หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 69 -70
บทที่ 69
เซียวเหยียนใช้จิตวิญญาณของตนเอง ร่างลักษณ์วิญญาณสีทองอร่ามก็บินออกมาจากศีรษะและท่องไปบนท้องฟ้า ในไม่ช้า เขาก็พบเด็กน้อยสองคนที่กำลังเตร็ดเตร่อยู่ที่มุมหนึ่งของหมู่บ้าน
ร่างกายของเขาไม่ขยับ แต่จิตวิญญาณกลับพุ่งลงไปด้านล่าง เพียงแค่กวักมือเบาๆ ทรายฝุ่นบนพื้นก็พัดเข้ามา และก้อนกรวดก็ดีดตัวออกไปทะลุร่างปลาสองตัวที่เหลือรอด
ระดับความสำเร็จของแม่น้ำมรณะ: 90%
จิตวิญญาณกลับเข้าร่าง เซียวเหยียนก้าวเท้าหนึ่งก้าว ทะยานไปสิบห้าลี้ วินาทีต่อมาเงาร่างของเขาก็ปรากฏขึ้นที่หลังเขาของหมู่บ้าน ข้างกายบัณฑิตในชุดดำผู้นั้นโดยตรง
เมื่อรับรู้ถึงการปรากฏตัวอย่างกะทันหันของเซียวเหยียน บัณฑิตในชุดดำก็ชะงักไปเล็กน้อย
เซียวเหยียนสังเกตเห็นนานแล้วว่าบัณฑิตผู้นี้แตกต่างจากชาวบ้านคนอื่นๆ เขามีความคิดเป็นของตนเอง ลักษณ์วิญญาณหญิงสาวที่เกาะอยู่บนหลังของเขาก็พลันเงยหน้าขึ้น และจ้องมองเซียวเหยียนด้วยสายตาเย็นชา
“คนระดับอย่างเจ้า ไม่ควรจะปรากฏตัวที่นี่” บัณฑิตในชุดดำกล่าวเสียงเบา
เซียวเหยียนกล่าว “ข้าก็ไม่อยากมาหรอก แค่ไม่ระวังก็เลยเข้ามา”
บัณฑิตในชุดดำเงียบไปเล็กน้อย “ก่อนจะลงมือ จะให้ข้าทำงานของข้าให้เสร็จก่อนได้หรือไม่?”
เซียวเหยียนเห็นว่าในมือของเขาถือจานสีน้ำมันอยู่ อีกมือหนึ่งถือพู่กันที่เปื้อนเลือด และบนขาตั้งภาพตรงหน้าก็มีภาพวาดหญิงสาวอยู่ ซึ่งมีรูปลักษณ์คล้ายคลึงกับลักษณ์วิญญาณบนหลังของเขาอยู่หลายส่วน
“เจ้าก็ชื่นชอบวิถีพู่กันด้วยรึ?” เซียวเหยียนประหลาดใจอย่างยิ่ง ไม่คิดว่าผู้ล่วงลับจะยังมีอารมณ์สุนทรีย์เช่นนี้
บัณฑิตในชุดดำไม่ตอบ เพียงแค่ยกพู่กันขึ้นมาเติมแต่งบนกระดาษวาดภาพต่อไป
“พวกเขาเป็นเพียงทาสรับใช้ของข้าเท่านั้น” บัณฑิตในชุดดำกล่าวอย่างเรียบเฉย
“ถ้าอย่างนั้น เจ้าก็คือจิตที่ยึดติดซึ่งก่อให้เกิดแม่น้ำมรณะสายนี้สินะ หากจัดการเจ้าได้ แม่น้ำมรณะสายนี้ก็น่าจะถูกทำลายไปเช่นกัน”
“เจ้าฆ่าข้าไม่ได้หรอก” บัณฑิตในชุดดำกล่าวอย่างเย็นชา “ถึงแม้จะทำลายที่นี่ ข้าก็จะกลับมาอีก”
“ในเมื่อตายไปแล้ว เหตุใดยังไม่ยอมไปเกิดใหม่เล่า” เซียวเหยียนถอนหายใจ
มือที่ถือพู่กันของบัณฑิตในชุดดำชะงักไปเล็กน้อย เขายกยิ้มเย้ยหยันเหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง แต่แล้วก็เหมือนนึกถึงสิ่งที่น่าเกรงขามขึ้นมาได้ คำพูดจึงหยุดลงแค่ที่ริมฝีปาก เขาหัวเราะเย็นชาสองสามทีแล้วไม่สนใจเซียวเหยียนอีก
