หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 75
บทที่ 75
ใกล้ค่ำ
เซียวเหยียนและคนอื่นๆ ควบม้าไปตามถนนหลวง ระหว่างทางก็มักจะเจอกับร้านน้ำชา พ่อค้าแม่ค้ารายย่อยตั้งแผงอยู่ข้างทาง ให้กับนักเดินทางที่เหนื่อยล้าได้พักผ่อน
ระหว่างทางยังได้พบกับขบวนคุ้มภัย จอมยุทธ์พเนจรเดินทางเป็นเพื่อนกันไปสังหารอสูรด้วยจิตใจที่ฮึกเหิม และยังมีชาวนาที่ขยันหมั่นเพียรทำนาอยู่ข้างถนนหลวงและหมู่บ้านเล็กๆ
ต้นสนสีเขียวมรกตสองข้างทางทอดยาวตรงไปสู่ท้องฟ้าสีครามและเมฆขาว
เมื่อมาถึงหน้าร้านน้ำชาแห่งหนึ่ง กลิ่นหอมของซาลาเปาลูกเล็กที่นึ่งร้อนๆ ทำให้คนไม่กี่คนที่กำลังควบม้าอย่างรวดเร็วต้องดึงเชือกม้า
“หรือว่าจะพักก่อนดีขอรับ?” เฉินเฟิงสอบถามอย่างเอาใจ
เซียวเหยียนได้ยินเสียงท้องของเซียวจื่อเซวียนร้องโครกคราก เห็นได้ชัดว่าหิวแล้ว ก็ยิ้มเล็กน้อย กล่าว “ไปหาอะไรกินกันก่อนเถอะ”
“ฟ้าใกล้จะมืดแล้ว ข้างนอกนี่จะไม่ปลอดภัยรึ?” จ้าวหลิงซวงกล่าวอย่างกังวลเล็กน้อย
เถ้าแก่ร้านน้ำชาหูตาไว เมื่อได้ยินคำพูดของหญิงสาวผู้นี้ ก็หัวเราะ “คุณชายคุณหนูทั้งหลายวางใจเถิด มี 4 จวนขุนพลเทวะพิทักษ์ชายแดน ในดินแดนของราชวงศ์ประกาศิตสวรรค์เราไม่มีอสูร ข้าตาเฒ่ายังไม่กลัวเลย พวกท่านจะกลัวอะไร?”
หลายคนมองไปยังเซียวเหยียนกับเซียวจื่อเซวียน เซียวเหยียนยิ้มพลางถาม “เถ้าแก่ จวนขุนพลเทวะมี 5 แห่งชัดๆ ท่านทำไมถึงบอกว่า 4 แห่ง?”
“ยังมีอีกแห่งหนึ่ง ได้ยินมาว่าไม่ได้รับผิดชอบชายแดน คาดว่าคงจะพิทักษ์เมืองหลวงกระมัง” ชายชราเจ้าของร้านน้ำชากล่าวอย่างยิ้มแย้ม
จ้าวหลิงซวงกล่าวเสียงต่ำ “โชคดีที่หรงเย่เฟิงไม่ได้อยู่ที่นี่กับพวกเรา มิเช่นนั้นเมื่อได้ยินคำพูดนี้ คงจะต้องโกรธตายแน่”
เฉินเฟิงพยักหน้า “จวนขุนพลเทวะประกาศิตฟ้าพิทักษ์แม่น้ำมรณะ สละชีพไปนับไม่ถ้วน ผลคือชาวโลกกลับไม่รู้ เหมือนกับยังมีคนอีกมาก ถึงกับเรื่องที่ตระกูลเซียวของพวกท่านพิทักษ์ชายแดนสังหารอสูร ก็รู้เพียงเล็กน้อย รู้เพียงว่ามีจวนขุนพลเทวะ แต่ขี้เกียจจะไปแยกแยะว่าเป็นจวนขุนพลเทวะแห่งใด”
