดีที่ตนเองก็ไม่ได้จริงจัง
ปีนี้ใครจริงจังใครก็ขาดทุน
“ก็ได้”
เจียงผิงไม่ได้พูดอะไรมาก นำ 4 คนออกเดินทาง ตลอดทางก็ครุ่นคิดในใจ ว่าควรจะหาเหตุผลอะไรมาให้คะแนนเต็มกับคุณชายน้อยผู้นั้นดี
สรุปแล้ว การให้คะแนนต่ำเป็นไปไม่ได้ที่จะให้คะแนนต่ำ
ยอมพูดว่าตนเองบกพร่องต่อหน้าที่ ก็ไม่สามารถให้คะแนนต่ำได้
ท้ายที่สุดแล้วสิ่งที่อีกฝ่ายได้รับผลกระทบเป็นเพียงแค่การเรียนหนังสือ สิ่งที่ตนเองได้รับผลกระทบกลับเป็นการตกงาน
เมืองปีกครามสี่เหลี่ยมจัตุรัส สี่ด้านล้อมรอบด้วยภูเขา
ห่างจากทิศตะวันออกของเมือง 30 ลี้ มีเทือกเขาสายหนึ่งทอดข้ามแม่น้ำใหญ่ที่มุ่งสู่เมืองปีกคราม เทือกเขาทอดยาวหลายสิบลี้ ยอดเขาสูงชันสลับซับซ้อน ต้นไม้หนาแน่น
แสงแดดยากที่จะทะลุผ่านใบไม้ขนาดใหญ่ได้ ทำให้ในป่ามีความชื้นค่อนข้างหนัก ถึงแม้จะเป็นเวลากลางวัน ก็ยังให้ความรู้สึกเหมือนมีเงาภูตผีอยู่มืดมัว
ใกล้ๆ เทือกเขา ราวกับจุดโคลน กระจายไปด้วยหมู่บ้านบางแห่ง ทุกหมู่บ้านมีนายพรานอยู่หลายครัวเรือน อาศัยหากินกับภูเขา ดำรงชีพด้วยการล่าสัตว์
ที่เรียกว่าน้ำอุ่นเป็ดรู้ก่อน ในภูเขาใหญ่อันตรายหรือไม่ นายพรานที่ล่าสัตว์มาตลอดทั้งปีเหล่านี้รู้ดีที่สุด
นับตั้งแต่นายพรานที่กล้าหาญไม่เชื่อเรื่องผีสางหลายคนถูกเก็บชิ้นส่วนกลับมาจากในเขา ก็ไม่มีใครกล้าขึ้นเขาอีกเลย แม้แต่เก็บฟืนก็ทำได้เพียงเก็บๆ อยู่ที่ตีนเขาเท่านั้น
ณ เวลานี้ เงาร่างหนึ่งกลับบินฉิวผ่านท้องฟ้าเหนือเทือกเขาไปอย่างรวดเร็ว มุ่งหน้าไปข้างหน้า
สวมชุดขุนนางปราบอสูรสีดำ คนผู้นี้ก็คือเซียวเหยียนนั่นเอง
ไปเข้าห้องน้ำเป็นเพียงข้ออ้าง เรื่องอย่างการลาดตระเวน ไม่จำเป็นต้องใช้เขา อาจารย์เจียงผู้นั้นก็ไม่มีทางที่จะพาพวกเขาไปสังหารอสูรจริงๆ ถึงจะมี ก็เป็นเพียงอสูรน้อยสำหรับฝึกมือเท่านั้น
ส่วนคะแนนสำนักอะไรนั่น เขายิ่งไม่ใส่ใจ ของที่ตำหนักขาวดำสามารถใช้คะแนนแลกเปลี่ยนได้ ตระกูลเซียวของเขามีทั้งหมด
และเคล็ดวิชาชั้นเลิศแขนงนั้นที่น่าสนใจ ก็ไม่ใช่แค่คะแนนเล็กน้อยจะแลกเปลี่ยนมาได้
เขามาที่เทือกเขาวายุดำนี้ มีเป้าหมายเพียงอย่างเดียว ก็คือตามหาร่องรอยของอสูรตนนั้น
เซียนพยัคฆ์อาภรณ์
ระหว่างทางที่ผ่านไป เซียวเหยียนสังเกตเห็นว่าในป่าเขาใต้ฝ่าเท้า มีเงาร่างของอสูรมากมายสั่นไหวอยู่ และยังมีภูตผีปีศาจป่าเขาซุ่มซ่อนอยู่
แต่ล้วนแต่เป็นอสูรน้อย ไออสูรค่อนข้างจะจาง
เมื่อบรรลุถึงขอบเขตสืบทอดวิญญาณ ก็จะสามารถมองเห็นไออสูรได้
