หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 74
บทที่ 74
“คนเยอะไปแล้ว”
หลินชิวสุ่ยกวาดตามองแวบหนึ่ง กล่าว “พวกเจ้าปรึกษากันเอง ใครยินดีจะถอนตัว หากไม่มีใครยินดี ก็ทำตามกฎ”
หลิวรั่วซีนั่งลง ไม่ได้สนใจ อย่างไรเสียนางก็ต้องไปให้ได้
เด็กหนุ่มสายตาเหลือบผ่านเซียวเหยียน รู้ดีว่าคุณชายน้อยของจวนขุนพลเทวะผู้นี้ ไม่ใช่คนที่เขาจะล่วงเกินได้ ถึงแม้จะเป็นอันดับรั้งท้ายของทำเนียบวิถียุทธ์ แต่สามารถมาที่ชั้นเอกได้ ก็คงจะไม่เลวร้ายไปถึงไหน เพียงแค่ไม่ได้แสดงออกมาเท่านั้น
สายตาของเขากระโดดไปยังไป๋อี้เฉินข้างๆ ยิ้มเล็กน้อย “แคว้นมหึมาอันตราย เป็นบ้านเกิดของข้า ข้าสามารถนำทางพวกเขาได้ หรือว่า เจ้าจะถอนตัว?”
ไป๋อี้เฉินสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย คำพูดนี้ออกมา หากเขายังยืนกราน ก็จะล่วงเกินคนอยู่บ้างแล้ว
“ก็ได้” ไป๋อี้เฉินสีหน้าเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว ก็เก็บอารมณ์ กล่าวกับเซียวจื่อเซวียนกับเซียวเหยียน “ถ้าอย่างนั้นก็ขอให้พวกท่านเดินทางโดยสวัสดิภาพ ในอนาคตมีโอกาสค่อยร่วมมือกันใหม่”
“ถ้าอย่างนั้นก็ได้” เซียวจื่อเซวียนได้ยินดังนั้น ก็เก็บความคิดที่จะเกลี้ยกล่อมเด็กหนุ่มคนนั้นลง ตบไหล่ไป๋อี้เฉิน เพื่อเป็นการปลอบใจ
“เจ้าอยู่ที่อื่นก็ต้องระวังตัวด้วย” จ้าวหลิงซวงกล่าว
ไป๋อี้เฉินยิ้มๆ พยักหน้า
ถึงแม้จะไม่ได้ร่วมทีมกับเซียวเหยียนและคนอื่นๆ ก็รู้สึกเสียดายอยู่บ้าง แต่ท้ายที่สุดแล้วก็เป็นเพียงภารกิจแรกของการเข้าสำนัก ในอนาคตยังมีโอกาส
เมื่อยืนยันจำนวนคนเสร็จแล้ว หลินชิวสุ่ยก็แจกจ่ายภารกิจอื่นๆ ต่อไป
ในไม่ช้า ทุกคนก็เลือกเสร็จเรียบร้อยแล้ว
คนที่รับภารกิจเดียวกัน ภายใต้คำสั่งของหลินชิวสุ่ย ก็รวมตัวกันอยู่ด้วยกัน
“พวกเราจะออกเดินทางเมื่อไหร่?” เด็กหนุ่มที่ชื่อเฉินเฟิง รู้จักจ้าวหลิงซวง แต่ตอนที่พูดกลับมองไปยังเซียวจื่อเซวียนกับหลิวรั่วซี
“ตอนนี้”
หลิวรั่วซีกล่าวอย่างสงบ
จ้าวหลิงซวงกลับมองไปยังเซียวเหยียน
“พี่เหยียน ท่านว่าอย่างไรขอรับ?” เซียวจื่อเซวียนถาม
“ตอนนี้แหละ ยิ่งเร็วยิ่งดี” เซียวเหยียนกล่าว
“ดี ข้าจะไปเตรียมรถม้า”
เซียวเหยียนส่ายหน้า “เตรียมอาชาโลหิตแดง 5 ตัว รถม้าช้าเกินไป”
เซียวจื่อเซวียนชะงักไปเล็กน้อย พยักหน้า
ในใจของเฉินเฟิงประหลาดใจ มองท่าทางของเซียวจื่อเซวียน เหมือนกับเป็นลูกน้องตัวเล็กๆ ของเซียวเหยียนอย่างไรอย่างนั้น