เซียวเหยียนเดินวนไปรอบๆ เขา เมื่อเห็นบัณฑิตไม่สนใจตนเอง สายตาจึงย้ายไปที่ภาพวาด ที่พู่กันจุ่มไม่ใช่หมึกแต่เป็นเลือด ทำให้ภาพวาดนี้ดูน่าเกลียดน่ากลัวอยู่บ้าง แต่ที่เซียวเหยียนสนใจคือฝีมือการวาดภาพ
“ฝีแปรงตรงนี้ของเจ้านุ่มเกินไปแล้ว” เมื่อเห็นรายละเอียดที่ไม่เข้าที่ เขาก็อดไม่ได้ที่จะเตือน “เลือดตรงนี้น้อยเกินไป ต้องจุ่มให้เยอะหน่อยแล้วลงพู่กันทีเดียว ให้มันซึมกระจายออกไป แบบนี้ถึงจะดูเป็นธรรมชาติ”
“…” มือที่จับพู่กันของบัณฑิตในชุดดำชะงักไปเล็กน้อย เขาหันไปมองเซียวเหยียนอย่างเศร้าสร้อย “เจ้าก็เข้าใจการวาดภาพด้วยรึ?”
“พอจะเข้าใจเล็กน้อย”
บัณฑิตในชุดดำมองสำรวจเซียวเหยียนสองสามที เขาอยู่ที่นี่มานานหลายร้อยปีและได้เจอนักสู้มามากมาย แต่คนที่เหมือนกับเด็กหนุ่มข้างกายเช่นนี้กลับหาได้ยากยิ่ง อายุยังน้อยแต่วิถียุทธ์น่าสะพรึงกลัว ทั้งยังพอจะเข้าใจศาสตร์แขนงนอกรีตอยู่บ้าง
“วิถีพู่กันลึกล้ำไม่อาจหยั่งถึง ถึงเจ้าจะฉลาดเพียงใด ก็ไม่ใช่ว่าจะเชี่ยวชาญได้ง่ายๆ” บัณฑิตในชุดดำกล่าวแล้ววาดภาพของตนเองต่อไป
ให้ตายสิ ข้าถ่อมตัวหน่อย เจ้ากลับเหลิงเลยรึ? เซียวเหยียนเบิกตากว้างเล็กน้อย เจ้าเด็กนี่คงไม่คิดว่าฝีมือการวาดภาพของตนเองจะเก่งมากหรอกนะ?
“วิถีพู่กันลึกล้ำไม่อาจหยั่งถึงจริงๆ แต่น่าเสียดายที่เจ้าเป็นเพียงคนนอกวงการเท่านั้น” เซียวเหยียนก็ไม่ออมชอมอีกต่อไป
“ว่าอะไรนะ?” บัณฑิตในชุดดำเลิกคิ้ว หันไปมองเซียวเหยียนอย่างเย็นชา
“แค่ภาพนี้ของเจ้า อย่างน้อยก็มีข้อผิดพลาด 16 แห่ง วาดได้แข็งทื่อขนาดนี้ เจ้าช่างขาดจิตวิญญาณจริงๆ!” เซียวเหยียนกล่าวอย่างไม่เกรงใจ
“เจ้าพูดจาเหลวไหล!” บัณฑิตในชุดดำสูญเสียความสงบนิ่ง ใบหน้าที่ซีดขาวเหมือนคนตายกลับโกรธจัดจนแดงขึ้นมา
“ตรงนี้ ตรงนี้ ตรงนี้…” เซียวเหยียนชี้ไปยังที่ต่างๆ บนกระดาษวาดภาพ “ล้วนแต่เป็นข้อบกพร่อง เจ้ามองไม่ออกก็เพราะระดับของเจ้าต่ำเกินไป!”
“เจ้า!” บัณฑิตในชุดดำตัวสั่นเทา หญิงสาวที่เกาะอยู่ข้างหลังหมอกดำพลุ่งพล่าน มีท่าทีว่าจะสู้ตายกับเซียวเหยียน
เซียวเหยียนย่อมไม่กลัวอยู่แล้ว ขอบเขตสืบทอดวิญญาณที่โกรธ ก็ยังเป็นแค่ขอบเขตสืบทอดวิญญาณ เจ้าคิดว่าตัวเองจะเก่งกาจขึ้นมาได้รึไง?
