หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 73
บทที่ 73
ทันใดนั้น เซียวเหยียนก็รู้สึกว่าไอพลังของหญิงสาวสองคนนี้คุ้นเคยอยู่บ้าง ดูเหมือนก่อนหน้านี้จะเคยเจอในถ้ำภูเขาที่แม่น้ำมรณะ?
เมื่อกลับมาถึงชั้นเอก หลินชิวสุ่ยเมื่อเห็นเซียวเหยียน ก็ให้เขาไปหาอู๋จงซานทันที
เซียวเหยียนสอบถามถึงได้เข้าใจสถานการณ์ ก็เล่าสถานการณ์ที่พบกันระหว่างทางให้ฟัง หลินชิวสุ่ยก็ไม่ได้สงสัยว่าเขาโกหก นางก็รู้สึกว่าเซียวเหยียนไม่น่าจะเป็นคนผู้นั้น หากไม่ใช่เพราะเห็นว่าเจ้าเด็กนี่เป็นคนของตระกูลเซียว ครึ่งเดือนนี้ทุกวันเอาแต่หลับแอบเกียจคร้าน นางคงจะดุอย่างหนักไปนานแล้ว
“พี่เหยียน ท่านไปไหนมาขอรับ”
เมื่อกลับมาถึงที่นั่ง เซียวจื่อเซวียนก็เล่าเรื่องเมื่อครู่ทั้งหมดให้เซียวเหยียนฟัง
เซียวเหยียนเข้าใจแล้วรู้สึกโล่งใจอยู่บ้าง โชคดี ดูเหมือนว่าสำนักศึกษาไม่ได้ตั้งใจจะมาเอาเรื่องกับเขา
ส่วนรางวัล?
กระบี่วิเศษเมฆาแดงนั่นก็ไม่เลวจริงๆ สามารถทำร้ายจิตวิญญาณได้ ก็เป็นอาวุธขอบเขตวิญญาณสัญจรที่หาได้ยากชิ้นหนึ่ง
ในจวนขุนพลเทวะ ก็ทำได้เพียงหาออกมาได้ไม่กี่หมื่นเล่มเท่านั้น
น่าเสียดาย
ตนเองเป็นขอบเขตสิบห้าลี้แล้ว ใช้ไม่ได้
…
บนน้ำตก หวงอี้เฉินกับซ่งเหวินจินก็ได้รับข่าวเช่นกัน ล้วนแต่ประหลาดใจ
“ใครเป็นคนทำ?”
“คงจะไม่ใช่เจ้าเด็กนั่นกระมัง ก่อนหน้านี้ที่ที่เขาไป ก็คือทางฝั่งแม่น้ำมรณะนั่น” ซ่งเหวินจินกล่าวอย่างสงสัย
หวงอี้เฉินส่ายหน้าเล็กน้อย “ทางนั้นถึงแม้จะมีแม่น้ำมรณะ แต่ก็สามารถกลับมาที่สำนักศึกษาได้ เพียงแต่ต้องอ้อมหน่อยเท่านั้น เขาอาจจะเดินผิดทาง”
“พูดยาก เจ้าเด็กนั่นสามารถทำความเข้าใจวิชาตัวเบาของเจ้าได้เร็วขนาดนั้น ข้ารู้สึกอยู่เสมอว่ามองเขาไม่ทะลุ เจ้าเด็กนี่อาจจะไม่ใช่ขอบเขตโคจรฟ้า”
“ถึงแม้จะเป็นขอบเขตสืบทอดวิญญาณก็ยากนะ”
หวงอี้เฉินส่ายหน้า “เป็นการผ่านด่านไม่ใช่ทำลาย ใครจะไปรู้ว่าเงื่อนไขคืออะไร อีกอย่างเพิ่งจะส่งข่าวมาว่า เยว่เหยาเด็กหญิงคนนั้นเป็นพยาน เฒ่าหวงพานางไปดูที่เรือนนอกทั้งหมดแล้ว ที่ชั้นโทหาเด็กหนุ่มคนหนึ่งเจอเหมือนกันมาก แต่เมื่อตรวจสอบแล้วก็ไม่ใช่”
“แปลกจริง หรือว่าจะเป็นคนของตำหนักขาวดำ?”