พูดถึงตรงนี้ เขาก็ถอนหายใจ ดูเหมือนจะรู้สึกไม่คุ้มค่าแทนตระกูลเซียว คำพูดนี้แฝงไปด้วยความคิดที่จะประจบประแจงอยู่หลายส่วน
เซียวเหยียนกลับไม่โกรธ เพียงแค่พยักหน้ากล่าว:
“ชีวิตของชาวบ้านนั้นลำบากเกินไป ทุกวันก้มหน้าก้มตานับเหรียญเงินไม่กี่เหรียญ จะมีเวลาว่างที่ไหนมาเงยหน้าขึ้น ไม่รู้ก็เป็นเรื่องปกติ ท้ายที่สุดแล้วถึงแม้จะรู้ สำหรับชีวิตของพวกเขาแล้ว ก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง และตระกูลเซียวของเราพิทักษ์ชายแดน ก็ไม่ใช่เพื่อการสรรเสริญขอบคุณของชาวโลก เพียงแค่เพราะชายแดนต้องการพวกเรา ชาวบ้านต้องการพวกเราเท่านั้น”
เมื่อได้ยินคำพูดของเขา เฉินเฟิงที่ยังคงมีความคิดที่จะประจบประแจงอยู่ก็ตะลึงงันไป จ้าวหลิงซวงอดไม่ได้ที่จะมองไปยังเซียวเหยียน ในแววตามีความประหลาดใจอยู่หลายส่วน และยังมีความเคารพที่เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติอีกหนึ่งส่วน
เดิมทีคิดว่าเซียวเหยียนเป็นเพียงคุณชายเจ้าสำราญ แต่คำพูดนี้กลับทำลายภาพจำในใจของพวกเขา พร้อมกันนั้นความยำเกรงในอำนาจของจวนขุนพลเทวะ ก็กลายเป็นความเคารพจากส่วนลึกของหัวใจเพิ่มขึ้นมาหลายส่วน
ข้างๆ กัน หลิวรั่วซีที่อุ้มกระบี่อยู่ในอ้อมแขน ก็เงยหน้าขึ้นมองเซียวเหยียนแวบหนึ่ง สายตาจับจ้องอยู่บนแก้มที่งดงามขาวผ่องของเขาอยู่ครู่หนึ่ง ในแววตามีความอ่อนโยนเพิ่มขึ้นมาหลายส่วน
“พี่เหยียนพูดถูก” เซียวจื่อเซวียนเดิมทียังรู้สึกไม่พอใจอยู่บ้าง เมื่อได้ยินเซียวเหยียนพูดเช่นนี้ ก็พลันตื่นเต้นขึ้นมา
เซียวเหยียนยิ้มๆ ตบไหล่ของจื่อเซวียน “ไป พวกเราเข้าไปดื่มชากัน ข้าเลี้ยงเอง”
“อย่าเลย จะให้ท่านมาเลี้ยงได้อย่างไร พวกเราไปแคว้นมหึมาสังหารอสูร ก็เท่ากับไปช่วยบ้านเกิดข้า ข้าต้องขอบคุณพวกท่านแทนชาวบ้านแคว้นมหึมาก่อนสิ ค่าใช้จ่ายระหว่างทางข้ารับผิดชอบเอง!”
เฉินเฟิงฉวยโอกาส รีบกล่าว พร้อมกันนั้นก็เดินเข้าสู่ร้านน้ำชาเรียกเถ้าแก่ สั่งน้ำชาและของว่าง
“เถ้าแก่ ฟ้าก็ใกล้จะมืดแล้ว ท่านไม่กลัวอสูรจริงๆ รึ?”