“พู่กันมานี่” เซียวเหยียนไม่พูดพร่ำทำเพลง ดึงพู่กันในมือของเขามาโดยตรง จากนั้นก็ฉีกกระดาษวาดภาพแผ่นนั้นลงมา ขยำเป็นก้อนแล้วโยนไปข้างๆ
เมื่อเห็นผลงานที่ตนเองวาดอย่างยากลำบากถูกทำลายเช่นนี้ บัณฑิตในชุดดำก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาโกรธจัดและกรีดร้องเสียงแหลม ใบหน้าที่เคยสงบงดงามกลับบิดเบี้ยวจนน่าเกลียดน่ากลัว ในทวารทั้งเจ็ดมีน้ำเลือดที่น่าสะพรึงกลัวไหลซึมออกมา เสื้อคลุมสีดำทั่วร่างก็ปลิวไสวขึ้นมา เผยให้เห็นสีเลือดด้านในที่แห้งกรังจนกลายเป็นสีคล้ำ
เซียวเหยียนมองไม่เห็น จิตวิญญาณก็บินออกมาและกดศีรษะของบัณฑิตกับลักษณ์วิญญาณของเขาลงกับพื้นได้อย่างง่ายดาย วาดได้ห่วยแตกขนาดนี้ยังมีหน้ามาโกรธอีก! ทั้งๆ ที่คนที่ควรจะโกรธคือข้าต่างหาก!
แววตาของเขาจดจ่อขึ้นมา สำหรับวิถีพู่กัน ในใจของเขาคือความศรัทธา
เขายกพู่กันลงภาพ การเคลื่อนไหวรวดเร็ว น้ำเลือดที่ปลายพู่กันสาดกระเซ็น เส้นสายกลมกลืนเป็นธรรมชาติ ชั่วครู่เงางามที่มีชีวิตชีวาก็ปรากฏขึ้นบนกระดาษวาดภาพ ยังคงเป็นภาพวาดหญิงสาวคนเดิม แต่ครั้งนี้มีชีวิตชีวาแล้ว
วิธีจัดการคนปากแข็งที่ดีที่สุด ก็คือการใช้วิธีที่เขาภาคภูมิใจที่สุดเอาชนะเขา
เซียวเหยียนปล่อยบัณฑิตในชุดดำ กล่าวอย่างเรียบเฉย “เจ้าลองเปรียบเทียบดูสิ หากยังมองไม่เห็นความแตกต่าง เจ้าก็อย่าได้แตะพู่กันอีกเลย ไปทำนาในหมู่บ้านเถอะ”
บัณฑิตในชุดดำกำลังจะโกรธจัดพุ่งเข้าไป แต่ทันใดนั้นก็ตัวแข็งทื่อไปทั้งตัว สายตาของเขาสัมผัสเข้ากับกระดาษวาดภาพแผ่นนั้นและไม่สามารถละไปได้อีกเลย
อาหลิน…
บัณฑิตในชุดดำราวกับถูกไม้ทุบหัว ตะลึงงันอยู่กับที่ สองตาของเขาจ้องมองหญิงสาวบนภาพวาดอย่างเหม่อลอย ร่างกายที่ทำท่าจะพุ่งเข้าไปก็สั่นเทาขึ้นมาเล็กน้อย ทันใดนั้น น้ำตาสองสายก็ไหลออกมาจากขอบตาของเขา…เป็นน้ำตาเลือด
อาหลิน เจ้าใช่หรือไม่…เป็นเจ้าจริงๆ หรือ…
บัณฑิตในชุดดำรีบร้อนเข้าไปใกล้ภาพวาด เขายื่นมือออกไป อยากจะลูบไล้หญิงสาวบนกระดาษ แต่พอใกล้จะสัมผัสก็รีบชักกลับมา ไม่กล้าไปข้างหน้า เกรงว่าจะทำให้ใบหน้าของนางต้องสกปรก ไหล่ของเขาสั่นไหวเบาๆ น้ำตาเลือดไหลไม่หยุด