“ใครจะไปรู้เล่า อย่างไรเสียเรื่องนี้ในไม่ช้าก็จะมีผลลัพธ์แล้ว ปิดบังไม่ได้หรอก” หวงอี้เฉินกล่าว
“ก็จริง” ซ่งเหวินจินคิดๆ ดูก็ใช่ ถอนหายใจ “สมรภูมิแม่น้ำมrณะแห่งขุนเขาอุดมเหมาะที่จะให้ผู้มาใหม่เป็นบททดสอบ ตอนนี้หายไปแล้ว ก็ทำได้เพียงใช้แม่น้ำมรณะสายนั้นแล้ว แต่ว่าอันนั้นก็ยากเกินไปมาก”
“คงได้แต่นับว่าพวกเขาโชคร้ายแล้วกัน” หวงอี้เฉินกล่าว
หลายวันต่อมา
ศิษย์ชั้นเอกรวมตัวกันในเรือน เซียวเหยียนที่เตรียมจะแอบหนีไปเที่ยวเล่นก็ถูกหลินชิวสุ่ยเรียกไว้ กลับมานั่งที่อย่างเชื่อฟัง
“พรุ่งนี้คือการทดสอบครั้งแรกของการเข้าสำนักของพวกเจ้า ไปสังหารอสูรจริงๆ!”
หลินชิวสุ่ยกวาดตามองทุกคน สีหน้าสงบกล่าว “นักสู้ต้องผ่านการต่อสู้ การล้างบาปด้วยเลือดและไฟ พวกเราได้จัดเตรียมความสัมพันธ์ให้พวกเจ้าแล้ว พวกเจ้าเพียงแค่ไปรายงานตัว เข้าร่วมด้วยตนเองก็พอ แบบนี้พวกเจ้าถึงจะรู้ว่า วิทยายุทธ์ของตนเองเมื่อเผชิญหน้ากับอสูรแล้ว มีข้อบกพร่องอะไรบ้าง การจะสังหารศัตรูจริงๆ ควรจะต่อสู้อย่างไร”
ทุกคนได้ยินดังนั้น ล้วนแต่แววตาสว่างวาบขึ้นเล็กน้อย คนไม่น้อยกระตือรือร้นที่จะลอง
สังหารอสูรรึ?
นี่คือความฝันที่คนไม่น้อยในที่นี้คาดหวัง
ถือกระบี่ท่องไปสุดหล้า สังหารอสูรปราบมาร เท่เกินไปแล้ว!
“ภารกิจเหล่านี้มีทั้งยากและง่าย พวกเจ้าที่ดีที่สุดควรจะประมาณกำลังตนเอง”
หลินชิวสุ่ยหยิบกระดาษออกมาม้วนหนึ่ง กล่าว “แต่ละภารกิจ พวกเราจะตามความยากง่าย ให้คะแนนสำนักที่สอดคล้องกัน คะแนนนี้ในหอคัมภีร์ยุทธ์ของตำหนักขาวดำ สามารถแลกเปลี่ยนอาวุธ โอสถล้ำค่า เคล็ดวิชา เคล็ดวิชาชั้นเลิศได้!”
“แต่พวกเจ้าต้องพิจารณาความสามารถของตนเองให้ดี จงระวังความโลภ ก็เป็นการทดสอบอย่างหนึ่งของนักสู้”
พูดจบ ก็เรียกศิษย์เก่าคนหนึ่งมา แจกกระดาษในมือลงไป
เซียวเหยียนก็ได้รับมาฉบับหนึ่ง มองดูอย่างไม่ใส่ใจ
บนนั้นล้วนแต่เป็นภารกิจสังหารอสูร กระจายอยู่ตามแคว้นต่างๆ เมืองต่างๆ
สามารถสร้างความสัมพันธ์ของแต่ละแคว้นแต่ละเมืองได้ ก็เพียงพอที่จะแสดงให้เห็นถึงเครือข่ายความสัมพันธ์ของสำนักศึกษาตำหนักจันทน์แล้ว
นี่เทียบเท่ากับการส่งนักเรียนไปฝึกงานที่บริษัทใหญ่ๆ รึ?
