หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 77
บทที่ 77
ในใจเขาสั่นสะท้านเล็กน้อย จิตวิญญาณก็บินออกจากศีรษะ สำรวจรอบๆ ในไม่ช้า ก็เห็นว่าที่เนินเขาห่างออกไป 30 ลี้ กำลังเกิดการต่อสู้ครั้งใหญ่
มังกรดำตัวใหญ่หนาตัวหนึ่ง กำลังต่อสู้กับคนสองคนอยู่
สองคนที่ต่อสู้กับมังกรดำนั้น เซียวเหยียนก็สังเกตเห็นนานแล้ว ติดตามพวกเขามาตลอดทาง หนึ่งในนั้นก็คือท่านลุงอัน
ส่วนอีกคนหนึ่งกลับไม่รู้จัก ไม่ใช่คนของจวนขุนพลเทวะ เขาคาดเดาว่าน่าจะเป็นคนที่อยู่เบื้องหลังหลิวรั่วซีส่งมา
ณ เวลานี้ สถานการณ์การรบของพวกเขาอันตรายอย่างยิ่ง ท่านลุงอันได้รับบาดเจ็บแล้ว ทำได้เพียงช่วยอยู่ข้างๆ
“ยืมเกล็ดของเจ้ามาใช้หน่อย”
ในแววตาของเซียวเหยียนฉายแววสังหาร ย่อตัวลงหยิบเกล็ดมังกรจากบนศีรษะของแม่มังกร ทันใดนั้นก็เหวี่ยงออกไป กลายเป็นแสงสีดำที่พุ่งฉิว หายไปในขอบฟ้าทันที
แม่มังกรดำมองจนชะงักไป จากนั้นก็ตกตะลึงจนขวัญหนีดีฝ่อ “เจ้า เจ้าทำอะไร?!”
30 ลี้
สองคนที่กำลังต่อสู้อย่างดุเดือดก็ถอยร่นไปเรื่อยๆ เซียวอันหน้าซีดขาว ไม่คิดว่าที่นี่จะเจอมหาอสูรขอบเขตสิบห้าลี้ตนหนึ่ง เขาเป็นเพียงระดับบำเพ็ญขอบเขตวิญญาณสัญจร หนีก็ยังยาก โชคดีที่มีคนขอบเขตสิบห้าลี้อีกคนหนึ่งช่วย
แต่สถานการณ์กลับไม่ดีอย่างยิ่ง สัญญาณขอความช่วยเหลือที่เขาปล่อยออกไปเมื่อครู่ ถูกมหาอสูรตัวนี้กินไปแล้ว ทำได้เพียงคิดหาวิธีอื่น
“ไปตายซะ!”
มังกรดำคำรามอย่างดุร้าย ตบชายฉกรรจ์คนนั้นลงจากยอดเขา กำลังจะพุ่งลงไป ฉีกเขาเป็นชิ้นๆ ทันใดนั้น ก็มีเสียงแหวกอากาศดังมา
“หืม?”
มังกรดำหันไปอย่างสงสัย ในรูม่านตาก็เห็นเกล็ดสีดำ ขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็ว
เสียงดังปัง ด้วยความเร็วที่น่าสะพรึงกลัวจนไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้ แทงเข้าไปในลูกตาโดยตรง จากนั้นก็ปั่นป่วนอย่างรวดเร็วในกะโหลกศีรษะ ทำลายเนื้อเยื่อสมองจนหมด!
มังกรดำพ่นเลือดสดออกมาคำใหญ่ อีกข้างหนึ่งของดวงตาปรากฏความไม่อยากจะเชื่อและตกตะลึง แสงสีดำนั้นมันจำได้ เป็นเกล็ดของเยว่เหม่ย แต่ทำไม…
เสียงดังสนั่น มังกรดำก็ร่วงหล่นลงมา ชีวิตชีวาหายไปอย่างรวดเร็ว
หนึ่งเกล็ดสังหารมังกร 30 ลี้
“อะไรนะ?!”
เซียวอันที่กำลังจะเข้าไปช่วย เมื่อเห็นมังกรดำที่ร่วงหล่นลงมาอย่างกะทันหัน ก็ตะลึงงันไป
จากนั้นเขาก็รีบมองไปรอบๆ แสงสีดำที่วาบผ่านไปเมื่อครู่ เขาสังเกตเห็นแล้ว มีคนนอกมาช่วย!
เขาใช้จิตวิญญาณสัญจร กวาดตามองไปรอบทิศ
เคล็ดวิชาหลอมจิตชั้นสุดยอด สามารถให้วิญญาณท่องไปได้ 18 ลี้!
