หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 78
บทที่ 78
นางกางกรงเล็บพุ่งเข้าหาเซียวเหยียน ถึงกับอ้าปากกัดรองเท้าของเซียวเหยียน ร่างกายก็พลิกคว่ำอีกครั้ง กลายร่างเป็นมังกรเดิม
เซียวเหยียนขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะรู้ข่าวการตายของสามีตนเองแล้ว จะตื่นเต้นขนาดนี้ หรือว่าอสูรก็มีรักแท้?
เมื่อเห็นมังกรดำตัวนี้บ้าคลั่งม้วนร่างกาย เซียวเหยียนก็กดศีรษะของมันอีกครั้ง จัดการมัน
แต่ว่า แม่มังกรดำดูเหมือนจะสูญเสียสติไปแล้ว คำรามพลิกคว่ำไม่หยุด เซียวเหยียนเห็นท่าทางเช่นนั้น ทำได้เพียงส่งนางขึ้นสู่หนทาง
เมื่อหัวมังกรถูกทุบจนแหลก เสียงคำรามแหลมแสบแก้วหูก็พลันหยุดลงทันที
เซียวเหยียนสะบัดคราบเลือดบนมือ มองดูหางมังกรที่กระตุกเบาๆ ถอนหายใจเล็กน้อย
ไม่คิดว่าจะเสียแรงเปล่า ไม่ได้ถามอะไรออกมาเลย
ส่วนเรื่องวังศักดิ์สิทธิ์นั่น และเรื่องที่เผ่าอสูรชายแดนวิหคอุดรวางแผนจะกลืนกินราชวงศ์ประกาศิตสวรรค์ คิดว่าพ่อเฒ่าที่ไม่ได้เจอกันมาสิบกว่าปีของตนเอง คงจะเข้าใจดีกว่าตนเอง
ส่ายหน้า เซียวเหยียนไม่ได้อยู่ต่อ หันหลังก้าวเท้าหนึ่งก้าว กลับไปยังนอกร้านน้ำชาบนถนนหลวง
ซากมังกรที่ทิ้งไว้ที่นั่น ท่านลุงอันพวกเขาที่ตามมาข้างหลังน่าจะหาเจอ ถึงตอนนั้นก็จะจัดการเอง
นอกร้านน้ำชา
เมื่อเห็นเซียวเหยียนที่เดินมาจากนอกถนนหลวงอย่างเงียบเชียบ หลายคนก็ตกใจ เฉินเฟิงตกใจจนกระโดดขึ้นมา
เซียวจื่อเซวียนชะงักไป รีบเดินเข้าไปหาอย่างตื่นเต้น เข้าใกล้หน้าอกของเซียวเหยียน กล่าวเสียงต่ำ “พี่เหยียน ท่านสืบทอดวิญญาณแล้วใช่หรือไม่ขอรับ?”
เซียวเหยียนประหลาดใจเล็กน้อย ทันใดนั้นก็นึกถึงสาเหตุขึ้นมา ยิ้มพลางพยักหน้า
สืบทอดวิญญาณรึ สืบทอดไปนานแล้ว
“จริงๆ รึขอรับ?!” เซียวจื่อเซวียนเบิกตากว้าง ตื่นเต้นอย่างยิ่ง
เซียวเหยียนมองความตื่นเต้นในแววตาของเขา ยิ้มพลางตบไหล่ของเขา กล่าว “เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น ไม่มีอะไร พวกท่านกินอิ่มแล้วรึ?”
