หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 80
บทที่ 80
ในคฤหาสน์ที่ร่ำรวยแห่งหนึ่งชานเมือง
“ตระกูลหลัว เหรียญทองแดง 10 พวง”
“ตระกูลฉิน เหรียญทองแดง 8 พวง”
หญิงสาวสะคราญร่างอวบอิ่มนางหนึ่งเอนกายอยู่บนเตียงนุ่ม ค่อยๆ เปิดดูบัญชี กล่าวกับผู้จัดการบัญชีข้างกาย:
“ปีนี้ภัยอสูรอาละวาดบ่อยครั้ง ผลผลิตของชาวนาเช่าไม่ดี ให้ท่านพ่อลดภาษีให้พวกเขาบ้างเถิด ลำบากเกินไปแล้ว…”
ผู้จัดการบัญชีชะงักไปเล็กน้อย ก้มหน้ากล่าว “ท่านฮูหยินมีเมตตา เพียงแต่ ปีนี้กิจการของแต่ละบ้านก็ทำได้ยาก หากลดภาษีอีก รายรับรายจ่ายของจวนก็จะหดตัวลงนะขอรับ”
“พวกเราประหยัดหน่อยก็พอแล้ว ให้ชาวบ้านได้ฉลองปีใหม่อย่างมีความสุข” หญิงงามกล่าวเสียงอ่อนโยน
ผู้จัดการบัญชีได้ยินดังนั้น ก็พยักหน้ากล่าว “ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวข้ากลับไปเรียนท่านพ่อดู”
“ท่านฮูหยิน ท่านตั้งครรภ์อยู่ ดูบัญชีมาทั้งเช้า ก็เหนื่อยแล้วกระมัง ควรจะพักผ่อนได้แล้วเจ้าค่ะ”
ข้างๆ กัน สาวใช้ที่งดงามน่ารักกล่าวอย่างเป็นห่วง
หญิงงามค่อยๆ ลูบท้องที่นูนขึ้นมา ในแววตาปรากฏความรักใคร่อ่อนโยนอยู่หลายส่วน ปิดบัญชีลง ก็ให้สาวใช้พยุง ค่อยๆ ลุกขึ้นยืน กลับไปยังห้องนอนของตนเอง
“ข้าจะไปที่ห้องครัวยกของว่างมาให้ท่านฮูหยินนะเจ้าคะ” สาวใช้พยุงหญิงงามไปนอนบนเตียงอย่างดี กล่าวอย่างเชื่อฟัง
หญิงงามพยักหน้าเบาๆ
เมื่อสาวใช้จากไป ประตูก็ปิดลงเบาๆ นางค่อยๆ ลูบท้องของตนเอง พึมพำกับตนเองอย่างอ่อนโยน “ลูกแม่ ใกล้จะปีใหม่แล้ว แม่จะได้เจอเจ้าแล้ว”
แววตาของนางดุจสายน้ำ แฝงไปด้วยความคาดหวังที่อ่อนโยน
“คิกๆ ท่านอยากจะเจอข้าขนาดนั้นเลยรึ?”
ทันใดนั้น ห้องที่เงียบสงบ ก็มีเสียงเด็กประหลาดดังขึ้นมา แต่ค่อนข้างจะแหลมคม
หญิงงามได้สติกลับมาจากความคิด อดไม่ได้ที่จะเบิกตากว้างขึ้น มองไปยังท้องของตนเองอย่างงุนงง
นางได้ยินอย่างชัดเจน เสียงนั้นดังออกมาจากท้องที่ตั้งครรภ์มา 8 เดือนของนาง
“เจ้า…”
ยังไม่ทันที่นางจะคิดเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ก็เห็นว่าท้องของตนเองพลันนูนขึ้นมา ขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ตามมาด้วยความเจ็บปวดราวกับถูกฉีกขาดเป็นระลอก
เสียงดังพรวด ทันใดนั้น จากสะดือก็แตกออก แต่ไม่มีเลือดพุ่งออกมา กลับกันเหมือนกับถุงลมที่ระเบิดออก เหี่ยวแห้งลงอย่างรวดเร็ว
ศีรษะที่แห้งเหี่ยวเปียกโชกเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดสด ค่อยๆ ยื่นขึ้นมาจากท้องของหญิงงาม แต่ด้านหลังศีรษะกลับเป็นแขนขาประหลาดที่เรียวยาวเหมือนหางงู ทั้งเหมือนงูทั้งเหมือนตะขาบที่ไม่มีขา บิดตัวเบาๆ
เมื่อเห็นภาพที่น่าสะพรึงกลัวนี้ ถึงแม้หญิงงามจะมีจิตใจที่สุขุมจากการดูแลบ้านมานานหลายปี ก็ถูกทำให้ตกใจจนกรีดร้องออกมาหนึ่งเสียง สลบไปณ ที่นั้นทันที
“ช่างเสแสร้งจริงๆ ลูกของเจ้าออกมาแล้ว กลับไม่อยากจะดูเสียแล้ว”
ศีรษะที่แห้งเหี่ยวนั้นหัวเราะประหลาดหนึ่งเสียง แยกปากออก ปากเต็มไปด้วยเขี้ยวแหลมคม
จากนั้น ร่างกายของมันก็เคลื่อนไหว ปีนป่ายขึ้นไปบนร่างท่อนบนของหญิงงาม ทันใดนั้นก็อ้าปาก กลับกัดเข้าที่ศีรษะของหญิงงาม
จากนั้นก็กลืนร่างท่อนบนทั้งหมดของนางลงไป ร่างกายที่เรียวยาวของตนเองก็พองขึ้นมา
“เจ้าสัตว์ร้าย!!”