ถึงแม้เซียวอันท้ายที่สุดแล้วจะไม่ใช่สายตรงของตระกูลเซียว แต่เพราะเคยสร้างคุณูปการในสงครามชั้นหนึ่ง บวกกับความช่วยเหลือของเซียวจ้านเฉิง ถึงได้แลกเคล็ดวิชาหลอมจิตชั้นสุดยอดของตระกูลเซียวมาได้แขนงหนึ่ง ในขอบเขตวิญญาณสัญจรก็ถือว่าเป็นระดับยอดฝีมือ
ณ เวลานี้ภายใต้การสำรวจ ทุกสิ่งทุกอย่างในรัศมี 18 ลี้ก็อยู่ในสายตา แต่กลับไม่เห็นเงาร่างใดๆ
ในตอนนี้ ชายฉกรรจ์ผู้นั้นก็ได้สติกลับมา สีหน้าพลันเปลี่ยนไป รีบค้นหายอดฝีมือที่มาช่วยทันที แต่ก็ไม่พบ เขาก็รู้ได้ทันทีว่าอีกฝ่ายได้ซ่อนตัวไปแล้ว ไม่ต้องการจะเปิดเผยตัวตน ก็รีบโค้งคำนับประสานมืออย่างขอบคุณ:
“ขอบคุณผู้อาวุโสที่ช่วยเหลือ หวังว่าผู้อาวุโสจะทิ้งนามไว้ ให้จ้าวหู่ในอนาคตได้ตอบแทนบุญคุณช่วยชีวิต!”
เสียงส่งไปไกล 15 ลี้
เป็นเวลานาน กลับไม่ได้รับการตอบกลับใดๆ
จ้าวหู่อดไม่ได้ที่จะหัวเราะอย่างขมขื่น คิดว่าผู้อาวุโสที่สามารถสังหารมังกรตัวนี้ได้ในกระบวนท่าเดียว คงจะดูแคลนบุญคุณเล็กน้อยของตนเอง ในใจอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเสียดาย
เขาหันไปมองเซียวอัน กล่าว “ผู้อาวุโสท่านนี้ หรือว่าจะเป็นคนของจวนขุนพลเทวะพวกท่าน?”
เซียวอันตะลึงงันไป เขายังคิดอยู่ว่าจะเป็นปรมาจารย์ที่อยู่เบื้องหลังอีกฝ่ายลงมือเสียอีก
จวนขุนพลเทวะ… นอกจากตนเองแล้ว ไม่น่าจะมีใครอื่นแล้วกระมัง?
แต่ว่า หรือว่าจะเป็นคนที่สี่เรือนส่งมา?
ในใจเขาสงสัย ทำได้เพียงกล่าว “ไม่แน่ใจ แต่ผู้อาวุโสยินดีที่จะลงมือ บุญคุณนี้ จวนขุนพลเทวะของข้าจดจำไว้แล้ว!”
พูดถึงตอนท้าย เขาก็โค้งคำนับให้กับฟ้าดินรอบๆ เช่นเดียวกัน
…
“ข้า ข้าสัมผัสถึงไอพลังของสามีข้า…”
ห่างออกไป 30 ลี้ แม่มังกรดำพลันรูม่านตาหดเล็กลง สัมผัสได้ถึงไอพลังที่หนาแน่นไพศาลในแดนไกล ที่กำลังค่อยๆ หายไป สุดท้ายก็สลายไปโดยสิ้นเชิง
นางรีบมองไปยังเซียวเหยียน กลับเห็นอีกฝ่ายสีหน้าสงบนิ่ง ดูเหมือนจะเพียงแค่เหวี่ยงก้อนหินออกไปก้อนหนึ่ง ตอนนี้กำลังมองตนเองอย่างสบายอารมณ์
“เจ้าทำอะไรกับสามีข้า?” แม่มังกรดำกล่าวเสียงสั่น
“เจ้าคิดว่าอย่างไรเล่า?”
