หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 76
บทที่ 76
“เขา เขา เขา…”
เฉินเฟิงไม่สนใจน้ำชาที่พ่นลงไปในจานของว่าง ชี้ไปยังที่ที่เซียวเหยียนหายไป ลูกตาแทบจะถลนออกมา พูดจาติดอ่าง
“คน คนหายไปแล้ว?!”
จ้าวหลิงซวงก็ตกใจจนลุกขึ้นยืนทันที อ้าปากค้าง “เขาไปไหนแล้ว?”
ข้างๆ กัน หลิวรั่วซีตะลึงงันไป นางรีบกวาดสายตามองไปรอบทิศอย่างละเอียด แต่กลับไม่เห็นร่องรอยของเซียวเหยียนเลยแม้แต่น้อย แม้แต่รอยเท้าก็ไม่มี
พริบตาเดียว ต่อหน้าต่อตา กลับหายไปเช่นนี้
เห็นได้ชัดว่า เว้นแต่จะเป็นอาคมลวงตาบางอย่างที่นางไม่เคยได้ยินมาก่อน มิเช่นนั้น ก็คือความเร็ววิชาตัวเบาของเซียวเหยียนเร็วเกินไป เหนือกว่าการจับภาพของสายตาของนาง
หากใช้ความเร็วเช่นนี้มาโจมตีตนเอง… นางรูม่านตาหดเล็กลงเล็กน้อย นิ้วที่กำฝักกระบี่อยู่ ก็ออกแรงมากขึ้นหลายส่วน
“เขา เขา นี่ นี่…”
เฉินเฟิงหันไปมองเซียวจื่อเซวียน โบกไม้โบกมือ ไม่สงบนิ่งอย่างยิ่ง
“จื่อเซวียน พี่เหยียนของเจ้านั่น ระดับบำเพ็ญอะไรกัน?” จ้าวหลิงซวงพอจะตั้งสติได้บ้าง อดไม่ได้ที่จะมองไปยังเซียวจื่อเซวียนถาม
เซียวจื่อเซวียนก็ตะลึงงันเช่นกัน ปกติแล้วอยู่กับพี่เหยียน ก็ไม่เคยเห็นเขาแสดงฝีมือแบบนี้มาก่อน
ระดับบำเพ็ญอะไร? พี่เหยียนไม่ได้เดินบนเส้นทางแห่งการฝึกกายาหรอกรึ แม่บอกว่าการฝึกกายาขีดจำกัดสูงสุดต่ำ อย่างมากก็แค่ขอบเขตโคจรฟ้า จะบรรลุถึงขอบเขตสืบทอดวิญญาณยังยากเลย
หรือว่า พี่เหยียนสืบทอดวิญญาณแล้ว?!
ในใจของเซียวจื่อเซวียนสั่นสะท้าน เขาก็ไม่ใช่คนที่ไม่รู้อะไรเลย หากก้าวเข้าสู่ขอบเขตสืบทอดวิญญาณแล้ว จะไม่ใช่หมายความว่าพี่เหยียนสามารถชักนำพลังงานฟ้าดินได้ นั่นคือการบ่งบอกว่าเส้นชีพจรลมปราณทะลวงแล้ว!
พี่เหยียนสามารถฝึกยุทธ์ได้แล้ว!!
เมื่อคิดถึงความเป็นไปได้เช่นนี้ เซียวจื่อเซวียนก็ตื่นเต้นจนฝ่ามือที่วางอยู่บนโต๊ะสั่นเทาขึ้นมาเล็กน้อย
…
ในขณะเดียวกัน ที่อีกด้านหนึ่ง ห่างออกไป 15 ลี้
ในขณะที่หญิงงามมังกรดำกำลังตกตะลึง ก็อดไม่ได้ที่จะสงสัยว่าตนเองมองผิดไปหรือไม่ ขณะที่กำลังสงสัยอยู่ ก็เห็นเซียวเหยียนก้าวออกจากร้านน้ำชาเล็กๆ จากนั้นก็พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็วดุจสายฟ้าสีทอง
เร็วมาก!
อีกอย่าง คือการเหินกาย!
หญิงงามมังกรดำสีหน้าพลันเปลี่ยนไป ตกตะลึงอย่างยิ่ง นี่คือสัญลักษณ์ของขอบเขตสิบห้าลี้นี่นา ลูกชายของขุนศึกอาญายุทธ์คนนี้ คือขอบเขตสิบห้าลี้?!!
