หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 72
บทที่ 72
หลิวเมิ่งฉีส่ายหน้าเบาๆ ไม่ได้ตอบ
ในใจนางก็ไม่มีคำตอบเช่นกัน
สมรภูมิแม่น้ำมรณะแห่งขุนเขาอุดมนั้นยากอย่างยิ่ง หากบอกว่าเป็นศิษย์ตำหนักขาวดำก็ยังพอมีความเป็นไปได้อยู่บ้าง แต่ศิษย์เรือนนอก... เว้นแต่อีกฝ่ายจะบรรลุถึงขอบเขตสืบทอดวิญญาณแล้ว
บัณฑิตในชุดดำนั้นคือขอบเขตสืบทอดวิญญาณของจริง และลักษณ์วิญญาณก็ดุร้ายอย่างยิ่ง ราวกับเผชิญหน้ากับยอดฝีมือสืบทอดวิญญาณสองคน
การทดสอบสำหรับศิษย์เรือนนอก ไม่ใช่การฆ่าบัณฑิตในชุดดำ แต่คือการทำให้ระดับความสำเร็จบรรลุถึง 50% ก็พอแล้ว
สังหารชาวบ้านเกือบครึ่งก็นับว่าสำเร็จ
การทดสอบนี้ได้เกี่ยวข้องกับข้อกำหนดด้านการลอบโจมตี การซ่อนตัว พลังที่แท้จริง วิชาตัวเบา และด้านอื่นๆ แล้ว ยากอย่างยิ่ง
ท้ายที่สุดแล้วการสังหารเกือบครึ่ง ย่อมง่ายที่จะทำให้บัณฑิตในชุดดำตกใจตื่น เมื่อใดที่อีกฝ่ายลงมือ ถึงแม้จะเป็นศิษย์ตำหนักดำ ก็ต้องหนี
“ได้ยินมาว่ามีราชวงศ์มาสองคน หรือว่าจะเป็นราชวงศ์ทำ หากบรรลุถึงขอบเขตโคจรฟ้าขั้นบรรลุแล้ว อาศัยเคล็ดวิชาเปิดเส้นชีพจรและเคล็ดวิชาเดินลมปราณที่เป็นหนึ่งในใต้หล้านั่น ก็พอจะมีความหวังที่จะต่อสู้กับขอบเขตสืบทอดวิญญาณได้อยู่บ้าง” ซูซินอี๋คาดเดา
นางก็ทำได้เพียงคิดถึงความเป็นไปได้นี้เท่านั้น หากราชวงศ์ยังไม่ได้ คนอื่นก็ยิ่งไม่มีความเป็นไปได้แล้ว
“ไปดูก็รู้” หลิวเมิ่งฉีกล่าว
ทั้งสองคนอยู่ภายใต้การนำทางของอู๋จงซาน มาถึงเรือนนอก
และที่นี่ หลินชิวสุ่ยก็ได้เรียกทุกคนมารอแล้ว
เมื่อสองสาวกับอู๋จงซานมาถึง คนไม่น้อยก็เริ่มวุ่นวายเล็กน้อย เขย่งเท้าชะเง้อมอง
“คือหลิวเมิ่งฉี!”
ในฝูงชน จ้าวหลิงซวงก็จำหลิวเมิ่งฉีกับซูซินอี๋ได้ในแวบเดียว ในแววตาปรากฏความชื่นชมอยู่หลายส่วน
“พวกนางคือ?”
“คนในชุดขาวนั่นคือหลิวเมิ่งฉี หลานสาวของเจ้าสำนัก เป็นหนึ่งในอัจฉริยะที่ปีศาจที่สุดในตำหนักขาวดำ ได้ยินมาว่าตอนนี้อายุไม่ถึง 20 ปี ก็เป็นขอบเขตวิญญาณสัญจรแล้ว…” จ้าวหลิงซวงกล่าวเสียงเบาอย่างอิจฉา
นี่คือปีศาจที่แท้จริง กายยุทธ์ระดับเก้า อัจฉริยะชั้นหนึ่ง
เซียวจื่อเซวียนเข้าใจแล้ว สีหน้ากลับไม่ได้ประหลาดใจมากนัก
อายุ 20 ปีเพิ่งจะขอบเขตวิญญาณสัญจร ได้ยินแม่บอกว่า คุณชายเก้าตอนอายุ 13 ปีก็ขอบเขตวิญญาณสัญจรแล้ว 17 ปีปรมาจารย์ 19 ปีสร้างคุณูปการและเสียสละ ก็เป็นขอบเขตที่เจ็ด สามอมตะแล้ว…
นั่นแหละคือปีศาจหนึ่งเดียวในประวัติศาสตร์!
