หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 71
บทที่ 71
ทิศใต้ เทือกเขาเก้ายอด, กระท่อมกระบี่
เทือกเขาแห่งนี้มีชื่อเสียงไปทั่วหล้า นักกระบี่มากมายมีความฝันตลอดชีวิตคือการได้ขึ้นไปบนยอดเขา เพื่อชมทิวทัศน์ของยอดเขาหมื่นจั้งให้ได้สักครั้ง แต่สถานศักดิ์สิทธิ์ในจินตนาการนั้น กลับมีสภาพที่เรียบง่ายอย่างยิ่ง
บนยอดเขาที่เต็มไปด้วยหญ้าเขียวขจี ในกระท่อมมุงจากที่เรียบง่ายไม่ต่างจากคอกวัว หลี่ชางเสวียนนั่งอยู่อย่างเงียบสงบ การตกแต่งในกระท่อมก็เรียบง่ายอย่างยิ่ง มีโต๊ะเตี้ยตัวหนึ่ง หนังสือสองสามกอง
โต๊ะเตี้ยยังหยาบอย่างยิ่ง เหมือนกับใช้ตอไม้มาตัดแต่งส่งๆ
ข้อดีเพียงอย่างเดียว คือเรียบ และเรียบอย่างยิ่ง
ณ เวลานี้ ในกระถางธูปบนโต๊ะมีควันธูปหอมลอยอ้อยอิ่ง หลี่ชางเสวียนราวกับชายชราวัย 80 ปี ผมและเคราขาวโพลน มีเพียงใบหน้าที่แดงระเรื่อดุจเด็กน้อย กำลังหลับตาอย่างเงียบสงบ
ในมือของเขาถือคัมภีร์กระบี่ม้วนหนึ่ง ชื่อด้านข้าง กลับเป็น 《คำอธิบายพื้นฐานวิถีแห่งกระบี่》
อีกมือหนึ่งของเขาเคาะเข่าเบาๆ ดูเหมือนจะกำลังคำนวณท่องจำ ครุ่นคิดอะไรบางอย่าง
“ท่านอาจารย์”
ทันใดนั้น นอกกระท่อมก็มีเสียงเรียกดังขึ้น
หลี่ชางเสวียนลืมตาขึ้น ก็เห็นชายหนุ่มในชุดขาวคนหนึ่งกระโดดเข้ามาในกระท่อมกระบี่อย่างคล่องแคล่ว ในฝ่ามือของเขามีแสงสีทองสั่นไหว กลายเป็นกระดาษทองที่ลอยอยู่
“ท่านอาจารย์ บนทำเนียบกุศลมีปรมาจารย์คนใหม่ออกมา!”
เขาชี้ไปยังชื่อสุดท้ายบนกระดาษทอง “จันทราสายลม ชื่อแปลกดี ไม่รู้ว่าเป็นปรมาจารย์ของสำนักไหน ถึงกับไปทำลายแม่น้ำมรณะระดับแดนยมโลกได้ นามแฝงนี้ไม่เหมือนคนของกรมแม่น้ำมรณะ”
หลี่ชางเสวียนสีหน้าเรียบเฉย กล่าวอย่างเย็นชา “แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเจ้า?”
“ก็แค่อยากรู้นี่ขอรับ”
ชายหนุ่มรู้ดีถึงนิสัยของอาจารย์ ยิ้มเหอะๆ กล่าว “เหล่าปรมาจารย์เฒ่าเหล่านั้น ไม่ก็นั่งเฝ้าสำนัก ไม่กล้าเสี่ยงอันตรายง่ายๆ ก็เก็บตัวบำเพ็ญตนอย่างเงียบๆ ทะลวงสามอมตะ เพิ่มอายุขัย จะไม่ทำเรื่องที่ได้ไม่คุ้มเสียเช่นนี้แน่นอน ต้องเป็นปรมาจารย์ที่เพิ่งจะก้าวขึ้นมาคนใหม่แน่นอน ข้าอยากจะไปประลองฝีมือสักหน่อย”
“อยากจะลงจากเขารึ?”