เขาอายุเท่าไหร่กัน?!
สมองของนางมีความรู้สึกว่างเปล่าไปชั่วขณะ เดิมทีคิดว่าเป็นเรื่องที่ใช้เกล็ดเดียวสังหารจากระยะ 15 ลี้ได้อย่างง่ายดาย ผลคือกลับเกิดสถานการณ์ที่น่าเหลือเชื่อเช่นนี้ขึ้น
เงาแห่งความตายอันแรงกล้าก็พลันปกคลุมลงมา หญิงงามมังกรดำก็พลันตื่นขึ้น ไม่ทันได้คิดมาก ก็รีบหันหลังหนีโดยไม่รู้ตัว อยากจะไปรวมตัวกับสามีก่อน
แสงสีดำวาบหนึ่ง นางก็ทะยานออกไป จะพุ่งไปยังแดนไกล
แต่ยังไม่ทันจะห่างจากยอดไม้หลายร้อยเมตร ทันใดนั้นก็มีแสงสีทองสายหนึ่งร่วงหล่นลงมาจากฟ้า จากในแสงสีทองก็ยื่นฝ่ามือที่ขาวเรียวยาวออกมา กดลงบนกระหม่อมของหญิงงามมังกรดำ จากนั้นก็กดตรงไปยังพื้นดินที่อยู่ต่ำลงไปหลายสิบเมตร
เสียงดังปัง พื้นดินถูกกระแทกเป็นหลุมขนาดใหญ่
บนพื้น ศีรษะของหญิงงามมังกรดำถูกฝ่ามือของเซียวเหยียนกดอยู่ในหลุมดิน สีหน้าดูไม่ได้
หญิงงามมังกรดำตกตะลึงจนขวัญหนีดีฝ่อ รู้สึกว่าฝ่ามือบนศีรษะของตนเอง ราวกับเหล็กกล้า เหมือนกับภูเขาหนึ่งพันลูกกดทับอยู่บนร่าง ถึงกับทำให้ตนเองมีความรู้สึกที่ขยับไม่ได้
นี่จะเป็นพลังที่ขอบเขตสิบห้าลี้สามารถมีได้อย่างไร?!
นางส่งเสียงคำรามแหลมคม ดั่งวัวคำราม ดั่งฟ้าร้อง ไออสูรสีดำทั่วร่างก็พลุ่งพล่าน แสดงร่างเดิมออกมาโดยตรง
หัวมังกรขนาดมหึมาน่าเกลียดน่ากลัวก็ทะลวงหมอกออกมา หันหัวอยากจะกัด แต่ในวินาทีต่อมา ในหมอกอสูรก็พลันยื่นรองเท้าที่ปักลวดลายงดงามออกมาข้างหนึ่ง เหยียบลงบนศีรษะของมังกรอย่างไม่ปรานี เสียงดังปัง ศีรษะมหึมาของมังกรตัวนี้ ถึงกับถูกเหยียบจนจมลงไปในดินอย่างแรง
หางมังกรที่หนาแน่นก็ม้วนตัว ตวัดมาจากด้านหลัง
เซียวเหยียนไม่ได้หันกลับไป เพียงแค่เหวี่ยงหมัดไปข้างหลังอย่างสบายๆ
พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำที่ดังขึ้น พลังที่เกินกว่าสิบล้านชั่ง ก็กระแทกเข้าที่หางมังกรโดยตรง ในทันใดนั้นก็ทำให้เกล็ดบุบหลุดร่วง หางก็สะบัดกลับไปที่พื้นอย่างแรง
เสียงร้องโหยหวนอย่างเจ็บปวดดั่งสัตว์ร้ายคำรามดังขึ้นมาจากใต้ฝ่าเท้า แต่ดูเหมือนว่าปากจะอ้าออกได้ไม่เต็มที่ เสียงจึงทุ้มต่ำอย่างยิ่ง
ลมเย็นสบายพัดมาหนึ่งระลอก พัดหมอกอสูรรอบๆ ให้กระจายออกไป เซียวเหยียนเท้าข้างหนึ่งเหยียบอยู่บนส่วนที่นูนขึ้นมาบนศีรษะของมังกร อีกมือหนึ่งก็เท้าอยู่บนเข่า มองสำรวจอสูรมังกรใต้ฝ่าเท้าอย่างละเอียด
“ลอบโจมตีข้ารึ? เจ้าไม่ใช่แค่ต้องการจะฆ่าคนกระมัง ใครส่งเจ้ามา?”