เซียวจื่อเซวียนคุ้นชินกับความสบายๆ ของเซียวเหยียนไปนานแล้ว เขากลับไม่รู้สึกว่าเป็นเรื่องเล็กน้อย กล่าวเสียงต่ำอย่างตื่นเต้น “หากท่านย่าใหญ่รู้ว่าท่านสืบทอดวิญญาณแล้ว ต้องดีใจมากแน่ๆ”
“อืม”
เมื่อนึกถึงท่านย่าใหญ่ที่สง่างามท่านนั้น ในใจของเซียวเหยียนก็มีความเคารพอยู่บ้าง หลายปีมานี้มีเพียงท่านย่าใหญ่ที่ปฏิบัติต่อตนเอง สม่ำเสมอมาโดยตลอด
วันเวลาพิสูจน์ใจคน ตอนที่เพิ่งจะมายังไม่คุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมของตระกูลใหญ่ในต่างโลกนี้ ตนเองมองใจคนตื้นไป เคยเสียท่า
ตอนนี้อยู่ด้วยกันนานแล้ว ฮูหยินแต่ละเรือนเป็นคนนิสัยอย่างไร เขาก็เข้าใจแล้ว
อย่างเช่นฮูหยินสี่ที่รับเลี้ยงจื่อเซวียน ก็ไม่ใช่คนธรรมดา
เพียงแต่เพราะใต้เข่าไม่มีบุตร ในจวนจึงทำตัวเรียบง่ายอย่างยิ่ง ดูอ่อนโยนและใจดี
“เซียวเหยียน ท่านไปไหนมา?” จ้าวหลิงซวงเมื่อเห็นเซียวเหยียนเดินมา อดไม่ได้ที่จะถามอย่างสงสัย
“มีอสูรตัวหนึ่ง ไปจัดการมาหน่อย” เซียวเหยียนยิ้ม ตอนแรกไม่ได้ตั้งใจจะพูด แต่เมื่อนึกถึงว่าจะต้องไปแคว้นมหึมาสังหารอสูรแล้ว ทำให้พวกเขาตึงเครียดขึ้นมาล่วงหน้าก็ดีเหมือนกัน เพื่อไม่ให้ถึงเวลาแล้วผ่อนคลายเกินจน เสียชีวิตน้อยๆ ไป
“อสูรรึ?”
หลายคนต่างก็ชะงักไป หลิวรั่วซีอดไม่ได้ที่จะหันมามองเซียวเหยียน จ้องมองเขา ดูเหมือนจะกำลังยืนยันว่าคำพูดของเซียวเหยียนจริงหรือเท็จ
ชายชราเจ้าของร้านน้ำชางุนงงกล่าว “คุณชาย ท่านว่ามีอสูรรึ?”
เซียวเหยียนกล่าวกับชายชรา “เถ้าแก่ ฟ้าใกล้จะมืดแล้ว ท่านก็รีบเก็บร้านกลับบ้านเถอะ”
“มีอสูรจริงๆ รึ?” ชายชรากลับมีความอยากรู้อยากเห็นอย่างยิ่ง
เซียวเหยียนยิ้ม ในใจกลับถอนหายใจออกมาพร้อมกัน
เขาก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงต้องถอนหายใจ
ไม่ได้พูดอะไรอีก เมื่อเห็นคนไม่กี่คนกินดื่มเสร็จแล้ว ก็เรียกพวกเขาขึ้นม้าออกเดินทาง
บนอาชาโลหิตแดง เมื่อขี่ไปตลอดทาง เฉินเฟิงกับจ้าวหลิงซวงดูเหมือนจะรู้สึกว่าเซียวเหยียนกลับมาคุ้นเคยอีกครั้ง ดังนั้นความกล้าก็มากขึ้น สอบถามเซียวเหยียนว่าบรรลุถึงขอบเขตสืบทอดวิญญาณจริงๆ หรือไม่
เซียวเหยียนยิ้มพยักหน้า ไม่ได้ปฏิเสธ
ทั้งสองคนต่างก็อ้าปากค้าง ทอดถอนใจไม่หยุด ไม่คิดว่าศิษย์ที่แข็งแกร่งที่สุดในชั้นเอก จะอยู่ข้างกายตนเอง
หญิงสาวที่อุ้มกระบี่อยู่บนหลังม้า นิ้วที่จับเชือกม้าก็ออกแรงขึ้นเล็กน้อย
ตอนที่เซียวเหยียนและคนอื่นๆ ออกจากร้านน้ำชาไป บนท้องฟ้าสูงในเมฆขาว นกบินที่มองไม่เห็นตัวหนึ่งก็แทรกตัวผ่านเมฆหมอก บินไปยังแดนไกล
และในดวงตาของนกบิน กลับแฝงไปด้วยความหวาดกลัวอย่างลึกซึ้ง มันรู้ดีว่า ตนเองต้องนำข้อมูลที่น่าสะพรึงกลัวนี้ ไปบอกแก่ชายแดนวิหคอุดร บอกแก่จอมมารขาว
ตระกูลเซียวมีบุตร นามว่าเซียวเหยียน อายุ 14 ปี สงสัยว่าจะเป็นปรมาจารย์!
