หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 79
บทที่ 79
ตลอดทางเดินทางทั้งคืน
2 วันต่อมา
เซียวเหยียนและคนอื่นๆ ก็มาถึงในเขตแคว้นมหึมา ขี่ต่อไปอีกครึ่งวัน ก็มาถึงเมืองปีกครามที่พวกเขาต้องปฏิบัติภารกิจสังหารอสูร
เมืองนี้มีพื้นที่ไม่ใหญ่ ในบรรดาเมืองหลายร้อยเมืองในแคว้นมหึมา ก็ทำได้เพียงนับว่าเป็นขนาดกลาง รอบๆ มีตำบลอยู่สิบกว่าแห่ง หมู่บ้านหลายร้อยแห่ง ประชากรประมาณ 4-5 ล้านคน
เฉินเฟิงมีประสบการณ์ในการปฏิบัติภารกิจมานานแล้ว ก่อนจะเข้าเมือง ก็ปล่อยนกส่งข่าวล่วงหน้า
ตอนที่พวกเขาเข้าเมือง ก็มีทหารคนสนิทของจวนเจ้าเมืองมาต้อนรับทันที ท่าทีอบอุ่น โดยเฉพาะอย่างยิ่งต่อเซียวเหยียนกับเซียวจื่อเซวียน
เฉินเฟิงกับจ้าวหลิงซวงมองดูแล้วก็แอบอิจฉา พวกเขาเมื่อก่อนมาปฏิบัติภารกิจ ไม่เคยได้รับการปฏิบัติเช่นนี้เลย ล้วนแต่เกรงใจกันไม่กี่ประโยค
ไม่นานนัก 5 คนก็ถูกนำไปยังกรมปราบอสูรท้องถิ่น
เพิ่งจะถึงกรมปราบอสูร หลายคนก็เห็นคนคุ้นเคย
“เป็นนาง!”
จ้าวหลิงซวงก็จำได้ในแวบเดียว หลิวเมิ่งฉีที่สวมชุดขุนนางปราบอสูร ประหลาดใจอยู่บ้าง ไม่คิดว่าอีกฝ่ายก็จะมาปฏิบัติภารกิจ และยังถูกจัดสรรมาอยู่ที่นี่กับพวกเขา
เซียวจื่อเซวียนและคนอื่นๆ ก็จำหญิงสาวผู้นี้ได้ เป็นคนที่มาตามหาคนที่ชั้นเอกในวันนั้น ได้ยินมาว่าเป็นหนึ่งในอัจฉริยะชั้นยอดในตำหนักขาวดำ
ณ เวลานี้ หลิวเมิ่งฉีกำลังติดตามเด็กหนุ่มอีกคนหนึ่ง และชายวัยกลางคนอีกสองคนก้าวออกจากประตูใหญ่ของกรมปราบอสูรอย่างรีบร้อน ดูเหมือนจะออกไปปฏิบัติภารกิจ
เมื่อเห็นเซียวเหยียนและผู้มาใหม่คนอื่นๆ ที่มารายงานตัว หลิวเมิ่งฉีเพียงแค่กวาดตามองเล็กน้อย พยักหน้าเล็กน้อย ก็จากไปอย่างรวดเร็ว
เด็กหนุ่มคนนั้นกลับหน้าปรากฏความประหลาดใจ รอจนเห็นอาชาโลหิตแดงที่จูงอยู่ด้านหลังเซียวเหยียนและคนอื่นๆ สายตาก็เคลื่อนไหวเล็กน้อย ยิ้มอย่างอ่อนโยนให้คนไม่กี่คน:
“ตอนนี้อสูรนอกเมืองอาละวาดบ่อยครั้ง ศิษย์น้องไม่กี่คนต้องระวังนะ มีอะไรต้องการก็มาหาข้าได้”
พูดจบ ก็โบกมือให้คนไม่กี่คน ก็รีบตามหลิวเมิ่งฉีและอีกสองคนไป หายไปในถนน
“คือศิษย์พี่ซ่งกับศิษย์พี่ฟางจากตำหนักขาวดำ พวกเขากลับก็มาด้วย แต่ชุดขุนนางของศิษย์พี่ซ่งกลับคือผู้ตรวจการปราบอสูร!”