ทันใดนั้น ก็มีเสียงโกรธเกรี้ยวดังขึ้น
แสงสีทองวาบผ่านไป เงาร่างอรชรสายหนึ่งก็ทะลุผ่านกำแพง พุ่งตรงเข้ามาในห้อง ท่วงท่าสง่างาม ก็คือหลิวเมิ่งฉีนั่นเอง
“หืม?”
สัตว์ประหลาดที่กำลังแทะกินหญิงงามอยู่ก็ชะงักไป สีหน้าพลันเปลี่ยนไป รีบคลายหญิงงามที่กัดไปครึ่งหนึ่งออกมา จากนั้นก็เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วดุจงูพิษ กระโดดข้ามจากหน้าต่างอีกฝั่งหนึ่ง อยากจะหนีไป
“โซ่ทองพันธนาการมังกร!”
หลิวเมิ่งฉีสีหน้าเย็นชา รีบร่ายคาถา
จิตวิญญาณนอกจากจะสามารถออกจากร่างได้แล้ว ถึงแม้จะไม่สามารถสร้างความเสียหายทางกายภาพได้ แต่กลับสามารถใช้อิทธิฤทธิ์ได้ เชี่ยวชาญในการทำลายอาคมประหลาดของอสูรบางอย่าง
และโซ่ทองพันธนาการมังกรนี้ ก็คือหนึ่งในอิทธิฤทธิ์ผนึก จัดเป็นเคล็ดวิชาวิญญาณสัญจร
ก็เห็นแสงสีทองพลันปรากฏขึ้น พันธนาการอสูรที่แห้งเหี่ยวดุจงูพิษนี้ไว้ข้างใน ดิ้นรนก็ไม่สามารถหลุดพ้นได้
ไม่นานนัก เสียงฝีเท้าก็รีบวิ่งเข้ามา ร่างจริงของหลิวเมิ่งฉีก็พุ่งมาถึงนอกหน้าต่าง กระโดดลงมา กระบี่หนึ่งฟันไปยังอสูรในแสงสีทอง
“ไว้ชีวิต...” อสูรตื่นตระหนกขอความเมตตา
แต่แสงกระบี่เย็นเยียบ ฟันศีรษะของมันลงมาโดยตรง กลิ้งตกลงบนพื้น
หลิวเมิ่งฉีก็ตวัดกระบี่อีกสองครั้ง ตัดร่างกายของมันออกเป็นท่อนๆ จากนั้นก็รีบย้ายฝีเท้า มาถึงหน้าเตียงในห้อง แต่กลับเห็นว่าใบหน้าของหญิงงามผู้นั้นได้เละเทะไปแล้ว มีร่องรอยของการเน่าเปื่อย
แล้วก็มองดูที่ท้องของนาง กลับว่างเปล่า อวัยวะภายในถูกกินจนเกลี้ยงไปนานแล้ว
มาช้าไป… นางสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อยดูไม่ได้อยู่บ้าง ถึงแม้จะมีประสบการณ์สังหารอสูรมาแล้ว ก็ยังคงรู้สึกโกรธ
ณ เวลานี้ คนรับใช้ชายหญิงในจวนทั้งหมดก็รีบวิ่งมาถึง และยังมีท่านพ่อในจวน พ่อค้าร่ำรวยวัยกลางคนอายุ 40 กว่าปีคนหนึ่ง
หลิวเมิ่งฉีก็รีบให้คนที่ติดตามมาปิดล้อมห้อง เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้คนธรรมดาได้เห็น
“พวกท่านคือกองปราบอสูรรึ?!”