จ้าวหลิงซวงรินชาถ้วยหนึ่ง แต่ไม่ได้ดื่มโดยตรง แต่หยิบเข็มเงินออกมาทดสอบ แสดงออกถึงความช่ำชอง รอจนยืนยันว่าไม่มีพิษ ถึงได้ล้างถ้วยชาให้คนไม่กี่คน
“ที่อื่นอาจจะมี แต่บนถนนสายนี้ปลอดภัยอย่างยิ่ง ข้าตาเฒ่าตั้งแผงมาหลายสิบปี ไม่เคยเจอมาก่อน” ชายชราเจ้าของร้านน้ำชากล่าวอย่างยิ้มแย้ม
“โชคของท่านดีจริงๆ”
เซียวเหยียนอดที่จะทอดถอนใจไม่ได้
ในดินแดนของราชวงศ์ประกาศิตสวรรค์อสูรทำร้ายคนมีน้อยมาก แต่ทุกปีก็มี สำหรับคนอย่างพวกเขาที่ต้องรับมือกับอสูรแล้ว ข่าวที่ได้ยินยิ่งมีมาไม่ขาดสาย
แต่ชาวบ้านข่าวสารปิดกั้น ประกอบกับข้อมูลแพร่กระจายช้าอย่างยิ่ง เว้นแต่จะเป็นเหตุการณ์ใหญ่ที่สะเทือนขวัญ มิเช่นนั้นอสูรทำร้ายคนในระดับเล็กๆ โดยพื้นฐานแล้วไม่มีใครรู้
อีกอย่าง ในนี้ยังมีส่วนหนึ่งของบทบาทของกรมปราบอสูรในแต่ละที่ ที่จงใจปิดกั้นข้อมูลเกี่ยวกับอสูรบางอย่าง เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้เกิดความตื่นตระหนก
ท้ายที่สุดแล้ว ประชาชนอยู่อย่างสงบสุข ถึงจะทำให้ราชวงศ์ยิ่งรุ่งเรือง
หากข่าวอสูรลอยไปทั่วฟ้า ผู้คนตื่นตระหนก ใครยังจะกล้าออกมาค้าขาย ขนส่งสินค้า? แม้แต่การทำไร่ไถนา ประสิทธิภาพก็จะลดลง
ในไม่ช้า ของกินของดื่มก็ถูกยกขึ้นมา รสชาติของซาลาเปาลูกเล็กดีอย่างยิ่ง เซียวเหยียนก็กินไป 2 เข่ง ชมไม่ขาดปาก กับเถ้าแก่ก็พูดคุยถึงกระบวนการทำ ฟังจนคนไม่กี่คนที่เหลือตะลึงงันไป
เซียวจื่อเซวียนคุ้นชินกับท่าทีที่ไม่ธรรมดาของเซียวเหยียนไปนานแล้ว กลับกันค่อนข้างจะสงสัยในตัวหลิวรั่วซีข้างๆ ถาม “ท่านทำไมถึงอุ้มกระบี่ไว้ตลอดเวลา ตอนที่กินของไม่เกะกะรึ?”