“เป็นอย่างไรบ้าง เทียบกับของเจ้าแล้วเป็นอย่างไร?” เสียงที่ไม่เข้ากับบรรยากาศดังขึ้น ทำลายความดื่มด่ำของบัณฑิต
เขาชะงักไปครู่หนึ่งแล้วได้สติกลับมา มองไปยังเซียวเหยียนที่อยู่ข้างๆ ครั้งนี้เขาไม่ได้โกรธ แต่กลับล้มตัวลงคุกเข่าอยู่หน้าเซียวเหยียน “ขอบคุณท่าน…ขอบคุณท่านที่ทำให้ข้าได้พบกับอาหลินอีกครั้ง”
ที่แท้หญิงสาวในภาพนี้ชื่ออาหลินรึ? เซียวเหยียนเลิกคิ้ว แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจ เมื่อเห็นอีกฝ่ายยอมแพ้แล้วก็พยุงเขาขึ้นมา “วิถีพู่กันนี้น่ะลึกล้ำไม่อาจหยั่งถึง เจ้าไม่เพียงแต่ต้องเข้าถึงจิตใจ ยังต้องมีจิตวิญญาณ…”
ขณะที่เซียวเหยียนกำลังอธิบาย บัณฑิตในชุดดำกลับหันไปมองหญิงสาวบนกระดาษวาดภาพอย่างหลงใหล ไม่ได้ฟังสิ่งที่เขาพูดเลย
เซียวเหยียนพูดจนปากแห้งคอแห้ง เมื่อเห็นคนตรงหน้ากลับเหม่อลอยไปก็โกรธจนทนไม่ไหว “เจ้าได้ยินหรือไม่?”
บัณฑิตในชุดดำได้สติกลับมาและยิ้มให้เซียวเหยียนทันที เสื้อคลุมสีดำทั่วร่างค่อยๆ เปลี่ยนสี จากสีดำกลายเป็นสีเลือด แล้วก็เป็นสีแดงอ่อน สุดท้ายก็กลายเป็นชุดบัณฑิตสีขาว “ความปรารถนาของข้าสำเร็จแล้ว ขอบคุณผู้มีพระคุณ…” บัณฑิตผู้สง่างามมีรอยยิ้มที่ปลงและปลดปล่อยบนใบหน้า
ลักษณ์วิญญาณหญิงสาวที่อยู่ข้างหลังเขาก็สลายหมอกดำไป กลายเป็นรูปลักษณ์เหมือนกับหญิงสาวในภาพ นางยอบกายคารวะเซียวเหยียน จากนั้นร่างของทั้งสองก็ค่อยๆ จางหายไป…
“อาหลิน…” ร่างของบัณฑิตค่อยๆ จางลง พึมพำกับตนเอง มุมปากมีรอยยิ้ม
เซียวเหยียนตะลึงงันไป นี่มันเรื่องอะไรกัน?
ในตอนนี้เอง ฝ่ามือก็ร้อนวูบขึ้นมา กระดาษทองปรากฏขึ้น บนนั้นมีอักษรทองเป็นแถวๆ ราวกับสลักออกมาจากกระดาษ:
【ความคืบหน้า 100%, ผ่านด่านแม่น้ำมรณะแห่งขุนเขาอุดม, รางวัล: กุศล 100 แต้ม】
【ท่านได้เข้าสู่ทำเนียบกุศลแล้ว】
【แม่น้ำมรณะกำลังจะสลายไป โปรดรีบออกจากพื้นที่โดยเร็ว】
บทที่ 70
พื้นดินโดยรอบสั่นสะเทือนขึ้นมาเบาๆ
เซียวเหยียนตะลึงงัน มองไปรอบทิศ ก็พบว่าภูเขาที่พังทลายอยู่ไกลออกไป ท้องฟ้าสีแดงเลือด ดูเหมือนจะค่อยๆ จางลง
ผ่านด่านแล้ว? สมรภูมิแม่น้ำมรณะนี้กำลังจะสลายไป?!