เซียวเหยียนยิ้มเล็กน้อย กล่าว “สามีของเจ้าเกรงว่าจะมาไม่ทันแล้ว เจ้าก็ตัดใจได้แล้ว หากยินดีจะให้การ ก็ข้าสามารถพิจารณาปล่อยเจ้าไปได้”
แม่มังกรดำตัวสั่นเทา มันสามารถสัมผัสได้เพียงแค่ไอพลังของสามีกำลังสลายไป แต่กลับไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ท้ายที่สุดแล้วระยะทางไกลเกินไป เกินกว่าขอบเขตการรับรู้ของจิตวิญญาณของมัน
แต่การแสดงออกของเซียวเหยียน กลับทำให้ในใจของมันไม่สบายใจอย่างยิ่ง
“ก็ได้ เจ้าอยากจะรู้อะไร ข้าก็จะบอกเจ้าทั้งหมด” แม่มังกรดำดูเหมือนจะลังเล ทันใดนั้นเสียงก็เปลี่ยนไป กลายเป็นอ่อนหวานน่ารัก แสดงออกถึงความอ่อนแอและจนใจอย่างเต็มที่
เซียวเหยียนเลิกคิ้ว ทันใดนั้นก็นึกถึงกลอุบายล่อลวงจิตใจคนของอสูรบางตนในนิทาน เผ่าอสูรเหล่านี้ไม่ใช่แค่จะสู้ซึ่งๆ หน้าเท่านั้น ตอนที่อ่อนแอก็ยังจะใช้คำพูดล่อลวง ทำให้จิตใจคนสับสน
“อย่ามาเล่นละครกับข้า พูดมาถึงสถานการณ์ของเผ่าอสูรชายแดนวิหคอุดร ทำไมถึงได้ยืนกรานที่จะโจมตีตลอด?” เซียวเหยียนกล่าวเสียงเย็น
แม่มังกรดำกล่าวอย่างอ่อนหวาน “ท่านปล่อยข้าก่อนสิ ข้าก็จะบอกท่าน”
“อย่าชักช้า!” เซียวเหยียนตะคอกเสียงเบา
หมอกอสูรก้อนหนึ่งก็สลายไป แม่มังกรดำก็กลับกลายเป็นรูปลักษณ์ของหญิงงามคนเดิมอีกครั้ง ณ เวลานี้ร่างอรชรราวกับกิ่งหลิวล้มลงกับพื้น แก้มยังคงถูกฝ่าเท้าของเซียวเหยียนเหยียบอยู่ ดูน่าเวทนาอย่างยิ่ง แต่สีหน้าของนางกลับอ่อนแอเย้ายวน มองไปยังเซียวเหยียนอย่างน่าสงสาร:
“ท่านไม่รู้จักถนอมบุปผางามรึ?”
“ข้าไม่สนใจงูเน่าตัวหนึ่งหรอก” เซียวเหยียนกล่าวอย่างเย็นชา
ในแววตาของหญิงงามมังกรดำฉายแววอับอายและโกรธเคือง นางเกลียดที่สุดที่คนอื่นจะพูดว่านางเป็นงู แต่ตอนนี้เพื่อจะหนีเอาตัวรอด นางทำได้เพียงกล้ำกลืนฝืนทน กล่าวอย่างอ่อนแอ:
“เรื่องของชายแดนวิหคอุดร ข้ารู้ไม่มาก ท่านปล่อยเท้าก่อน พวกเราค่อยๆ คุยกันดีหรือไม่?”
ฝ่ามือของนางกลับค่อยๆ ลูบรองเท้าของเซียวเหยียน ไล่ขึ้นไปบนขากางเกง
เซียวเหยียนสัมผัสได้ถึงการยั่วยวนใต้ร่าง กล่าวเสียงเย็น “ข้าชื่นชมเจ้าจริงๆ นะ สามีเพิ่งจะตาย ก็คิดจะมาลอบเล่นชู้ที่นี่”
หญิงงามมังกรดำชะงักไป ทันใดนั้นก็เบิกตากว้างขึ้น มองเซียวเหยียนอย่างเหม่อลอย “เจ้า เจ้าพูดอะไรนะ? ข้า ข้าสามีข้าเขา…”
เมื่อเห็นแววตาที่เย็นชาของเซียวเหยียน ในใจนางราวกับถูกค้อนหนักทุบ นึกถึงไอพลังของสามีที่ลดลงอย่างรวดเร็วเมื่อครู่ และเกล็ดที่ถูกยิงออกไปนั่น…
ขอบตาของนางก็พลันแดงก่ำขึ้นมา ความอ่อนแอบนใบหน้าหายไป กลายเป็นความดุร้ายและบ้าคลั่งมองเซียวเหยียน “ฆ่าสามีข้า ข้าจะให้เจ้าตาย!!”
“ข้าให้โอกาสเจ้ารอดชีวิตแล้ว เจ้าอย่าได้ไม่เห็นคุณค่า” เซียวเหยียนกล่าว
“อยากจะรู้เรื่องของชายแดนวิหคอุดรรึ? เจ้าฝันไปเถอะ!”
หญิงงามมังกรดำท่าทางราวกับคนบ้า เปล่งเสียงคำราม “เผ่าอสูรของข้าตั้งสัตย์สาบานแห่งจิตวิญญาณแล้ว ไม่มีทางที่จะทรยศต่อวังศักดิ์สิทธิ์เด็ดขาด เจ้าอย่าได้หวังจะรู้อะไรเลย ไปตายซะ ข้าจะให้เจ้าตาย!!”