หลี่ชางเสวียนหน้าไร้อารมณ์ เปิดโปงความคิดที่แท้จริงของอีกฝ่ายโดยตรง:
“ฝึกกระบี่ ก็ต้องทนความเงียบเหงาเช่นนี้ให้ได้! นักกระบี่ใต้หล้ามีนับล้านๆ เจ้าอยากจะอาศัยกระบี่สามเชียะในมือผงาดเหนือเหล่าผู้กล้า หากไม่ลงแรงฝึกฝนอย่างหนักหน่วงกว่าพวกเขานับพันนับหมื่นเท่าจะได้อย่างไร? หากเจ้าสามารถนำความคิดไปใช้กับกระบี่ให้มากขึ้น ก็คงจะก้าวเข้าสู่สามอมตะไปนานแล้ว”
ท่านช่างกล้าพูดจริงๆ ข้ายังไม่กล้าฟังเลย… ชายหนุ่มพึมพำในใจ ทะลวงสามอมตะ คิดๆ ดูก็ยากแล้ว
เขาก้มหน้าพึมพำ “ท่านอาจารย์ ศิษย์หากสามารถประลองกับปรมาจารย์คนอื่นได้มากขึ้น ย่อมต้องก้าวหน้าไปอีกขั้น…”
“หึ ตอนนั้นข้าก้าวเข้าสู่ขอบเขตปรมาจารย์ ปิดด่านเข้าถึงแก่นแท้กระบี่ 3 ปี ทะลวงด่านออกมา ก็สำเร็จเป็นสามอมตะด้วยตนเอง ไหนเลยจะต้องไปประลองกับผู้อื่น”
หลี่ชางเสวียนแค่นเสียงเย็นชา รู้ดีว่าศิษย์คนที่สามของตนเองผู้นี้มีความคิดซับซ้อน เขาอดไม่ได้ที่จะนึกถึงศิษย์อีกคนหนึ่ง แววตาอ่อนโยนลงหลายส่วน:
“ให้เจ้าไปสอนสั่งน้องสาวคนเล็กของเจ้า สอนเป็นอย่างไรบ้าง?”
“น้องสาวคนเล็กก้าวเท้าเข้าสู่ขอบเขตวิญญาณสัญจรไปแล้วครึ่งหนึ่งแล้วขอรับ รวมวิญญาณ 180 ครั้ง จุ๊ๆ เมื่อเทียบกับข้าในตอนนั้นแข็งแกร่งกว่ามาก ท่านอาจารย์ ท่านช่างลำเอียงจริงๆ!” ชายหนุ่มปากก็ว่าลำเอียง แต่บนใบหน้ากลับยิ้มร่า
หลี่ชางเสวียนกลอกตา “หากเจ้าสามารถเข้าสู่ทำเนียบได้ 1 ปีก็บรรลุถึงใจกระบี่ได้ ข้าก็ยินดีจะไปที่ตำหนักวิถีสวรรค์สักครั้ง เพื่อแลกเปลี่ยนการสืบทอดวิญญาณจากมหาปราชญ์มาให้เจ้า”
“ข้าไม่ต้องการให้อาจารย์ไปขอร้องคนหรอกขอรับ”
“อีกอย่างน้องสาวคนเล็กทุ่มเทให้กับกระบี่ ไม่ช้าก็เร็วก็จะสามารถบรรลุถึงจิตวิญญาณกระบี่ได้ ข้าเทียบไม่ได้หรอก”