แต่เซียวจื่อเซวียนคืออันดับที่ 6 ของทำเนียบวิถียุทธ์ พรสวรรค์โดดเด่น ได้ยินมาว่าเป็นพรสวรรค์กายยุทธ์ระดับ 8 เมื่อเทียบกับอัจฉริยะที่แท้จริงเหล่านั้น ก็เพียงแค่ด้อยกว่าเล็กน้อยเท่านั้น
เมื่อติดต่อกับในจวนเรียบร้อยแล้ว เซียวจื่อเซวียนก็เดินไปยังอีกฝั่งหนึ่งที่เตรียมจะลงเขาของพี่น้องเซียวเฟยหยาง
“พี่เหยียนให้พวกท่านระวังหน่อย อย่าได้โลภความดีความชอบจนเกินตัว” เซียวจื่อเซวียนกล่าวกับสองพี่น้อง
เซียวเฟยหยางเลิกคิ้ว แค่นเสียงเย็นชา “พวกเจ้าดูแลตัวเองให้ดีก็พอ”
เซียวเสวี่ยฉีหันไป มองไปยังอีกฝั่งหนึ่งที่กำลังพูดคุยกับคนไม่กี่คนอยู่ของเซียวเหยียน นางแววตาสั่นไหวเล็กน้อย กล่าวกับเซียวจื่อเซวียน “ขอบคุณท่านพี่จื่อเซวียน พวกท่านก็เช่นกัน ต้องระวังตัวด้วย”
เซียวจื่อเซวียนแยกปากยิ้ม กล่าว “น้องเสวี่ยฉีเจ้าก็ต้องดูแลตัวเองด้วย”
กำชับเสร็จ เซียวจื่อเซวียนก็กลับมาอยู่ข้างกายเซียวเหยียน พวกเขาไม่กี่คนก็ลงเขาออกเดินทางทันที
ขี่อาชาโลหิตแดง 5 คนก็ควบทะยานออกจากเมืองมรกต
เด็กหนุ่มคู่กับม้า ถือกระบี่ท่องยุทธภพ บนใบหน้าของเฉินเฟิงกับเซียวจื่อเซวียนเต็มไปด้วยความเบิกบานและตื่นเต้น มีความรู้สึกที่หลุดออกจากกรงอย่างสบายใจ
“สมแล้วที่เป็นม้าอันดับหนึ่งในสนามรบ ความเร็วดีจริงๆ ได้ยินมาว่าพันตำลึงก็ยากที่จะซื้อได้” เฉินเฟิงมองทิวทัศน์ที่พุ่งผ่านไปข้างทาง อดไม่ได้ที่จะทึ่ง
จ้าวหลิงซวงก็เป็นครั้งแรกที่ได้ขี่อาชาโลหิตแดง ถึงแม้จะเป็นศิษย์เก่า แต่ท้ายที่สุดแล้วก็เป็นเพียงหญิงสาวอายุ 18 ปี อยากจะรักษาความสงบนิ่งของศิษย์เก่าต่อหน้าศิษย์ใหม่ไม่กี่คนนี้ แต่แก้มที่แดงระเรื่อเล็กน้อย กลับเผยให้เห็นความคิดที่ตื่นเต้นกระตือรือร้นของนาง
“อาชาโลหิตแดงไม่ขาย การซื้อขายส่วนตัวถือเป็นโทษประหาร” เซียวจื่อเซวียนกล่าว ท้ายที่สุดแล้วก็ยังเป็นวัยหนุ่มสาว ในแววตาอดไม่ได้ที่จะปรากฏความภูมิใจและความเหนือกว่าอยู่หลายส่วน
ในแววตาของเฉินเฟิงกับจ้าวหลิงซวงมีความอิจฉา บางคนเกิดมา ก็ยืนอยู่บนจุดสิ้นสุดที่คนอื่นทั้งชีวิตก็ไม่สามารถปีนป่ายไปถึงได้ นี่คือความแตกต่าง
ด้วยฝีเท้าของอาชาโลหิตแดง จากเมืองมรกตไปถึงแคว้นมหึมา ต้องการเวลาไม่ถึง 2 วัน
บนท้องฟ้าสูงของเมืองมรกต นกบินสีดำที่เหมือนกับอีกาตัวหนึ่งก็บินผ่านไป
ในดวงตานกสะท้อนภาพเงาของม้าเร็ว 5 ตัวบนถนนหลวงในทุ่งร้างเบื้องล่าง