เซียวเหยียนอ้าปากค้าง ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วเกินไป เขาไม่ทันได้ตั้งตัวเลย
เมื่อเห็นพื้นดินยุบตัวลง กระท่อมเล็กๆ ที่ตนเองอยู่ก็จะพังทลายลงมาในความสั่นไหว เซียวเหยียนก็ก้าวเท้าออกไปอย่างรวดเร็ว จากนั้นเงาร่างก็วูบไหว ปรากฏตัวขึ้นที่ลานเวทีกลางหมู่บ้าน
หยิบกระดาษทองออกมา เซียวเหยียนก็รีบนำมันไปวางไว้ในศาลเจ้าประหลาด
ภายในศาลเจ้าพลันสาดแสงสีทองเจิดจ้าออกมา ปลดปล่อยม่านพลังวารีออกมา ปกคลุมล้อมรอบตัวเขา
เมื่อยืนอยู่ในม่านพลัง เซียวเหยียนก็มองดูหมู่บ้านข้างนอกราวกับฟ้าถล่มดินทลาย สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ทุกสิ่งทุกอย่างกำลังฉีกขาด พร่าเลือน สุดท้ายก็ล้วนแต่หายไป
เขากลับมายังถ้ำภูเขาที่คับแคบแห่งนั้นอีกครั้ง
ศาลเจ้าที่เก่าแก่และเตี้ยเล็กแห่งนี้ ก็ดับแสงสีทองลง กลายเป็นธรรมดาสามัญ เทวรูปสององค์ที่หลุดร่อนผุพัง ยิ้มครึ่งปาก
กระดาษทองราวกับเส้นไหมสายหนึ่งบินกลับมา กลืนเข้าไปในฝ่ามือของเซียวเหยียน มีความรู้สึกอุ่นๆ
เซียวเหยียนรู้สึก ราวกับในร่างกายมีไอวิญญาณเพิ่มขึ้นมาสายหนึ่ง
เมื่อความคิดของเขาผันผวน เส้นไหมสีทองนั้นก็ปรากฏขึ้นในฝ่ามือ กลายเป็นกระดาษทองปรากฏขึ้น
บนกระดาษทองมีอักษรเล็กๆ 3 แถว:
นาม: จันทราสายลม
ค่ากุศล: 100 (อันดับที่ 99 ของราชวงศ์ประกาศิตสวรรค์)
คุณงามความดี: ผ่านด่านแม่น้ำมรณะแห่งขุนเขาอุดม
…
“นี่คือค่ากุศลรึ? ดูเหมือนจะไม่มีอะไรพิเศษ”
เซียวเหยียนตรวจสอบกระดาษทองแผ่นนี้อย่างละเอียด ได้ยินท่านอาสองกับท่านผู้เฒ่าโม่เคยคุยกันว่า สมรภูมิแม่น้ำมรณะแบ่งเป็น 5 ระดับ ความแตกต่างมหาศาล ระดับที่ตนเองเพิ่งจะประสบมาเมื่อครู่ น่าจะเป็นเพียงสมรภูมิแม่น้ำมรณะระดับจิตตกค้างที่ต่ำที่สุด
การทำลายสมรภูมิแม่น้ำมรณะ ก็จะได้รับค่ากุศล หากผ่านด่าน ทำให้แม่น้ำมรณะหายไปอย่างถาวร ค่ากุศลที่ได้ก็จะยิ่งมากขึ้น เป็นร้อยเท่าของการทำลาย!
กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ หากเมื่อครู่ตนเองเพียงแค่ฆ่าบัณฑิตในชุดดำ ทำลายหมู่บ้าน ก็จะได้รับค่ากุศลเพียง 1 แต้มเท่านั้น
นอกจากระดับจิตตกค้างแล้ว
ข้างบนยังมีแม่น้ำมรณะระดับไอปีศาจ
แม่น้ำมรณะระดับแดนยมโลก
และแม่น้ำมรณะระดับยมโลกนครที่แม้แต่ท่านอาสองพวกเขาก็ไม่ยอมก้าวเข้าไปง่ายๆ
ส่วนแม่น้ำมรณะที่น่าสะพรึงกลัวที่สุด ท่านอาสองพวกเขาไม่ได้เอ่ยถึง นั่นคือเมื่อใดที่ถูกดึงเข้าไป ราวกับตัวตนระดับปรมาจารย์อย่างพวกเขาก็ยังต้องร่วงหล่น
เพียงแค่แม่น้ำมรณะระดับยมโลกนคร ก็ถูกจัดเป็นเขตต้องห้ามแล้ว
ส่วนแม่น้ำมรณะระดับแดนยมโลก ก็มีเพียงปรมาจารย์ฟ้าดินถึงจะกล้าก้าวเข้าไป
แม่น้ำมรณะนี้ดำรงอยู่มานาน หน้าที่ของตระกูลเซียวถึงแม้จะไม่ใช่การปราบแม่น้ำมรณะ แต่ก็มีข้อมูลที่เกี่ยวข้องอยู่บ้าง หากทำลายแม่น้ำมรณะระดับไอปีศาจได้ จะได้รับค่ากุศลประมาณ 10 แต้ม
ทำลายแม่น้ำมรณะระดับแดนยมโลก ได้รับค่ากุศลประมาณ 100 แต้ม
แต่หากผ่านด่านแม่น้ำมรณะระดับแดนยมโลกนครได้ ก็จะได้รับถึง 10,000 แต้ม!