ชายหนุ่มกล่าวอย่างยิ้มแย้ม “พูดถึงตรงนี้ น้องสาวคนเล็กยังต้องขอบคุณท่านอาจารย์ให้มากๆ เลยนะขอรับ โชคดีที่ท่านนำน้องสาวคนเล็กออกมาจากจวนขุนพลเทวะแห่งนั้น มิเช่นนั้นนางก็ทำได้เพียงสืบทอดดวงวิญญาณวีรชนของตระกูลเซียว การรวมวิญญาณ 80 ครั้งถึงแม้จะไม่เลว แต่ก็เป็นเพียงระดับเดียวกับพวกข้า อยากจะบรรลุถึงระดับสุดยอดที่เทียบเท่ากับราชวงศ์ในตอนนี้ก็ยากแล้ว”
“อีกอย่างได้ยินมาว่าการสืบทอดวิญญาณของจวนขุนพลเทวะยังมีข้อจำกัดมากมาย…”
“หุบปาก!” หลี่ชางเสวียนดุ
ชายหนุ่มชะงักไปเล็กน้อย รีบหุบปาก
“ตระกูลเซียวอย่างไรเสียก็นั่งเฝ้าชายแดน สังหารอสูรนับไม่ถ้วน เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาวิพากษ์วิจารณ์ลับหลัง?” หลี่ชางเสวียนดุเสียงเย็น
ชายหนุ่มรู้ตัวว่าพูดเกินไป เกาหัวกล่าว “เป็นศิษย์ผิดไปแล้ว ศิษย์เคารพต่อตระกูลเซียวอย่างยิ่งขอรับ”
“หึ ภายใน 3 เดือน หากเจ้ายังไม่ฝึก**《จันทราไร้หลับ》นั่นจนถึงขั้นเทวะ ก็เตรียมตัวไปอยู่ที่ผากระบี่**ได้เลย”
หลี่ชางเสวียนกล่าวเสียงเย็น “กระดาษทะเบียนแม่น้ำมรณะนี่เจ้าก็ดูน้อยๆ หน่อย เรื่องของแม่น้ำมรณะไม่เกี่ยวกับเจ้า นั่นเป็นเรื่องของจวนขุนพลเทวะประกาศิตฟ้า รอจนเจ้าบรรลุถึงสามอมตะ ข้าย่อมจะให้เจ้าลงจากเขาเอง มิเช่นนั้นด้วยระดับของเจ้าในตอนนี้ หากลงจากเขาไปตั้งสำนัก ถูกคนท้าทายถึงประตู คนที่เสียหน้าคือข้า!”
ชายหนุ่มขอตัวจากไปอย่างไม่พอใจ ไม่กล้าโอ้เอ้
…
“บนทำเนียบกุศลมีคนใหม่รึ?”
ในสำนักแห่งหนึ่ง มีคนบังเอิญเปิดดูทำเนียบกุศล ทันใดนั้นก็สังเกตเห็นชื่อที่เพิ่มขึ้นมา
“100 แต้มเต็ม นี่คือการทำลายแม่น้ำมรณะระดับแดนยมโลกโดยตรงรึ? ปรมาจารย์ท่านใดลงจากเขาแล้ว”
“จันทราสายลม ชื่อแปลก รีบไปตรวจสอบดู ว่าเป็นปรมาจารย์ของพรรคไหน สามารถชักชวนมาได้หรือไม่”
ในตึกสูงของเมืองหนึ่ง มีคนสั่งการ
แคว้นสามัคคี ในสวนแห่งหนึ่งของจวนขุนพลเทวะประกาศิตฟ้า
“คุณหนู บนทำเนียบกุศลทันใดนั้นก็มีชื่อใหม่เพิ่มขึ้นมาคนหนึ่ง ชื่อจันทราสายลม ชื่อแปลกจังเลยเจ้าค่ะ”