จ้าวหลิงซวงกับเฉินเฟิงก็มองไปยังหญิงสาวผู้นี้ ถึงแม้จะเป็นการกินซาลาเปาลูกเล็ก ก็ยังคงมือหนึ่งอุ้มกระบี่ มือหนึ่งถือตะเกียบ
หลิวรั่วซีขมวดคิ้ว เงยหน้าขึ้นมองเซียวจื่อเซวียนแวบหนึ่ง ดูเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ เงียบไปครู่หนึ่ง ถึงได้ตอบว่า:
“กระบี่เป็นส่วนหนึ่งของร่างกายข้าแล้ว ข้าไม่รู้สึกถึงการมีอยู่ของมัน”
จ้าวหลิงซวงกล่าวอย่างอิจฉา “ได้ยินมาว่าการบรรลุถึงใจกระบี่ ต้องอยู่กับอาวุธตลอดเวลา ข้าเมื่อก่อนก็เคยลอง แต่ทำอย่างไรก็ไม่ได้”
“ท่านก่อนอื่นต้องชอบมัน” หลิวรั่วซีกล่าวอย่างจริงจัง
จ้าวหลิงซวงหัวเราะอย่างขมขื่น “ข้าก็ชอบนะ”
หลิวรั่วซีมองนางแวบหนึ่ง ไม่ได้พูดอะไรอีก
แท้จริงแล้วชอบจริงหรือไม่ สมองอาจจะไม่รู้ แต่หัวใจย่อมต้องรู้
ดังนั้นถึงได้เรียกว่า “เข้าถึงจิตใจ”
ในไม่ช้า คนไม่กี่คนก็กินอิ่มดื่มพอ เซียวเหยียนกับชายชราเจ้าของร้านน้ำชาคุยกันอย่างออกรส ถึงกับคุยจนชายชรารู้สึกงุนงงอยู่บ้าง
ฟังคุณชายผู้นี้พูดจาฉะฉาน อะไรคือการนวดแป้งเติมน้ำอุ่น การหมักไส้เนื้อควรจะขจัดกลิ่นคาวเพิ่มความหอมอย่างไร… หากไม่ดูการแต่งกาย เขาคงจะคิดว่าอีกฝ่ายเป็นพ่อครัว
ยังเป็นพ่อครัวที่มีประสบการณ์โชกโชน
“คุณชาย ท่านก็กินอิ่มแล้วกระมัง…” ชายชราเจ้าของร้านน้ำชาแสร้งยิ้มอย่างฝืนๆ ไม่ยอมเปิดเผยอีกต่อไป กลัวจะถูกเซียวเหยียนเรียนรู้สูตรลับไป
เซียวเหยียนมองออกถึงการต่อต้านของชายชรา ยังคงรู้สึกไม่จุใจ กำลังจะกล่าวลา ทันใดนั้นแววตาก็เหลือบไปเห็น
ฝ่ามือของเขายกขึ้น คว้าแสงสีดำสายหนึ่งไว้
พื้นดินใต้ฝ่าเท้าของเขา กลับถูกแรงกระแทกที่มาพร้อมกับแสงสีดำนี้ สั่นสะเทือนจนยุบลงไปหลายชุ่น
เซียวเหยียนเปิดฝ่ามือออกดู กลับเป็นเกล็ดรูปสามเหลี่ยมวงรีชิ้นหนึ่ง
จิตวิญญาณในร่างกายของเขาพลันออกจากร่าง ราวกับแสงสีทอง มีเพียงขอบเขตวิญญาณสัญจรถึงจะมองเห็นได้ พุ่งตรงออกมาจากกะโหลกศีรษะ ท่องไปในฟ้าดิน
ในไม่ช้า เซียวเหยียนก็เห็นว่าไกลออกไป 15 ลี้ หญิงสาวสะคราญหน้าตายั่วยวน คางและแก้มมีเกล็ด ยืนอยู่บนยอดไม้ สีหน้าดูงุนงงอยู่บ้างมองมาทางนี้
แสงสีดำนั้น เหมือนกับเกล็ดบนแก้มของนางไม่มีผิด
ในแววตาของเซียวเหยียนเย็นลง อสูรรึ?
บนยอดไม้ หญิงงามมังกรดำกลับรู้สึกงุนงงอยู่บ้าง อ้าปากค้าง
ตนเองใช้เกล็ดควบคุมไกล 15 ลี้ กลับไม่สามารถสังหารเจ้าเด็กมนุษย์นั่นได้?
เขากลับรับการโจมตีของตนเองได้อย่างง่ายดาย?!
“ข้ามีธุระหน่อย ไปแล้วจะรีบกลับมา พวกท่านรออยู่ที่นี่”
ในร้านน้ำชา เซียวเหยียนกำเกล็ดเดินออกมา กล่าวกับ 4 คนบนโต๊ะชา จากนั้นก็ก้าวเท้าหนึ่งก้าว พริบตาเดียวก็หายไปต่อหน้าคนไม่กี่คน
เฉินเฟิงที่กำลังดื่มชาล้างปากก็พลันพ่นออกมา