ทันใดนั้น สายตาของเซียวเหยียนก็เคร่งขรึมขึ้น จับจ้องไปที่รายการภารกิจหนึ่ง
ภารกิจสังหารอสูร 23:
แคว้นมหึมา, เข้าสู่กรมปราบอสูร ช่วยเหลือหน่วยสังหารอสูรท้องถิ่น ล่าสังหารอสูร โดยผู้รับผิดชอบท้องถิ่นให้คะแนน
คะแนนเต็ม 10 คะแนน
แคว้นมหึมา!
“พี่เหยียน ท่านจะเลือกภารกิจไหนขอรับ?”
เซียวจื่อเซวียนอ่านใบภารกิจจบ ก็ถามเซียวเหยียนทันที เห็นได้ชัดว่าอยากจะไปกับเขา จะได้ดูแลซึ่งกันและกัน
“อันนี้ที่แคว้นมหึมา” เซียวเหยียนกล่าว ในแววตามีไอเย็นเยียบแฝงเร้นอยู่
เซียวจื่อเซวียนกวาดตามองภารกิจ ไม่ได้คิดอะไรมาก พยักหน้า “ถ้าอย่างนั้นข้าก็เลือกอันนี้ด้วย”
“พวกเจ้าจะไปแคว้นมหึมากันรึ?”
ข้างๆ จ้าวหลิงซวงเหลือบมอง รีบกล่าว “ขอข้าไปด้วยคนได้หรือไม่ ข้าก็จะไปที่นั่น”
“ยังมีข้า ข้าก็จะไปด้วย” ไป๋อี้เฉินรีบกล่าว การได้ปฏิบัติภารกิจร่วมกับคุณชายน้อยของจวนขุนพลเทวะ นี่เป็นโอกาสที่หาได้ยากที่จะได้สร้างความสนิทสนม
หากสามารถกลายเป็นสหายของอีกฝ่ายได้ นั่นคือนับเป็นเครือข่ายความสัมพันธ์ที่ยิ่งใหญ่
“พี่เหยียน ท่านว่าอย่างไรขอรับ?”
เซียวจื่อเซวียนเลือกที่จะถามความเห็นของเซียวเหยียนก่อน
เซียวเหยียนกล่าว “ข้าไม่ว่าอะไร”
“ในเมื่อพี่เหยียนไม่มีความเห็น งั้นพวกท่านก็มาด้วยกันเถิด” เซียวจื่อเซวียนเห็นท่าทางเช่นนั้นจึงกล่าว
จ้าวหลิงซวงกับไป๋อี้เฉินมองหน้ากัน ต่างก็เห็นความยินดีในแววตาของกันและกัน
ณ เวลานี้ หลินชิวสุ่ยที่อยู่ข้างหน้าก็พลันกล่าว “ตอนนี้จะแจ้งกฎ แต่ละภารกิจสามารถรับได้สูงสุดเพียง 5 คนเท่านั้น ตอนนี้ข้าจะอ่าน ภารกิจแรกคือไปที่กรมปราบอสูรแคว้นไพศาล ช่วยเหลือแก้ไขปัญหาความวุ่นวายจากอสูรในหมู่บ้าน คะแนนสำนักคือ 5 คะแนน ใครจะไป?”