ผ่านมุมมองของลักษณ์วิญญาณ จะสามารถมองเห็นพลังงานระหว่างฟ้าดินได้ และพลังงานที่ล่องลอยเหล่านี้ก็เหมือนกับหิมะที่สะสม จะตกลงบนขุนเขาสายน้ำสรรพสิ่ง เมื่อสะสมเป็นเวลานาน ก็จะเกาะติดอยู่
ไม้ไผ่ ก้อนหิน สัตว์ ล้วนแต่มี “ปราณ” ปกคลุมอยู่
เพียงแต่จางอย่างยิ่ง และยังบริสุทธิ์ เหมือนกับหมอกบางๆ ที่ไม่มีสีสันใดๆ
แต่นักสู้ที่ก้าวสู่เส้นทางการฝึกยุทธ์กลับแตกต่างออกไป ไอพลังราวกับไฟในเตาที่ลุกโชน ตามเคล็ดวิชาที่ฝึกฝนแตกต่างกันไป สีของไอพลังก็จะปรากฏการเปลี่ยนแปลงขึ้นมา อย่างเช่นไอพลังของขอบเขตวิญญาณสัญจรหรือแม้กระทั่งขอบเขตสิบห้าลี้ ก็เหมือนกับแสงดาวที่เจิดจ้า หากไม่จงใจเก็บงำ ก็จะสามารถมองเห็นได้ไกลหลายลี้
อสูรก็เป็นเช่นเดียวกัน
แต่โดยทั่วไปแล้วอสูรที่มีตบะ ส่วนใหญ่ก็จะซ่อนไออสูร ปะปนอยู่ในฝูงชน ไม่ง่ายที่จะถูกสังเกตเห็น
ณ เวลานี้ ในเทือกเขาวายุดำแห่งนี้ ก็มีไอสีต่างๆ ลอยอ้อยอิ่งอยู่ ความลึกตื้นไม่เท่ากัน
แสงสีทองบนศีรษะของเซียวเหยียนบินออกไป จิตวิญญาณสัญจรไปข้างหน้า สืบสถานการณ์
ส่วนลึกของเทือกเขา หน้าถ้ำหินประหลาด
บนก้อนหินขนาดใหญ่ พิงอยู่ด้วยอสูรกึ่งคนกึ่งหมีสูง 4-5 จั้งตนหนึ่ง
ข้างเท้าของมันกระจายไปด้วยกระดูกขาวโพลน ขอบก้อนหินที่ค่อนข้างจะเรียบใต้ก้น ปูรองไว้ด้วยหนังมนุษย์ที่ขาดรุ่งริ่งยับยู่ยี่ กลิ่นเหม็นเน่ารุนแรงคละคลุ้งอยู่รอบๆ
ข้างๆ ยังมีเงาร่างในท่าทางต่างๆ อีก มีทั้งงูยาวที่ท่อนบนเป็นหญิงสาวยั่วยวน มีทั้งหนอนที่หัวแห้งเหี่ยว และยังมีสัตว์ประหลาดที่ท่อนล่างเป็นขาเด็กทารกขาวสะอาด เอวกลับเป็นตะขาบ
“อสูรจอมพลัง เทือกเขาวายุดำของพวกเรารวบรวมอสูรน้อยได้สองหมื่นกว่าตน ภูตผี 800 ตน ผู้ที่กลายร่างได้มี 25 ตน พร้อมที่จะร่วมมือกับนักพรตคิ้วแดงได้ทุกเมื่อ กลืนกินเมืองปีกครามนั่น!”
หญิงสาวงูที่ลำตัวคดเคี้ยวใบหน้ายั่วยวนคนหนึ่ง ศีรษะส่ายไปมากลางอากาศกล่าวอย่างยั่วยวน
ในแววตาของนางปรากฏความอยากอาหาร แลบลิ้นงูออกมา ดูเหมือนจะรู้สึกอดทนไม่ไหวอยู่บ้าง
“รอกินจนเกลี้ยงแล้วพวกเราก็ถอย ที่ขุนเขาชมธาราทางนั้นได้ทะลวงเปิดทางแล้ว พร้อมที่จะจากไปได้ทุกเมื่อ” ชายชราแห้งเหี่ยวผมบางอีกคนหนึ่งกล่าวอย่างยิ้มแย้ม
“ต้องรอจังหวะ”
ใบหน้าของหมียักษ์เต็มไปด้วยกลิ่นอายที่ป่าเถื่อน แต่เสียงกลับสงบนิ่ง:
“รอนักพรตคิ้วแดงนำทัพพวกทางเหนือขึ้นไปก่อน พวกเราค่อยลงมือ เจ้าคนแซ่เฉินนั่นครึ่งเดือนก่อนแอบส่งข่าวให้ตระกูลจิน โชคดีที่นักพรตคิ้วแดงมีวิธี ตระกูลจินชั่วคราวไม่มีทางมาได้”
“นานขนาดนี้ ในที่สุดก็ได้อิ่มหนำสำราญสักที สบายละ!”