รอจนหลิวเมิ่งฉีและคนอื่นๆ จากไปแล้ว เฉินเฟิงก็กล่าวเสียงต่ำอย่างประหลาดใจ
ในเมืองทั่วไป ผู้ตรวจการปราบอสูรก็นับว่ามีอำนาจใหญ่แล้ว รองลงมาจากเจ้าเมืองเท่านั้น
จ้าวหลิงซวงทอดถอนใจ “ศิษย์พี่ซ่งมีท่วงท่าของเทวะมนุษย์ ตอนนี้ก็เป็นขอบเขตวิญญาณสัญจรแล้ว เพียงพอที่จะนั่งพิทักษ์เมือง สวมชุดขุนนางของผู้ตรวจการปราบอสูรก็เป็นเรื่องปกติ”
“ท่านซ่งเก่งกาจมาก เมื่อวานเพิ่งจะมาที่นี่ ก็สังหารอสูรหลายร้อยปีไปตัวหนึ่ง”
อาจารย์ปราบอสูรวัยกลางคนที่นำทาง 5 คนมาหน้าปรากฏความเคารพกล่าว
จากนั้นก็นำคนไม่กี่คนเข้าสู่กรมปราบอสูร เรียกคนมาส่งชุดขุนนาง
“เมืองปีกครามวุ่นวายมากรึ ถึงกับเพิ่งจะมาก็เจออสูรแล้ว” จ้าวหลิงซวงถามอย่างประหลาดใจ
อาจารย์ปราบอสูรชื่อเจียงผิง ปฏิบัติต่อเซียวเหยียนและคนอื่นๆ ค่อนข้างจะเกรงใจ กล่าว:
“เมื่อเร็วๆ นี้อสูรยิ่งกำเริบเสิบสาน เมืองปีกครามของเราตั้งอยู่ในพื้นที่ที่ใกล้กับชายแดนของแคว้นมหึมา ดังนั้นตลอดทั้งปีจึงสามารถเห็นเงาของอสูรบางตนได้ ไม่เหมือนกับเมืองชั้นในอื่นๆ ที่สงบสุข แต่พวกท่านวางใจเถอะ พวกท่านเพิ่งจะมาสังหารอสูร เพียงแค่ต้องติดตามอาจารย์ปราบอสูรลาดตระเวนไปทั่วก็พอแล้ว ไม่มีอันตรายอะไร”
เห็นได้ชัดว่า กรมปราบอสูรปฏิบัติต่ออัจฉริยะที่มาฝึกฝนเหล่านี้ ดูแลเป็นอย่างดี
อีกทั้งในการเดินทางครั้งนี้ยังมีคุณชายน้อยของจวนขุนพลเทวะสองคน ข้างบนก็กำชับมานานแล้ว เด็ดขาดห้ามให้พวกเขาเสี่ยงอันตราย
เมื่อได้ยินคำพูดที่เอาใจของอีกฝ่าย เฉินเฟิงกับจ้าวหลิงซวงในใจก็พลันยินดี มีหน้าของเซียวเหยียนและคนอื่นๆ อยู่ คาดว่าพวกเขาคงจะสามารถได้รับคะแนนเต็มได้อย่างง่ายดาย คว้า 10 คะแนนสำนักมาได้
“พวกเรามาเพื่อสังหารอสูร ไม่ใช่มาเที่ยวเล่น”
เซียวจื่อเซวียนกลับหน้าขรึมขึ้นมา เกิดในตระกูลขุนศึก ตั้งแต่เล็กก็ถูกปลูกฝังให้ปฏิบัติตามระเบียบวินัย เขาก็ขมวดคิ้วกล่าว “พวกท่านปกติควรจะจัดการอย่างไร ก็จัดการอย่างนั้น หากไม่มีอสูรให้ฆ่า พวกเรามาแล้วจะมีความหมายอะไร?”
หลิวรั่วซีที่กำลังจะเอ่ยปากก็ประหลาดใจเล็กน้อย มองเซียวจื่อเซวียนแวบหนึ่ง จากนั้นก็มองไปที่เซียวเหยียน สายตาดูเปลี่ยนแปลงอยู่บ้าง
เมื่อนึกถึงคำพูดที่เซียวเหยียนพูดในร้านน้ำชาเมื่อครู่ และได้ยินคำพูดของเซียวจื่อเซวียนนี้ ในใจนางต่อความเข้าใจที่มีต่อจวนขุนพลเทวะเหล่านี้ ก็เกิดการเปลี่ยนแปลงบางอย่างโดยสิ้นเชิง
เฉินเฟิงกับจ้าวหลิงซวงตะลึงงัน มองหน้ากัน อดไม่ได้ที่จะแอบหัวเราะอย่างขมขื่น รู้สึกละอายและอึดอัดอยู่หลายส่วน
“อืม…” เจียงผิงไม่คิดว่าจะประจบผิดที่ สมแล้วที่คุณชายตระกูลใหญ่พวกนี้ช่างรับใช้ยากจริงๆ
จริงให้เจ้าไปสังหารอสูรรึ? เจ้าคิดว่าเป็นเพราะกลัวเจ้าจะเหนื่อยรึ ข้าอยากจะรักษาระดับของตัวเองไว้ต่างหาก!
หากเซียวเหยียนและคนอื่นๆ เกิดเรื่องขึ้น ใครจะไปรู้ว่าจวนขุนพลเทวะจะลงโทษหรือไม่ ถึงแม้จะไม่สามารถทำอะไรกับกรมปราบอสูรได้ แต่หากจะมุ่งเป้าไปที่คนเล็กๆ ที่ไม่มีเบื้องหลังในกรมปราบอสูร นั่นก็ไม่ต่างอะไรกับการบดขยี้มดแล้ว
“สมแล้วที่เป็นคนของจวนขุนพลเทวะ ความกล้าหาญนี้ ข้าเจียงผิงนับถือ!”