ไม่ต้องสงสัยเลยว่า ข่าวนี้เมื่อใดที่เปิดเผยออกไป ไม่รู้ว่าคนทั่วหล้าจะตกตะลึงเท่าไหร่
และหากผู้อาวุโสในวังศักดิ์สิทธิ์ทราบเข้า ก็เด็ดขาดจะไม่ยอมให้ในหมู่มนุษย์มีศิษย์สายตรงของตำหนักวิถีสวรรค์คนที่สองปรากฏขึ้นมาอีก
หลังจากที่นกบินกับเด็กหนุ่มขี่ม้าจากไป ในป่าที่ซากศพแม่มังกรอยู่ เซียวอันกับจ้าวหู่ก็มาถึง พวกเขาตามกลิ่นมา ที่นี่แผ่กลิ่นอายของเลือดคาวรุนแรงเกินไป!
“มังกร!”
เมื่อเห็นซากศพมังกรในป่า ศีรษะแหลกละเอียด ทั้งสองก็ตกตะลึง
ณ เวลานี้บนร่างของพวกเขายังมีวัตถุดิบล้ำค่าที่ตัดมาจากมังกรดำอยู่ไม่น้อย มีทั้งแก่นในที่เพิ่มพลัง และยังมีเกล็ดกลับ เขี้ยวมังกร และกรงเล็บแหลมคมเป็นต้นเป็นวัตถุดิบหลอมอาวุธ
เพราะการเก็บวัตถุดิบ ถึงได้ทำให้ล่าช้าไปพักหนึ่ง ไม่คิดว่าที่นี่ยังมีอีกตัว?!
ทั้งสองคนก็พลันนึกถึงผู้อาวุโสที่แอบลงมือช่วยเหลือเมื่อครู่ มังกรตัวนี้ ส่วนใหญ่คงจะเป็นผู้อาวุโสท่านนั้นที่ฆ่า
เมื่อดูสภาพแวดล้อมของป่าโดยรอบ ไม่ค่อยมีต้นไม้ล้มเท่าไหร่ การต่อสู้ไม่ดุเดือด เห็นได้ว่าเป็นการกดขี่
“มังกรสองตัวเข้าสู่ดินแดน ทำไมถึงมาปรากฏตัวอยู่ใกล้ถนนหลวง หากจะหาอาหารก็น่าจะไปหมู่บ้านห่างไกล...”
เซียวอันขมวดคิ้ว ทันใดนั้น รูม่านตาของเขาก็หดเล็กลง รีบโยนเกล็ดทั่วร่างและเขี้ยวมังกรที่สูงเท่าตัวลง พุ่งไปข้างหน้า
ในขณะที่พุ่งไป จิตวิญญาณบนศีรษะของเขาก็ถูกใช้ ออกสัญจรฟ้าดิน ไล่ตามรอยเท้าม้าบนพื้นไปอย่างรวดเร็ว
จ้าวหู่ก็ได้สติกลับมาเช่นกัน สีหน้าพลันเปลี่ยนไป ไม่สนใจจะเก็บวัตถุดิบอีกต่อไป เหินกายออกไปโดยตรง พริบตาเดียวก็ไล่ตามมาถึงหน้าร้านน้ำชาที่เซียวเหยียนและคนอื่นๆ อยู่เมื่อครู่
ที่นี่ ชายชราเจ้าของร้านน้ำชากำลังเก็บร้าน
ฟ้าก็มืดแล้ว ขอบฟ้าไกลๆ มีเมฆดำปกคลุมลงมา ดูเหมือนจะมีฝนตกหนัก
“ท่านผู้เฒ่า เมื่อครู่มีเด็กหนุ่มขี่ม้าผ่านมาทางนี้บ้างหรือไม่?” จ้าวหู่รีบกล่าว
ก่อนหน้านี้พวกเขาติดตามอยู่ด้านหลังเซียวเหยียนและคนอื่นๆ อยู่ไกลๆ แต่ถูกมังกรที่ซุ่มโจมตีกลางทางสกัดไว้ เกิดการต่อสู้ครั้งใหญ่ ทำให้ห่างจากเซียวเหยียนพวกเขาไป
ตอนแรกคิดว่ามังกรตัวนั้นซุ่มโจมตีตนเอง อยากจะกินเลือดเนื้อของตนเอง ไม่คิดว่ายังมีอีกตัว และยังปรากฏตัวอยู่ที่อื่น นี่ก็ทำได้เพียงอธิบายว่า… มังกรสองตัวนี้ไม่ได้มุ่งเป้ามาที่พวกเขา แต่เป็นเซียวเหยียนและคนอื่นๆ
“โอ้ พวกเขารึ ไปไกลแล้ว” ชายชราเจ้าของร้านน้ำชาเมื่อเห็นจ้าวหู่ ก็ประหลาดใจอยู่บ้าง กล่าวอย่างยิ้มแย้ม
“ไปไกลแล้ว?” จ้าวหู่ตะลึงงัน พวกเขาไม่เป็นอะไร?