ได้ยินผลงานของคุณชายเก้าแล้ว ไปดูอัจฉริยะคนอื่น เซียวจื่อเซวียนก็รู้สึกว่า ก็แค่ธรรมดา
“พี่เหยียนของเจ้าเล่า ทำไมไม่อยู่?” จ้าวหลิงซวงสายตาสอดส่ายไปทั่ว กล่าวเสียงต่ำถาม
เซียวจื่อเซวียนส่ายหน้า “พี่เหยียนคาดว่าคงจะวิ่งไปหาใครเล่นหมากแล้วขอรับ”
“เล่นหมาก...” มุมปากของจ้าวหลิงซวงกระตุก
ในตอนนี้ สายตาของหลิวเมิ่งฉีกับซูซินอี๋ก็เริ่มกวาดมองในฝูงชนแล้ว
“หลานสาวของเจ้าสำนักรึ…”
ในฝูงชน เทียนหลงเย่ หรี่ตามองสำรวจสองเงาอรชรนั้น ในแววตาปรากฏแสงประหลาดขึ้นมาหลายส่วน คิดในใจ:
“หน้าตาก็ไม่เลว หากได้มา ให้นางเป็นพระชายาของข้า เฝิงเหวินเทียนนั่นเห็นแก่หน้าหลานสาวของตนเอง ในอนาคตก็คงจะเป็นกำลังเสริมให้ข้าได้ส่วนหนึ่ง น่าเสียดายที่ แก่กว่าข้าไปไม่กี่ปี ช่างเถอะ มีสำนักศึกษาตำหนักจันทน์เป็นสินสอด ข้ายอมเสียเปรียบหน่อยก็ได้…”
ในขณะที่เขาครุ่นคิดในใจ สายตาของหลิวเมิ่งฉีก็กวาดมาถึงเขาเป็นคนแรก
ถึงแม้จะเป็นชุดสำนักเหมือนกัน แต่จากระดับความหนาแน่นของไอพลังที่แผ่ออกมา นางคาดเดาว่าคนผู้นี้ส่วนใหญ่คงจะเป็นราชวงศ์
ขอบเขตโคจรฟ้าทั่วไปไหนเลยจะมีไอพลังที่หนาแน่นดุจมังกรเช่นนี้
เมื่อเห็นสายตาที่หลิวเมิ่งฉีมองมา เทียนหลงเย่ก็ยิ้มเล็กน้อย เผยให้เห็นฟันขาวครึ่งปาก พยักหน้าทักทายเล็กน้อย
สายตาของหลิวเมิ่งฉีกลับหันไปอย่างสงบ ไม่ใช่คนผู้นี้
นางก็ค้นหาในฝูงชนต่อไป มองทีละคนๆ คิ้วกลับขมวดขึ้น
ไม่ใช่ทั้งหมด
“ไม่มีเจ้าค่ะ” หลิวเมิ่งฉีกล่าวกับท่านลุงหวงข้างกาย
อู๋จงซานชะงักไป รีบกล่าวเสียงต่ำ “เจ้าดูละเอียดแล้วรึ?”
“อืม” หลิวเมิ่งฉีพยักหน้า
อู๋จงซานก็มองไปยังซูซินอี๋ คนหลังก็ส่ายหน้าเล็กน้อย เผยให้เห็นท่าทางที่จนใจ
“หรือว่าจะไม่ใช่ชั้นเอก?” ในใจของอู๋จงซานสงสัย กล่าวกับหลินชิวสุ่ย “ศิษย์ของชั้นเอกอยู่ที่นี่ทั้งหมดแล้วรึ?”