“เมล็ดพันธุ์เนื้อที่เจ้าคนแซ่เฉินส่งมา คุณภาพนับวันยิ่งแย่ลง ครั้งนี้ข้าจะต้องกินมันให้ได้”
“เหอะ นั่นคงจะไม่ถึงตาเจ้าหรอก ท่านพยัคฆ์อาภรณ์จองไว้แล้ว”
หมียักษ์ก็เหลือบมองอสูรหมาป่าที่พูดแวบหนึ่ง กล่าวอย่างเย็นชา “เจ้าคนแซ่เฉินนั่นคือพี่น้องของพยัคฆ์อาภรณ์ ทำได้เพียงให้มัน”
“ข้าก็แค่พูดเล่นๆ น่ะสิ ข้าจะไปกล้าแย่งอาหารกับท่านพยัคฆ์อาภรณ์ได้อย่างไร” อสูรหมาป่ารีบยิ้มแห้งๆ
ในขณะที่พวกมันกำลังพูดคุยกันอยู่ ทันใดนั้น หมียักษ์ก็ดูเหมือนจะรับรู้ถึงอะไรบางอย่าง เงยหน้าขึ้นมองไปยังป่าไม้
ที่นั่น เด็กหนุ่มในชุดสีดำคนหนึ่ง เอวเหน็บดาบ แหวกพงหญ้าริมทาง เดินเข้ามาอย่างช้าๆ ในยอดเขาที่อสูรใหญ่มากมายนี้
ณ เวลานี้ อสูรอื่นๆ ก็ล้วนแต่ตกใจตื่นขึ้นมา กลับมีมนุษย์เข้ามาใกล้ และยังเข้ามาใกล้ขนาดนี้ พวกมันกลับไม่สามารถค้นพบได้!
“อสูรเยอะจัง…”
เซียวเหยียนสายตากวาดมองไป กวาดผ่านอสูรใหญ่เหล่านี้ทีละตน
ไอพลังของพวกมันเพียงแค่เก็บงำเล็กน้อย แต่ไม่ได้ซ่อนไว้อย่างสมบูรณ์ เหมือนกับเปลวเทียนในยามคำคืนที่โดดเด่น
เมื่อมองเห็นภาพที่ราวกับนรกบนดินที่นี่ชัดเจนแล้ว สีหน้าของเขาก็อดไม่ได้ที่จะเปลี่ยนไปเล็กน้อย ยากที่จะจินตนาการว่า ที่นี่มีคนเท่าไหร่ที่ถูกสังหารอย่างโหดเหี้ยม
“เจ้าหน้าที่ปราบอสูรรึ?”
เหล่าอสูรเมื่อมองเห็นการแต่งกายของเซียวเหยียนชัดเจน ก็ล้วนแต่ชะงักไป
ลายมังกรบนแขนเสื้อ จำนวนลวดลายบนชุดสีดำ ล้วนแต่บ่งบอกว่า อีกฝ่ายเป็นเพียงเจ้าหน้าที่ปราบอสูร
แค่นี้กลับกล้ามาอยู่ต่อหน้าพวกมันรึ?
“หืม? มาส่งเมล็ดพันธุ์เนื้อรึ แต่เมื่อไม่กี่วันก่อนเพิ่งจะส่งมา และ… ข้างกายเจ้าก็ไม่มีเมล็ดพันธุ์เนื้อนี่นา”
ชายชราที่หัวเราะเสียงแหลมคนหนึ่ง ร่างเตี้ยเหมือนคนแคระ กระโดดมาทางเซียวเหยียน แต่สายตากลับระมัดระวังอย่างยิ่ง
เซียวเหยียนรู้ดีว่าเมล็ดพันธุ์เนื้อที่อสูรพูดถึง หมายถึงอะไร
ส่งเมล็ดพันธุ์เนื้อรึ?
เขาชะงักไปเล็กน้อย ทันใดนั้นก็รับรู้ถึงข้อมูลที่น่าเหลือเชื่ออย่างยิ่งในคำพูดนี้ ชวนให้ขนลุก
ในสมองปรากฏความคิดขึ้นมามากมาย เซียวเหยียนกวาดตามองเหล่าอสูร ถาม “พวกเจ้า ใครคือเซียนพยัคฆ์อาภรณ์?”
“มาหาพยัคฆ์อาภรณ์รึ?” เหล่าอสูรประหลาดใจ
ชายชราแห้งเหี่ยวคนนั้นแยกปากกล่าว “เจ้าหนู เจ้ากล้าดีนี่นะ หรือว่าไม่กลัวพวกเรารึ?”
“กลัวรึ?”
เซียวเหยียนค่อยๆ ชักดาบสังหารอสูรที่เอวออกมา “พวกเจ้าก็กล้าดีเหมือนกัน ถูกข้าล้อมไว้แล้วกลับยังไม่หนีไปอีก”