“ห้ามพูดจาเหลวไหล ผู้ที่ยินยอมลงมือแก้ไขปัญหาภัยพิบัติแม่น้ำมรณะ ล้วนแต่เป็นผู้กล้า”
“เสี่ยวเหลียนเข้าใจเจ้าค่ะ แต่ชื่อนี้ ก็ฟังดูไม่เพราะอยู่บ้างจริงๆ นะเจ้าคะ…”
หญิงสาวในชุดผ้าไหมบางเบากลอกตาใส่สาวใช้ตัวน้อยที่ติดตามอยู่ข้างกายมาตั้งแต่เล็ก “เจ้าจะไปรู้อะไร รีบไปที่นอกห้องของท่านพ่อฟังดูสิ ว่าจะสามารถตรวจสอบได้หรือไม่ว่าเป็นคนที่ไหน หากสามารถเชิญชวนมาได้ ให้ตำแหน่งรองผู้ตรวจการแก่เขา”
“เจ้าค่ะ เสี่ยวเหลียนจะรีบไปเดี๋ยวนี้”
รอจนสาวใช้น้อยวิ่งจากไป หญิงสาวก็มองไปยังสวน มุมปากค่อยๆ เผยรอยยิ้ม สะบัดกิ่งไม้เบาๆ บนพื้นค่อยๆ ขีดเขียนสองตัวอักษร:
ลมจันทร์
“น่าสนใจ…”
สำนักศึกษาตำหนักจันทน์ ในห้องโถงใหญ่ของตำหนักขาวดำ
เฝิงเหวินเทียนแอบหยิบซองชาเล็กๆ ออกมาจากแขนเสื้อ เพิ่งจะเทลงในถ้วยเตรียมจะชงชา ทันใดนั้นก็เห็นผู้อาวุโสหลายคนรีบร้อนเข้ามา ในใจก็กระตุกวูบ:
“เจ้าเฒ่าหวง? ไม่ใช่กระมัง เร็วขนาดนี้ก็มาหาแล้วรึ? ยังพาคนอื่นมาด้วยอีก?”
เขารีบปิดฝาถ้วย สีหน้ายังคงสงบนิ่ง
“เจ้าสำนัก!”
ผู้อาวุโสอู๋จงซานที่นำหน้ามาสีหน้าตื่นเต้น
หนังหน้าของเฝิงเหวินเทียนกระตุกเล็กน้อย ไอเบาๆ “เจ้าเฒ่าหวง ข้าไม่ได้ว่าเจ้านะ ตื่นเต้นขนาดนี้ทำไม ก็แค่เอาของเจ้าไปหน่อย…”
“เจ้าสำนัก แม่น้ำมรณะแห่งขุนเขาอุดมหายไปแล้ว!”
อู๋จงซานตื่นเต้นยินดี กล่าว “เพิ่งจะผู้อาวุโสจูสำรวจพบความเคลื่อนไหวไปตรวจสอบ ศาลเจ้าผู้ครองทิศแห่งนั้นหายไปแล้ว มีเพียงการผ่านด่านอย่างถาวร ถึงจะหายไปทันที มิเช่นนั้นศาลเจ้าจะแตกเป็นดินอยู่ที่เดิม”
“หา?”
เฝิงเหวินเทียนชะงักไป ในใจก็พลันโล่งอก ที่แท้ไม่ใช่มาทวงของ… เดี๋ยวก่อนนะ แม่น้ำมรณะแห่งขุนเขาอุดมถูกผ่านด่านแล้ว? ใครผ่าน?
“เรื่องเป็นอย่างไร เจ้าอธิบายให้ชัดเจน ใครเป็นคนทำ?” เฝิงเหวินเทียนกล่าวติดๆ กัน
“ไม่ทราบ ไม่พบคน”
อู๋จงซานส่ายหน้า “แต่หลานสาวของท่านดูเหมือนจะเห็น”
“เยว่เหยารึ?”