“ข้า”
ทันใดนั้นก็มี 7 คนยกมือขึ้น
ในบรรดาภารกิจเหล่านี้ คะแนนสูงสุดก็แค่ 15 คะแนน ความยากก็สูงสุดเช่นกัน ข้อมูลภารกิจบอกว่ามีโอกาสอย่างยิ่งที่จะได้เจอกับอสูรขอบเขตโคจรฟ้าขั้นบรรลุ
ส่วนภารกิจแรกนี้ ในข้อมูลคาดการณ์ว่าจะปรากฏเพียงอสูรขอบเขตโคจรฟ้าขั้นที่ 2 ถึง 5 เท่านั้น ถือว่าค่อนข้างจะสบาย
“จำนวนคนเกินแล้ว พวกเจ้าจะปรึกษากันเอง หรือจะตัดสินตามอันดับในทำเนียบวิถียุทธ์ก็ได้ อันดับที่ต่ำกว่าก็เปลี่ยนไปทำภารกิจอื่น” หลินชิวสุ่ยกล่าว
7 คนมองหน้ากันไปมา มี 2 คนนั่งลงอย่างรู้ตัว
จากนั้น หลินชิวสุ่ยก็อ่านภารกิจอื่นๆ ต่อ
ผู้ที่สนใจก็ทยอยยกมือเลือก บางภารกิจ 3 คน บางภารกิจ 1 คน และยังมีภารกิจที่ไม่มีใครเลือก ว่างไป
“พี่เหยียน พวกเขาจะไปทำภารกิจที่แคว้นเมฆา เมื่อไม่นานมานี้ทางนั้นเพิ่งจะกวาดล้างอสูรไป เป็นการไปช่วยกวาดล้างเศษซากที่เหลืออยู่”
เซียวจื่อเซวียนค่อนข้างจะสนใจสองพี่น้องเซียวเฟยหยาง เมื่อเห็นพวกเขาเลือกภารกิจที่คะแนนเต็ม 15 บนใบหน้าก็อดไม่ได้ที่จะฉายแววกังวล
ถึงแม้จะอยู่ในจวนจะขัดตากันอยู่บ้าง แต่ท้ายที่สุดแล้วก็เล่นด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก ก็ไม่หวังให้อีกฝ่ายเกิดเรื่อง
“ให้พวกเขาระวังหน่อย อย่าได้โลภความดีความชอบจนเกินตัว” เซียวเหยียนเหลือบมองสองพี่น้องคู่นั้น เมื่อเห็นพวกเขามีใบหน้าที่ตื่นเต้นกระตือรือร้น ก็ขมวดคิ้วกล่าว
“ขอรับ”
เซียวจื่อเซวียนพยักหน้า เตรียมจะรอรับภารกิจเสร็จแล้วค่อยไปเตือน
ในไม่ช้า หลินชิวสุ่ยก็พูดถึงภารกิจที่แคว้นมหึมา
เซียวเหยียนก็แสดงท่าทีทันที เซียวจื่อเซวียนกับจ้าวหลิงซวง ไป๋อี้เฉิน ก็พากันยกมือตาม
พร้อมกันนั้น ที่อีกแห่งหนึ่งก็ยังมีคนยกมืออีกสองคน เป็นชายหนึ่งหญิงหนึ่ง
“นางก็จะไปด้วยรึ?”
จ้าวหลิงซวงเมื่อเห็นหญิงสาวที่ยกมือ ก็ชะงักไปเล็กน้อย คนหลังก็คือหลิวรั่วซีที่อยู่ในอันดับที่ 4 ของทำเนียบวิถียุทธ์ ธิดาของปรมาจารย์ เพลงกระบี่ล้ำเลิศไร้เทียมทาน
ไป๋อี้เฉินสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย มองไปยังเด็กหนุ่มคนนั้น อีกฝ่ายไม่ใช่ศิษย์ใหม่ แต่เป็นศิษย์เก่า อันดับในทำเนียบวิถียุทธ์สูงกว่าเขา
ตอนนี้ ก็มี 6 คนแล้ว นี่หมายความว่าไป๋อี้เฉินที่อยู่อันดับสุดท้าย ทำได้เพียงถอนตัว
แน่นอนว่า ที่นี่ยังมีอีกคนที่อยู่ในอันดับรั้งท้ายของทำเนียบวิถียุทธ์ นั่นก็คือเซียวเหยียน
แต่ที่พวกเขาเลือกภารกิจที่แคว้นมหึมา ส่วนใหญ่ก็เป็นเพราะการเลือกของเซียวเหยียน
หากเซียวเหยียนถอนตัว เกรงว่าเซียวจื่อเซวียนก็จะถอนตัวตามไปด้วย
ไป๋อี้เฉินมองไปยังเซียวเหยียน ในแววตาปรากฏความคาดหวังอยู่หลายส่วน หวังว่าเขาจะเปลี่ยนไปทำภารกิจอื่น
ในขณะเดียวกัน หลิวรั่วซีกับเด็กหนุ่มคนนั้นก็สังเกตเห็นเซียวเหยียนและคนอื่นๆ หลิวรั่วซีเพียงแค่มองแวบหนึ่ง สีหน้าไม่มีการเปลี่ยนแปลง ยังคงสงบนิ่งเช่นเคย
ส่วนเด็กหนุ่มผู้นั้นกลับตะลึงงันไป จากนั้นบนใบหน้าก็ปรากฏความยินดี