ในใจแอบบ่น แต่เจียงผิงกลับชูนิ้วโป้ง ใบหน้าชื่นชมยินดี ดูเหมือนจะถูกคำพูดของเซียวจื่อเซวียนทำให้ซาบซึ้งจริงๆ
นี่ทำให้บนใบหน้าของเด็กหนุ่มอดไม่ได้ที่จะปรากฏรอยยิ้มและความภูมิใจอยู่หลายส่วน พร้อมกันนั้นก็ยิ่งหยิ่งทะนงขึ้นมาหลายส่วน ภูมิใจในความจริงจังของตนเอง
เซียวเหยียนเห็นท่าทางที่ช่ำชองในที่ทำงานของอีกฝ่าย ก็รู้ว่าคำพูดของจื่อเซวียนนี้พูดไปก็เปล่าประโยชน์ นี่ก็โทษคนอื่นที่ประจบประแจงไม่ได้ จริงๆ แล้วก็เป็นเพราะสถานะของพวกเขามีพลังกดดันเกินไป
สำหรับพวกเขาแล้วสังหารอสูรคือการสร้างเกียรติยศชื่อเสียง สำหรับคนเหล่านี้แล้ว อาจจะเป็นการหาเลี้ยงชีพเป็นทั้งหน้าที่ และก็คือชีวิต
ในไม่ช้า ชุดขุนนาง 5 ชุดก็ถูกส่งมา จากลายแขนเสื้อและป้ายไม้แล้ว ชุดขุนนางที่ให้พวกเขาล้วนแต่เป็นเจ้าหน้าที่ปราบอสูร
ในกรมปราบอสูร ขอบเขตพลังประสานเป็นศิษย์ปราบอสูร ขอบเขตโคจรฟ้าถึงจะสามารถดำรงตำแหน่งเจ้าหน้าที่ปราบอสูรได้ และขอบเขตสืบทอดวิญญาณ ก็คืออาจารย์ปราบอสูร
สูงขึ้นไปอีกก็คือผู้ตรวจการปราบอสูรแล้ว ก็คือชุดขุนนางที่หลิวเมิ่งฉีสวมใส่อยู่นั่นเอง สถานะสูงส่งอย่างยิ่ง
“รบกวนผู้อาวุโส ขอข้อมูลสถานการณ์อสูรปรากฏตัวทั่วทั้งเขตแดนเมื่อเร็วๆ นี้ให้พวกเราฉบับหนึ่ง” เซียวเหยียนกล่าวกับเจียงผิง
“หากเป็นข้อมูลทั่วทั้งเขตแดน จะต้องเป็นอาจารย์ปราบอสูรถึงจะสามารถตรวจสอบได้” เจียงผิงกล่าว
เจ้าหน้าที่ปราบอสูรก็สามารถนำทีมสังหารอสูรตามลำพังได้ แต่จะรับผิดชอบเพียงแค่หมู่บ้านเล็กๆ เท่านั้น
แต่ว่า คำพูดของเขาไม่ได้มีจุดประสงค์ที่จะปฏิเสธเซียวเหยียน น้ำเสียงก็เปลี่ยนไปแล้วยิ้มกล่าว “แต่พวกท่านเดินทางมาไกล ใจร้อนที่จะสังหารอสูร ข้อเรียกร้องนี้ข้าย่อมไม่อาจไม่ตอบตกลง เชิญทุกท่านตามข้ามา”
พูดจบ ก็พาเซียวเหยียนและคนอื่นๆ เข้าไปยังห้องข้างห้องหนึ่งของกรมปราบอสูร
ที่นี่มีเจ้าหน้าที่เฝ้าอยู่ เจียงผิงคุ้นเคยกับเขาอย่างยิ่ง ทักทายกัน ก็พาคนไม่กี่คนเข้าไปข้างใน
ในห้อง แขวนแผนที่ผืนหนึ่งไว้ เป็นแผนที่ภูมิประเทศของเมืองปีกคราม ครอบคลุมตำบลเล็กๆ โดยรอบสิบกว่าแห่งและหมู่บ้านมากมาย
เจียงผิงหยิบสมุดเล่มหนึ่งออกมาจากชั้นวาง หันกลับมายื่นให้เซียวเหยียน
“นี่คือบันทึกการสังหารอสูรใกล้ๆ เมืองปีกครามของเราในรอบครึ่งปีมานี้ ท่านค่อยๆ ดูไป รอเดี๋ยวทานอาหารกลางวันเสร็จแล้ว บ่ายนี้ข้าจะพาพวกท่านไปลาดตระเวนสักรอบ…” เจียงผิงกล่าวอย่างยิ้มแย้ม
เซียวเหยียนเปิดสมุดขึ้นมาอ่านอย่างจริงจัง
เซียวจื่อเซวียนก็ชะโงกหน้าเข้าไปดูข้างๆ อย่างสงสัยใคร่รู้ ตามดูอย่างละเอียด
…