เฝิงเหวินเทียนประหลาดใจ รีบกล่าว “ถ้างั้นรีบเรียกนางมา”
“รออยู่ข้างนอกแล้วขอรับ” อู๋จงซานรีบหันไปกวักมือ ในไม่ช้า สองสาวน้อยก็เดินเข้ามาพร้อมกับการคุ้มกันของผู้อาวุโสคนหนึ่ง ก็คือหลิวเมิ่งฉีกับซูซินอี๋ที่อยู่บนมอสส์เขียวนั่นเอง
สองสาวก่อนหน้านี้ได้ยินเสียงเคลื่อนไหว รีบไปยังศาลเจ้าผู้ครองทิศ ก็เห็นภาพที่น่าสะพรึงกลัวที่ศาลเจ้าหายไป
“ใครเป็นคนผ่านด่าน?” เฝิงเหวินเทียนถามทันที
ซูซินอี๋เหลือบมองเพื่อนสนิท หลิวเมิ่งฉีสีหน้าสงบนิ่ง กล่าว “เรียนเจ้าสำนัก ดูเหมือนจะเป็นศิษย์เรือนนอก ข้ากับซินอี๋ฝึกวิชาอยู่ใกล้ๆ ที่นั่น เพียงแค่เห็นใบหน้าด้านข้างของคนผู้นั้น ไม่ใช่คนที่ข้ารู้จัก”
“คนที่เจ้ารู้จักจะมีกี่คนกัน ทั้งวันก็รู้แต่ฝึกวิชา…” เฝิงเหวินเทียนพึมพำในใจ จากนั้นก็กล่าวกับซูซินอี๋ข้างๆ “แล้วเจ้าเล่า เห็นชัดหรือไม่?”
“เรียนเจ้าสำนัก ข้าก็เห็นเพียงใบหน้าด้านข้างเท่านั้น”
ซูซินอี๋รีบกล่าว “แต่หากให้ข้าเห็นอีกครั้ง ข้าย่อมต้องจำได้แน่นอน”
เฝิงเหวินเทียนพยักหน้าเล็กน้อย “ได้ งั้นพวกเจ้าก็ไปจำดู ว่าใครเป็นคนทำ นี่เป็นเรื่องดี ควรจะรางวัลใหญ่!”
“ต้องแจ้งกรมแม่น้ำมรณะหรือไม่ขอรับ?” อู๋จงซานถาม
“ไม่ต้องไปเบิกเงินรางวัลหรือแจ้งเรื่องนี้กับทางราชการให้วุ่นวายหรอก เพราะกรมแม่น้ำมรณะก็มีงบประมาณน้อยและงานล้นมืออยู่แล้ว เรื่องนี้ให้ทางสำนักของเราจัดการกันเองก็พอ กำจัดแม่น้ำมรณะทุกคนมีหน้าที่ ก็เป็นเรื่องภายในของเราด้วย ขุนเขาอุดมนั่นเดิมทีเป็นทุ่งนาชนบท น่าเสียดายที่ ถูกแม่น้ำมรณะรุกราน ทั้งหมู่บ้านตายอย่างน่าอนาถ ยังถูกแม่น้ำมรณะควบคุม…”
พูดถึงตรงนี้ เฝิงเหวินเทียนก็ถอนหายใจ ส่ายหน้า
อู๋จงซานพยักหน้า กล่าว “ถ้าอย่างนั้นข้าจะพาพวกเขาไปจำดูตอนนี้เลย แล้วก็ประกาศให้ทราบ ให้คนที่ผ่านด่านนั่นออกมารับรางวัลเอง”
“อืม” เฝิงเหวินเทียนพยักหน้า
อู๋จงซานก็พาหญิงสาวสองคนจะจากไป ทันใดนั้นก็นึกอะไรขึ้นมาได้ หันกลับมากล่าว “จริงสิเจ้าสำนัก เมื่อครู่ท่านจะพูดอะไร?”
“หืม?” เฝิงเหวินเทียนสงสัย “จะพูดอะไร?”