เขาไม่สนใจจะสอบถามอีกต่อไป เหินกายไล่ตามโดยตรง สำรวจด้วยตนเอง
ในไม่ช้า จิตวิญญาณก็สัญจรไป เห็นเงาร่างขี่ม้า 5 ตัวบนถนนหลวงข้างหน้า รอจนมองเห็นชัดเจนแล้ว ก้อนหินใหญ่ในใจก็ตกลงมา ถอนหายใจอย่างโล่งอก
ดีเหลือเกิน ดูเหมือนว่าผู้อาวุโสท่านนั้นจะลงมือได้ทันท่วงที ถึงได้ทำให้มังกรดำตัวนั้นไม่ทันได้ลงมือ
ในใจเขาแอบโล่งใจ ขณะเดียวกันก็รู้สึกจนใจอยู่บ้าง สัญชาตญาณของเขาบอกว่ามังกรสองตัวนี้ไม่ได้มุ่งเป้ามาที่คุณหนู แต่เป็นคุณชายน้อยสองคนของจวนขุนพลเทวะ
ท้ายที่สุดแล้วจวนขุนพลเทวะพิทักษ์ชายแดน เป็นที่เกลียดชังของเผ่าอสูรอย่างลึกซึ้ง จะส่งมังกรสองตัวมาลอบสังหารดูเหมือนก็จะอธิบายได้
การเดินทางครั้งนี้คุณหนูมาอยู่กับจวนขุนพลเทวะ ก็ไม่รู้ว่าเป็นเรื่องดีหรือร้าย
แต่ว่าผู้อาวุโสที่ลงมือเมื่อครู่ ส่วนใหญ่ก็คงจะเป็นคนของจวนขุนพลเทวะ เมื่อคิดถึงตรงนี้ ในใจเขาก็วางใจขึ้นมาเล็กน้อย
เมื่อนึกถึงว่าเซียวอันยังอยู่ข้างหลัง เขาหันกลับมาที่หน้าร้านน้ำชา เห็นเซียวอันวิ่งมาอย่างรีบร้อน
“พวกเขาไม่เป็นอะไร ไม่ต้องกังวล”
จ้าวหู่รีบปลอบใจ
เซียวอันได้ยินดังนั้น ก็ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก หากเซียวเหยียนเกิดอะไรขึ้น เขาก็จะบกพร่องต่อหน้าที่อย่างยิ่ง ไม่มีหน้ากลับไปจวนขุนพลเทวะอีก
“สองท่านจะดื่มชาสักหน่อยหรือไม่?” ชายชราเจ้าของร้านน้ำชาเก็บร้านไปได้ครึ่งหนึ่งแล้ว กล่าวอย่างยิ้มแย้ม
ทั้งสองไหนเลยจะมีอารมณ์ดื่มชา เซียวอันกล่าวกับจ้าวหู่ “รบกวนท่านไปดูพวกเขาหน่อย ข้าจะรีบส่งข่าวกลับจวน ให้คนในจวนมาเก็บซากมังกร ส่วนแก่นในนั่น รอการเดินทางครั้งนี้จบแล้วค่อยส่งไปให้ท่าน”
“ไม่ต้องถึงเพียงนั้น” จ้าวหู่ส่ายหน้า “ยังต้องขอบคุณผู้อาวุโสท่านนั้นที่ลงมือ มิเช่นนั้นท่านกับข้าก็ต้องเกิดเรื่อง วัตถุดิบล้ำค่าของมังกรนี้สมควรจะเป็นของจวนขุนพลเทวะของพวกท่าน ไม่พูดมากแล้ว ข้าไปดูแลคุณหนูก่อน”
“ได้”
ทั้งสองรีบแยกย้ายกันไป ชายชราเจ้าของร้านน้ำชามองดูแล้วก็ส่ายหน้าเล็กน้อย
“ทำไมถึงได้ใจร้อนกันขนาดนี้นะ”
…