ท่านพ่อในจวนก็ถือว่าเคยเห็นโลกมามาก มองแวบเดียวก็จำชุดขุนนางบนร่างของฟางเยว่หมิงได้ อดไม่ได้ที่สีหน้าจะเปลี่ยนไป รีบกล่าว “ซูอินเล่า ซูอินเป็นอย่างไรบ้าง?”
“ข้างในมีอสูร กรุณาอย่าเข้าใกล้”
ฟางเยว่หมิงเป็นศิษย์ตำหนักดำ การเดินทางครั้งนี้คือการช่วยหลิวเมิ่งฉีสืบคดี เขาเห็นสภาพน่าสลดในห้องนานแล้ว กล่าวเสียงทุ้ม
“ในจวนของข้าจะมีอสูรมาจากไหนกัน พวกท่านเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า ให้ข้าดูซูอินหน่อย!” ท่านพ่อผลักดันฟางเยว่หมิง กัดฟันกล่าว
หลิวเมิ่งฉีผลักประตูเดินออกมา เก็บกระบี่กลับคืนแล้ว นางสายตากวาดมองชายวัยกลางคน กล่าว “ภรรยาของท่านตายแล้ว ถูกอสูรสังหาร อสูรตัวนั้นข้าสังหารแล้ว พวกท่านนำนางไปฝังอย่างดีเถิด”
“ตาย ตายแล้ว?”
ท่านพ่อตกตะลึงจนตะลึงงันไป จากนั้นก็เหมือนกับคนบ้าผลักดัน จะพุ่งเข้าไป
ฟางเยว่หมิงไม่สะดวกที่จะลงมือกับคนธรรมดา ทำได้เพียงขัดขวางสุดความสามารถ หลิวเมิ่งฉีเห็นท่าทางเช่นนั้น ก็ส่ายหน้าให้เขาเล็กน้อยส่งสัญญาณให้เขาปล่อย
ท้ายที่สุดแล้วก็ต้องได้เห็นอยู่ดี ท้ายที่สุดแล้วหลังจากนี้ยังต้องฝัง
ชายวัยกลางคนพุ่งเข้าไปในห้อง ก็พลันเห็นภาพที่น่าสลดใจนั้น ในชั่วพริบตาราวกับถูกฟ้าผ่า 5 ครั้ง ตะลึงงันอยู่กับที่
หลิวเมิ่งฉีสั่งฟางเยว่หมิง “เจ้าอยู่ที่นี่จัดการเรื่องหลังจากนี้หน่อย ข้าจะไปที่จวนเจ้าเมืองสักครั้ง”
“ได้”
ฟางเยว่หมิงตอบตกลง
ไม่รอให้หลิวเมิ่งฉีจากไป ชายวัยกลางคนผู้นั้นก็พลันจับแขนของนาง ขอบตาแดงก่ำ คำรามใส่หน้านางอย่างโกรธเกรี้ยว:
“ทำไม ทำไมพวกท่านไม่มาให้เร็วกว่านี้ ทำไม?!”
“เจ้าคืนซูอินของข้ามา เจ้าคืนซูอินของข้ามา!!”
หลิวเมิ่งฉีสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย สะบัดหลุดโดยไม่รู้ตัว ฝ่ามือสะบัดหนึ่งที พลิกชายวัยกลางคนล้มลงบนพื้น
ชายวัยกลางคนล้มลงนั่งกับพื้น ก็ไม่ได้ตอแยอีกต่อไป เพียงแต่อย่างหมดอาลัยตายอยากจับศีรษะ ร้องไห้โฮออกมา:
“นางเคยบอกว่า นางเป็นแม่ครั้งแรก แม้แต่ชื่อลูกก็คิดไว้แล้ว ทำไม ทำไมต้องทำกับซูอินแบบนี้ ท่านเทพเจ้า ท่านไม่ยุติธรรมเลย!!”
เสียงร้องไห้คร่ำครวญดังไปทั่วสวน คนรับใช้ชายหญิงที่ถูกกั้นอยู่ที่ประตูก็ได้ยินกันหมด ล้วนแต่ตกตะลึง
ในใจของหลิวเมิ่งฉีฉายแววสำนึกผิดขึ้นมาสายหนึ่ง มองชายวัยกลางคนที่ใกล้จะเสียสติแล้ว รู้ดีว่าตอนนี้อีกฝ่ายฟังคำพูดอะไรไม่เข้าหู เพียงแค่กำกระบี่ในมือแน่นขึ้น ไม่ได้พูดอะไร หันหลังกลับไปอย่างรวดเร็ว
ใช่แล้ว ทำไมถึงไม่มาให้เร็วกว่านี้นะ… นางกัดริมฝีปากบางเบาๆ