อู๋จงซานเห็นท่าทางเช่นนี้ของเขา คิดว่าเป็นตนเองที่ฟังผิด ก็คารวะเล็กน้อย ขอตัวจากไป
ประกาศของสำนักศึกษาดังไป ไม่เพียงแต่เรือนนอกทั้งสี่ ศิษย์ที่บำเพ็ญตนอยู่ในตำหนักขาวดำก็ตกใจ
โดยเฉพาะอย่างยิ่งศิษย์ตำหนักขาวดำ ผู้ที่สามารถเข้ามาบำเพ็ญตนที่นี่ได้ ใครบ้างไม่เคยถูกพิษของแม่น้ำมรณะแห่งขุนเขาอุดมทำร้าย ตอนนี้ แม่น้ำมรณะสายนี้กลับถูกคนผ่านด่านแล้ว?
“ใครกัน? เป็นผู้อาวุโสท่านใดรึ?”
“ผู้อาวุโสจะมีเวลาว่างขนาดนั้นรึ อีกอย่างถึงแม้จะเป็นผู้อาวุโส ก็ไม่ง่ายที่จะผ่านด่าน ได้ยินมาว่าข้อกำหนดในการผ่านด่านของแต่ละสายแม่น้ำมรณะล้วนแต่แปลกประหลาด ยากที่จะหาเจอ”
“รางวัลคือกระบี่วิเศษเมฆาแดง? นั่นคือเหล็กอุกกาบาตหลอม ได้ยินมาว่าไร้เทียมทาน ยังสามารถโจมตีจิตวิญญาณได้ด้วย!”
ศิษย์ตำหนักขาวดำวิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่
เรือนนอกทั้งสี่ก็อื้ออึงเช่นเดียวกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งชั้นเอก ผู้ที่กำลังช่วงชิงทำเนียบวิถียุทธ์เมื่อทราบข่าว ล้วนแต่อ้าปากค้าง
แม่น้ำมรณะหายไปแล้ว?
นั่นไม่ใช่ที่ที่จะใช้ทดสอบเข้าตำหนักขาวดำของพวกเขาในอีก 1 ปีข้างหน้ารึ?
ทำไมถึงหายไปแล้ว?
แล้วถึงตอนนั้นพวกเขาจะเข้าตำหนักขาวดำได้อย่างไร?
เมื่อเทียบกับชั้นเอก เรือนอื่นๆ กลับมีสีหน้างุนงง
แม่น้ำมรณะรึ? นั่นคืออะไร?
เห็นได้ชัดว่า ภารกิจหลักที่เรือนให้พวกเขา คือการพุ่งเข้าสู่ชั้นเอกก่อน
แม่น้ำมรณะคืออะไร ไม่เกี่ยวข้องกับพวกเขาเลย อย่างไรเสียไม่ได้เข้าชั้นเอก ก็ไม่มีคุณสมบัติที่จะเข้าไป
“เยว่เหยา เจ้าว่าคนผู้นั้นเป็นศิษย์เรือนนอกจริงๆ รึ ดูจากจำนวนลายดอกไม้บนเสื้อผ้านั่น ข้าจำได้ว่าเหมือนจะใช่ แต่ว่า…”
ในป่าเขา ซูซินอี๋กับหลิวเมิ่งฉีเดินเคียงข้างกัน มุ่งหน้าไปยังเรือนนอก
ซูซินอี๋สีหน้าลังเล แม่น้ำมรณะแห่งขุนเขาอุดมนางก็เคยท้าทายมาก่อน ยากมาก เมื่อเข้าหมู่บ้าน ชาวบ้านทั้งหมดก็จะตกใจ นั่นคือขอบเขตโคจรฟ้านับร้อย!
อีกอย่างหากการต่อสู้ยืดเยื้อ บัณฑิตในชุดดำนั่นก็จะลงมือเข้าร่วมด้วย ถึงแม้จะมีพลังขอบเขตสืบทอดวิญญาณช่วงต้น ก็ยังนับว่ายากลำบากและอันตราย