หลินชิวสุ่ยก็รู้ดีว่าเขากำลังหาอะไรอยู่ มองดูคนในฝูงชน สังเกตเห็นว่ามีสองสามคนที่ขาดไป กล่าว “โดยพื้นฐานแล้วอยู่ที่นี่ทั้งหมดแล้ว”
คนที่ขาดไปไม่กี่คนนั้น คือเจ้าคุณชายที่ทั้งวันเอาแต่หลับ และยังมีบุตรหลานตระกูลใหญ่ที่ฝีมือธรรมดาสองคน นางรู้สึกว่าไม่น่าจะเป็นพวกเขา
“แปลกจริง…” อู๋จงซานคิดอยู่ครู่หนึ่ง กระซิบข้างหูหลินชิวสุ่ยสองสามประโยค หลินชิวสุ่ยพยักหน้าเล็กน้อย ก็สั่งทุกคนทันที:
“ทั้งหมดหันข้าง”
ทุกคนประหลาดใจ มองนางอย่างสงสัย
หลินชิวสุ่ยไม่อธิบาย หยิบเอาบารมีของอาจารย์ผู้สอนออกมา คิ้วใบหลิวเย็นลงเล็กน้อย ทุกคนก็รีบทำตามอย่างเชื่อฟัง
สำหรับอาจารย์สาวสวยผู้นี้ พวกเขาก็ได้ลิ้มรสฝีมือที่เข้มงวดของนางมาแล้ว
หลิวเมิ่งฉีกับซูซินอี๋ถูกบังคับให้ดูอีกรอบ สองสาวหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย รู้สึกว่าทุกคนดูคุ้นหน้าคุ้นตา ท้ายที่สุดแล้วก็เป็นชุดสำนักเหมือนกัน แต่เมื่อดูอย่างละเอียดก็รู้สึกว่าไม่เหมือน
อู๋จงซานจนปัญญา กล่าวกับหลินชิวสุ่ย “ให้คนที่เหลือที่ยังไม่มา ไปหาข้าทีหลัง ให้เยว่เหยาพวกเขาดูหน่อย”
“อืม” หลินชิวสุ่ยพยักหน้าตกลง
อู๋จงซานออกจากที่นี่ พาหญิงสาวสองคนมุ่งหน้าไปยังชั้นโท
ระหว่างทาง เงาร่างหนึ่งถือกระต่ายป่าตัวหนึ่ง เดินมาอย่างสบายๆ ก็คือเซียวเหยียนนั่นเอง
“เจ้าเป็นศิษย์เรือนไหน?” อู๋จงซานเห็น ก็เรียกไว้ทันที
เซียวเหยียนประหลาดใจ มองสำรวจพวกเขาไม่กี่คน ไม่รู้จัก กล่าว “ข้าอยู่ชั้นเอก ท่านคือ?”
“ชั้นเอก?” ในใจของอู๋จงซานเคลื่อนไหว หันกลับไปมองหญิงสาวสองคน
หลิวเมิ่งฉีกับซูซินอี๋ก็กำลังมองสำรวจเซียวเหยียนอยู่ ริมฝีปากแดงฟันขาว ผิวพรรณขาวผ่อง เป็นเด็กหนุ่มที่งดงามอย่างยิ่ง
เพียงแต่ กระต่ายป่าที่ถืออยู่ในมือ และหญ้าป่าที่ติดอยู่บนชุดสำนัก ทำให้ดูมอมแมมไปหลายส่วน
หญิงสาวสองคนดูอย่างละเอียด จากนั้นก็ส่ายหน้าเล็กน้อย:
“ไม่เหมือนเจ้าค่ะ”
อู๋จงซานได้ยินดังนั้น ก็โบกมือให้เซียวเหยียน “ไม่มีอะไร เจ้าไปเถอะ”
เซียวเหยียนมีสีหน้างุนงงอย่างบอกไม่ถูก ถือกระต่ายป่าเดินไป เดินสวนทางกับพวกเขา