ทันใดนั้น ดวงตานกก็กระพริบวูบหนึ่ง เห็นว่าด้านหลังเงาร่างของม้าเร็ว 5 ตัวห่างออกไป 4-5 ลี้ มีเงาร่างสองร่างตามมาติดๆ
ที่น่าประหลาดใจก็คือ เงาร่างทั้งสองนั้นล้วนแต่ทะยานไปข้างหน้า ไม่ได้ขี่ม้า แต่การเคลื่อนไหวกลับดูสบายๆ กลับสามารถติดตามได้อย่างใกล้ชิดไม่ตกหล่นแม้แต่น้อย
ดวงตานกกระพริบอีกครั้ง ร้องเสียงต่ำหนึ่งที บินเข้าไปในก้อนเมฆที่สูงขึ้นไปอีก
จากนั้น นกดำก็แทรกตัวออกมาจากอีกฝั่งหนึ่งของก้อนเมฆ ร่วงหล่นลงมาอย่างรวดเร็ว บินเข้าไปในป่าแห่งหนึ่ง
นกดำลงพื้น กลายเป็นรูปลักษณ์ของเด็กน้อยอายุ 7-8 ขวบ บนศีรษะมีหงอนขนนก หลังจากลงพื้นก็วิ่งไปยังหน้าสระน้ำดำข้างหน้า
“จ้าวมังกรดำ คนผู้นั้นออกมาแล้ว”
เด็กน้อยตะโกนเรียกสระน้ำดำ
เสียงส่งเข้าไปถึงก้นสระ ทันใดนั้น ในสระน้ำดำที่นิ่งสงบดั่งน้ำตาย ทันใดนั้นก็ปรากฏเงาร่างสีดำที่ลึกยิ่งกว่าขึ้นมา จากนั้นก็พลันทะลวงผิวน้ำออกมา เผยให้เห็นหัวมังกรขนาดมหึมา แลบลิ้นเล็กน้อย เขี้ยวเต็มปาก ดูน่าเกลียดน่ากลัวอย่างยิ่ง
“ดูชัดแล้วรึ เป็นลูกของขุนศึกอาญายุทธ์นั่นรึ?”
“จำได้ชัดแล้ว วิชาเนตรพันเทวะของข้าไม่มีทางจำผิดแน่นอน”
เด็กน้อยสั่นสะท้านเล็กน้อย รีบก้มหน้ากล่าวอย่างเคารพ “นอกจากนี้ด้านหลังพวกเขา ยังมีคนสองคนตามมา ดูเหมือนจะเป็นคนที่อยู่เบื้องหลังพวกเขาคอยคุ้มกันอยู่ลับๆ คนหนึ่งคือขอบเขตวิญญาณสัญจร อีกคน… ข้ามองไม่ทะลุ”
เมื่อสิ้นเสียงของเขา สระน้ำดำก็ปั่นป่วน เงาดำอีกสายหนึ่งก็พลันปรากฏขึ้นมา เป็นมังกรดำอีกตัวหนึ่ง เพียงแต่รูปร่างจะผอมบางกว่าเล็กน้อย ที่ท้องมีเกล็ดสีขาวอยู่แถบหนึ่ง
“4 ปีแล้ว นับตั้งแต่ส่งพวกเรามาที่นี่เพื่อลอบสังหารลูกของขุนศึกอาญายุทธ์นั่น พวกเรารอมา 4 ปีแล้ว”
“นับตั้งแต่ที่เมล็ดพันธุ์เนื้อคนนั้นลอบสังหารล้มเหลว ตีหญ้าให้งูตื่น การจะเข้าจวนก็ยากเกินไปแล้ว ผู้ที่มีฝีมือแข็งแกร่งเกินไปลอบเข้าไป ง่ายที่จะทำให้คนรุ่นที่หนึ่งของตระกูลเซียวตกใจตื่น ผู้ที่มีฝีมืออ่อนแอเกินไป ก็ยากที่จะเข้าใกล้เจ้าเด็กนั่น”
มังกรสองตัวกำลังพูดภาษามนุษย์ จากนั้นเงาร่างก็วูบไหว กระโดดขึ้นมาจากสระน้ำ ลงพื้นกลายเป็นคู่สามีภรรยาในชุดดำ ชายใบหน้าชั่วร้าย หญิงแก้มยั่วยวน
ทั้งสองดูเหมือนจะยังคงรักษานิสัยของงูไว้บ้าง ลิ้นที่เรียวยาวยื่นออกมา เลียริมฝีปากและคาง พร้อมกันนั้นก็เผยรอยยิ้ม:
“พวกเขาคงจะคิดว่าพวกเรายอมแพ้แล้ว แต่พวกเราอสูรบำเพ็ญเพียรมานับพันปี สิ่งที่ไม่ขาดที่สุด… ก็คือความอดทน”