เซียวเหยียนหรี่ตา สอบถามเสียงเบา
ในเสียงของเขาไม่ปรากฏความโกรธ แต่แม่มังกรดำกลับรู้สึกหนาวเย็นไปทั้งตัว
“เจ้า เจ้าเป็นใครกันแน่?”
ปากของมันแทบจะอ้าออกไม่ได้ ถามอย่างหวาดกลัว
เพียงแค่เผชิญหน้ากันครั้งเดียว ตนเองกลับถูกกดขี่โดยสิ้นเชิง อีกฝ่ายหรือว่าจะเป็นขอบเขตเทวะมนุษย์?!
ณ เวลานี้นางสงสัยแล้วว่า เรื่องที่พวกตนลอบสังหารได้ถูกจวนขุนพลเทวะรู้แล้ว นี่คือตัวแทน เป็นการซ้อนแผน
“ร้านน้ำชามีคนมากมายขนาดนั้น เจ้าเล็งมาที่ข้าทันที เจ้าไม่รู้รึว่าข้าเป็นใคร?”
เซียวเหยียนยิ้มเย็นเล็กน้อย เขารู้สึกว่านอกจากรูปลักษณ์ภายนอกแล้ว ตนเองก็ไม่น่าจะมีอะไรที่โดดเด่นกว่าคนอื่น
หากเป็นการมุ่งเป้าไปที่จวนขุนพลเทวะ ถ้าอย่างนั้นก็ถือว่าเตรียมการมาอย่างดี
“เจ้าคือลูกของขุนศึกอาญายุทธ์จริงๆ รึ? เป็นไปได้อย่างไร อายุเป็นไปไม่ได้ที่จะปลอมแปลง ลูกของขุนศึกอาญายุทธ์ปีนี้อายุเท่าไหร่เอง 14 ปีเท่านั้น เจ้าคือขอบเขตสิบห้าลี้!”
แม่มังกรดำกล่าวอย่างสงสัย พูดถึงตอนท้าย ในเสียงของนางถึงกับเจือปนไปด้วยความโกรธและน้อยใจอยู่หลายส่วน
14 ปี ขอบเขตสิบห้าลี้?
ถึงแม้จะเป็นปีศาจชั้นยอดกายยุทธ์ระดับเก้า ในวัยขนาดนี้ สามารถบรรลุถึงขอบเขตวิญญาณสัญจรได้ก็ถือว่าน่าสะพรึงกลัวมากแล้ว!
“เจ้ารู้จักพ่อข้ารึ?”
เซียวเหยียนเลิกคิ้ว ทันใดนั้นก็นึกถึงการลอบสังหารตอนอายุ 7 ขวบ แววตาก็หรี่ลง “เจ้าคงจะไม่ใช่เผ่าอสูรทางฝั่งชายแดนวิหคอุดรส่งมาหรอกนะ?”
เขาตอนที่อยู่ในร้านน้ำชาก็สามารถโต้กลับสังหารอสูรตัวนี้ได้ แต่ที่ต้องไล่ตามมาด้วยตนเอง ก็คืออยากจะเข้าใจถึงสาเหตุ
“เจ้าคือลูกของเขาจริงๆ รึ?!”
แม่มังกรดำเมื่อได้ยินคำพูดของเซียวเหยียน ก็ตกใจจนเบิกตามังกรกว้างขึ้น พยายามจะเงยหน้าขึ้น อยากจะดูใบหน้าของเด็กหนุ่มผู้นี้อีกครั้ง
เซียวเหยียนเท้าเหยียบลงไปเล็กน้อย กล่าวเสียงเย็น “พูดมาสิ ทางฝั่งชายแดนวิหคอุดรสถานการณ์เป็นอย่างไร ทำไมถึงได้ยืดเยื้อมานานหลายปีขนาดนี้ พวกเจ้าเผ่าอสูรไม่รู้ถึงความแข็งแกร่งของราชวงศ์ประกาศิตสวรรค์รึ ถึงแม้จะไม่มีตระกูลเซียวของเรา จริงๆ แล้วให้พวกเจ้าฉีกช่องว่างออกมาได้ จวนขุนพลเทวะอื่นก็จะมาเสริมกำลัง และยังมีกองทัพราชวงศ์ประกาศิตสวรรค์ที่ราชวงศ์นำทัพด้วยตนเองสามารถออกรบได้ทุกเมื่อ พวกเจ้าเผ่าอสูรหิวโหยขนาดนั้นเลยรึ?”