ส่วนค่ากุศลมีประโยชน์อะไรนั้น ตอนนี้ยังไม่มีใครรู้ ได้ยินมาว่าจวนขุนพลเทวะประกาศิตฟ้าที่ปราบแม่น้ำมรณะมาทุกยุคทุกสมัย ก็ยังไม่สามารถวิจัยออกมาได้ว่าค่ากุศลมีประโยชน์อะไร
และตั้งแต่โบราณกาลข่าวลือเกี่ยวกับค่ากุศลต่างๆ กลับมีไม่น้อย มีคนบอกว่าสามารถใช้แลกเปลี่ยนร่างเกิดใหม่กับเทพเจ้าหลังความตายได้ มีคนบอกว่าสามารถสะสมบุญสำหรับภพหน้าได้ ชดเชยกรรมฆ่าสัตว์ได้ เป็นต้น
แต่ข่าวลือก็จบลงที่ผู้ยิ่งใหญ่
ในเมื่อท่านปู่ทั้งสองต่างก็บอกว่ายังไม่มีใครสามารถค้นพบประโยชน์ของค่ากุศลได้ งั้นก็ย่อมต้องเป็นเช่นนั้น
ตอนนี้หากจะบอกว่าประโยชน์เพียงอย่างเดียว ก็คงจะเป็นการกลายเป็นสิ่งที่คล้ายกับ “คะแนน” ในปัจจุบัน ผ่านค่ากุศลมากน้อย ก็พอจะสามารถประเมินจำนวนยอดฝีมือที่ยังคงมีชีวิตอยู่ในดินแดนของราชวงศ์ประกาศิตสวรรค์ได้คร่าวๆ
ถูกต้อง คือผู้ที่ยังมีชีวิตอยู่
หากคนที่ถือค่ากุศลตายไป ค่ากุศลในมือก็จะหายไปด้วย ถูกลบชื่อออกจากทำเนียบ
ดังนั้น สำหรับมหาอำนาจไม่น้อย นี่กลับกลายเป็นสิ่งที่สามารถตรวจสอบความเป็นความตายของคนอื่นได้
ท่านอาสองทั้งสองก็น่าจะอยู่ในทำเนียบด้วย ไม่รู้อยู่อันดับเท่าไหร่… เซียวเหยียนครุ่นคิด ดูเหมือนจะรับรู้ถึงความคิดของเขา ตัวอักษรบนกระดาษทองก็เปลี่ยนแปลงไป บัญชีรายชื่อหนึ่งก็ปรากฏขึ้น
ทำเนียบกุศล
ชื่อแรกก็ปรากฏสู่สายตา: หรงเทียนอี้
ค่ากุศล: 9372
คนที่ 2, หรงจื่อเฟิง
ค่ากุศล 7328
คนที่ 3, ยังคงแซ่หรง!
คนที่ 4, 5… เซียวเหยียนมองไล่ลงมา ใน 10 อันดับแรก กลับมีแซ่หรงถึง 6 คน
มองลงไปอีก ใน 30 อันดับแรก มีแซ่หรงถึง 15 คน!
เซียวเหยียนสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย นอกจากจะประหลาดใจแล้วในใจก็มีความหนักอึ้งเพิ่มขึ้นมาหลายส่วน
การปราบแม่น้ำมรณะถึงแม้จะเป็นหน้าที่ของตระกูลหรง แต่เพื่อหน้าที่นี้ กลับไม่รู้ว่าต้องสละชีวิตของคนในตระกูลหรงไปเท่าไหร่
ค่ากุศลที่อยู่เบื้องหลังแต่ละชื่อบนทำเนียบ มองดูเป็นเพียงตัวเลขสีทองอร่ามเย็นชา ความจริงแล้วกลับคือการต่อสู้เสี่ยงเป็นเสี่ยงตายที่นับไม่ถ้วน
นี่กับการสังหารอสูรที่ชายแดนไม่มีความแตกต่างกันเลยแม้แต่น้อย
ต้องรู้ก่อนว่า ตระกูลเซียวสังหารอสูรพิทักษ์ชาติที่ชายแดน รุ่นก่อนเก้าบุตรพลีชีพไปหกคน เรียกได้ว่าน่าสลดใจอย่างยิ่ง
ตอนนี้ดูแล้ว จวนขุนพลเทวะอื่นๆ เกรงว่าจะไม่ได้สบายไปกว่ากันเท่าไหร่
ท้ายที่สุดแล้วบนทำเนียบที่เขาสามารถมองเห็นได้ก็มีคนตระกูลหรงมากมายขนาดนี้ ใครจะไปรู้ว่ายังมีอีกเท่าไหร่ ที่เคยขึ้นทำเนียบแล้วกลับหายไป?
ราชวงศ์ที่ชราภาพลงทุกวันแห่งนี้ยังคงเป็นยุคที่รุ่งเรือง ในดินแดนสงบสุข ประชาราษฎร์อยู่เย็นเป็นสุข หญิงสาวล่องเรือชมดอกไม้ เด็กหนุ่มขี่ม้าปล่อยว่าวนอกเมือง พ่อค้าหาบเร่ขายของอยู่ทุกที่ ไร้ซึ่งความกังวล แสงไฟนับหมื่นดวงที่ประชาชนคุ้นเคยเช่นนี้… กลับคือซากศพวีรชนนิรนามเท่าไหร่ที่คอยประคับประคองอยู่ในความมืดอย่างเงียบงัน?!
“ยุคที่รุ่งเรืองนี้… ได้มาไม่ง่ายเลยจริงๆ” เซียวเหยียนพึมพำกับตนเอง
ในส่วนลึกของหัวใจ สำหรับชื่อที่อยู่ข้างบน รู้สึกยำเกรงอย่างสูงส่ง
เขามองต่อไป แต่กลับไม่เห็นชื่อของท่านอาสอง บางทีอาจจะใช้นามแฝง
แต่เซียวเหยียนกลับเห็นฉายาที่คุ้นเคยที่ท่านผู้เฒ่าโม่เคยพูดถึง: ไร้ร่องรอย
อยู่ในอันดับที่ 35 ค่ากุศลกลับมีถึง 3201
เซียวเหยียนอดไม่ได้ที่จะตะลึงงันไป โดยพื้นฐานแล้วเขาสามารถยืนยันได้ว่า สามารถได้ค่ากุศลสูงขนาดนี้ และยังใช้ชื่อนี้ ย่อมต้องเป็นท่านปู่ปรมาจารย์โจรอย่างแน่นอน!
“ท่านผู้เฒ่าโม่ไปไหนมาไหนคนเดียว กลับมีค่ากุศลสูงขนาดนี้…” แววตาของเซียวเหยียนเคร่งขรึมขึ้น
นอกจากท่านอาสองแล้ว ท่านผู้เฒ่าโม่ก็มีเพื่อนไม่กี่คน
กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ ค่ากุศลของเขาโดยพื้นฐานแล้วล้วนแต่ได้มาจากการต่อสู้ด้วยตนเอง
ปราบแม่น้ำมรณะเพียงลำพัง
แต่ชื่อเสียงของท่านผู้เฒ่าโม่ไม่ดี เขาคือปรมาจารย์โจรที่ถูกกองกำลังทั่วหล้าสาปส่ง
ถูกชาวโลกชี้หน้าด่า
แล้วเขาจะยอมลำบากเสี่ยงอันตรายทำเรื่องแบบนี้ไปทำไม?
บางทีอาจจะมีคำตอบ บางทีอาจจะไม่ต้องการคำตอบ
เซียวเหยียนเงียบไป ทันใดนั้นก็รู้สึกว่าท่านปู่ที่ตอนตกปลาหัวเราะร่าเริงกับตนเองนั้น เขาเพียงแค่คุ้นเคย แต่กลับไม่เข้าใจ
ชั่วครู่ต่อมา
เขาก็มองต่อไป
ไม่นานนักก็เห็นชื่อที่คุ้นเคยอีกชื่อหนึ่ง หลี่ชางเสวียน!