“อย่าพูดเหมือนกับว่าพวกเจ้าเผ่าพันธุ์มนุษย์เป็นปึกแผ่นเหล็กกล้า ยึดครองชายแดนวิหคอุดร ก็เป็นเพียงก้าวแรกเท่านั้น”
แม่มังกรดำยิ้มเย็น แต่ทันใดนั้นก็ตระหนักว่าพูดผิดไป รีบเปลี่ยนเป็นโกรธเคือง กล่าว “พรสวรรค์เช่นเจ้าทั้งๆ ที่สามารถเข้าสู่สำนักเลื่องชื่อฝึกยุทธ์ มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วหล้าได้ ทำไมต้องซ่อนความแข็งแกร่งแสร้งทำเป็นขยะด้วย?!”
ก้าวแรกรึ? เซียวเหยียนขมวดคิ้ว ฟังดูแล้ว กองกำลังอสูรที่โจมตีชายแดนวิหคอุดรนี้ดูเหมือนจะใหญ่โตอย่างยิ่ง คิดจะกลืนกินทั้งราชวงศ์ประกาศิตสวรรค์รึ?
เป็นไปได้อย่างไร นั่นต้องอาศัยเผ่าอสูรเท่าไหร่ถึงจะทำได้?
เขาจ้องมองแม่มังกรดำใต้ฝ่าเท้า กล่าว “ซ่อนความแข็งแกร่งรึ? ข้าก็แค่ปกติไม่มีโอกาสได้แสดงออกมาเท่านั้น ข้าตอนอายุ 12 ปีก็ตกมังกรแล้ว เจ้าไม่เห็นเอง จะมาโทษข้าได้รึ? หากเจ้าเชื่อฟังให้ความร่วมมือดีๆ ข้าบางทีอาจจะพิจารณาปล่อยเจ้าไปสักครั้ง”
“12 ปีตกมังกร?” แม่มังกรดำชะงักไป ในใจก็พลันเย็นเยียบ ตกตะลึงจนพูดไม่ออก
“คิดดีแล้วรึยัง เจ้าก็ฝึกฝนมาไม่ง่าย อย่าได้ยอมแพ้ง่ายๆ” เซียวเหยียนกล่าว
แม่มังกรดำได้สติกลับมา ในใจหวาดกลัว นางตอนนี้มีเพียงความคิดเดียว ก็คือตนเองต้องมีชีวิตรอดต่อไปให้ได้ นำข้อมูลที่น่าสะพรึงกลัวนี้ออกไป
หากปล่อยให้จอมมารขาวรู้ถึงพรสวรรค์ของเด็กคนนี้ ถึงแม้จะไม่มีเรื่องในสนามรบชายแดนวิหคอุดร ก็จะต้องสังหารเขาโดยไม่สนราคาที่ต้องจ่าย มิเช่นนั้นในอนาคตย่อมต้องเป็นภัยใหญ่หลวง
เดิมทีคิดว่าส่งพวกตนสามีภรรยามา เป็นการทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ ไม่อยากจะให้โอกาสอีกฝ่ายเลย ผลคือก็ยังคงประเมินต่ำไปไกล
ไม่ใช่ประเมินการคุ้มกันของจวนขุนพลเทวะต่ำไป แต่เป็นการประเมินเหยื่อต่ำไปเอง!
เมื่อเห็นมังกรดำไม่ส่งเสียง เซียวเหยียนก็พูดกับตัวเอง “ช่างเถอะ อยากจะตายรึ พอดีไม่ได้กินเนื้อมังกรมานานแล้ว วันนี้ก็จะเอาตับมังกรของเจ้ามาใช้หน่อย ไม่รู้ว่าเจ้าเลี้ยงมาอ้วนดีหรือไม่”
แม่มังกรดำรูม่านตาหดเล็กลง ราวกับปีศาจกำลังกระซิบอยู่บนศีรษะ
มีแต่อสูรกินคน เด็กหนุ่มผู้นี้กลับคิดจะกินอสูร อีกทั้งไม่ใช่แก่นใน แต่เป็นเพราะรสชาติตับของมัน?
“สามี ช่วยข้าด้วย!”
เมื่อเห็นเซียวเหยียนกำลังจะลงมือ แม่มังกรดำก็รีบตะโกนลั่น
“หืม?” เซียวเหยียนชะงักไปเล็กน้อย ยังมีอีกตัวรึ?