กลับเหมือนกับตระกูลหรง ใช้ชื่อจริงของตนเอง
ต้องรู้ก่อนว่า ข้างบนนอกจากตระกูลหรงแล้ว ชื่อส่วนใหญ่ ล้วนแต่เป็นนามแฝง
อย่างเช่นไร้ร่องรอยของท่านปู่ปรมาจารย์โจร จะมีแซ่ไร้ได้อย่างไร?
ปรมาจารย์กระบี่… เซียวเหยียนเหลือบตามองเล็กน้อย เห็นอันดับของเขา 76
ค่ากุศล 738
นี่ก็หมายความว่าเขาอย่างน้อยก็ทำลายแม่น้ำมรณะระดับแดนยมโลกไป 7 แห่ง หรือไม่ก็ผ่านด่านแม่น้ำมรณะระดับจิตตกค้าง 7 แห่ง
เซียวเหยียนมองออกแล้วว่า ทำเนียบกุศลไม่ได้แสดงถึงความแข็งแกร่งทั้งหมด อย่างเช่นท่านปู่ปรมาจารย์โจรกับปรมาจารย์กระบี่ล้วนแต่เป็นขอบเขตจตุรภพ แต่ค่ากุศลกลับแตกต่างกันสี่ห้าเท่า
และยังมีอดฝีมืออีกไม่น้อย ส่วนใหญ่คงจะไม่ได้เข้าร่วมการปราบแม่น้ำมรณะ
ท้ายที่สุดแล้ว การแก้ไขปัญหาแม่น้ำมรณะ นอกจากรางวัลเล็กๆ น้อยๆ จากราชสำนักแล้ว ก็ไม่ได้รับประโยชน์อะไรเลย ค่ากุศลที่ว่างเปล่านี้ ก็ไม่มีใครรู้ว่ามีประโยชน์อะไร
ใต้หล้าล้วนแต่เพื่อผลประโยชน์
ไม่มีประโยชน์ก็ไม่ตื่นเช้า
นี่ก็เป็นสาเหตุที่ทำให้กรมแม่น้ำมรณะขาดคนอย่างยิ่ง สถานการณ์ตึงเครียด
พร้อมกันนั้น ก็เป็นสาเหตุที่เขาผ่านด่านแม่น้ำมรณะระดับจิตตกค้างหนึ่งแห่ง ก็สามารถขึ้นไปอยู่อันดับร้อยอันดับแรกของราชวงศ์ประกาศิตสวรรค์ได้
เซียวเหยียนถอนหายใจเบาๆ เก็บกระดาษทองขึ้นมา
ทันใดนั้น เขาก็รับรู้ได้ถึงความเคลื่อนไหวเล็กน้อย สังเกตเห็นว่ามีคนเข้ามาใกล้
เซียวเหยียนก็พลันได้สติกลับมา
แล้วก็มองดูศาลเจ้าตรงหน้า กลับค่อยๆ จมลงไปในดิน ดูเหมือนจะหายไป
ศาลเจ้าแห่งนี้ เชื่อมต่อกับแม่น้ำมรณะแห่งขุนเขาอุดมนี้
ตอนนี้แม่น้ำมรณะหายไป ศาลเจ้าย่อมต้องหายตามไปด้วย
เดี๋ยวก่อน
เซียวเหยียนพลันตกใจ แม่น้ำมรณะสายนี้ง่ายดายถึงเพียงนี้ คงจะไม่ใช่ที่จะเตรียมไว้ทดสอบศิษย์ใหม่ในอีก 1 ปีข้างหน้าหรอกนะ?
ตอนนี้หายไปแล้ว…
แล้วอีก 1 ปีข้างหน้าพวกเขาจะสอบอะไร?
ให้ตายสิ
นี่จะไม่ใช่เทียบเท่ากับตนเองฉีกกระดาษข้อสอบของเหล่าผู้เข้าสอบเหล่านี้ล่วงหน้าไปแล้ว?!
เซียวเหยียนพูดไม่ออกในใจ เขาเพียงแค่อยากจะสอนบัณฑิตนั่นวาดภาพ ไม่ได้คิดว่าจะสามารถผ่านด่านได้เสียหน่อย!
หนีดีกว่า
เซียวเหยียนรีบทะยานร่างจากไป พริบตาเดียวก็หายไปจากที่นี่
ในขณะที่เซียวเหยียนกำลังหนีหัวซุกหัวซุน ที่ต่างๆ ในใต้หล้า กลับมีคนไม่น้อยที่ตกใจตื่น